نام کتاب : در آغوش باد

نویسنده: .نیلا... کاربر انجمن نودهشتیا

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com

طراح جلد: ang.heav2012 کاربر انجمن نودهشتیا

ویرایش : ~pArnYa~ کاربر انجمن نودهشتیا

فصل اول

در تمام مدت صدای نفس زدن هام رو می شنیدم. احساس می کردم الانه که قلبم از کار بیفته و نقش زمین شم. نمی تونستم حتی یک لحظه هم به عقب برگردم و ببینم که داره چه اتفاقی می افته.

هوای سردی که در حال دویدن، وارد ریه هام کرده بودم، سینم رو به سوزش انداخته بود و نفس کشیدن رو برام سخت تر می کرد اما باید می دویدم و به چیز دیگه ای فکر نمی کردم. تنها راه نجاتم همین بود. دستام دیگه قدرت نگه داشتن پری رو نداشت. سر انگشتانم بر اثر وجود سرما سِر شده بود و چیزی رو حس نمی کرد. مغزم از کار افتاده بود. ترس تمام وجودم رو فرا گرفته بود و قدرتم رو کمتر می کرد.

نزدیک ظهر بود و خیابونا شلوغ. شاید تنها شانسی که آورده بودم همین جمعیتی بود که تو خیابون بودن اما نباید ریسک می کردم. باید می دویدم و حسابی ازشون دور می شدم. هنوز دو تا خیابون رو رد نکرده بودم که اولین قطره ی اشک از گوشه ی چشمام سُر خورد و دستخوش بادی شد که به صورتم می خورد. به محض دیدنشون با تمام قدرت شروع کرده بودم به دویدن. حتی یه لحظه هم به این فکر نکرده بودم که اگه بمونم و مقاومت کنم چه اتفاقی می افته؟ فقط دویده بودم و نذاشته بودم که دستشون بهم برسه. تمام ذهن و وجودم یک پارچه اسم خدا رو صدا می زد و فقط از اون کمک می خواست. چند باری به خاطر وجود پری تو آغوشم، نزدیک بود پام سُر بخوره و بیفتم روی زمین، که هر بار خودم رو یه جوری نگه داشته بودم.

به این کوچه و اون کوچه می زدم، تا گم و گورم کنن و نتونن پیدام کنن. سعی می کردم از بین شلوغی رد بشم که کمتر دیده بشم. به سر بازارچه رسیدم. جایی که همیشه بیشترین شلوغی و رفت و آمد رو داشت وقتی شلوغی رو رد کردم سریع خودم رو انداختم توی یه کوچه ی دیگه و با قدرت دویدم.

به در و دیوار نگاه می کردم و دعا می کردم جایی برای پناه گرفتن پیدا کنم. همه ی وجودم از دویدن و نفس زدن داغ شده بود. گونه هام می سوخت. یه دفعه به سمت راست پیچیدم که قلبم یهو اومد تو دهنم.

یه کوچه ی بن بست! پری که دیگه صداش در نمی اومد. احساس می کردم که حتی دیگه نفس هم نمی کشه. خیلی محکم تو بغلم گرفته بودمش. با عجز و درماندگی به در بزرگِ رو به روم خیره شدم. سینم تند تند بالا و پایین می رفت. انگار که دنیا با این همه بزرگیش داشت برام تموم می شد. به درخت کنار در با دلهره خیره شدم. تمام زمین به خاطر بارونِ دیشب خیس شده بود. دستام به شدت می لرزید که صدای پا در حال دویدن، نفسم رو به یک باره بند آورد!

با ترس و توی یه حرکت برگشتم و به سر کوچه نگاه کردم. صداها داشت نزدیک تر می شد. چند قدم به عقب رفتم و به درخت نزدیک شدم. بدنم سست شد، زانوهام لرزید. آروم همون طور که پری توی بغلم بود، سُر خوردم به سمت پایین و خودم رو پشت درخت پنهون کردم و محکم تر از قبل پری رو گرفتم تو بغلم. اشکای داغم همراه با ترس از چشمام زدن بیرون و بدبختیم رو داد زدن!

سر پری رو شونم بود. با هق هقم اونم اشکش در اومده بود و آروم شروع کرد به گریه کردن، حتی دیگه قدرت دلداری دادن بهش رو نداشتم. این چندمین بار بود که از دستشون فرار کرده بودم، ولی این بار به بن بست خورده بودم. صدای پا داشت نزدیک تر می شد. چشمام رو بستم و سعی کردم آرامشم رو حفظ کنم و فکر کنم این فقط یه کابوسه، که سایه ای بالای سرم سنگینی کرد.

آروم و با لب های لرزونی که به خاطر در اومدن اشکام به لرزش افتاده بودن چشمام رو باز کردم. سرباز در دو، سه قدمیم ایستاده بود. تمام صورتم از اشک و تمنا پُر شد. شده بودم عینهو موشی که افتاده باشه تو تله. با عجز به سرباز خیره شدم. دلم می خواست به پاش بیفتم و التماسش کنم که به کسی نگه من این جام ولی صدام در نمی اومد و فقط بهش خیره بودم!

سرباز که در حال نفس نفس زدن بود. نگاهی به سر تا پام انداخت و دو، سه قدمی ازم فاصله گرفت.

- خدایا یعنی این دفعه کارم تمومه؟

بعد از کمی فاصله گرفتن زودی نگاهش رو به سر کوچه انداخت و دوباره به من نگاه کرد. آب دهنم رو قورت دادم و به چهره ی برافروختش که بر اثر دویدن قرمز شده بود خیره شدم.

- نکنه می خواد داد بزنه و بگه؟ آهای بیاد گرفتمش! این جاست؟

چشمام رو بار دیگه از ترس روی هم می ذارم و باز می کنم که می بینم بدون کوچکترین حرفی داره با سرعت به سر کوچه می دوه. با ترس و دلهره به سر کوچه خیره می شم که صداش در میاد:

- این جا نیست، باید از اون ور رفته باشه؟

و بعد باز صدای پاهایی که داشتن دور می شدن. بدنم شروع کرد به لرزیدن. چه قدر سخت بود که باور کنم دلش برام سوخته که بی توجه به حضورم برگشته و حرفی نزده بود. اشکای داغم نوازشگر گونه ی سفیدم می شدن. سرِ پری رو از شونم بر می دارم و گونه ی تب دارم رو به گونش می چسبونم. چشمام رو می بندم و اجازه می دم که توی تنهایی کوچه در کنار دخترم برای دقایقی خودم رو خالی کنم. از دردهام، از رنج هام، از بی کسی هام. دیگه چیزی برای از دست دادن ندارم اما با یاد آوری سری که رو شونمه، می بینم که هنوز یه چیزی دارم که برای داشتنش باید حالا حالا تحمل کنم و سختی بکشم. سرش رو بیشتر به خودم فشار می دم و نگام رو می ندازم به طرف آسمون و زمزمه وار با خودم تکرار می کنم:

- چرا؟ آخه چرا با من این کار رو کردی؟

دلم به درد میاد. پری هم بدون این که بدونه چرا؟ تنها با دیدن اشکام، همراهم گریه می کنه. می دونم که نباید به این زودیا از مخفیگاهم خارج بشم! شاید هنوز همین اطراف باشن. دستی به بینیم می کشم و سعی می کنم که دیگه گریه نکنم.

پری رو به زور از خودم جداش می کنم و می ذارمش روی زمین. دستم رو به دیوار تکیه می دم و از جام بلند می شم. چادرم کمی نم دار و خاکی شده. تکونش می دم و با گوشه های چادرم اشک هام رو از روی صورتم پاک می کنم. به چشمای بارونی پری خیره می شم. دلم می سوزه، می گم:

- آخه گناه تو چیه؟

و یه قطره اشکِ دیگه از چشمام بی معطلی می افته پایین و داغم رو تازه تر می کنه. تلاش می کنم کمی مهربون تر شم و به روش لبخند بپاشم. با لبخندی به طرفش خم می شم و با دستام گونه ها و زیر چشماش رو از اشک پاک می کنم:

- الهی مامان قربونت بشه، چرا گریه می کنی؟

با حرفم تازه یادش می افته که کم گریه کرده و دوباره چونه ی کوچیکش به لرزه می افته و باز می زنه زیر گریه. با لبخند تلخی از روی زمین برش می دارم. تو آغوشم می کشمش و دم گوش، هی قربون صدقش می رم که دیگه گریه نکنه و هی تو بغلم تکونش می دم که شاید کمی آروم بشه.

سرش رو از روی شونم بر می دارم و با لبخند به چشمای آبیش خیره می شم.

- اگه قول بدی دختر خوبی باشی و گریه نکنی. برات ازون شکلات بزرگا می گیرم.

گریش بند میاد و با چشمایی که دیگه فقط اثر اشک توشون باقی مونده بهم خیره می شه. باز هم مثل همیشه بهش دروغ گفتم. با همون صدای بچگانش می گه:

- دیروزم بهم گفتی می گیری ولی نگرفتی؟

سعی می کنم فقط با یه لبخند خودم رو از دروغم تبرئه کنم و دیگه سکوت کنم. با قدم های نامطمئن همون طور که پری تو دستمه به سر کوچه نزدیک می شم و آروم به دو طرفِ کوچه سرک می کشم. هنوز کمی دلهره دارم. با خودم فکر می کنم اگه چند دقیقه دیگه این جا بمونم مطمئن تره؟ 

بعد از گذشتِ پنج دقیقه باز سرم رو کمی می برم جلوتر و به اطرافم نگاهی می ندازم. خیالم راحت تر می شه و تکیم رو از دیوار جدا می کنم و سر چادرم رو که از روی سرم کمی عقب رفته، با دست می کشم جلوتر. پری دیگه، نه گریه می کنه و نه حرف می زنه. اخم کرده، می دونم که باهام قهره و فعلا چیزی نمی گه.

به سر خیابون می رسم. خوشحالم که گمم کردن و اثری ازشون نیست، البته هنوز زیاد مطمئن نیستم برای همین با احتیاط قدم بر می دارم و تا جایی که می تونم با چادر روی صورتم رو می پوشونم. نای راه رفتن ندارم. خیابون حالا کمی خلوت تر شده. دلم می خواد یه دربست بگیرم و تا خودِ خونه برم.

دست می کنم ته کیفم و چند تا اسکناس مچاله شده رو در میارم. به مقدارشون نگاه می کنم با این مقدار حداقل می تونم تا یه جایی برم. به خیابون نزدیک می شم. یه پژوی نوک مدادی ایستاده. بهش نزدیک می شم لب های خشک شدم رو کمی تر می کنم و خم می شم و می پرسم:

- میدون خراسون؟

با صدام، مرد به طرفمون بر می گرده و به من و پری، برای چند ثانیه ای خیره می شه. دوباره تکرار می کنم:

- میدون خراسون؟

که صدایی تو فضای کوچیک ماشین می پیچه!

- سرگرد ما الان تو موقعیت سه هستیم.

صدا قطع می شه و دوباره وصل می شه.

- سوژه، هنوز حرکتی نکرده؟

چشمام گشاد می شه. مرد همون طور که خیره به چهره ی ترسیده ی منه بی سیم رو به لب هاش نزدیک می کنه.

- موقعیت رو ترک نکنید تا زمانِ شروع عملیات رو اعلام کنم؟

دلم هری می ریزه و سریع تو جام صاف می ایستم. از ماشین فاصله می گیرم. مرد که از نگاه و حرکتم به شک افتاده. کمی تو جاش خم می شه و سرش رو به پنجره نزدیک می کنه. می خواد لب باز کنه که پول ها از دستم رها می شن و می افتن روی زمین و من بدون کوچکترین توجهی به اطرافم، شروع می کنم به دویدن. بعد از چند ثانیه پشت سرم، بلند داد می زنه:

- خانوم، صبر کنید خانوم؟

سرعتم رو بیشتر می کنم و فقط می دوم. نفس کم میارم. کم کم دارم به ایستگاه نزدیک می شم. یه لحظه می ایستم و نفسی تازه می کنم. بر می گردم به عقب. با دهنی باز و خشک شده خوب نگاه می کنم. نفسی از سر آسودگی می کشم و خوشحال می شم از این که کسی دنبالم نیست.

به چند تا سواری که منتظرِ مسافر هستن نگاه می کنم. کاش می تونستم باهاشون برم اما دیگه پولی برای سواری نمونده. اتوبوسای واحدم که فعلا نمیان. به ناچار به سمت راستم متمایل می شم. نگاهی به خیابون طویلی که قادر به دیدن انتهاش نیستم می ندازم و با جا به جا کردن پری توی بغلم به راه می افتم. کمی سنگین تر شده ولی اگه تو بغلم باشه خیالم راحت تره که اگه باز سر و کلشون پیدا شد بدون فوتِ وقت می تونم فرار کنم. هر از گاهی با ترس بر می گردم و خوب به پشت سرم نگاه می کنم که کسی دنبالم نیفتاده باشه. قریب به یه ساعتی هست که دارم همین طوری راه می رم و هنوزم پری تو بغلمه.

پری :

- مامان، من گشنمه؟

- الان می رسیم خونه مامان.

با ناراحتی سرش رو محکم می کوبه به شونم و نگاهش رو ازم می گیره. رفتاراش دیگه مثل بزرگترا شده. همه ی کاراش به سعید رفته. خنده هاش، اخم کردناش، قهرش، چشماش، رنگ چشماش. چیزایی که منو امروز به این جایی رسونده که هستم.

سرش رو با بد عنقی یه بار دیگه از روی شونم بر می داره و با بغض می گه:

- من گشنمه؟

همزمان با حرف زدنش از کنار یه ساندویچی رد می شیم که بوی سوسیس بیشتر ترغیبش می کنه که باز خواسته اش رو تکرار کنه. البته این بار با نوع غذا.

پری:

- من ساندویچ می خوام؟

چشمام رو با ناراحتی می بندم و بدون نگاه کردن به مغازه از جلوش رد می شم. دستای کوچیکش رو مشت می کنه و آروم و بی جون بهم ضربه می زنه.

پری:

- من ساندویچ می خوام؟

- می گیرم مامان. بذار برسیم خونه، برات می گیرم.

پری:

- نمی خوام، تو دروغ می گی؟

و شروع می کنه به تکون دادن پاهاش. کلافم می کنه. حرفی نمی زنم، سرش رو می ذاره روی شونم و با گریه می گه:

- ساندویچ، ساندویچ.

از حرکت می ایستم. خوشحال از این که الان به آرزوش می رسه سرش رو از روی شونم بر می داره. آخه چی می تونم بهش بگم؟! یه بچه که بیشتر نیست.

بر می گردم و به مغازه خیره می شم کنارش یه سوپریه. دستام دیگه از نگه داشتنش خسته شدن. پس می ذارمش روی زمین و با هم به طرف مغازه راه می افتیم. پری خیلی خوشحال در حالی که دستش تو دستمه از من جلوتر حرکت می کنه. فکر می کنه می خوایم بریم تو ساندویچی، ولی من دستش رو می کشم و با هم می ریم تو سوپری. با سماجت اصرار می کنه که منو ببره تو ساندویچی ولی من دستش رو بیشتر می کشم.

- پری، مامان بیا این جا.

یه کیک از قفسه بر می دارم و با لبخند می گم:

- ببین این جا چه کیکای خوبی داره؟

داد می زنه:

- من کیک نمی خوام، من ساندویچ می خوام.

و با قدرت بیشتری دستم رو می کشه. لبام رو با حرص جمع می کنم و سعی می کنم سرش داد نزنم.

- بیا این رو بخور، این خیلی خوشمزه تره.

جوابی نمی ده و روش رو بر می گردونه و باز دستم رو می کشه. مغازه دار بهمون خیره می شه. کیک رو به طرفش می گیرم.

- آقا این چنده؟

مغازه دار:

- سیصد تومن.

یه هزاری از ته کیفم در میارم و می ذارم روی پیشخونِ مغازه و بقیه ی پولم رو ازش می گیرم و قبل از این که پری باز داد و بیداد کنه، از روی زمین برش می دارم و تو بغلم می گیرمش و کیک رو می گیرم طرفش. لپاش رو باد انداخته و با چهره ی اخمالو به کیک خیره می شه؟

- بخور، خیلی خوشمزه است!

پری:

- پس ساندویچ چی؟

- بعدا برات می گیرم، باشه؟

و به عمق چشماش خیره می شم. می دونه اگه این رو از دستم نگیره، فعلا از ناهار خبری نیست. با بی میلی از دستم می گیره و هی تو دستش تکون می ده. خیلی خسته ام. خودمم گشنمه، از دیروز ظهر که همون دو لقمه تخم مرغ رو خوردم چیز دیگه ای نخوردم. سرم به شدت درد گرفته. چشمام کمی می سوزن. به یه ایستگاهِ اتوبوس می رسیم. باید از این جا به بعد با ماشین بریم. روی اولین صندلی خودم رو پرت می کنم. پاشنه ی پاهام که از درد تیر می کشیدن، با این نشستن یه نفسی تازه می کنن، ولی همچنان باید وزن پری رو تحمل کنم. بچم هنوز باورش نشده که باید همین کیک رو بخوره. کیک رو از دستش می گیرم و بازش می کنم و با خنده گونم رو به گونش می چسبونم و یه تیکه از کیک رو جدا می کنم و به طرف دهنش می گیرم. 

گشنشه. پس دهنش رو باز می کنه و می ذارم تو دهنش. عاشق پریم، حاضرم همه چیم رو بدم ولی اون هیچیش نشه. تا حالا هم هر چی صبر و تحمل کردم فقط به خاطر اونه. کمی از کیک رو هم می ذارم تو دهنِ خودم که کمی جون بگیرم. 

چشاش این قدر آبیه که بدون استثنا هر کی از کنارمون رد می شه چند ثانیه ای رو محو پری می شه. فقط می دونم بانمکی و سفیدیش به من رفته. چیزی که دل سعید رو اسیر کرد البته به گفته ی خودش. حالا خودش تکه ها رو از دستم می گیره و می ذاره تو دهنش که می بینم به یه

جایی خیره شده. با خنده بهش نگاه می کنم و خط نگاهش رو دنبال می کنم. داره به قسمت مردونه نگاه می کنه.

فصل دوم

سرم رو بلند می کنم که مرد نگاهش رو از پری می گیره و به من خیره می شه و لبخندی می زنه. معذب می شم و سریع سرم رو می گیرم پایین و چادر رو کمی می کشم روی صورتم. بعد از گذشت چند ثانیه ای سنگینی نگاهش رو حس می کنم. آروم و زیر چشمی نگاهش می کنم که باز می بینم داره نگاه می کنه! هنوز دو تا ایستگاه مونده و نمی تونم پیاده شم. همون طور که خیره است یه لحظه فکر می کنم چه قدر شبیه همون پلیسیه که تو ماشین دیده بودمش. زودی سرم رو با ترس میارم بالا و بهش خیره می شم که لبخندش پُررنگ تر می شه. با دقت بیشتری بهش نگاه می کنم که می فهمم نه، این فقط یه مزاحمِ چشم چرونه که جز هرز رفتنِ چشماش کار دیگه ای بلد نیست. اونی که من دیدم قیافش زمین تا آسمون با این فرق می کرد. نگاهش ان قدر آزار دهنده است که مجبور می شم یه ایستگاه زودتر پیاده بشم.

بالاخره با پای پیاده و کلی خستگی به محلمون می رسم. خدا رو شکر می کنم که آدرس خونه رو ندارن وگرنه این جا هم جایی نداشتم و باید از این محله فرار می کردم. امروز خیلی بد شانسی آوردم، اگه صاحب کارم این دفعه منو نندازه بیرون خیلی شانس آوردم. طبق معمول سر کوچه لاتای محله دور هم جمع شدن و به هر کی که از کنارشون رد می شه یه تیکه می ندازن. پری رو طوری تو بغلم می گیرم که صورتم از دیدشون پنهان بشه و بتونم از کنارشون رد بشم، اما بی فایده است. تیکه پرونی ها نثارم می شه.

- اوخی! بابای این چشم خوشگله کجاست؟

- الهی! شوهر نداره!

- مگه من مُردم.

و بعدم صدای قهقهشون کل محله رو بر می داره، البته بازم خوبه که زیاد گیر نمی دن و با دو، سه تا مزه پرونی دست از سرم بر می دارن. اما مدتیه که یکیشون زیاد به پر و پام می پیچه و راه به راه مزاحمم می شه.

به در خونه نزدیک می شم. چند تا از زنای همسایه جلوی در خونشون نشستن و مثلا با هم سبزی پاک می کنن. تا منو می بینن فقط بهم خیره می شن. سری براشون تکون می دم و اونا هم با همین روش جواب سلامم رو می دن. کلید رو می ندازم تو قفل و در رو باز می کنم. پری خوابش برده. در با کمی صدا باز می شه. پام رو می ذارم داخل و می خوام در رو ببینم که یکی دستش رو، لای در می ذاره. با کمی رنگ پریدگی بر می گردم و آروم در رو باز می کنم. چشمم به صاحب خونه می افته و می فهمم که الوعده وفا!

- سلام احمد آقا.

- چه سلامی، چه علیکی! من که گناه نکردم خونم رو به شما اجاره دادم! منم همه ی امیدم به کرایه ای هست که از این خونه گیرم میاد، که اونم دارید ازم دریغ می کنید.

- بله، حق با شماست. اجازه بدید من فردا با صاحب کارم صحبت کنم و حقوق این ماهم رو کمی زودتر بگیرم. اون وقت پول شما رو ...

- بسه دیگه خانوم، هر بار همین حرف رو می زنی. معلوم نیست این چه صاحب کاریه که هر بار قراره بهت پول بده و نمی ده.

سرم رو می ندازم پایین و حرفی نمی زنم.

احمد آقا:

- تا الانم اگه چیزی نگفتم فقط به خاطر این که یه زمین گیر تو خونه داری.

اما از این به بعد، از این رحما نمی کنم. فردا پولِ منو آوردی که آوردی، اگه نه، خودم تو این محله پولت می کنم. یادتم نره پولِ شش ماه رو باید بدی وگرنه باید خونه رو تخلیه کنی.

زن های جلو در بهمون خیره شدن. از این همه فضولیشون بیزارم و می دونم تا ته یه چیز رو در نیارن ول کن نیستن.

احمد آقا:

- فهمیدی؟ وگرنه وسایلت وسط کوچه ست. وسطِ کوچه که می دونی کجاست؟

نمی دونم شاید نگاه ها و پوزخندهای زنا بهم جسارت داد که چشم تو چشم احمد آقا بشم و بهش بگم:

- ولی شما تا سر سال نمی تونی این کار رو کنی.

صاحب خونه داغ می کنه و با صدای نسبتا بلندی می گه:

- اوه که این طوریاست، ببینم جلوی مامور قانونم از این حرفا بلدی بزنی. بازم بلبل زبونی می کنی و بگی سر سال!

اخم می کنم و به چشماش خیره می شم.

احمد آقا:

- همین که گفتم، تا فردا پول رو میاری والسلام.

و با ضربه ای که با پا به در می زنه راهش رو می گیره و می ره. زنای همسایه هم چنان به من و در خیرن که من در رو با شدت می بندم و با انزجار به در تکیه می دم و به، رو به روم خیره می شم.

یه خونه ی دو اتاقه که گوشه ی یکی از اتاقا رو با یه پرده جدا کردم و کردمش آشپزخونه. در هال رو باز می کنم و آروم وارد می شم و به وسایل چشم می دوزم. یه فرشِ مندرس و قدیمی و دو تا پشتی زهوار در رفته و چند دست لحاف و تشک و یه زیر تلویزیون چوبی از مد افتاده که روش یه تلویزیون سیاه و سفیده که همینم فقط به خاطر پری نفروختم. دیگه چیزی برای فروش نمونده. بغض به گلوم چنگ می ندازه.

بالشی رو از روی تشکا بر می دارم و پرتش می کنم نزدیک پنجره و سر پری رو آروم می ذارم روش که از خواب نپره. چادرم رو از روی سرم بر می دارم و می کشمش روش که متوجه می شم یه لنگه کفشش نیست. پا می شم و می رم طرف حیاط و خوب نگاه می کنم. همه جا رو می گردم. چیزی پیدا نمی کنم. آه از نهادم در میاد. حتما بیرون، از پاش افتاده. اونم لابد موقعی که می دویدم. سرم رو با ناراحتی تکون می دم و دستی به شالم می کشم و می رم به طرف تنها اتاق دیگه ی خونه.

فصل سوم

جلوی اتاق به چارچوب در تکیه می دم. پیر زن مثل چوب افتاده تو جاش و تکونم نمی خوره. تا نگاش بهم می افته، آروم دستش رو میاره بالا و برام تکونش می ده. می فهمم چی می خواد. چشمام رو می بندم، می رم طرفش. پتو رو از روش می کشم. دستش رو می گیرم و تو جاش نیم خیزش می کنم. پشتم رو بهش می کنم و دو تا دستش رو می گیرم و می کشم رو دوشم. خدا رو شکر این قدر لاغر و پیر هست که زیاد وزنش بهم فشار نیاره. یه جورایی کولش می کنم و از اتاق میارمش بیرون و به طرف دستشویی می برمش. وقتی در دستشویی رو می بندم. دستی به کمرم می کشم و به این فکر می کنم که تو سن بیست و سه سالگی احساسِ یه زن چهل ساله رو دارم که تمام دردای عالم ریخته رو سرش. می دونم کارش پنج دقیقه ای طول می کشه، برای همین وارد اتاق می شم و زیر سماور رو روشن می کنم و کنار پری روی زمین در حالی که تکیم رو به دیوار می دم می شینم. دست راستم رو می ذارم روی پیشونیم و به یاد حرفای سعید می افتم.

سعید:

- تو با من بیا، برات بهترین زندگی رو جور می کنم.

دستم رو از روی پیشونیم بر می دارم و نگام رو می چرخونم طرف پری.

سعید:

- دلم یه پسر می خواست؟ نه این که دختر بد باشه ها، نه. ولی پسر یه چیز دیگه ست. پسر پشتِ باباشه و توی پیری می شه عصای دستش.

بغض می کنم و به چهره ی معصومِ پری بیشتر خیره می شم.

- آخه این چه کاریه که هی باید بری و بیای، آخرشم که پولی دستت رو نمی گیره؟

سعید:

- بس کن دیگه ستاره. اصلا زن رو چه به دخالت تو کارای مردا! تو خیلی هنر داری خونه داریت رو کن.

اشک از گوشه ی چشمام جاری می شه و چهرش رو مقابلم میارم.

سعید:

- ای بابا! مگه می خوای چی کار کنی؟ یه بارم که شده به حرفم گوش کن.

- آخه سعید؟

سعید:

- ستاره، یه بار تو زندگی بهم اعتماد کن.

- چه حرفا که نمی زنی سعید؟! من اگه اعتماد نداشتم که الان این جا نبودم.

سعید:

- خوب اگه بهم اعتماد داری و دوستم داری این بارم به حرفم گوش بده. باور کن زندگیمون از اینی که هست بهتر و بهتر می شه. اصلا از این رو به اون رو می شه.

دستی به زیر بینیم می کشم و به در دستشویی خیره می شم.

سعید:

- همین یه بار، این کار رو برام بکن ستاره.

پیر زن به در دستشویی ضربه می زنه. از جام بلند می شم و وارد حیاط می شم. باز باید به دوشم بکشمش. تو جاش که درازش می کنم، با دستش ضربه ای به لیوانِ بغل دستش می زنه. براش تو لیوان آب می ریزم و کمی بلندش می کنم که آب رو به خوردش بدم. کمی دور دهنش خیس می شه، با پارچه ای که همیشه کنار وسایلش می ذارم دور دهنش رو پاک می کنم و دوباره درازش می کنم و بهش خیره می شم و زمزمه وار با خودم می گم:

- اره سعید خان، اینم زندگی ای که بهم قولش رو داده بودی.

پوزخندی می زنم و می گم:

- می خواستی بهترین زندگی رو برام جور کنی ولی عوضش شدم پرستارِ مادرِ از کار افتاده ات. کجایی که به حرفات جامه ی عمل بپوشونی.

سرم رو میارم بالا و به قاب عکس روی طاقچه خیره می شم. عصبی می شم و با عصبانیت به طرفش می رم. برش می دارم و پنجره رو باز می کنم و با خشم پرتش می کنم تو باغچه ی کوچیک خونه که با صدا شیشه اش شکسته می شه و پری رو از خواب می پرونه. چند تا نفسِ عمیق می کشم و سعی می کنم دیگه بهش فکر نکنم.

پری:

- مامان، من گشنمه.

زودی سرم رو بر می گردونم طرف پری، چه قدر از این جمله بدم میاد. کلا از چیزی که جوابی براش نداشته باشم بیزارم. پیر زن هم با نگاهش بهم می گه گشنشه. فقط قدرت حرف زدن نداره. می خوام داد بزنم و فریاد کنم که:

«خُب گشنتونه که گشنتونه! باید از کجا براتون بیارم؟ از سرِ قبرم؟»

پری تو جاش نشسته و مستقیم بهم خیره شده. طاقت نمیارم و چادر رو از روش می کشم و می ندازم روی سرم و با قدم های بلند از خونه می زنم بیرون. تا از در خارج می شم، باز با نگاه های بی معنیِ همسایه ها مواجه می شم. محلی بهشون نمی دم و به طرف مغازه ی آقا ابراهیم راه می افتم. پیچ اول رو که رد می کنم، یکی می افته دنبالم. گوشه های چادرم رو محکم تر می گیرم و قدم هام رو تندتر می کنم.

صدای قدم ها برام آشناست. آب دهنم رو قورت می دم و اصلا به کسی نگاه نمی کنم. سرم رو می گیرم به سمت پایین و تا خود مغازه با سرعت می رم، البته بیشتر به دویدن شبیهه تا راه رفتن. وارد مغازه که می شم، آقا ابراهیم رو می بینم که در حال حساب کردنِ دخل و خرجشه. نزدیکش می شم و سلامی می کنم که با اخم سرش رو برام تکون می ده.

- یه شونه تخم مرغ و با یه بسته نون می خواستم.

دستش رو از روی ماشین حساب بر می داره و یه تای ابروش رو می ندازه بالا.

- پول داری؟

سرم رو می ندازم پایین و لبم رو جمع می کنم.

- بذارید به حساب.

- چوب خطت پره، برو هر وقت پول آوردی بهت می دم.

سرم رو کمی کج می کنم.

- بدید، فردا براتون میارم.

- برو همون فردا با پول بیا، منم همون فردا بهت می دم.

- خُب حداقل چهار تا دونه بدید؟

کلافه سرش رو میاره بالا.

- مگه حرف، سرِ یه دونه یا یه شونه تخم مرغه؟ هر چی هم که بخوای باید اول پولش رو بدی. پول داری بیارم، نداری هم که به سلامت.

اشک تو چشمم جمع می شه و روم رو ازش می گیرم. چادر رو، روی سرم مرتب می کنم و از مغازه میام بیرون و با قدم های شل و ناامید به طرف خونه راه می افتم. که قدم ها باز صداشون آزارم می دن. گرمایی از پشت بهم نزدیک می شن که زودی می چرخم و مستقیم به چشمای بی حیاش خیره می شم. آدامسش رو تو دهنش می چرخونه و با وقاحتِ تمام، به سر تا پام خیره می شه.

- چرا این قدر لج بازی دختر؟ ببین با خودت و دخترت چی کار می کنی؟

- گم شو برو، دست از سرِ ما بردار.

پوزخندی می زنه و دستی به جیب شلوارش می بره و کیف پولش رو در میاره و با اشاره به مغازه ی ابراهیم آقا می گه:

- چه قدر بهش بدهکاری؟

- آشغالِ کثافت، مگه خودت ناموس نداری که گیر دادی به ناموس مردم؟! برو پولات رو تو چاه مستراح خرج کن که ارزش پولات فقط همون جاست.

بی توجه به حرفای زننده ام می گه:

- پول دار شدی یا خبریه که زبون در آوردی؟

چادرم رو بیشتر می کشم رو صورتم و با سرعت ازش دور می شم که زودی خودش رو بهم می رسونه و جلوی راهم رو می گیره.

- تو اگه یه بله بگی، مطمئن باش از این فلاکت در میای.

- خفه شو.

دورش می زنم و به راهم ادامه می دم که با داد پشت سرم می گه:

- صاحب خونتم که فردا وسایلت رو می ندازه وسط کوچه.

فکم منقبض می شه و به راهم ادامه می دم. بعضیا که از کنارم رد می شن یه جوری بهم نگاه می کنن که انگاری باید سر تعظیم جلوی یه لاتِ بی سر و پا فرود بیارم و تسلیم خواسته هاش بشم.

پشت سرم می دوه.

- فکر کردی خیلی تحفه ای؟! بیچاره دلم برات سوخته که می خوام یه سایه بالای سر داشته باشی.

اشکام در میاد. به جلوی در خونه می رسم که باز میاد. پر رویی و بی حیایی تا به کجا؟! البته از این محله و آدماش بیشتر از این توقع نیست. کاش یه کم پول داشتم که از این جا می رفتم و از آدماش دور می شدم. با لرزش دستام کلید رو می ندازم تو قفل در که تکیش رو به دیوار می چسبونه و با لحن چندش آوری می گه:

- به ننه ام بگم امشب با گل و شیرینی بیاد؟ قدم دخترتم سر چشم.

زن ها شروع می کنن به پچ پچ کردن و آروم زیر زیرکی خندیدن، تمام وجودم از ترس و عصبانیت به لرزه می افته. می خواد ادامه بده که در رو باز می کنم و می پرم تو خونه و در رو محکم می بندم.

با مشت به در می کوبه.

- بدبخت، فکر می کنی اگه من نیام، کس دیگه ای میاد سراغت. یعنی من بی غیرت تر از اون شوهرِ بی غیرتتم که نمی خوای جوابم رو بدی؟

فصل چهارم

آب دهنم رو قورت می دم و رو پله ی پایین در می شینم. دستام رو می ذارم روی سرم و به گریه می افتم که یه مشت دیگه می زنه و می گه:

- فکر نکن آمارت رو ندارم، بهتره باهام راه بیای.

اشکم شدت می گیره و به این فکر می کنم اگه سایه ی یه مرد بالای سرم بود، آیا اون موقع هم این قدر راحت جرات می کرد که تو روز روشن تهدیدم کنه. به پری که گوشه ی حیاط با خاک های داخل باغچه بازی می کنه نگاه می کنم. با خاکی کردن خودش بهانه رو دستم می ده و من برای تلافی کردن همه ی ناراحتیم از جام بلند می شم و می رم بالای سرش، نگاهش منو یادِ سعید می ندازه. همین باعث می شه که فکر کنم طرفم سعیده. بازوش رو می کشم و برش می گردونم طرف خودم و با عصبانیت با دستم محکم می زنم به پشت دستش.

- ببین با لباسات چی کار کردی؟ چه قدر بشورم؟ چه قدر بسابم؟ کفشتم که گم کردی، هان! چرا این قدر اذیتم می کنی؟

بلند می زنه زیر گریه که دو تا ضربه ی آروم دیگه به بازوهاش می زنم. دستاش رو مشت می کنه و می گیره جلو چشماش. دلم کباب می شه و از کرده ام پشیمون. اشکِ خودمم دوباره سر باز می کنه، اما دیگه طاقت این همه زجر و بدبختی رو ندارم. پری با گریه می دوه داخل اتاق. ولش می کنم و برای چند دقیقه ای تو حیاط می شینم تا کمی آروم بشم. قبل از بلند شدنم، به قاب افتاده توی باغچه خیره می شم. از جام بلند می شم و می رم طرف قاب و از روی خاکا برش می دارم و آخرین تیکه های شیشه که روش باقی مونده رو ازش جدا می کنم. با حسرت به عکس داخل قاب خیره می شم و دوباره اشک تو چشمام حلقه می بنده. قاب رو می گیرم جلوم و با صدای لرزونی می گم:

- تا کی باید تحمل کنم؟ چرا جواب نمی دی؟ فقط بلدی از پشت این عکس یه لبخند بهم تحویل بدی. دیگه با چه رویی برگردم پیش خانوادم. تازه برگردمم، مگه دیگه تحویلم می گیرن یا راهم می دن؟ پاشو بیا و روزگارم رو ببین، بیا و خودت جواب شکمای گشنشون رو بده. نکنه چون بچت دختره برات مهم نیست که گشنگی بکشه؟

دستِ چپم رو بلند می کنم و مقابل قاب نگه می دارم و تکونش می دم.

- ببین چی شده؟ تو این سن شده درست مثل دستِ پیر زن ها. آرزو به دلم موند مثل زن های دیگه حداقل توی یه انگشتم یه حلقه داشته باشم. بیا و ببین که من برای چی پشت کردم به خانواده.

باز دستم رو به قاب عکس نشون می دم و داد می زنم:

- یعنی برای این، برای رسیدن به این دستا، جلوی پدرم وایسادم و دلِ مادرم رو شکستم؟

قاب رو آوردم پایین و چشمام رو محکم باز و بسته کردم و این قطره های اشکی بود که خیلی راحت از چشمام سرازیر شدن. دستی به صورتم کشیدم و به طرف اتاق راه افتادم که زنگ خونه به صدا در اومد. عصبانی شدم و به گمونِ این که باز فرهاده، با شدت در رو باز کردم و خواستم سرش خراب بشم که، لیلی دخترِ همسایه، که یه کوچه بالاتر از ما می شینن با یه ظرفِ به بار مصرف جلوم ظاهر شد.

لیلی:

- سلام.

نمی دونستم لبخند بزنم یا اخم کنم، اما تلاش کردم بهش لبخند بزنم.

- سلام لیلی جون.

- سلام ستاره خانوم، پارسال دوست امسال آشنا.

تعارفش کردم که بیاد تو. با لبای خندون وارد شد و ظرف رو به طرفم گرفت.

لیلی:

- نذر مامانه، به اندازه ی یه بیست تا خونه ای نذر کرده بود گفتم یکیم برای تو بیارم.

از ته دل خوشحال می شم و خدا رو با تمام وجود شکر می کنم.

- خدا قبول کنه.

چادرش رو از روی سرش بر می داره و همراهم رو پله ی پایین در می شینه.

لیلی:

- باز این فرهاد مزاحمت شده بود؟

سرم رو آوردم بالا.

- از کجا فهمیدی؟

لیلی:

- بگو کی نفهمیده؟ عوضیِ بی شرف انگار محله ارث باباشه.

سرم رو می ندازم پایین.

لیلی:

- امروز چرا این قدر زود اومدی. مگه سرِ کار نبودی؟

رنگم پرید.

- مجبور شدم!

لیلی:

- یعنی بازم؟

سرم رو با ناراحتی تکون دادم.

لیلی:

- می خوای چی کار کنی؟

- نمی دونم، فعلا که باید یه کاری کنم که از این محله برم.

لیلی:

- آخه تا کی می خوای از این جا به اون جا بری.

- لیلی، اگرم نرم کار دیگه ای نمی تونم بکنم. تا یه مدت دیگه این جا رو هم پیدا می کنن. اون وقته که تو کل محل بی ابرو می شم. فکر می کنی از اون سیسمونی چه قدر گیرم میاد؟ خودم رو بکشم و صبح تا شب اون جا باشم. ماهی یه صد و هفتاد تومنی می ندازه تو دامنم. تازه تا به خودمم میام هنوز دو روز از ماه نگذشته تموم می شه.

لیلی لباش رو کمی کج کرد و گفت:

- یه چیزی بهت بگم ناراحت نمی شی؟

لبخندی زدم.

- نه.

لیلی:

- یه کار برات سراغ دارم ولی نمی دونم دوست داشته باشی که بری یا نه؟

- چه کاری؟

لیلی:

- البته این جا نیستا، از این بابت خیالت راحت.

- چرا باید خیالم راحت باشه؟

لیلی:

- خُب ... خُب شاید کارش رو دوست نداشته باشی.

- مگه کارش چیه؟

لیلی:

- با کاراش حداقل می تونی خورد و خوراکِ دو روزت رو در بیاری. می دونستم که صبحا نمی تونی بری چون تو مغازه ای، برای همین کار رو برای بعد از ظهرات گرفتم، البته اگه تو قبول کنی.

- جون به سرم کردی. خُب بگو کارش چیه؟

سرش رو انداخت پایین و با انگشتاش شروع کرد به بازی کردن.

لیلی:

- یه خونه هست. خونه که نه، یه آپارتمانه که یه نفر رو می خوان که تو هفته دو باری بره اون جا و راه پله ها و پارکینگشون رو تمیز کنه.

اخم به پیشونیم اومد و دندونام رو بهم فشار دادم. نگاهم رو که دید سریع و با امیدواری گفت:

- اما من دارم صحبت می کنم که اگه بشه برای تمیز کردن خونه بری. نه راه پله. اون جا دو تا خانواده هستن که به همچین آدمی احتیاج دارن. چه می دونم همین تمیز کردن خونه و خریداشون و کلی کارِ دیگه.

با ناراحتی و عصبانیت سرم رو گرفتن پایین. متوجه ی ناراحتیم شد.

لیلی:

- ببخش، اصلا نباید بهت می گفتم. راستش یکی از بچه ها گفت چنین جایی هست. چون خودش یه جای دیگه رو داشت نمی تونست همزمان به دو تا خونه بره. منم ازش شنیدم برای همین گفتم شاید تو بخوای ولی انگار اشتباه کردم.

دستام رو تو هم قلاب کردم.

- حالا برای یه روز چه قدر می دن؟

لیلی با خوشحالی گفت:

- ساعتی پول می دن.

- ساعتی چند؟

لیلی:

- ساعتی چهار تومن، یعنی سه ساعت از بعد از ظهر که تو بری، دوازده تومن گیرت میاد. تازه این فقط برای راه پله ها و پارکینگه اما اگه بتونی بری و خونشون رو براشون تمیز کنی، خیلی بیشتر از اینا پول بهت می دن.

- مثلا؟

لیلی:

- چه می دونم؟! به احتمالِ زیاد اگه بخوای خونه براشون تمیزی کنی. ماهی بهت حقوق می دن چون یکی رو برای یه مدت طولانی می خوان که بتونن بهش اعتماد کنن، نه فقط برای یکی دو بار. می دونی که این جور آدما پولشون از پارو بالا می ره. به احتمال زیاد ماهی شصت، هفتاد تومنی گیرت بیاد. تازه این فقط برای تمیز کردن خونه ست. اگه کارای دیگه ای هم بهت محول کنن که پول بیشتری گیرت میاد. بعضیاشونم که دست و دلبازن و جیرینگی پول می دن. یهو دیدی همین طوری یه دویست تومنی گذاشتن کف دستت. حالا نظرت چیه؟

به فکر فرو رفتم.

لیلی:

- اما می دونم که برات سخته، ولی من باید تا فردا جوابِ زهرا رو بدم. تا بهم گفت، یاد تو افتادم ولی نگفتم که برای تو می خواما. گفتم یه نفری هست که به این کار خیلی احتیاج داره، بذار به اون بگم. اونم گفت تا فردا جوابش رو بدم تا اگه نخواستی به کس دیگه ای بگه.

سرم رو آوردم بالا و به چشماش خیره شدم.

- نمی تونی کار خونه برام بگیری؟

لیلی:

- خُب این که دست من نیست. باید باهاشون حرف بزنیم. اونا بیشتر دنبالِ یه کارگر برای تمیز کردنِ راه پله ها هستن.

ساکت شدم.

لیلی:

- راستی، اونا محل کارت رو می دونستن کجاست؟

- نه بابا، از شانسم داشتم می رفتم که نزدیکای مغازه دیدمشون. ردم رو تا اون جا گرفته بودن. تقصیرِ خودمم شد که یه دفعه شروع کردم به دویدن که متوجم شدن.

لیلی:

- یعنی فردا هم ممکنه؟

- نمی دونم، هیچی نمی دونم. راستی، می تونم فردا، پری رو برای یکی، دو ساعت بذارم پیشت؟

طبق عادت همیشگیش لبش رو کمی کج کرد.

لیلی:

- تا ظهر میای دیگه؟

سرم رو تکون دادم.

- آره، زودی میام.

لیلی:

- به زهرا چی بگم؟

به چشمای لیلی خیره شدم. چه قدر حرف زدن در این مورد براش راحت بود. خُب حقم داشت، آخه قرارم نبود که خودش تو سن بیست و سه سالگی بیفته به جون پله های خونه ی یکی دیگه. چه قدر این کار برام سخت بود.

- نمی دونم.

لیلی:

- تو که یه مدت تو قسمتِ نظافت هتل کار کردی. این که نباید برات سخت باشه.

نفسم رو با ناراحتی دادم بیرون و جوابی ندادم. از جاش بلند شد.

لیلی:

- فکرات رو بکن تا فردا باید جوابش رو بدم. من دیگه برم.

همزمان منم باهاش بلند شدم.

- می اومدی تو؟

لیلی:

- نه، دیگه برم. کاری نداری؟

- نه ممنون. به مادرتم سلام برسون و ازش تشکر کن.

در رو که پشت سرش بستم. به غذای تو دستم خیره شدم و با خوشحالی پری رو صدا زدم.

فصل پنجم

نمی دونستم باید چی کار کنم. دو دل بودم که برای این کار برم یا نه! به لنگه کفشِ پری که جلوی در افتاده بود خیره شدم.

- حالا پولِ کفش این رو از کجا بیارم؟ بهتره که فردا یکی از تو مغازه بردارم و به صاحب مغازه بگم از حقوقم کم کنه، اما اگه این کار رو قبول کنم با دو بار رفتن پول کفش پری هم در میاد.

کوک آخر رو به کاپشن پری که از داخل کمی پاره شده بود زدم و نخ رو به دندون کشیدم که زنگ خونه به صدا در اومد. بلند شدم.

- بله، کیه؟

جوابی نداد. به طرف در رفتم و به آرومی در رو باز کردم. زن احمد آقا با چشمای یه خون نشسته، به انتظار ایستاده بود.

- سلام فاطمه خانوم، بفرمایید.

سرش رو برام تکون داد و بعد با اشاره به زن و شوهری که کنارش ایستاده بودن ازشون خواست وارد خونه بشن. با تعجب بهشون خیره شدم و از جلوی در کنار رفتم، اول اونا رو فرستاد تو خونه و بعدم خودش با غرور و چهره ای اخمو وارد شد.

فاطمه خانوم:

- ببینید خونه ی خوبیه، دو اتاقم داره، هیچ کم و کسری هم نداره. شما هم که ماشاا... دو نفرید. تا سرِ سال هم انشاا... خودتون صاحب خونه می شید و می تونید یه خونه ی بزرگتر بگیرید. حیاطم داره.

سریع رفتم جلوی فاطمه خانوم.

- من که گفتم فردا پولتون رو میارم.

دستش رو گذاشت روی سینم و هلم داد به عقب و بی توجه به من، همراه زن و شوهر وارد خونه شدن. زن و شوهر که معلوم بود زیاد از خونه خوششون نیومده، از اتاقا خارج شدن.

فاطمه خانوم:

- نگاه به در و دیوارش نکنید. شما وسایلتون رو بیارید بچیندید، اون وقت ببینید چی می شه.

مرد:

- بذارید تا امشب فکرامون رو بکنیم، فردا اگه جوابمون مثبت بود خدمت می رسیم.

فاطمه خانوم:

- باشه، مشکلی نیست ولی بهتر از این خونه رو با این قیمت تو این محله، جای دیگه ای گیرتون نمیاد.

زن و شوهر سرشون رو انداختن پایین و از در چوبی خونه رد شدن. فاطمه خانوم پشت سرشون راه افتاد که وسط راه متوقف شد و روش رو برگردوند طرف من.

- تا پس فردا وقت داری وسایلت رو جمع کنی و از این خونه بری.

- اما من ...

با حرص و دهنی کف کرده گفت:

- می ری و حرفِ دیگه ای هم نمی زنی. فهمیدی؟

و با عصبانیت در رو به هم کوبید و رفت. با ناراحتی چادر رو از سرم کشیدم و با حرص تو دستم گرفتمش.

فصل ششم

تو حیاط با افکارِ درگیرم ایستاده بودم و به دنبال راه حلی می گشتم که زودی چادر رو انداختم روی سرم و به طرف خونه ی لیلی راه افتادم. می دونستم که دیگه صاحب خونه تصمیمش رو گرفته و دیر یا زود منو بیرون می کنه. پس برای رفتن به خونه ی دیگه حتما به پول بیشتری نیاز داشتم. امیدی هم به پولِ پیش نداشتم چون می دونستم صاحب خونه تمام کرایه های عقب مونده رو از روی اون حساب می کنه و آخر سر هم برام یه تک تومنم نمی مونه. زنگِ در خونشون رو فشار دادم و منتظر شدم. اول مادرش اومد دم در و بعد از یه سلام و احوالی پرسی گرم، لیلی رو صدا زد.

لیلی:

- سلام ،چی شده؟

- هنوز به زهرا که نگفتی؟

لیلی:

- می خوای کار رو بگیری؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره، فقط لیلی جون ببین می تونی کاری کنی که کار خونه رو بهم بدن.

لیلی:

- باشه، من امشب با زهرا تماس می گیرم.

- راستی، لیلی جان جایی این دور و برا خونه سراغ نداری.

لیلی:

- خونه؟

- آره، که کرایَشم زیاد نباشه.

لیلی:

- صاحب خونه جوابت کرده؟

سرم رو گرفتم پایین.

لیلی:

- والا چی بگم؟! من که نمی دونم، شاید مامان بدونه. اونم بذار تا فردا خبرش رو بهت می دم.

- باشه، من دیگه برم.

و بعد برای یاد آوری به لیلی باز تکرار کردم:

- پس، فردا پری رو بیارم پیشت دیگه.

با نارضایتی سرش رو تکون داد و گفت:

- بیار، فقط تا ظهر بیایا، من باید برم جایی. باشه؟

سعی کردم لبخندی بزنم و حرف دیگه ای نزنم که پشیمون بشه و فقط با گفتن یه "باشه" جوابش رو دادم.

****

شب با خیالِ این که بچم و پیرزن، با شکم گرسنه به خواب نرفتن. چشمام رو، روی هم گذاشتم و از خدا خواستم که حداقل فقط چند روز دیگه بهم وقت بده و تنها نذاره، فقط چند روز. اما نمی دونم چرا بعضی وقت ها که از خدا چیزی می خوای که برات شده آرزو، معمولا اون چیزی رو بهت می ده که کاملا برعکسِ خواسته و انتظارات توئه رو برآورده می کنه. البته کاش می دونستیم که هر چی باشه و هر کاری و چیزی که خدا سر راهمون قرار می ده همش از سر حکمتِ اونه، نه فراموش کردن. ما بنده هاش چه خوب بود که برای هر حکمت و هر چیزی که بهمون می ده فقط شکرگزارش می بودیم و کمتر گله گزاری می کردیم.

****

صبحِ زود شال و کلاه کردم و پری رو که حسابی خواب آلود بود از جاش بلند کردم و لباساش رو تنش کردم. پیرزن رو هم قبل از رفتن به بار دیگه بردم دستشویی و یه لیوان آب هم کنارش گذاشتم تا وقتی بر می گردم از تشنگی تلف نشده باشه. از اولین روز که دیده بودمش بیچاره کلی تغییر کرده بود و بعد از قضیه ی سعید زمین گیر شد و شده بود یکی از دردسرام. موقعُ سپردن پری به لیلی، بهم متذکر شد و گفت که زهرا باهاشون حرف زده و کمی آمادشون کرده ولی بهتره خودم برم اون جا و باهاشون حرف بزنم و قانعشون کنم که فرد خوب و مطمئنی برای کار تو خونشون هستم. وقتی آدرس رو بهم داد، فهمیدم خیلی از محله ی ما دوره و تا اون جا باید چند تا ماشین عوض کنم.

از اتوبوس واحد که پیاده شدم، با ترس همون طور که با خودم صلوات می فرستم به مغازه نزدیک می شدم و به اطرافم خوب نگاه می کردم. نمی دونم تا حالا شده از کسی یا چیزی بترسی و هی ازش فرار کنی ولی همشم مجبور باشی به جایی بری که ممکنه اون ترس هر لحظه بهت نزدیک بشه و مچت رو بگیره؟! حالِ منم همون طور بود. ضربان قلبم مرتب می زد و رنگ و رومم به شدت پریده بود. وقتی مطمئن شدم خبری نیست و مثل دیروز کسی به دنبالم نمی گرده، با خیال راحت وارد مغازه شدم.

صاحب کار که مردی حول و حوش سی و پنج، سی و هفت ساله بود به محض دیدنم دادش رفت رو هوا که:

- چرا دیروز نیومدی و مغازه رو به امون خدا سپردی؟

- ببخشید، بچم مریض بود، باید می بردمش دکتر.

- این بچتم که همش مریضه! این طوری که نم یشه.

- ببخشید، دیگه تکرار نمی شه.

سرش رو تکون داد و به طرف صندوق رفت. چادرم رو برداشتم و دستی به شالِ سبزم کشیدم و مشغولِ جا به جا کردن وسایل شدم. خوشبختانه چون خیلی بهم اعتماد داشت زیاد سعی نمی کرد که دست به سرم کنه و من رو از کار بیکار کنه. همیشه بعد از این که من می اومدم مدتی تو مغازه می موند، وقتی که خیالش راحت می شد، می رفت. که دقیقا بعد از ده دقیقه مغازه رو به من سپرد و رفت. تا نیم ساعت بعد از رفتنش، در حال مرتب کردن و جا به جا کردن لباسا بودم که یه زن و شوهر وارد مغازه شدن و با هم شروع کردن به دیدن وسایل و لباسا. با

لبخند بهشون نزدیک شدم.

- می تونم کمکتون کنم؟

زن با عشوه و ناز و با شکمی ورم کرده، گفت:

- سینا به نظرت اون لباس قشنگ نیست؟

بیشترِ مشتریا همین طوری بودن و درست و حسابی جوابی نمی دادن. لباسِ مورد نظرِ زن رو برداشتم و با لبخند به طرفش گرفتم.

- جنسش عالیه، تازه رنگای متنوعی هم داره. می خواید رنگ های دیگشم براتون بیارم.

زن دستی به لباس کشید و با دلخوری گفت:

- از دور قشنگ دیده می شد، ولی الان که از جلو می بینم زیاد ازش خوشم نمیاد؟

مرد:

- اشکالی نداره عزیزم، می خوای باز نگاه کن. هر کدوم رو که پسند کردی همون رو بر می داریم.

- می تونید از اون قسمت فروشگاه هم دیدن کنید. لباسای جدیدمون رو که آوردیم اکثرا اون جاست.

زن در حالی که دستش رو، روی کمرش می ذاشت، به اون طرف رفت و مرد هم به دنبالش. هر وقت مشتری می اومد باید کنارشون می رفتم که هم راهنماییشون کنم و هم تلاش کنم که حداقل یکی از جنسای داخل مغازه رو از ما بخرن. بالاخره با کلی وسواس و غرغر کردنای زن. رضایت دادن که دو دست لباس برای بچه ی به دنیا نیومدشون بخرن که قیمتِ هر کدومشون با هم می شد حقوق یک ماهِ من.

موقع بسته بندی رو به روم ایستاده بودن. با خودم می گفتم:

«خدا شانس بده. هنوز به دنیا نیومده این طوری براش هزینه می کنن بخواد به دنیا بیاد چی کار می کنن؟!»

با لبخند لباس رو توی پاکت گذاشتم و گذاشتم رو به روشون.

- انشاا... که قدمش براتون خوب باشه.

مرد لبخندی زد و با مهربونی گفت:

- چند می شه؟

قیمت رو بهشون گفتم ولی زن که انگار داره فخر می فروشه و انگار با به دنیا آوردن یه بچه داره بزرگترین لطف رو به عالم هستی می کنه، حتی یه تشکر خشک و خالی هم ازم نکرد.

پول رو گرفتم و شروع کردم به شمردن. وقتی دیدم درسته گفتم:

- مبارکتون باشه.

کشو رو باز کردم و پولا رو گذاشتم تو کشو و دوباره قفلش کردم. چون تک و تنها بودم نمی تونستم حواسم رو به همه جا جمع کنم. با خروجشون شروع کردم به تا کردن چند دست لباس که بذارمشون تو قفسه. یکی از لباسا از دستم افتاد. خم شدم که از روی زمین برش دارم. وقتی بلند شدم، دستی به لباس کشیدم و کمی تکونش دادم. متوجه ی حضور کسی تو مغازه شدم. به گمونِ این که مشتریه، بدون نگاه کردن بهش گفتم:

- بفرمایید، الان خدمت می رسم.

برگشتم و لباس رو گذاشتم توی قفسه. دستی به شالم کشیدم و با لبخند برگشتم، که قلبم اومد تو دهنم و زبونم بند اومد. رنگم به شدت پرید. چند قدم به عقب رفتم که پشتم به قفسه ی لباسا خورد. دستامم که آویزون بودن به قفسه چسبوندم و بهش چشم دوختم. مرد مستقیم به چشمام خیره شد و گفت:

- حالتون خوبه؟

جوابی ندادم و با ترس و ناامیدی فقط بهش نگاه کردم.

- خانوم؟

سرم رو گرفتم پایین و دستم رو آروم گذاشتم روی قفسه ی سینم که ضربان قلبم رو کنترل کنم. مرد کمی از حرکتم هول کرده بود. سرش رو چرخوند که شاید کسی رو برای کمک به من ببینه. چشمام رو بستم.

«تموم شد، تموم شد ستاره خانوم. دیگه هر چی فرار کردی بسه، بالاخره افتادی تو دام. دیروزم الکی فرار کردی دختر. چه خوب که پری رو سپردم دست لیلی.»

با عجز چشمام رو باز کردم و خودم رو از قفسه جدا کردم. مرد با چشمای مشکیش هنوز بهم خیره بود. به کتِ کرم رنگ و شلوارِ کتون مشکیش نگاهی کردم و آب دهنم رو قورت دادم. چون صبحونه هم نخورده بودم، با دیدنش یه دفعه ته دلم خالی شده بود و کلی ضعف کرده بودم. نمی تونستم زیاد خودم رو تکون بدم.

مرد:

- ببخشید ...

نذاشتم حرفش رو ادامه بده و با صدای آروم و لرزونی گفتم:

- بذارید چادرم رو بردارم الان میام. باید با صاحب کارم تماس بگیرم.

- اما خانوم!

با چهره ای غمگین سرم رو آوردم بالا که لنگ کفش پری رو روی میز گذاشت. با تعجب چند باری چشمام رو باز و بسته کردم و به مرد خیره شدم.

مرد:

- اون روز هر چی صداتون کردم. مثل این که نشنیدید. شایدم عجله داشتید که فرصت نکردید به عقب برگردید و جوابم رو بدید، کفش دخترتون کنارِ ماشینم افتاده بود.

لبخندی زد و ادامه داد:

- امروزم اتفاقی دیدمتون. کفش هم از اون روز تو ماشینم مونده بود.

با دستای لرزان دست دراز کردم و کفش رو از روی میز شیشه ای برداشتم.

مرد که رنگ و روی زارم رو دید گفت:

- شما حالتون خوبه؟

سرم رو آروم تکون دادم و با تردید بهش نگاه کردم که ببینم باز کار دیگه ای باهام داره یا نه؟! مرد با آرامش بهم خیره شده بود و می خواست چیز دیگه ای بگه. که زنگِ تلفنِ مغازه به صدا در اومد. با صدای زنگ تلفن هول شدم و کفش از دستم افتاد. حرکاتم رو به دقت زیر نظر گرفته بود و همین امر باعث می شد، دست و پام رو حسابی جلوش گم بکنم، خصوصا که می دونستم چی کاره ست و برای همین، شایدم داره بازیم می ده. با یه "ببخشید" سریع کفش رو از روی زمین برداشتم و جواب تلفن رو دادم.

- سلام لیلی جان، تویی؟

- ...

- نه، یادمه که باید امروز برم.

لبام رو که خشک شده بود سعی کردم با زبونم کمی ترشون کنم.

- پری اذیتت کرده؟

- ...

- من تا دو ساعت دیگه میام.

- ...

- نه، آدرس یادم نرفته.

- ...

- بتونم از آقای کمالی مرخصی بگیرم زودتر می رم اون جا، آره.

با دو دست پایین گوشی رو محکم گرفتم و به سمت چپ چرخیدم. مرد در حال برانداز کردن اجناس داخل مغازه بود. پشتم رو بهش کردم.

- خواهش می کنم، می دونم کار داری، فقط دو ساعت پیشت باشه تا من برم اون جا و یه سری بزنم. می ترسم بچه رو که ببینن کار رو بهم ندن.

- ...

- آره، حق با توئه.

- ...

«لیلی اخلاق بخصوصی داشت و کمتر با کسی می جوشید. از بچه های کوچیک هم بیزار بود، نمی دونم چرا؟ هیچ وقت سعی نمی کردم که کاری رو ازش بخوام، چون خوب می دونستم که خیلی راحت طرف رو جواب می کنه. علاقه ای به مشکلات و ناراحتی های دیگران نداشت. فقط

گاهی رگ مهربونیش گل می کرد و کاری رو انجام می داد. مثل دیروز که برای گفتن این که چنین کاری هست به خونمون اومد. البته اگه نذرِ مادرش نبود فکر نمی کردم به خودش زحمتِ اومدنم می داد، هر چند من انتظاری ازش نداشتم. لیلی اگه می تونست برای کسی کاری می کرد و اگرم نمی تونستم هیچ وقت خودش رو به زحمت نمی انداخت. به قول خودش نمی خواست به کسی زیادی رو بده که بقیه از اون سوء استفاده کنن. برای همین دوست آنچنانی نداشت و فقط گاهی با من هم کلام می شد.»

آب دهنم رو قورت دادم و گفتم:

- نه، قول می دم تا دو ساعت دیگه حتما خودم رو می رسونم.

- ...

- خداحافظ.

و گوشی رو گذاشتم. به کفشِ کنار تلفن نگاهی کردم و برش داشتم و تلاش کردم طبیعی رفتار کنم. برگشتم طرفش. چشماش رو ریز کرده بود و بهم خیره شده بود.

- خیلی ممنون، خیلی لطف کردید.

مرد که از حرکات و حرفام به شک افتاده بود، دستی به چونش کشید و از جیبِ بغل کتش برگه ای در آورد. با ترس حرکاتش رو زیر نظر داشتم، مثل این که بخواد مچم رو بگیره برگه رو آروم گذاشت رو به روم یه عکس پرینت شده بود.

مرد:

- این آدم رو این طرفا دیدید؟

اول به عکس و بعدم به مرد نگاهی کردم و دوباره با دقت به عکس خیره شدم.

سرم رو تکون دادم.

- نه.

مرد که قانع نشده بود گفت:

- اون روز برای چی فرار کردید؟

با ترس گفتم:

- فرار!

مرد سرش رو تکون داد. لبم رو تر کردم.

- نه نه، من ...

مرد:

- می شناسینش؟

- نه، گفتم که؟

مرد همون طور خیره، برگه رو از جلوم برداشت و با انگشتِ اشارش گونش رو خاروند و آروم چکیده چکیده گفت:

- اون دختر، همونی که اون روز تو بغلتون بود ...

زودی گفتم:

- دخترم بود.

سرش رو تکون داد و کارتی رو از جیبش در آورد.

- اداره ی پلیس (...) که می دونید کجاست؟

در حالی که لب هام می لرزید و حسابی رنگم پریده بود گفتم:

- بله.

- فردا صبح، حتما یه سر بیاید اون جا.

- برای چی؟ من که ...

- نه، اصلا نگران نشید، فقط چند تا سوالِ که ...

- من که گفتم این مرد رو نمی شناسم، حتی یه بارم ندیدمش!

- بله، می دونم ولی حتما باید بیاید. برای جوابِ چند تا پرسش.

ساکت شدم و ضربان قلبم شدت گرفت.

- راستی اسمتون؟

- حکمت.

مرد با حالت سوالی گفت:

- چیه حکمت؟

- سـ ... ستاره حکمت.

سرش رو با استفهام تکون داد و به طرف در رفت. قبل از خارج شدن گفت:

- خانومِ حکمت فردا راس ساعت نُه تو اداره باشید.

چیزی نگفتم و بهش نگاه کردم.

مرد:

- نیازی نیست که ماشین بفرستم دنبالتون؟

سرم رو سریع به راست و چپ تکون دادم.

- نه، نه خودم میام. ساعت نُه.

مرد که مطمئن شده بود من یه چیزم هست، باز سرش رو تکون داد و گفت:

- بله، نُه.

و با یه خداحافظی مغازه رو ترک کرد. با خروجش دستی به پیشونی عرق کرده ام کشیدم و سرِ جام نشستم.

- یعنی دنبالِ منه؟ پس اون عکسِ کی بود که بهم نشون داد؟

«اوه خدایا شاید ترفند جدیدشونه که منو با پای خودم بکشونن به اداره ی پلیس.»

دستی به شالم کشیدم و روی سرم مرتبش کردم. دست و دلم دیگه به کار نمی رفت و به هر چی که دست می زدم، از دستم می افتاد. با اضطراب و با ترس از این که ممکنه اینا همش یه تله باشه زودی وسایل رو مرتب کردم و با صاحب کارم تماس گرفتم.

فصل هفتم

وقتی فهمید بازم قصد دارم زودی برم. شروع کرد به دعوا و کلی گله گزاری که چرا این طوری میای سرِ کار و هزار تا غر غرِ دیگه. تازه می خواست بیرونم کنه که با کلی التماس و به بهانه ی مریض بودنِ پری راضیش کردم که این بارم کوتاه بیاد. حتی راضیشم کردم که مقداری از حقوقم رو کمی زودتر بده که اونم قبول کرد، اما باهام طی کرد که بعد از ظهر باید به جای صبح بیام مغازه و تا آخر شب وایسم که منم به ناچار قبول کردم.

در طولِ مسیر سرم رو پایین گرفته بودم و به این ور و اون ور نگاه نمی کردم و مدام فکر می کردم که اون مرد چهار چشمی مراقب حرکات و رفتارمه و لحظه ای رهام نمی کنه. با تمام سرعتی که تو خودم سراغ داشتم از اون محله دور شدم که کسی منو نبینه. وقتی سوارِ ماشین شدم به این فکر افتادم که:

- اگه قصدش گرفتنِ من بود، پس چرا همون جا تو مغازه منو نگرفت؟ اما آخه چرا تنها؟ دیگه به پری چی کار داشت؟

از وقتی که مغازه رو ترک کرده بود، همش چهرش جلوی چشمام می اومد. مردی قد بلند و چهار شونه با موهای نسبتا بلند و حالت دار چشمای مشکی و صورتی سفید که بیشتر تو صورتش اخم جا خوش کرده بود تا چیزِ دیگه. هر کسی هم که از کنارم رد می شد فکر می کردم اونه و سریع روم رو ازش می گرفتم، اما چرا هر وقتی هم که می اومدن دنبالم اون رو نمی دیدم. یعنی مامور رسیدگی عوض شده؟ ولی به این که نمی خورد.

- اوه خدایا خودت بهم رحم کن، نذار بدبخت بشم. نذار پایان کارم این طوری تموم بشه خدایا خودت کمکم کن.

تا به آدرسِ مورد نظر برسم فکر کنم یک ساعتی تو راه بودم. قصدم این بود که این کار رو هر جوری که شده بگیرم و اگه پولش خوب باشه کار فروشندگی تو سیسمونی رو ول کنم و از اون جا برم، چون اون منطقه خیلی برام خطرناک شده بود و هر آن امکان این رو داشت که منو بگیرن. نزدیک به شش ماهی بود که از دستشون قسر در رفته بودم.

یه آپارتمانِ سه طبقه که جمعا شش واحد داشت، رو به روم قرار داشت. سرم رو بلند کردم و به نمای بیرونی آپارتمان چشم دوختم. نفسم رو دادم تو و اولین زنگ رو فشار دادم. کسی جواب نداد. برای بار دوم فشار دادم.

- بله؟

- سلام خانوم، ببخشید منو معرفی کردن برای تمیز ...

نذاشت حرفم رو کامل بزنم.

- بله بله، بفرمایید تو.

و در رو باز کرد. دستم رو، روی در گذاشتم و با دلهره بازش کردم. وقتی در رو بستم. در یکی از واحدا باز شد. روم رو برگردوندم. یه خانوم جوون که تقریبا همسن و سال خودم بود با موهای رنگ کرده، بین در ایستاده بود که مثلا با اون سر و وضع از در خارج نشه. با تعجب بهم نگاه کرد و گفت:

- شما برای تمیز کردنِ راه پله ها اومدید؟

- بله، اما به من گفتن شما برای تمیز کردنِ خونه هم نیاز به کسی دارید؟

زن دستی به موهای جلوش کشید و کمی اومد بیرون.

- ولی ما برای راه پله ها خواسته بودیم، خودِ منم برای خونه کارگر نمی خوام.

- بله، ولی گفتن که ...

- ببین خانوم، کسی برای خونه کارگر نمی خواد.

ناراحت شدم و خواستم چیز دیگه ای بگم که پیش دستی کرد و گفت:

- البته یکی از واحدها هست که فکر کنم شاید به یه کارگر احتیاج داشته باشن، باید بذاری ازشون بپرسم. من که چیزی نمی دونم.

خوشحال شدم و اومدم تشکر کنم که گفت:

- حالا یعنی نمی خوای راه پله ها رو تمیز کنی؟

و بدون فرصت دادن به من گفت:

- وای اگه می خوای شروع کنی زودتر شروع کن که من امشب کلی مهمون دارم. نمی خوام راه پله ها کثیف باشن. وسایلم تو پارکینگ، گوشه ی دیوار هست. همون پایینم می تونی لباسات رو عوض کنی. کاری هم داشتی صدام کن.

و در رو بست. با دهنِ باز به درِ بسته شده خیره شدم. این قدر از حرکتش عصبانی شدم که به نفس نفس زدن افتادم. نتونستم حرکت و رفتارش رو تحمل کنم. به طرفِ درشون رفتم و زنگ واحد رو زدم. بعد از چند ثانیه در رو باز کرد.

- چیه؟ چی می خوای؟

- ببخشید اون وقت ساعتی چند؟

- مگه بهت نگفتن؟

سرم رو تکون دادم.

- ساعتی دو تومن.

با تعجب گفتم:

- دو تومن! برای این همه پله؟!

- نکنه بیشتر می خوای؟

- فکر کنم ساعتی چهار تومنه.

زن پوزخندی زد و در رو کامل باز کرد.

- خر گیر آوری؟

- نخیر، فکر کنم شما حمال گیر آوردی.

- برو بابا، اصلا می خوای من به جات این پله ها رو تمیز کنم و بهت پولم بدم؟! هری برو بیرون. روز به روز که می گذره امثال شما پر روتر می شید! نوبره والا! خجالتم خوب چیزیه.

دستم رو از خشم مشت کردم و مقابلش ایستادم و با صدای عصبی گفتم:

- شک دارم توئه سوسول مامانی تا به حال یه قرونم خودت به تنهایی در آورده باشی که همین طوری حرفِ مفت می زنی.

اومد بیرون و دستش رو به شونم زد و منو به طرف در هل داد:

- برو بیرون، تا به پلیس زنگ نزدم.

خشم تمام وجودم رو گرفت. انتظارِ این برخورد رو نداشتم، یعنی می مُردم حاضر نبودم تن به این خفت بدم که هم براشون کار کنم و هم برام کرکری بخونن و هر چی که از دهنشون در میاد رو بهم بگن، اما جواب دادنم بی فایده بود، یعنی این آدم ارزشش رو نداشت. دستش رو پس زدم و با عصبانیت از خونه اومدم بیرون و در رو محکم بهم کوبیدم.

- مفت خورِ عوضی فکر کرده کیه؟! انگار از دماغ فیل افتاده!

اینم از این، فقط بیخودی یه عالمه پول هزینه کردم برای هیچ. ای لعنت به این زندگی! ای لعنت به من و زندگیم. 

به ساعتِ مچیم نگاهی کردم و خواستم از خیابون رد بشم که یه ماشین با سرعت بهم نزدیک شد و قبل از نزدیک شدن چنان بوق کشیده ای زد که جیغم رفت رو هوا و خودمم از ترس پریدم عقب که نتونستم تعادلم رو حفظ کنم و افتادم روی زمین و همزمان دستم به یه تیکه شیشه ی بطری برخورد کرد و کف دستم رو برید. اخم در اومد و زودی تو جام نشستم. کف دستِ راستم رو با دستِ چپ گرفتم و فشارش دادم که از دردش کاسته بشه و خونم این قدر نزنه بیرون. دستمالم رو از جیبِ مانتوم در آوردم و زودی روی جای بریدگی گذاشتم. خیلی جاش می سوخت. ماشین هم بدون اعتنا به من، گازش رو گرفته بود و رفته بود. از روی زمین بلند شدم و چادرم رو تکون دادم و سعی کردم با دستمالم روی زخم رو ببندم که زیاد خونریزی نکنه ولی بد جور بریده بود.

- اَه لعنتی! فقط همین رو کم داشتم.

تازه یادِ پری افتادم. باید زودی می رفتم سراغش تا صدای لیلی در نیومده بود. وقتی رسیدم دم در خونه ب لیلی. متوجه شدم خیلی دیر کردم.

تا زنگِ در رو زدم در باز شد و پری خیلی ساکت و آروم بیرون اومد و پشت سرش هم لیلی.

لیلی:

- چه عجب اومدی! خوب بود قول دادی که زودی میای.

- ببخش تا برسم یه کم طول کشید، راهشم خیلی دور بود.

شونه هاش رو انداخت بالا.

- خب چه طور بود؟

- به دردِ من نمی خورد.

لیلی:

- آخه چرا؟

- اینا از اون دست پولداریی بودن که زورشون می اومد جیرینگی پول بدن.

لیلی:

- یعنی هیچی؟

سرم رو گرفتم پایین و دستِ پری رو گرفتم تو دستم.

- آره، هیچی. بازم ممنون که بهم گفتی. من دیگه برم. ببخش امروزم حسابی مزاحمت شدم.

سکوت کرد و چیزی نگفت. خب معلوم بود حرفم رو تصدیق کرده که صداش در نمی اومد. با نگاهش فهمیدم که بهم می گه:

- آره، تو و بچت مزاحمم شدید.

لبخندی زدم و ازش خداحافظی کردم و همراه پری به راه افتادیم. در حال راه رفتن به پری نگاهی انداختم. خیلی ساکت بود و حرفی نمی زد. تعجب کردم و ازش پرسیدم:

- ناهار خوردی؟

پری:

- نه.

به ساعتم نگاهی کردم و با تعجب گفتم:

- نه؟ خودشون چی؟ خوردن؟

شونه هاش ذو انداخت بالا و حرفی نزد. خب توقع زیادی بود که بخوام ناهارِ بچمم بدن، اما فکر می کردم تا الان باید ناهارشون رو خورده باشن و به تبع اگه خورده باشن لابد به پری هم یه چیزی دادن که گشنه نمونه، اما ...

- چیزیم از صبح خوردی؟

به جای این که جوابِ این سوالم رو بده، درست مثلِ این که از یه آرزو حرف بزنه گفت:

- مامان برای امشب قورمه سبزی درست می کنی؟

سرِ جام وایسادم و بهش چشم دوختم و با ناراحتی گفتم:

- مادرشم بود؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- نه

- چی کارا کردید؟

ساکت شد و حرفی نزد. وایسادم و دستش رو کشیدم.

- از صبح چی کارا کردید مامان؟

پری:

- مامان من تشنمه؟

- مگه اون جا آب نخوردی؟

پری:

- نه، از خاله ترسیدم که بهش بگم آب می خوام.

فکم منقبض شد و اشک تو چشمام حلقه زد. از لیلی بدم اومد. نمی دونم با پری چی کار کرده بود که نه حرف می زد و نه گریه. فقط خواسته هاش رو دونه دونه و آروم بهم می گفت.

- بذار به مامان بزرگ یه سری بزنیم بعد با هم می ریم و برات ساندویچی که قولش رو بهت داده بودم می گیرم.

بچم این قدر دمق بود که حتی خوشحالم نشد. قبل از رفتن به خونه، اول به طرف کبابی حیدر آقا راه افتادیم و به بهانه ای که پری هوس کباب کرده. یه سیخ کباب کوبیده گرفتم و ازش خواستم که دورش یه نون بپیچه و مثل ساندویچش کنه. به خونه که رسیدم. پیرزن تا صدای در رو شنید چشماش رو باز کرد. بالای سرش رفتم و کمکش کردم به دیوار تکیه بده. کمی از کباب رو جدا کردم و به پری دادم که بد جور به نون و کباب خیره شده بود و بقیه ی رو به زور به خورد پیرزن دادم. شاید با نگاهش ازم تشکر می کرد که بعد از یه مدت خوردن نون و تخم مرغ یه چیزِ درست و حسابی بهش داده بودم که بخوره. وقتی خیالم از بابتش راحت شد همراه پری به مغازه برگشتم. سر راهم براش ساندویچ گرفتم که تو مغازه سرگرمِ خوردن بشه و کمتر این ور و اون ور بچرخه و بهانه دستِ صاحب کارم نده. غروب خودِ صاحب کارم یعنی آقای کمالی تو مغازه می ایستاد. براش صرف نمی کرد دو تا کارگر بگیره ولی چون امروز صبحش رفته بودم، گفته بود که باید بعد از ظهر وایسم. تا غروب یه بند روی پا بودم و مشتری ها رو راه می نداختم. نزدیکِ ساعت نُه بود که اومد و گفت می تونم برم.

صاحب کار پشتِ دخل نشسته بود و شروع کرده بود به حساب و کتاب در آمدِ امروز و منم رفتم بالا سرِ پری که گوشه ی اتاقک خوابونده بودمش. غرق خواب بود. خودمم به زور سر پا بودم، حتی یه لقمه هم نخورده بودم و به شدت ضعف می کردم. همش یه لقمه گیر آورده بودم گذاشته بودم تو دهنم یا معدم رو از آب پُر کرده بودم.

ساندویچِ نصفه ی پری رو که کنارش افتاده بود رو برداشتم و گذاشتم تو کیفم که اگه شب گشنش شد و بیدار شد بهش بدم که بخوره. پری رو از روی زمین برش داشتم و قبل از در اومدن از مغازه گفتم:

- ببخشید آقای کمالی، من اگه فردا ساعت ده بیام اشکالی داره؟

چشماش رو از پولایی که بین دستاش گرفته بود و حساب می کرد گرفت و بهم خیره شد.

- تو چرا چند وقته درست و حسابی نمیای سرِ کار؟

- ببخشید، یه مشکلی دارم که انشاا... دیگه فردا حل می شه. بعد از ظهر به اندازه ای که صبح نبودم براتون وایمیسم.

دوباره به پولا نگاهی کرد و شروع کرد به شمردن.

- باشه، فقط دیر نکنی. یهو ده نشه یازده!

لبخندی زدم و گفتم:

- چشم

****

تا به خونه برسم ساعت یازده شد. چشمام دیگه نای باز موندن رو نداشتن. خدا رو شکر پری، بچه ی پُر خوری نبود که مدام غذا بخواد. طفلک یاد گرفته بود که اگه بخوابه راحت تره. این قدر گرفتاری داشتم که از کاری که لیلی با بچم کرده بود تازه دلخور شده بودم و کارش تو چشمم موند که زورش اومده بود به بچم یه لقمه غذا بده که چشمش به غذاشون نمونه!

پری رو تو جاش خوابوندم و خواستم برم یه آبی به صورتم بزنم که چشمم به پیر زن افتاد. رفتم بالای سرش. نگاهش یه طوری بود. به طرفش خم شدم. یه جور شرمنده نگام می کرد. کمی که بیشتر دقت کردم دیدم جاش رو خیس کرده و با چشمایی که نمی تونن بهم مستقیم نگاه کنن و توشون موجی از اشک شناوره بهم خیره ست. همین رو برای آخرِ شب کم داشتم! تمام راه، پری رو تو بغلم گرفته بودم. خستگیِ اون از یه طرف و بریدگی دستمم از یه طرف دیگه! و حالا پیر زن! 

شده بودم یه مرده ی متحرک که به ناچار باید بایسته. پتو رو از روش زدم کنار. البته حق هم داشت، اتاق به شدت سرد بود. منم جاش بودم حتما خودم رو خیس می کردم. بعد از نیم ساعت ور رفتن با پیر زن، جاش رو عوض کردم و دوباره خوابوندمش. گشنش نبود و راحت خوابید. دلم هوسِ یه لیوان چایی داغ رو کرده بود. ساعت دوازده بود که برای خودم چایی دم کردم و تو سکوت و تاریکیِ خونه یه گوشه ای نشستم و لیوان رو به لبام نزدیک کردم. به یاد فردا افتادم که باید یه سر می رفتم اداره ی پلیس. باز ترس به وجودم چنگ انداخت و قلبم رو فشرد.

- یعنی اگه نرم چه اتفاقی برام می افته؟

چشمام رو با ناراحتی باز و بسته کردم و به کیفم چشم دوختم. گشنم بود. یادِ ساندویچِ نصفه ی پری افتادم. از ته کیف درش آوردم. با دستی که با پارچه بسته بودمش و با خستگی هر چه تمام کاغذش رو زدم کنار و اولین گاز رو زدم و آروم فکم رو تکون دادم و به دیوارِ رو به روم خیره شدم. بعد از چند ثانیه نفسم رو دادم بیرون و گاز دوم رو زدم که اشکم در اومد و همراهِ جویدن، قطره های اشک از چشمام سرازیر شدن. تو سکوت به اشکام اجازه ی هنرنمایی دادم و خون به دلم ریختم.

تمام صورتم خیس شده بود. به لقمه ی چهارم که رسیدم، هق هق نذاشت ادامه بدم و ساندویچ رو انداختم روی زمین و سرم رو گذاشتم روی زانوهام و با صدا گریه کردم.

- آخه چرا؟ آخه چرا خدا تمومش نمی کنی؟ چرا می خوای این قدر زجرم بدی؟ این همه بدبختی رو سرم ریختی بس نیست؟ باید له شدنم رو هم ببینی؟ لااقل به من رحم نمی کنی به این پیر زن و بچه رحم کن. تا کی باید جون بکنم؟ خدایا، بسه دیگه.

چند دقیقه از گریه کردنم گذشت. دیگه میلی به خوردن نداشتم. چون تا دیر وقت تو مغازه مونده بودم، نتونسته بودم نمازم رو بخونم. از جام بلند شدم و رفتم طرف سینک و شیر آبِ ظرف شویی رو باز کردم. چون لوله ها رو کار بودن آب داخل لوله ها خیلی سرد بود. پارچه ی دور دستم رو باز کردم و گرفتمش زیر آب که بیشتر سوخت ولی بعد از مدتی دردش کمتر شد. وقتی حسابی خون رو از دستم پاک کردم و اثری نموند و مطمئن شدم دیگه خونی نمیاد، وضو گرفتم. داشتم پاهام رو مسح می کشیدم که دیدم باز داره از دستم خون میاد. دوباره گرفتمش زیر آب و با یه پارچه ی تمیزِ دیگه دور دستم رو بستم. بعد از نماز حتی دیگه قدرت گله و شکایت پیش خدا رو هم نداشتم. اتاقم این قدر سرد بود که نوک پاهام سِر شده بود و مرتب از سرما احساس می کردم نیازی به دستشویی دارم. تو همون سرما کنار پری زیر پتو خزیدم و سرم رو آروم گذاشتم روی بالشی که سرش رو گذاشته بود. غرق خواب بود. دستی به پیشونیش کشیدم و پتو رو بیشتر کشیدم روش. چشمام خیلی سنگین بود و دستمم به شدت می سوخت. به چشمای بستش چشم دوختم.

- یه روزی همه ی اینا تموم می شه، بهت قول می دم یه تختِ خواب خوشگل برات می گیرم و اتاقت رو پُر کنم از گرما که از گرما غر غر کنی.

با سر انگشتم دستی به ابروهای کشیده اش کشیدم و زمزمه کردم:

- یه عالمه عروسکِ بزرگ و کوچیک برات می گیرم که دیگه به عروسکای بچه ی همسایه نگاه نکنی و چشمت برای یه لحظه، تو بغل گرفتنشون نمونه. هر روز برات ساندویچ می گیرم و مجبورت می کنم تا ته بخوریشون که هی بهم نگی من ساندویچ می خوام. فقط تحمل کن و صبر داشته باش.

چشمام سنگین و سنگین تر شد و همون طور که انگشتم روی گونش بود به خواب رفتم.

فصل هشتم

از این اسم ها و مکان ها واهمه داشتم. اداره ی پلیس، کلانتری، مامور اما حالا دقیقا جلوی در ورودی اداره ی پلیس ایستاده بودم و مستقیما بهش نگاه می کردم. ساعت هشت و چهل و پنج دقیقه بود. دلم مثل سیر و سرکه می جوشید. دستام رو بهم فشار دادم و گوشه ی لبم رو به صورت نا جوری گاز گرفتم. به اطرافم نگاهی کردم و تو دلم گفتم:

- نه، این جا مربوط به کارِ من نمی شه.

شاید گفتنِ این حرف با خودم، برای ایجاد کمی آرامش و امنیت کافی بود اما واقعیت این بود که حتی کوچکترین تاثیری در نگرانی و اضطرابم نداشت. از موقعی که از ماشین پیاده شده بود، از جام جم نخورده بودم و به درِ رو به روم خیره شده بودم و پام و دلم توی دو راهی رفتن و نرفتن گیر کرده بود که با یک صلوات، اولین قدم رو برداشتم و از خیابون رد شدم. به در ورودی نزدیک شدم و واردِ قسمت نگهبانی شدم. با این که اولِ صبح بود اما انگار نزدیکِ ظهر بود که مردم هی می رفتن و می اومدن. خواستم واردِ محوطه بشم که سرباز جلوی در صدام کرد.

- با کی کار دارید خانوم؟

با رنگ پریدگی برگشتم طرفش.

- من ... من ...

سرباز:

- کدوم قسمت می خواید برید؟

آب دهنم رو قورت دادم.

- به من گفتن که امروز بیام این جا؟

سرباز:

- کی بهت گفته؟

راست می گفت! من حتی اسم اون پلیس رو هم نمی دونستم. حالا باید چی بهش می گفتم. سرباز خیره به چشمام منتظرِ جوابم شد. رنگ پریدگیم به شدت تو اون زمان توی ذوق می زد و هر کسی رو به شک می انداخت. شاید این ندانستن نشانه ای برای رفتن و این جا نموندن بود.

و تو دلم گفتم:

- آره، همینه. بهتره تا دیر نشده و کار دستِ خودم ندادم برم و به پشت سرمم نگاه نندازم.

سرم رو انداختم پایین و از کنار سرباز رد شدم و سریع وارد خیابون شدم. سرباز که سردرگم شده بود از پشت سر بهم خیره شد. باید خیابون رو رد می کردم که بتونم زودتر یه ماشین بگیرم و اون جا رو ترک کنم. هنوز دو قدم از در نگهبانی دور نشده بودم که ماشینی جلوی پاهام توقف کرد که مجبور شدم یه قدم از ترس برم عقب. سرم رو آوردم بالا که دیدمش. همون چشم های مشکی خشک و بی روح و صورتی اخمو، پشت فرمون نشسته بود و به من نگاه می کرد. دیگه نمی تونستم سرم رو بندازم پایین و برم. شیشه رو داد پایین.

- داشتید جایی می رفتید؟

سکوت کردم. تو همین لحظه سرباز با اشاره ی دستِ سرگرد به ما نزدیک شد. اول یه احترامِ نظامی بهش کرد و بعدم به طرفش خم شد.

سرگرد:

- به یکی از بچه ها بگو که خانوم رو به اتاقِ من راهنمایی کنند؟

سرباز:

- بله قربان، همین الان.

سرگرد بدون نگاه کردن و کوچکترین حرفی به من، شیشه رو داد بالا و با باز شدنِ در اصلی، وارد محوطه شد. سرباز بهم نزدیک شد.

- چرا از اول نگفتید که سرگرد ازتون خواسته که بیاید؟! لطفا همراهِ من بیاید.

به دنبالِ سرباز راه افتادم. پشت میز کوچیکش نشست و یه دفترِ نسبتا بزرگی رو باز کرد.

- تلفنِ همراه دارید؟

- نه.

- لطفا کارت شناسایی!

با تعجب و ترس گفتم:

- بله؟

سرش رو آورد بالا و با بی حالی گفت:

- کارت شناسایی؟

- آه بله، یه لحظه.

سریع از توی کیفم کارتم رو در آوردم و به طرفش گرفتم و اون از روی کارت، اطلاعاتی رو وارد دفتر کرد و بعدش با جایی تماس گرفت و ازشون خواست که کسی رو برای راهنمایی کردنِ من به اتاق سرگرد، بفرستن. بعد از چند دقیقه ای سربازی اومد و من به همراهِ اون به راه افتادم. اول حیاط رو که فاصلش از در ورودی تا خود ساختمون کمی زیاد بود رو طی کردیم. وارد ساختمونِ اصلی شدیم که سرباز یک راست به سمت پله ها رفت. به طبقه ی دوم که رسیدم. برگشت طرفم و دستش رو به طرف انتهای راهرو گرفت.

- لطفا از این طرف.

به مامورا و مردمی که از کنارمون رد می شدن گه گداری نگاهی می انداختم. اکثرا هم به من نگاه می کردن. آخه وجودِ یک زن تو اون محیط زیاد ملموس نبود و همه به دیدِ بدی بهم چشم دوخته بودن. بالاخره به انتهای راهرو رسیدیم. سرباز ضربه ای به در زد و در اتاق رو باز کرد، اما کسی داخل اتاق نبود. هنوز پشت سرِ سرباز به انتظار ایستاده بودم که گفت:

- شما بفرمایید تو، الان خودشون تشریف میارن.

سری تکون دادم و با گرفتن گوشه های چادرم، آروم وارد اتاق شدم. به محض رسیدن به وسطِ اتاق سرباز در اتاق رو پشت سرم بست و رفت. نگاهم رو از در گرفتم و به دور تا دور اتاق نگاهی انداختم. اتاقش نه دلگیر بود، نه دلباز. یه اتاقِ معمولی با یه پنجره ی بزرگ به همراه پرده های کرکره ای. یه میز بزرگ و چند تا پوستر از عکس و تبلیغاتِ نیروی انتظامی و یه چوب لباسی، همین و چند تا صندلی که نزدیک به میز چیده شده

بودن. به میز خیره شدم. روی میز و روی یک تابلوی کوچیک نوشته شده بود سرگرد امیرِ پارسا. تا اسمش رو خوندم در خیلی سریع باز شد و من زودی سرم رو برگردوندم به طرفِ در.

یه لحظه چشم تو چشم شدیم که اون زودتر نگاهش رو از من گرفت و با قدم های بلند و محکمی به طرف میزش رفت.

- چرا سر پا؟

و با اشاره به یکی از صندلی ها گفت:

- خواهش می کنم بفرمایید.

و من به صندلی ای که اشاره کرده بود نزدیک شدم و با جمع کردن چادرم آروم روش نشستم و سرم رو گرفتم پایین. توی یه لحظه نگرانِ پری شدم که کنارِ پیرزن تنها گذاشته بودمش. فقط امیدوار بودم خوابیده باشه و بی تابی نکنه. سرگرد به جز همون موقعی که وارد اتاق شده بود دیگه بهم نگاه نکرده بود. همون کتی تنش بود که دیروز پوشیده بود. کت رو در آورد و از چوب لباسی آویزون کرد و کمی آستینِ لباسش رو داد بالا و خیلی راحت پشت میزش نشست. نگاهم میخکوبِ گلدونِ وسطِ میزِ مقابلم شده بود.

سرگرد:

- خُب؟

با حرفش نگاهم رو از گلدون گرفتم و بهش با چشمایی ترسیده خیره شدم. سرش رو تکون داد.

سرگرد:

- خُب منتظرم، بگید برای چی اون روز داشتید فرار می کردید؟

- من ... من ...

یهو دروغ گفتم:

- من فرار نمی کردم

ابروهاش رو انداخت بالا و با پوزخند به چشمام چشم دوخت. حالا خیلی راحت به من نگاه می کرد. وقتی دید که حرفی نمی زنم خندش گرفت، به طوری که بگه خودتی و پوشه ای که جلوش بود رو باز کرد و برگه ای رو از توش در آورد و به طرفم گرفت.

سرگرد:

- لطفا این فرم رو پُر کنید؟

دستش رو به طرفم دراز کرد. شدت ضربان قلبم هر لحظه بیشتر می شد و بدون این که برگه رو بگیرم گفتم:

- من برای چی این جام؟ من که کاری نکردم؟

سرگرد:

- شما لطفا اول این رو پُر کنید.

همون طور که چشم تو چشم بودیم، دست بلند کردم و برگه رو با دستِ زخمیم گرفتم. که خط نگاهش به روی دستِ باند پیچیم زوم شد، اما چیزی نگفت. برگه رو گرفتم و به نوشته های داخلش خیره شدم.

سرگرد:

- بفرمایید.

با تعجب سرم رو آوردم بالا که دیدم یه خودکار به طرفم گرفته. خودکار رو گرفتم و زیر زبونی ازش تشکر کردم، چون دست راستم زخمی شده بود

خیلی برام سخت بود که خودکار رو تو دستم راحت بگیرم.

سرگرد:

- بهتره خودت بگی برای چی فرار می کردی؟ برای من در آوردن این که چرا فرار می کردی کاری نداره؟

دوباره ترس به وجودم رخنه کرد. سکوت کردم و به برگه خیره شدم. بعد از کمی سکوت، نفسش رو داد بیرون و از پشتِ میزش بلند شد و اومد رو به روی من، روی یکی از صندلی ها نشست. کمی به من و دستی که به زور خودکار رو توش گرفته بودم نگاه کرد. به طرفم خم شد و برگه رو از دستای بی جونم کشید بیرون. برگه رو برگردوند و مقابلِ خودش گرفت و خودکاری رو از جیبِ پیراهنش در آورد و همون طور که سرش پایین بود، گفت:

- چرا این قدر ترسیدی؟

دیگه نفسم بالا نمی اومد.

سرگرد:

- می بینی که خودت همه رو نسبت به خودت مشکوک می کنی؟ بهتره بگی چته؟ برای چی اون روز این قدر عجله داشتی؟

لبام می لرزید. می دونستم از ترس لب هام رنگشون به سفیدی زده. خودش بدون این که ازم بپرسه چند مورد داخل برگه رو نوشت و همون طور که به برگه نگاه می کرد گفت:

- اون دختر بچه، بچه ی خودت بود؟

سریع و بدونِ در نظر گرفتنِ چیزی گفتم:

- بله.

سرش رو آروم آورد بالا و بهم خیره شد.

سرگرد:

- خانومِ حکمت، بهتره حرف بزنی وگرنه خیلی برات بد می شه.

- من که گفتم اون مرد رو نمی شناسم.

سرگرد:

- شایدم می شناسی و خودت رو زدی به اون راه، برای گمراه کردنِ ما!

جوابی ندادم و اون ادامه داد:

- اومدی این جا، به تابلوی بالای در نگاه کردی؟

سرم رو تکون دادم:

- نه.

سرگرد:

- باشه، برای یاد آوردی بهت می گم. این جا دایره ی مبارزه با مواد مخدره؟ انشاا... که می دونی منظورم چیه؟ می دونی اگه ثابت بشه که تو مربوط به این موضوع و آدمی که دنبالش هستیم دروغ گفته باشی، چه چیزی در انتظارته؟!

اشکم داشت در می اومد.

- به خدا من هیچی نمی دونم.

سرگرد:

- پس حرف بزن.

لب هام شروع کرد به لرزیدن و قطره اشک تو چشمام جمع شد.

- من ... من ...

سرم رو آوردم بالا. آرنجش رو تکیه داد به زانوش و انگشتِ اشارش رو گذاشت روی لبش و منتظرِ حرف زدنِ من شد.

با این که حس آرامش دهنده ای تو نگاهش نبود، اما نمی دونم چرا یه لحظه باهاش راحت شدم و احساس کردم که می تونم بهش اعتماد کنم. شایدم ترسِ از دست دادن دخترم باعث می شد که دهن باز کنم و بهش بگم که دردم چیه؟!

- من ... من ... از دست طلبکارم فرار می کردم.

سرگرد:

- طلبکارت؟

با اولین قطره ی اشک سرم رو تکون دادم و زودی با پشت دست اشکِ روی صورتم رو پاک کردم.

- خیلی وقته که دنبالمه، اون روزم دنبالم بود.

سرگرد همون طور خیره بود که ادامه دادم:

- با دیدنِ شما فکر کردم که پلیس هستین و می خواید منو بگیرید.

سرگرد:

- مگه مبلغ بدهیت چه قدره؟

سرم رو بلند کردم و به چشماش خیره شدم. می تونستم به راحتی تعجب و سردرگمی رو از تو نگاهش بخونم.

- سی میلیون.

ابروهاش رو با تعجب داد بالا و کمی دهنش باز موند. با ترس و التماس بهش خیره شدم.

- شما که نمی خواید منو بگیرید؟

مرد نفسش رو داد بیرون و با کلافگی به صندلی تکیه داد. کمی که گذشت دست به سینه شد و به چهرم دقیق شد.

سرگرد:

- نه، این جا دایره ی مبارزه با موادِ مخدره. این موارد به ما مربوط نمی شه.

- یعنی می ذارید که من برم؟

عکسی رو که اون روز نشونم داده بود. دوباره مقابلم گذاشت.

سرگرد:

- خوب ببینش، شاید بشناسیش.

- گفتم که ندیدمش.

مرد خم شد و دستاش رو تو هم قلاب کرد و به زمین خیره شد و با پاهاش شروع کرد به ضربه زدن روی موزاییکا. نمی دونم چرا این قدر کلافه بود و به چی فکر می کرد که ناگهان سرش رو آورد بالا و به چهره ی زارم خیره شد.

سرگرد:

- حالا واقعا بهش بدهکاری؟

جوابی ندادم و ساکت شدم. از جاش بلند شد و خواست بره طرف میزش که همزمان منم بلند شدم و گفتم:

- می تونم برم؟

دستُ راستش رو کرد تو جیبِ شلوارش و به طرفم برگشت.

- زنگ بزن و بگو همسرت بیاد تا شهادت بده که تو، توی اون مغازه کار می کنی. اون وقت می تونی بری.

با درماندگی و چشمایی که مدت زمان زیادی از خیس شدنشون نگذشته بود. بهش خیره شدم. پشت میزش رفت و گوشی رو برداشت و به طرفم گرفت.

سرگرد:

- می تونی از این جا باهاش تماس بگیری؟

سرِ جام ایستادم و حرکتی نکردم. گوشی رو تکون داد.

سرگرد:

- چرا دست دست می کنی؟ بهش زنگ بزن.

آبِ دهنم رو به همراه بغض سنگین و قدیمیم قورت دادم. گوشی رو گذاشت سرِ جاش.

سرگرد:

- نکنه همسرت نمی دونه که بیرون کار می کنی؟

فقط به چشمای مشکیش خیره شدم. سرش رو با ناراحتی تکون داد و دستی به صورتش کشید.

سرگرد:

- نمی خوای تماس بگیری؟

سرم رو گرفتم پایین و گوشه ی چادرم رو تو مشتم جمع كردم و با غم فراوانی كه تو نگاهم لونه كرده بود به گوشه ی میزش خیره شدم و گفتم: 

- همسرم نزدیك به یه سالی می شه كه فوت كرده. 

برای لحظه ای تعجب رو تو نگاهش دیدم. حتی نتونست چیزی بگه. بعد از چند ثانیه ای گوشه ی لبش رو كمی كج كرد و گفت:

- متاسفم.

- جز صاحب كارم، كس دیگه ای رو برای شهادت دادن ندارم كه اگه اونم بیاد منو این جا ببینه، عذرم رو می خواد. آخه این كار رو هم به زور پیدا كردم.

دستی به گردنش كشید و به طرفِ پنجره چرخید و پشتش رو بهم كرد. 

- شناسنامه كه همراتون هست؟

با صدای آرومی گفتم:

- بله.

برگشت و دستش رو به طرف دراز كرد. شناسنامه رو در آوردم و با دو قدم خودم رو بهش رسوندم و گذاشتمش كفِ دستش. صفحه ی اول رو باز كرد و نگاهی بهم انداخت كه من سرم رو انداختم پایین و بعد صفحه ی دوم، برای فهمیدن صحت حرفام.

- همسرت برای چی فوت كرد؟ یعنی علت فوتش چی بوده؟

سرم رو از شرم گرفتم پایین.

- شوهرم معتاد بود و بر اثر مصرف زیاد مواد تموم كرد.

- از اول كه باهاش ازدواج كرده بودی، معتاد بود؟

سرم رو تكونی دادم و گفتم :

- نه، یعنی نمی دونم، شاید بوده و من نمی دونستم.

سرم رو آوردم بالا كه دیدم داره خیره بهم نگاه می كنه. باز من شرم كردم و سرم رو گرفتم پایین.

سرگرد:

- پدر و مادرت چی؟ اونا می تونن بیان؟

- اونا شهرستانن و خیلی وقته كه به من و زندگیم كاری ندارن.

بازدمش رو با حالتی عصبی داد بیرون و به طرف میزش رفت و برگه ای رو گذاشت گوشه ی میز.

سرگرد:

- پس بیا آدرسِ دقیقِ خونه و محلِ كارت رو بنویس، یه شماره تماس هم بده.

- آخه من كه كاری نكردم كه دارید از من ...

سرگرد با صدای بم و كمی عصبی گفت:

- یه آدرس دادن كه این قدر نگرانی نداره!

با دستای لرزون و به سختی خودكار رو از روی میز برداشتم و انتهای برگه آدرسا رو نوشتم.

- خونم شماره تلفن نداره، شماره ی محلِ كارم رو بدم؟

سرش رو به نشونه ی تاكید تكونی داد. وقتی نوشتم، خودكار رو، روی برگه گذاشتم و به طرفش كشیدم.

سرگرد:

- خیلی خُب، می تونی بری. 

نفسم رو با خیالِ راحتی دادم بیرون و با یه خداحافظی خیلی آروم به طرفِ در رفتم.

سرگرد:

- طرفت ازت چك داره؟

دستم روی دستگیره موند. برگشتم طرفش.

- بله.

سرگرد:

- چكِ خودته؟

- بله، البته یه چك ضمانتی بود. 

منتظر بودم كه چیز دیگه ای ازم بپرسه كه گفت:

- می تونی بری به سلامت.

فصل نهم

دلم می خواست دیگه این نگاهِ غریبه و بی تفاوت رو نبینم. می خواستم با بستن این در همه چی تموم بشه، اما نمی دونم چرا ته دلم حرف از یک دیدارِ مجددِ دیگه می زد. دیداری که می تونست بدتر از این دیدار باشه. در رو که بستم تازه فهمیدم که تمام زندگیم رو روی دایره اش ریختم و بهش گفتم و اون حالا همه چی رو در موردِ من می دونه. تو این چند مدت، خیلی به هم ریخته بودم. به طوری که حتی یه لحظه هم دلم نمی تونست آروم و قرار بگیره. همش منتظرِ یه اتفاق ناگوار بودم. اتفاقی که تمام زندگیم رو زیر و رو می کرد، یه اتفاقِ غیر منتظره. از یه طرف نگرانی از مامورا و طلبکاری که وقت و بی وقت به دنبالم می اومدن، طلبکاری که فقط یک بار اون هم از فاصله ی دور دیده بودمش و حتی نمی دونستم

چه شکلیه و تنها چیزی که در موردش می دونستم یه اسم بود، فقط یه اسم، "حمید زمانی". چون از اولم طرف حسابش سعید بود، نه من! منی که به واسطه ی سعید حالا چکم تو دستاش بود. به قول سعید این فقط یک چکِ ضمانتی بود، اما حالا با گذشتِ زمان پی به این موضوع برده بودم که شاید اصلا ضمانتی در کار نبوده باشه. چه قدر بهم التماس کرد که اول یه دسته چک بگیرم و بعدم بهش یه چک سفید امضا بدم. چکی که بعدها فهمیدم مبلغ نوشته شده توش، "سی میلیونه". سی میلیونی که نفهمیدم کجا خرج شد و به دست چه کسی رسید؟! چیزی که برای امثال من کلی پول بود و یه جا دیدنش می تونست یه رویای دست نیافتنی باشه.  سعیدی که بعد از دادنِ چک به طلبکار به وضوح جلوم دست به هر خلافی زد و بدترینش معتاد شدن و مصرف موادش تو خونه، جلوی من و پری بود. دیگه اون مردی نبود که من می شناختمش. مردی که روزی می تونست تکیه گاه همه ی جوانی و غرورم باشه، مردی که می تونست بهترین زندگی رو برام بیاره، مردی که فقط به خاطر بلند پروازیش تیشه به ریشه ی زندگیمون زد. زندگی ای که از اولشم بنیادش با هیچ ساخته شده بود و حالا من، تک و تنها مونده بودم با کوله باری

از خراب کاری های سعید. سعیدی که تو آخرین دیدارش با من، اعتراف به بدبختیش کرد و گفت، دیگه چیزی برای از دست دادن نداره و حتی حاضر نشد به خاطرِ تک دخترش، غیرتی از خودش نشون بده و کمرِ همت ببنده و زندگیِ ویران شدمون رو از نو بسازه. اون رفت و با یه تزریق برای همیشه، از من و زندگیم دست کشید. دست کشیدنی که هنوزم منو به گورِ خودش، به واسطه ی بی عقلی هاش وصل کرده. بله، اون خودش رو راحت کرد اما عوضش منو وارد بازی و بی رحمی های این دنیای بزرگ کرد. یه مرد سست و بی خیال که از زندگی جز عشقِ ماشین و پوشیدن لباس های آنچنانی عشقِ دیگه ای نداشت و من چه طور حاضر به پذیرش این مرد شده بودم، هنوزم سوالیه که بعد از این همه مدت جوابی براش پیدا نکرده بودم.

فصل دهم

به خودم که اومدم دیدم توی مترو هستم و دارم به سایه ی زنی که توی تونلِ تاریکِ مترو تصویرش روی شیشه های در مترو افتاده نگاه می کنم. زنی که می تونست با گوش کردن به حرفای خانوادش هنوز دختر باقی بمونه و به زندگیش امیدوار باشه و الان یه زن بدبخته که مدام باید فرار کنه. زنی با ابروهای کشیده، چشم های قهوه ای تیره و سفید رو که وزنش با تمام کیف و لباس هاش به زور به پنجاه و سه کیلو می رسه و گاهی وقت ها هم نگاه هایی رو به خودش جلب می کنه. نگاه هایی که جز درد و تحمل رنج چیز دیگه ای براش نداره.

نگاهی به ساعت انداختم ده و پانزده دقیقه شده بود. خیلی نگرانِ پری بودم نمی دونستم الان تنهایی داره تو خونه چی کار می کنه. فقط می دونستم دیگه جایی پیشِ کمالی ندارم و امروزم مثل روزای دیگه رو سرم خراب می شه و کلی غر غر می کنه. تو این چند روزم این قدر پول کرایه ی تاکسی داده بودم که چیزی به تموم شدنش نمونده بود.

هر روزم به طور ناخوشایندی به شب می رسید و تموم می شد و من، توی تاریکی شب به امید روزِ دیگه ای که قرار بود از راه برسه، دست و پا می زدم.

به جلوی در خونه که رسیدم، کلید رو در آوردم زودتر وارد خونه بشم که صدای فرهاد منو تو جام میخکوب کرد.

- چه عجب ما خانوم رو دیدیم؟! می گم این روزا سرت به یه آخوری بنده، نگو که نه؟

دندونام رو به هم فشار دادم و با حرص به طرف فرهاد برگشتم.

فرهاد:

- می بینم این روزا، زود می ری زود میای، وضعتم که ماشاا... خوب شده. هی با تاکسی می ری و میای! نکنه شوهرِ پولدار گیر آوری؟

دستی به زیر بینیش کشید و با پوزخند گفت:

- یا نه، شایدم زدی به یه کاسبیِ جدید.

و به سر خیابون، جایی که بعضی از دخترای بدنام از ساعت یازدهِ شب تو میدون وایمیسادن و با اولین نیش ترمزِ ماشینای مدل بالا. پا تو رکابِ بدنامی می بستن و برای همیشه مسیر زندگیشون رو تغییر می دادن، اشاره کرد.

فرهاد:

- قربونش برم، تو هم که از بر و رو کم نداری.

همون طور که قفسه ی سینم از فرط عصبانیت بالا و پایین می رفت و چشمام تا جایی که توان داشت باز شده بودن. کلید رو از قفل دور کردم و با صدایی که تا آخرین حد بالا بود داد زدم:

- عوضی، چرا دست از سرم بر نمی داری؟ چرا راه به راه بهم گیر می دی؟

دو قدم به طرفش برداشتم که از حرکتم جا خورد و کمی ترسید و به عقب رفت. رنگش پرید.

- می خوای بدونی چی کار می کنم؟ آره ببین. منه بدبخت رو ببین که کار و زندگیم به کجا که نکشیده! که یه پسرِ احمق و کثافتی مثل تو، پاپی من شده و برام زر زر می کنه. مگه خودت خواهر و مادر نداری، بی ناموسِ هیچی ندار.

گلوم از فریادهام به سوزش افتاده بود و چشمام از اشک خیس شده بود. کم کم مردمی که از کنارمون رد می شدن با صدای من ایستادن و جمعیتی جمع شد. دستم رو به نشونه ی تهدید به طرفش گرفتم و تکونش دادم:

- به جانِ دخترم، اگه فقط یک بار، فقط یک بارِ دیگه مزاحمم بشی، می رم و تمام کثافتکاریات رو به پلیس گزارش می دم ببینم اون وقتم میای دم در خونه و زرِ مفت بزنی؟

فرهاد که تو جمع از فریادهای من داشت بی آبرو می شد، هر چند بی آبرو هم بود و فقط قلدر بازی از خودش در می آورد با صدایی که سعی می کرد نشون بده چیزی نشده گفت:

- هوی چته؟ فکر کردی کی هستی؟

و با تکون دادن دستش رو هوا بهم گفت:

- برو بابا!

و به زور خودش رو از بین جمعیتِ جمع شده رد کرد که بیشتر از این کوچیکِ ملت نشه. مردم که همیشه آماده ی یه نمایش تو محله بودن، به من و رفتنِ اون خیره شدن و شروع کردن به پچ پچ کردن.

- چیه؟! مگه نمی بینید؟ نمایش تموم شد، تموم شد. برید دیگه.

و بدون توجه به مردم. سریع در رو باز کردم و پریدم تو خونه و به در تکیه دادم. دستی به گلوم که دیگه نای حرف زدن نداشت کشیدم. چشمام رو روی هم گذاشتم که لرزش صدام قطع بشه. یهو چشمام رو باز کردم و یاد پری افتادم و با عجله به طرف اتاق رفتم. جلو در که وایسادم، با خیال راحت به نفسِ عمیق کشیدم و دستم رو گذاشتم روی سرم. پری سرش رو، روی بالش پیر زن گذاشته بود و دوتایی با هم به خواب رفته بودن. یه لحظه احساس کردم فشارم به شدت اومده پایین، به طوری که نتونستم روی پام بایستم. دستم رو به چهار چوب در تکیه دادم و به طرف پایین سُر خوردم. سرم رو تکیه دادم به چهارچوبِ رنگ و رو رفته و پاهام رو دراز کردم که پری چشماش رو باز کرد و با دیدن من سریع بلند شد و اومد به طرفم. دستام رو از هم باز کردم و اونم خیلی آروم رفت تو بغلم. دیگه توان گریه کردن رو هم نداشتم. برخورد اون سرگرد که انگار داشت با یه متهم حرف می زد و حالا فرهاد که بهم گیر داده بود و هر چی رو بهم می چسبوند. یه آدم پست که تو زندگیش هر غلطی کرده بود، حالا می خواست با حرفاش منو به ناپاکی متهم کنه.

پری:

- مامان، نمی ریم مغازه؟

سرش رو گذاشتم تو گودی شونم و با دستم دستی به موهاش کشیدم و بوی موهاش رو به بینیم کشیدم. فکر این که باید خونه رو تا فردا خالی می کردم. غمم رو بیشتر کرد. هر کاری هم می کردم تا فکرم متمرکز شه که چی کار باید بکنم، نمی شد که نمی شد. دوستم نداشتم باز به لیلی رو بندازم، مشکلم فقط پول بود.

بعد از چند دقیقه ای که حالم جا اومد چادر رو، روی سرم کشیدم و بلند شدم و به اتفاق پری زودی به سمت مغازه به راه افتادم. تا مجبور نشم مثل شبِ پیش به خاطر دو ساعت دیر کردن، تا دیر وقت بمونم و کار کنم.

فصل یازدهم

صبح زود قبل از این که همسایه ها برای کار و زندگی از خونه بزنن بیرون. پری رو بیدار کردم و وادارش کردم که لباسش رو بپوشه که موقع خارج شدن از خونه نگاهم به نگاه صاحب خونه نیفته و بهم تذکر نده که امروز، روزِ تخلیه ی خونه ست. به خاطر این که صبحِ زوده، ماشین زیادی هم تو خیابونا نیست. مجبورم مقداری از مسیر رو پیاده برم تا که دیگه پولی به تاکسی ها ندم. آخه این چند روزه به اندازه ی کافی این کار رو کردم. باید کمیش رو نگه دارم برای خورد و خوراکِ خودمون.

پری رو تو بغلم جا به جا می کنم و از خیابون رد می شم. یه حسِ عجیبی دارم، یه جور ترس و دلشوره که حتی یه لحظه هم ولم نمی کنه. از صبح و از موقعِ اذان باهامه. شاید این ترس رو روزای دیگه هم داشتم ولی امروز شدیدتره.

به اولین اتوبوسِ واحد که می رسم زودی سوارش می شم و روی صندلی می شینم. فرصتِ خوبیه برای یه کم چرت زدن و این کار رو می کنم. تا می خواد چشمام گرم بشه و به خواب برم با نیش ترمزِ اتوبوس می فهمم که رسیدیم و باید بلند شم. کمی خواب آلود از جام بلند می شم و بعد از دادنِ پول، پیاده می شم. چون کمی زود رفتم اکثر مغازه ها باز نیستند و همه ی کرکرها پایینه، حتی صاحب مغازه هم نیومده و من پشت درهای بسته ی مغازه ایستادم. تنها کسی که اون اطراف می بینم فقط رفتگریه که با جاروش در حال تمیز کردنِ خیابونه و به تنهایی، خودش شده یه صدا.

کمی به دور و برم نگاه می کنم و نگام به کوچه ی خلوت پشتی مغازه می افته. به طرف کوچه می رم و روی یکی از پله های مغازه می شینم تا این که زمان رو سپری کنم. پری حسابی سردش شده. چادرم رو کمی باز می کنم که خوب بره زیر چادر و بعدم چادر رو کامل روش می کشم تا وقتی تو بغلمه زیاد سردش نشه، اما این فقط یه دلخوش کنکِ ساده ست، نه بیشتر.

به ساعت نگاه می کنم. یه ربعی به هشت مونده. در حالی که صاحب مغازه همیشه هشت و ربع میاد. کم کم کسایی میان و می رن و کرکره ی مغازه ها بالا داده می شه. خودم از سرما چشمام کمی سنگین شده و هوس خواب به سرم می زنه. برای این که خوابم نگیره سعی می کنم با نگاه کردن به این و اون خودم رو سرگرم کنم و خواب رو فراموش کنم. تو همین نگاه کردن ها، یهو نگاهم یه جا ثابت می مونه. دلشوره باز کارِ خودش رو می کنه. وجودم رو دوباره دچار ترس و لرز می کنه. مثلِ اون روز تو ماشینش نشسته و با بیسیمش داره حرف می زنه. خیلی می ترسم و خودم رو، روی پله جمع تر می کنم. حتی می ترسم از جام جُم بخورم که یه دفعه اون منو ببینه. می دونستم که اون حالا همه چی رو در موردِ من می دونه و امروزم حتما به خاطر گرفتن من اومده و هر چیم که دیروز بهم گفته همش یه جور نقشه و بازی بوده. باید بلند شم و بلافاصله از این جا دور شم.

پری رو توی بغلم جا به جا کردم و زودی بلند شدم که کیفم از دستم افتاد و لیوانِ استیلی که همیشه تو کیفم می ذاشتم افتاد بیرون و توی سکوتِ اولِ صبحی، صدایی به وجود آورد که بالاخره نگاهِ اون رو به خودم جلب کرد. آبِ دهنم رو قورت دادم. سرش رو چرخونده بود و به من نگاه می کرد.

خم شدم و کیفم رو برداشتم که از ماشینش پیاده شد. دلشوره امونم رو برید. بی خیالِ لیوان شدم و عقب عقب و همون طور که نگاهم تو نگاهش بود ازش فاصله می گرفتم. داشتم به انتهای کوچه می رسیدم که ماشینی از پشتِ سر توقف کرد. با ترس برگشتم و به ماشین نگاه کردم. چشمام بازتر شد و دهنم خشک. دقیقا یه ماشین پلیس پشت سرم بود و عقب تر از اونم یه ماشین شخصیِ مدل بالا که زد روی ترمز. سرم رو آوردم بالا. در حالی که حسابی رنگم پریده بود و قرمز شده بودم، واژه ی اسم خدا تو دهنم چرخید و با ناباوری به زبونش آوردم.

- خدایا، نه!

دستام یه لحظه شل شد و نزدیک بود که پری رو بندازم. رنگم شده بود درست مثل میت. با بی قراری به پشت سرم که سرگرد قرار داشت نگاه کردم که یه دفعه با صدای طلبکار به طرف ماشینِ پلیس برگشتم.

- جناب سروان خودشه، بگیریدش تا در نرفته.

دیگه راهی برای فرار نداشتم. دو طرف کوچه بسته شده بود. یه سرش پلیس و طلبکارم و سر دیگش سرگرد بود. تو اون لحظه تنها یه چیز از ذهنم گذشت و ترسم رو بیشتر کرد. 

«اگه منو بگیرن پری چی می شه؟ مادرِ سعید رو باید چی کارش بکنم؟»

مامور برگه ای رو به طرفم گرفت و پرسید:

- خانوم ستاره حکمت؟

جوابی ندادم. 

زمانی طلبکارم:

- بله، خودِ نامردشه، خودِ فراریشه.

مامور نگاهش رو از زمانی گرفت و برگه رو بیشتر به طرفم گرفت و گفت:

- خانوم، ما حکم جلبِ شما رو داریم.

دو مامور و یه سربازِ دیگه هم از ماشین پیاده شده بودن که این وحشتم رو زیادتر می کرد. قدم های سرگرد رو که از پشتِ سر داشت به ما نزدیک می شد می شنیدم. دو قدمی به عقب رفتم. یکی از مامورا درِ عقبِ ماشین رو باز کرد و رو به من گفت:

- بفرمایید خانوم، سوار شید.

اشکم داشت در می اومد. باز جملش رو تکرار کرد:

- بفرمایید خانوم.

زمانی با چهره ی عصبی و با صدای نسبتا بلندی گفت:

- چیه؟ فکر می کردی گیرت نمیارم؟

حتی توی اون موقعیت هم، نمی تونستم خوب تو چهرش دقیق بشم و ببینم چه شکلیه و چه ریختی داره و فقط این صداش بود که داشت با من حرف می زد. یهویی یه چیز بهم فرمان داد. «فرار کن ستاره، فرار کن، نذار دستشون بهت برسه. به خاطر پری، فقط فرار کن.» که توی یه حرکت چرخیدم و با سرعت شروع کردم به دویدن. سرگرد که اصلا طوری رفتار می کرد که انگار واقعا نمی دونه این جا چه خبره و با تعجب بهم چشم دوخته بود، چون وسط کوچه با حالت متعجبی ایستاده بود. موقع رد شدن از کنارش شونم به شونش برخورد کرد و باعث شد کمی تو جاش تکون بخوره و برگرده به طرفم.

از کنارش که رد شدم، یکی از مامورا به همراه سرباز با حرکتم سریع به دنبالم دویدن. چیزی نمونده بود که به انتهای کوچه برسم که دو تاشون سریع راهم رو سد کردن. نفس نفس می زدم و دلم می خواست از دستشون در برم، اما دو تاشون با دستای باز جلوم رو گرفته بودن و نمی ذاشتن که از جام جم بخورم. یکیشون کمی بهم نزدیک شد که من دو قدم رفتم عقب.

- خانوم، لطفا برای خودتون دردسر درست نکنید، برید سوار شید. اگه پولش رو دارید، که بهش بدید وگرنه باید بیاید اداره ی پلیس.

چونم می لرزید و چشمام آماده ی خروج اشکام بود. نمی دونم چی باعث شده بود که انتظارِ یه کمک از جانب سرگرد رو داشتم. برگشتم طرفش که دیدم در حالی که داره کارتش رو به مامور نشون می ده چیزای رو هم به مامور می گه. سرباز و مامور با دستاشون می خواستن منو به طرف ماشین هدایت کنن. تو اون لحظه فقط به فکر پری بودم که باید به کی بسپرمش چون رفتنِ من با اونا مساوی بود با رفتن به زندان. من که پولی نداشتم، تازه یاد پیر زن هم افتاده بودم که اون جور مریض و رنجور افتاده بود گوشه ی خونه. 

زمانی بهم نزدیک شد.

- اون وقت که برای شوهرت چک می کشیدی باید به این روزا هم فکر می کردی.

سرگرد برگشت و نگاهی بهم انداخت. هر لحظه داشتم به در ماشین نزدیکتر می شدم و اون از کنار ماشین نظاره گرِ من بود. همون طور که به چشماش خیره بودم با کینه تو خودم گفتم:

«حتما کار خودشه. اون روز تمام اطلاعات رو ازم گرفت و امروز منو بهشون معرفی کرد. آره، وگرنه برای چی از اون روز، این جا و توی این خیابونا پلاسه؟!»

دیگه اشکام در اومد. پری تازه از خواب بیدار شده بود و با تعجب داشت به همه نگاه می کرد.

زمانی:

- پولت می کنم، از دست من در می ری؟

سرگرد که حالم رو دید گفت:

- آقا بس کن دیگه.

اما مگه زمانی دست بردار بود. تازه رو کرد به یکی از مامورا و گفت:

- آقا بهش دستبند بزن، این فرار می کنه.

سرگرد با این حرف سریع به طرفش چرخید و با خشم گفت:

- آقا؟

زمانی:

- مگه مامور نیستی، باید بهش دستبند بزنی.

مامورا نگاهی به من و بچه ی توی بغلم کردن. هنوز می لرزیدم. هق هق نمی کردم اما اشکام خیلی راحت از گوشه ی چشمم خارج می شدن.

مامور:

- آقا، بچه دستشه نمی شه که. مراقبش هستیم، فرار نمی کنه.

- آقا، این هزار بار در رفته، تو دیگه چه ماموری هستی که دستبند بهش نمی زنی؟! وظیفته باید به مجرم دستبند بزنی که یاد بگیره همین طوری چکِ بی محل نکشه.

یکی از مامورا دستبندش رو در آورد و بهم نگاه کرد که سرگرد گفت:

- چی کار می کنی؟ خوبه طرفت یه خانوم بیشتر نیست! آخه چه فراری؟! زشته این قدر بی آبرویی نکنید.

زمانی با پوزخند و حالتی عصبی گفت:

- موقعی که پولِ منو می خورد، آبرو ریزی نمی کرد؟ آقا شما ماموری باید وظیفت رو انجام بدی.

مامور هم که انگار چاره ای نداشته باشه، دستبند رو به طرفم گرفت.

- خانوم، باید بهتون دستبند بزنم.

اشکام همین طوری می ریخت روی صورتم. یکی از مامورا بچه رو از بغلم کشید بیرون. این قدر حالم بد بود که هر لحظه احساس می کردم، الانه بیفتم و بمیرم.

مامور دستبند رو باز کرد که باز سرگرد گفت:

- شما باید مامور زن داشته باشید، در ثانی اگه چکم داره چرا این همه مامور؟! مگه قتل کرده؟

مامور در حال باز کردن دستبند گفت:

- ایشون حکم جلبِ سیار دارن. حتی طلبکارشون حکم ورود به مخفیگاهم دارن. چند باری هم از دستِ مامورا فرار کردن.

و با گفتن این حرف، دستبند رو بهم زد که صدای گریه پری در اومد و شروع کرد به بی تابی کردن. دهنم تلخ شده بود و حتی دیگه آب دهنی هم وجود نداشت که قورتش بدم. پری تو دست مامور هی دست و پا می زد و جیغ می کشید. طاقتم تموم شد و با دستای دستبند زده. رو به سرباز و با گریه گفتم:

- آقا بچم رو کُشتی، بدش بغلِ خودم.

مامور توجهی نکرد و گفت:

- بفرمایید سوار شید.

جیغ پری دو برابر رفت رو هوا. مامور کمی هول کرد و ازم خواست که زودتر سوار شم تا بچه رو بده بغلِ خودم. در رو باز کرد و من با دستبند نشستم وقتی دید نمی تونه پری رو آروم کنه خم شد و بچه رو گذاشت تو بغلم. پری تا اومد تو بغلم با دستای کوچیکش محکم به چادرم چنگ انداخت و کمی آرام تر شد ولی همچنان گریه می کرد. خیلی ترسیده بود. حتی نمی تونست حرف بزنه.

نمی تونستم با اون دستبند نوازشش کنم فقط تونستم سرم رو به گوشش نزدیک کنم و آروم بهش بگم:

- مامانی گریه نکن، فقط داریم بازی می کنیم. مگه از این ماشینا خوشت نمی اومد؟ ببین چه قشنگه، گریه نکن قربونت بشم.

اما مگه آروم می شد! چنان دو دستی بهم چسبیده بود که انگار داشت برای آخرین بار بغلم رو حس می کرد.

سرگرد که اعصابش خُرد شده بود سریع اومد جلوی در و رو به یکی از مامورا گفت:

- اون دستبند رو باز کن. همه ی مسئولیتش با من.

- نمی شه جناب سرگرد، اگه فرار کنه؟

که داد زد:

- با یه بچه می خواد چه طوری فرار کنه، هان؟ باز کن، بچش داره از ترس سکته می کنه.

جمعیتی که دور تا دور ماشین جمع شده بودن، داشتن نفسم رو بند می آوردن.

زمانی داد زد:

- نه آقا، برای چی باز کنه؟

که این بار سرگرد داد زد:

- تو ماموری؟ چی کاره ای که داری دخالت می کنی و تعیین تکلیف می کنی؟ مثل این که دلت هوسِ آب خنک کرده!

زمانی با این حرف ساکت شد و با غر غر کردن رفت به سمت ماشینش.

مامور که چاره ای ندید دستبند رو باز کرد و من تونستم راحت تر پری رو بگیرم تو بغلم که مدام گریه می کرد. همون طور که آروم پری رو تو بغلم تکون می دادم صداش رو شنیدم.

- می بریدش کدوم کلانتری؟

- کلانتری (...) بعد از اون جا هم اگه پولی نده و شاکی رضایت نده باید ببریمش دادگستری.

سرم رو بلند کردم و از پشت پرده ی اشکام به سرگرد نگاه کردم. زمانی هم که کمی به هم ریخته بود. کنار ماشینش هی راه می رفت و به من نگاه می کرد. نگاهی به جمعیت انداختم. همه با یه حسِ ترحم بهم نگاه می کردن. دو تا مامور در حال پراکنده کردن جمعیت بودن که صاحب کارم از راه رسید و وقتی منو تو ماشین دید با تعجب بهمون نزدیک شد.

- این جا چه خبره؟

سرباز جلوش رو گرفت:

- آقا بفرمایید برید، این جا جمع نشید.

- ایشون کارگر منه؟

- این خانوم به اون آقا بدهکاره، اگه پولش رو نده باید با ما بیاد.

کمالی با چشمایی که نمی تونست باور کنه، به من نگاه می کرد. روی نگاه کردن به کمالی رو نداشتم. پری مدام گریه می کرد و گریش بند نمی اومد. یکی از مامورا به همکارِ کناریش گفت:

- با بچه که نمی شه! ببریمش اون جا مشخص می شه.

زمانی به یکی از مامورا گفت:

- می برینش کلانتری دیگه؟

- بله، شما هم بیاید اون جا.

زمانی سرش رو تکون داد و به طرفِ ماشین مدل بالاش رفت. مامور درِ ماشین رو بست. به شدت فشارم افت کرده بود و دست و پاهام می لرزید. سرگرد به یکی از مامورا چیزی گفت و اومد طرفِ ماشین و در رو باز کرد و به طرفم خم شد.

- بچه رو بده به من؟

با ترس بهش خیره شدم.

- نگران نباش، مراقبشم. می برمش به همون آدرسی که گفته بودی. این طوری بچه اذیت می شه؟

چونم از شدت ترس و گریه می لرزید. هنوز پری رو محکم تو بغلم گرفته بودم که دستاش رو گذاشت روی بازوهای پری. حتی قدرت حرف زدن هم نداشتم.

سرگرد:

- بده، این قدرم گریه نکن، بچه ترسید.

به عمق چشمای مشکیش خیره شدم، جرات نداشتم پری رو بهش بدم. از همشون می ترسیدم و فکر می کردم که شاید می خوان بچم رو برای همیشه ازم بگیرن.

یهو با لبخندی که تا حالا ازش ندیده بودم سرش رو برام تکون داد و ازم خواست که آروم باشم.

- آفرین دخترِ خوب، بیا بغلِ عمو.

پری جیغ زد.

- نمی خوام، من مامانم رو می خوام؟

و محکم تر چادرم رو کشید. سرگرد داشت به زور بچه رو ازم جدا می کرد که چادر از روی سرم کشیده شد. هنوز چادرم تو دستای پری بود. سرگرد نگاهش رو ازم گرفت و دوباره سعی کرد پری رو از تو بغلم در بیاره.

شاید همون یه لبخند برام کافی بود که بهش اعتماد کنم. فعلا تنها کسی بود که آدرس خونم رو داشت. اما چه سود؟! کسی که در رو براش باز نمی کرد، تازه باز هم می کرد، می خواست به کی بسپرتش. برای همین با نگرانی باز بهش خیره شدم که گفت:

- تو دیگه چه جور مادری هستی؟ بچه رو به کُشتن دادی. چرا هی منو نگاه می کنی. یه کاریش کن که از بغلت بیاد بیرون.

با گریه به زور دستای پری رو که چنگ زده بود به چادرم رو از خودم جدا کردم. هی جدا می کردم ولی اون باز چنگ می انداخت.

- مامان، برو پیش عمو. من زودی بر می گردم.

وقتی سرگرد دید فایده ای نداره با زور و یه دفعه پری رو ازم جدا کرد. که تو حین جدا کردنش دستش به دستم برخورد کرد و از ماشین فاصله گرفت. پری جیغ می کشید و گریه می کرد. سرگردم با دستش هی اشکاش رو پاک می کرد و بوسش می کرد تا کمی آروم تر بشه. یکی از مامورا به طرفش رفت.

- ببخشید شما با خانوم نسبتی دارید؟

سرگرد به من نگاهی کرد و همون طور که بچه تو بغلش بود گفت:

- موردی پیش اومده؟

مامور:

- آخه بچه ...

که من گفتم:

- من خودم بهشون دادم.

و یه لحظه به چشماش خیره شدم و ناخواسته گفتم:

- از آشناهای دور هستن.

مامور سری تکون داد و از سرگرد خواست که از ماشین فاصله بگیره. پری کمی آروم تر شده بود ولی هنوز نگاهش به من بود که مامور در ماشین رو بست و من با قلبی که از شدت ترس و غم در حال ترکیدن بودن به دو تاشون خیره شدم. با روشن شدن ماشین، صدای پری بلند شد و شروع کرد به دست و پا زدن. سرگرد با دور کردنش از ماشین روی پری رو برگردوند و به طرف ماشین خودش رفت.

دستام رو گذاشتم روی صورتم و با آخرین توان شروع کردم به گریه کردن. دیگه چیزی رو نمی دیدم. فقط گریه می کردم. صداها رو نمی شنیدم. احساس می کردم همه چیم رو از دست دادم. حتی پری رو.

ماشین حرکت کرد و از بین جمعیت رد شد و به طرف کلانتری راه افتاد.

فصل دوازدهم

بعد از مدتی که ماشین حرکت کرد، اشک منم بند اومد. سرم رو گرفته بودم پایین و به چیزی نگاه نمی کردم. چشمام حسابی ورم کرده بود. ذهنم از همه چی خالی شده بود، از سعیدی که روزی بود و فکر می کردم همه ی زندگیمه، از پدر و مادری که فکر می کردن من دارم زندگیم رو می کنم و براشون مهم نبود که الان من کجام. هر چند هم اگر می دونستن این قدر پولدار نبودن که بتونن کمک حالم باشن، یعنی بهتره بگم زندگی متوسط رو به پایینی داشتن که به زور زندگیشون رو می گذروندن. شایدم با رفتنم کمی زندگیشون بهتر شده بود. هنوز به جز من یه دختر دیگه هم داشتن و به احتمال زیاد تمام فکر و ذهنشون شده بود تهیه ی جهیزیه برای سحر، خواهر کوچکترم. پس اگه خبر دار هم می شدن، چیزی جز زخم زبون نصیبم نمی شد. تازه یه نفس راحتیم می کشیدن که من توی یه شهر دیگم و کسی از دستگیر شدنم خبر دار نمی شه. نه این که پدر و مادرِ بدی داشته باشم، اما این چیزی بود که خودم خواسته بودم و انتظاری از پدر و مادرم نداشتم.

کمی تو جام جم خوردم و پاهام رو که خواب رفته بودن رو تکون دادم. مامور جلویی برگشت و نگاهی بهم انداخت ولی من سرم پایین بود و حرفی نمی زدم. تازه از استرس همش احساس می کردم دستشویی دارم و دلم درد می کنه.

ماشین وارد کلانتری شد و جلوی ساختمون نگه داشت. مامور جلویی پیاده شد و در رو برام باز کرد. چادرم رو کمی کشیدم جلو و پیاده شدم که همزمان زمانی هم با قدم های تند از در ورودی کلانتری وارد شد. انگار می خواستم در برم که یه لحظه هم می ترسید ولم کنه! 

مامور منو راهنمایی کرد و راه افتاد. منم پشتِ سرش. زمانی هم از پشتِ سرم در فاصله ی دو قدمیم به دنبالمون می اومد. وارد یه اتاقِ نسبتا بزرگی شدیم. سه تا مامور که نمی دونستم درجه هاشون چیه، پشتِ میزاشون نشسته بودن. مامورِ همراهم، برگه ای رو برد و جلوی یکیشون گذاشت که یکیشون گفت:

- جلبیه؟

و مامور فقط سرش رو تکون داد. مامور به برگه نگاه کرد و بعدم رو به من گفت:

- خانومِ حکمت، شما به آقای زمانی سی میلیون بدهکارید. این پول رو دارید که بهشون بدید و همین جا صورت جلسه کنیم؟

سرم رو آوردم بالا. شاید جوون بودنم همه رو کمی متاثر کرده بود که یه جوری نگام می کردن. سرم رو تکون دادم.

- نه، من چنین پولی رو ندارم.

مامور به زمانی نگاهی کرد. منم سرم رو آوردم بالا و بهش خیره شدم. اولین باری بود که به چهرش نگاه می کردم. متوجه ی نگاهم شد و بهم با حالتی عصبی خیره شد. موهای جو گندمی، صورتی کشیده و چشمای قهوه ای. بهش می خورد سی و پنج ساله باشه.

نگاهش رو ازم گرفت و رو به مامور گفت:

- من پولم رو می خوام؟

باز مامور بهم نگاه کرد که سرم رو انداختم پایین.

- پس باید ببرینش دادگستری. دیگه بقیش به ما مربوط نمی شه.

بغض کردم. سرم به شدت درد می کرد. چشمام می سوخت و با هر بار بستن چشمام چهره ی پری

تو نظرم مجسم می شد و این که الان پیشِ کیه؟

مامور برگه رو روی میزش حرکت داد و نکته ای رو پایینِ برگه ی جلب نوشت. همین طور که می نوشت به من که سرِ پا ایستاده بودم نگاهی کرد و گفت:

- بشینید تا مامورِ خانوم بیاد.

فشارم که هنوز پایین بود. از خدا خواسته حرکت کردم و به طرف یکی از صندلی های کنار در رفتم و آروم روش نشستم. زمانی یه دستش رو کرده بود تو جیبِ شلوارش و به دیوار تکیه داده بود. با سری که پایین بود فقط می تونستم پاهاش رو ببینم. بعد از کسری از زمان سرم رو کمی آوردم بالا که دیدم خیره داره بهم نگاه می کنه. ناخواسته یه قطره اشک از چشمم در اومد که زودی سرم رو چرخوندم به طرفِ دیوار و با پشتِ دست اشک رو از روی صورتم پاک کردم و یه نفسِ عمیق کشیدم و تلاش کردم که خارج شدن اشکام رو سرکوب کنم.

بالاخره مامور زن اومد. قبل از خروج از اتاق زن بدون هیچ سوالی ازم خواست که دستام رو ببرم بالا تا به دستام دستبند بزنه و منم همین کار رو کردم. این جا دیگه آبرو ریختن و بی آبرویی معنایی نداشت.

ماموری که فکر کنم درجه اش بالاتر از بقیه بود بهش گفت:

- نیازی نیست، تا دادگستری که راهی نیست.

زن دستبند رو از دستم دور کرد. حتی زمانی هم مثل صبح اصراری به این کار نداشت و چیزی نگفت. یه مامورِ زن و یه مامورِ مرد رو همراهم فرستادن. زمانی هم زودتر از همه به دادگستری رفت که قبل از ما اون جا باشه و ما هم بعد از دو دقیقه، بعد از رفتنش حرکت کردیم.

****

به ساعتِ توی دستم نگاه کردم، نزدیک ظهر بود. ماشین جلوی در دادگستری ایستاد. با مامورِ زن به طرف دری که مخصوصِ ورود خانوم ها بود راه افتادیم. واردِ یه اتاقکِ کوچیک شدیم و مامورِ زن رو به یکی از دو زنی که اون جا نشسته بودن گفت:

- جلبیه، باید بریم قسمت اجرای احکام.

زنی که کمی چاق می زد و چادرش رو تا پیشونیش به واسطه ی کش کشیده بود جلو، بلند شد و ازم خواست دستام رو ببرم بالا. تا دستام رو بردم بالا از زیر بغلم تا رو زانوهام دست کشید و ازم خواست اگه چیزی دارم بذارم روی میز که باز با حرکتِ سر جوابش رو دادم.

مامور یه لحظه هم رهام نمی کرد و مدام باهام می اومد و بهم چسبیده بود. خواستم واردِ اتاق بشم که صدای اذان بلند شد. چه قدر زود ظهر شده بود. یه لحظه تو جام ایستادم و سعی کردم بقیش رو بشنوم که زن آروم دستش رو گذاشت روی شونم و گفت:

- برو تو.

اتاقِ شلوغی بود. پنج تا میز که کنار هم چیده و در کنار هم به شکل "ال" در اومده بودن و روشون پُر بود از پرونده های رنگارنگ. تو آخرین میز زنی در حال تایپ بود و یکی از مردا هم پرونده ها رو جا به جا می کرد. هر کس پرونده ای داشت. یکی به دنبال حکم جلبِ شوهرش به علت نپرداختن مهریه اومده بود. یکی پرونده ی تصادفی داشت. چند تا دخترم که فکر کنم دانشجوی حقوق بودن و برای کار آموزی اون دور و ور می پلکیدن. چند نفری هم برای معرفی اموال اومده بودن. منو به جلوی یکی از میزا بردن و برگه رو مقابل مردی به اسم آقای شمسایی قرار دادن.

عینکش رو برداشت و به برگه خیره شد و بعد نگاهی به من انداخت و از یکی از مردا خواست پروندم رو بیاره و اونم در کوتاه ترین زمان آورد و جلوش گذاشت. پرونده رو باز کرد و شروع کرد به یادداشت کردن.

در این حین زمانی هم اومد و شمسایی رو به من گفت:

- خانوم، شما به آقای زمانی سی میلیون بدهکارید، آیا قادر به پرداختِ مبلغِ ذکر شده هستید؟

گلوم از بغض درد گرفته بود. با صدای بم و دو رگه ای گفتم:

- نه.

مرد با تاکید و جدی بهم خیره شد و گفت:

- اگه ندی باید بری زندان؟

آب دهنم رو قورت دادم.

- وقتی پولی ندارم، از کجا بیارم.

مرد نفسش رو داد بیرون و به شاکیم نگاهی کرد. نمی دونم چرا حالا زمانی لال مونی گرفته بود و حرفی نمی زد. شمسایی که مرد سن دار و پخته ای بود سرش رو به طرف زمانی حرکت داد.

- آقای زمانی، شما نمی خواید یه فرصتِ دیگه به خانوم حکمت بدید، مثلا یه فرصتِ دو ماهه؟

زمانی بدون نگاه کردن به من و با صدای تقریبا آرومی گفت:

- زیاد فرصت دادم.

مرد سرش رو تکون داد و با پُفی که بیرون داد، داخل پرونده موردی رو نوشت و از زنی که مشغولِ تایپ بود خواست نامه ای رو برای پرونده ی من تایپ کنه. وقتی نامه تایپ شد، پرونده رو به مامورِ مرد تحویل داد و نامه رو به دستش داد.

- باید ببریدش زندان، تا زمانی که پول شاکی رو پرداخت کنن.

قلبم برای لحظه ای از حرکت ایستاد و رنگم پرید و فقط به مرد خیره شدم.

زن با بی احساسی گفت:

- حرکت کن.

با صداش تازه از شوک خارج شدم و به خودم اومدم. مردا و زنا طوری نگاهم می کردن که انگار باورشون نمی شد که من قراره برم زندان. موقعِ سوار شدن، زن بهم دستبند زد و مامور هم حرفی نزد. با پاهای سست سوار شدم. زن در رو بست و رفت که از اون ور سوار شه. نمی دونم چرا نگاهم فقط خیره به زمانی بود که با کلافگی پشتِ فرمونِ ماشینش نشسته بود. یهو سرش رو آورد بالا و به من خیره شد. نه حیا کردم، نه شرم فقط نگاه کردم به مردی که از من چک داشت و اون بود که به جای من سرش رو انداخت پایین و ماشینش رو روشن کرد. ماشین حرکت کرد و خیابون رو دور زد و به طرف زندان راه افتاد. صدام واقعا در نمی اومد. احساس می کردم از روز ازل مادر زاد لال بودم و نمی تونستم حرف بزنم. زبونم احساسِ سنگینی می کرد و حرکت نمی کرد.

به یاد پری افتادم.

«منو ببخش پری جان. امروز، فقط دو تاییمون داریم چوبِ ندونم کاریِ منو می خوریم. باور کن نمی خواستم چنین اتفاقی بیفته، نمی خواستم.»

نگام به آسمونِ ابری افتاد. آهی کشیدم و دوباره سرم رو گرفتم پایین و آروم گفتم:

- خدایا تو هم هوام رو نداشتی، یادت باشه.

و با پوزخند بالاخره اشکی که برای یه مدتِ نامعلوم خشکیده بود زد بیرون. زن حرفی نمی زد، حرکتی نمی کرد. سرم رو به درِ ماشین تکیه دادم و به خیابونا نگاه کردم. شاید تا مدت ها نتونم از این هوا و از این همه آزادی لذت ببرم، پس نگاهم رو به تک تک چیزایی که تو خیابون بود انداختم، به درختا، مغازه ها،

بچه مدرسه ای ها، به راننده ها، به دختر و پسرای جوون.

چشمام رو بستم، گفتم:

- یعنی تو چند سالگی دوباره همه ی اینا رو می بینم؟

ناخواسته این جمله ها تو ذهنم اومدن و تو دلم تکرارشون کردم.

آغوشت را باز کن، زندگی

من آماده ام

آماده ی نیرنگ و حیله ای دوباره

به تازگی برف های مانده بر سر قله های کوه

من خواهم ماند

به خاطر زنیتم

به خاطر مظلومیتم

به خاطر مادر بودنم

و همچون برف کوه ها

خواهم پوشاند

غم ها را از نگاه بیگانگان

آن بیگانگانی که واژه واژه ها را

از جان و دیدگانم ربودند

و حق مادریم را

در حراج بی رحمی ها

به تاراج بردن

باز کن

باز کن

که من هنوز زنده ام

فصل سیزدهم

دو روز از اومدنم به زندان می گذره و من مثل زغال روی آتیش در حال جلز و ولزم و نمی تونم آروم بگیرم. کسی رو هم ندارم که لااقل باهاش تماس بگیرم و اون رو از حال و روزم با خبر کنم. خبری از پری و پیر زن هم ندارم. مثل دیوانه ها مدام از این ور به اون ور می رم و دستام رو بهم می مالم یا همش روی تختم دراز می کشم و پاهام رو به طرف شکمم فرو می برم و با قرار دادن دستام بین پاهام شروع می کنم به تکون دادن پاهام. گاهی هم به محوطه ی بیرون از بند می رم و یه گوشه کز می کنم و به یه جا زل می زنم که شاید اتفاقی بیفته. با کسی دمخور نمی شم که خودم رو جز اونا ندونم. چند نفری خواستن بهم نزدیک بشن ولی از سرم بازشون کردم. موقعِ غذا فقط یکی، دو لقمه اونم به زور تو دهنم می ذارم که فقط بتونم سر پا باشم، اما همین دو روزم فکر کنم به اندازه ی شش کیلو به خاطر غم و غصه کم کردم. زیر چشمام گود افتاده.

روز دوم هم سپری می شه و من در حالِ دق کردنم. دلم برای بغل کردنِ پری داره می ترکه. رنگِ صورتم تو این چند روز جز زرد، رنگ دیگه ای به خودش ندیده. صبح به زور چشمام رو از هم باز می کنم. هنوز باید منتظرِ حکمم باشم که ببینم چی می شه ولی انگار اونام فراموش کردن که من این جام. ظهر حتی یه لقمه هم از گلوم پایین نمی ره. یکی از زنا خیلی نگرانمه و سعی می کنه بهم نزدیک بشه. هر بار برام غذا میاره و می خواد چیزی بخورم اما خبر نداره که من تشنمه، فقط تشنه ی بغل کردن دخترم که سه روزه ندیدمش.

احساس می کنم که دیگه جونی در وجودم من نمونده. حتی نمی تونم دو قدم رو درست و حسابی راه برم. ساعت سه بعد از ظهر رو نشون می ده. امروزم گذشت. همش آخرین نگاهِ پری و سرگرد توی ذهنم میاد و بی قرارتر می شم.

طول کوتاهِ اتاق رو در سکوت طی می کنم تا می خوام کمی آروم بشم به دیوار می رسم و مجبور می شم باز بر گردم. تحمل این محیط رو ندارم. به ساعت نگاه می کنم. بی اختیار و با کینه به یاد سرگرد می افتم و با خودم می گم:

- چرا نمیاریش؟ بیارش دیگه نامرد، دارم می میرم.

لبام حسابی خشک شده و ترک خورده. به طرف تختم می رم و روش دراز می کشم. می چرخم و نگاهم رو به طرف دیوار می گیرم که صدای مامور زن منو تو جام تکون می ده.

- حکمت، حکمت؟

آروم بر می گردم و به زنِ چادر پوش خیره می شم.

- بلند شو ملاقاتی داری.

باور نمی کنم و تو جام نیم خیز می شم. یکی از هم بندی ها که معمولا تو کارِ همه فضولی می کنه گفت:

- این وقتِ روز؟

زن در حالی که نگاهش به منه و ازم می خواد بلند شم بهش می گه:

- حرف نباشه، پاشو بیا.

ذهنم به هزار تا جا پَر می کشه که یعنی کی می تونه باشه. تو این چند روزم از اومدن سرگرد ناامید شدم. موقعی که می خوام از بند خارج بشم بهم می گه چادرم رو بندازم روی سرم. چند روزه که خودم رو تو آینه ندیدم. از کنارِ در شیشه ایِ انتهای سالن رد می شیم که نگاهم به تصویرِ صورتم می افته. یه لحظه مکثی می کنم و با ناباوری به چهره ی داغونم خیره می شم. از دیدنِ چهره ی خودم وحشت می کنم. می خوام دستی به صورتم بکشم که زن دستش رو می ذاره روی شونم و وادارم می کنه که راه برم. 

شدم پوست و استخوان! با چشم هایی که دیگه از خودشون فروغی ندارن. از چند تا در رد می شیم. بالاخره زن مقابل دری می ایسته و منتظر می شه که خودم رو بهش برسونم. حتی نای حرکت کردن هم ندارم. 

در رو باز می کنه و ازم می خواد که داخل شم. موقع رد شدن نگاهی به زن می ندازم و بعدم به داخل اتاق. با دیدنِ اونایی که داخل اتاقن اشک تو چشمام جمع می شه. نمی دونم چه طور خودم رو بهش می رسونم. چادر از روی سرم می افته و با تمام قدرت پری رو از تو بغلش می کشم بیرون و بی وقفه تمام سر و صورتش رو می بوسم.

در اتاق بسته می شه و من همون طور که سعی می کنم عطرِ تنش رو به بینیم بکشم. به بدنش دست می کشم تا وجودش رو باور کنم که الان تو بغلِ خودمه. مسخره ست اما همش احساس می کنم شاید چیزی ازش کم شده باشه. با خنده و گریه دوباره صورتش رو غرقِ بوسه می کنم.

سرگرد با فاصله از ما کنارِ پنجره ایستاده و به بیرون نگاه می کنه. همون طور که پری تو بغلم بود به سرگرد نگاه کردم. با سنگینی نگاهم برگشت و بهم نگاه کرد. به طرف چادرم که افتاده روی زمین می رم و خم می شم و برش می دارم و با کمی خجالت دوباره می ندازم روی سرم و روی یکی از صندلیا می شینم. با نشستنم اونم دستش رو از جیبِ شلوارش در آورد و اومد رو به روی من پشتِ میز نشست. با لبخند به پری که محکم بهم چسبیده خیره می شه. حرفی نمی زنه اما نگاهش باعث می شه که با لبخند سرم رو به طرف پری بچرخونم و با خوشحالی بهش خیره بشم. دستی به موهاش می کشم که تازه متوجه ی لباسش می شم. هیچ کدومشون رو قبلا ندیده بودم. برخلاف همیشه هم خیلی آروم تر شده بود و گریه زاری نمی کرد. حتی سوال پیچمم نمی کنه و فقط تو بغلم آروم گرفته. با سکوتی که کردم خودش شروع می کنه به حرف زدن.

- نتونستم زودتر از این بیارمش.

مستقیم به چشماش خیره شدم. حرف رو عوض کرد و گفت:

- مبلغِ بدهیتونم زیاده، نمی تونید از کسی، مثل خانواده ی خودتون یا خانواده ی همسرتون این پول رو تهیه کنید؟

نفسم رو دادم بیرون و فقط سرم رو تکون دادم. ناامید نگاهش رو ازم گرفت و به یه طرف دیگه خیره شد و ادامه داد:

- آخه مبلغ کمی هم نیست! من با چند نفری حرف زدم ولی خب ...

با ناراحتی سرم رو آوردم بالا و به چشماش خیره شدم.

- ممنون، ولی لازم نیست این قدر خودتون رو تو زحمت بندازید و اذیت کنید. فعلا هیچ کاری نمی شه کرد، من حتی یه خونه یا یه زمینِ کوچیکم برای خودم ندارم که بخوام بفروشم.

دستش رو گذاشت زیر چونش و خیلی جدی گفت:

- پس اگه الان هم از زندان بیاید بیرون، کاری نمی تونید بکنید؟

سرم رو انداختم پایین و گفتم:

- نه.

نفسش رو داد بیرون و به صندلیش تکیه داد و با دستِ چپش آروم روی میز با نوک انگشتاش شروع کرد به ضربه زدن، انگار که بخواد فکرِ جدیدی بکنه.

- برای مرخصی از زندان هم خیلی زوده، سعی کردم از نفوذم استفاده کنم ولی باید حداقل یه مدتی این جا باشید تا بهتون مرخصی بدن. اگه مبلغ کمتر بود می شد زودتر مرخصی گرفت ولی ...

یهو یادِ پیر زن افتادم.

- ببخشید، من اون روزم نفهمیدم چه طور شد پری رو به شما سپردم.

با شک و تردید ادامه دادم:

- به خونه ی ما سر زدید؟

حرکت انگشتاش متوقف و به من خیره شد. وقتی دید منتظرش هستم. یهو جهت نگاهش رو تغییر داد و به پنجره خیره شد و خیلی سرسری گفت:

- بله.

و از جاش بلند شد و در حالی که به طرفم می اومد، دستاش رو به سمت پری دراز کرد و گفت:

- ما دیگه بریم.

اما من به جوابِ سوالم نرسیده بودم. پس با سماجت گفتم:

- اون خانوم حالش خوب بود؟

ولی سرگرد از من سمج تر بود و یه جواب دیگه داد.

- سعی می کنم برات مرخصی بگیرم، یا حداقل رضایتِ شاکیت رو برای یه مدت جلب کنم.

هنوز دستاش به طرفم دراز بود. بی توجه به دستاش و همون طور که پری رو محکم گرفتم تو بغلم گفتم:

- اون زن قدرتِ تکون خوردن هم نداره، پس چه طور پری رو بهش سپردین؟

- شما نگرانِ چیزی نباش، همه چی روبراهه.

- مطمئنید؟

- فعلا بله.

و این بار خودش مثل سریِ پیش پری رو ازم جدا کرد و گرفت تو بغلش. با دلهره گفتم:

- چیزی شده که به من نمی گید؟

- چیزی که این جا نیاز ندارید تا براتون تهیه کنم؟

سرم رو با شرم گرفتم پایین و گفتم:

- من واقعا نمی دونم چه طور باید ازتون تشکر کنم. تو این مدت همش نگرانِ پری بودم. شاید کارِ خدا بوده که شما رو سر راهم قرار داده چون من هیچ کسی رو تو این شهر ندارم، هیچ کسی رو. حتی نمی دونم اگه یه روزی از این جا در بیام می تونم محبتاتون رو جبران کنم یا نه.

با چشمای تر، سرم رو آوردم بالا و به پری که خیلی آروم تو بغلش داشت با دکمه ی جیبِ کتش بازی می کرد خیره شدم.

- بابت لباسا هم ...

- این چیزی نیست که تشکر کنید، یه چیزایی هم براتون آوردم، شاید به دردتون بخوره. قبل از اومدن دم در بهشون دادم. موقعِ رفتن ازشون بگیرید. اما بهتره با خانوادتونم یه تماس بگیرید و در جریانشون بذارید.

نگاهم رو به طرف پنجره معطوف کردم و با نا امیدی گفتم:

- می دونم که اونام همچین پولی ندارن، حتی اگه تمام خونه و زندگیشونم بفروشن به ده تومنم نمی رسه. پدرم که خونه ای از خودش نداره، اونم مستاجره، از یه کارگر هم انتظارِ یه پس اندازِ چند میلیونی نداشته باشید، در ثانی اونا خیلی وقته که منو به خاطر یه اشتباه، اشتباهی که دیگه جای جبران نداره، برای همیشه فراموش کردن.

سرگرد که انگار از جنسِ سنگ باشه حتی حرفام کمی روش تاثیر نکرد و حرف دیگه ای زد.

- همون طور که گفتم با چند نفری صحبت کردم، البته نمی خوام امیدوارت کنم ولی شاید بشه کاری کرد. البته هنوز مطمئن نیستم.

یهو با این حرف نورِ امیدی به تمام روزنه های بسته شده ی وجودم تابیده شد و با امید بهش خیره شدم.

- آدرسِ شاکیتم پیدا کردم. هنوز نتونستم باهاش حرف بزنم، بلکه بتونم متقاعد و راضیش کنم که حداقل یه کم از مبلغِ بدهی رو کم کنه یا یه مدت دیگه فرصت بده.

سرم رو با خوشحالی به طرفش گرفتم و منتظرِ ادامه ی حرفای امیدوار کنندش شدم، که با گفتنِ: «ما دیگه بریم.» دوباره داغونم کرد و باعث شد که نگام رنگِ غم بگیره. کلاه بافتنی رو از روی میز برداشت و همین طور که پری تو بغلش بود گذاشت روی سرش و روی سرش درستش کرد. دلم نمی خواست ببرتش. به طرفِ در رفتن که صداش کردم:

- سرگرد؟

برگشت و من با التماس گفتم:

- بازم میاریش؟

سرش رو تکون داد و از اتاق خارج شد. با خروجش همون طور که دستام روی میز بود تو هم قلابشون کردم و با عصبانیت بهم فشارشون دادم. قطره های اشک دوباره راهشون رو از سر گرفتن و از چشمام زدن بیرون. طاقت نیاوردم و سرم رو روی دستام گذاشتم و شروع کردم به گریه کردن.

فصل چهاردهم

امروز هفتمین روزه. از اون روز کمی آروم تر شدم ولی هنوزم بی تابم. هر روز و هر ساعت منتظرشونم. تو حیاط در حال راه رفتن بودم، پلیوری رو که سرگرد برام آورده بود به تن کرده بودم. برام چند دست لباسِ گرم و لوازم شخصی گذاشته بود. مثلِ مسواک و شونه و حوله و دمپایی و چند تا چیز دیگه که واقعا بهشون نیاز داشتم. وقتی پلیور رو از تو بسته در آوردم و دیدم باهاش می تونم راحت تر تو این سرما تو حیاط برم. وجودم از این کارش غرق لذت شد. با وجودِ سرگرد، انگار خیالم کمی راحت تر شده بود.

همون طور که با دستِ چپ روی بازوی دستِ راستم می کشیدم که کمتر سرما رو حس کنم، چهره ی سرگرد رو برای هزارمین بار به یاد آوردم و با یاد آوریش لبخندی زدم و ته دلم با وجودش آروم گرفت که از پشت بلندگو اسمم رو صدا زدن. تو جام ایستادم. وقتی فهمیدم ملاقاتی دارم با خوشحالی مثل پرنده ای تو قفس به طرفِ ساختمون پرواز کردم. هر لحظه که به اتاق نزدیک می شدم تعداد ضربانِ قلبم بیشتر می شد. از این که باز می تونستم پری رو بگیرم تو بغلم دلم قنج می رفت. می دونستم که هر بار کاری می کنه که بتونیم از نزدیک ملاقات داشته باشیم وگرنه باید مثل بقیه از پشت شیشه باهاشون حرف می زدم. زن در رو باز کرد و این بار بدون کوچکترین مکثی داخل شدم که یهو چهرم وا رفت. سرش رو انداخت پایین و آروم پشت میز نشست. با ناباوری رفتم رو به روش و خیلی شل صندلی رو کشیدم عقب و روش نشستم و گفتم:

- نیاوردیش؟

- امروز نشد.

بغض کردم و چشمام پُر شد از اشکای بی وقفه و مزاحم. وقتی وضعیتم رو دید گفت:

- یه روز دیگه حتما میارمش. جایی بودم که از اون جا نمی تونستم برم بیارمش.

دستام رو گذاشتم روی میز و تو هم قلابشون کردم و بهش نگاه نکردم. مثل این که بخوام با کسی لج بازی کنم، فقط سکوت کردم. اهمیتی به برخوردم نداد و گفت:

- شاکیِ خیلی بدی داری، به هیچ صراطی مستقیم نیست.

با این حرف ناراحتیم از دستش، از یادم رفت و سرم رو گرفتم بالا و با ناراحتی گفتم:

- قبول نکرد، نه؟

لباش رو کمی جمع کرد و به سختی گفت:

- نه، این جا که مشکلی نداری؟

جوابی ندادم. چنان تو افکارم فرو رفته بودم که متوجه ی نگاه خیره اش به خودم نشدم. گاهی فکر می کردم این آدم واقعا آدمه؟ نه احساسی و نه حرفی که به آدم آرامش بده. سفت و سخت بود و فقط سعی می کرد که حرفش رو بزنه.

- ببین، من گفتم تا هر جا که بتونم کمکت می کنم اما باید خودتم یه کم صبر داشته باشی و امید.

نمی دونم چرا یهو ازش پرسیدم:

- مرخصی چی؟

یه لحظه بهم خیره شد که مجبور شدم از شرم سرم رو بگیرم پایین.

- فعلا که جور نشد، مرخصی از زندان قوانینِ خاص خودش رو داره، کمی تحمل داشته باش. سعی می کنم تا وقتی که بهت مرخصی ندادن پری رو بیارم. امروز باور کن نتوانستم برم دنبالش، چون تا می رفتم و می اومدم خیلی دیر می شد.

از جاش بلند شد و باز، همون جمله ی تکراری رو گفت، درست مثلِ یه ربات.

- من دیگه برم.

سرم رو آوردم بالا. نمی دونم نگاه این مرد چی داشت که با وجودِ بی احساس بودن و سرد بودنِ رفتارش، هر وقت که بهش خیره می شدم دلم آروم می گرفت. از جام بلند شدم.

- نگران نباش، تا چند روز دیگه میارمت بیرون.

لبخندِ تلخی زدم. می دونستم که نباید ازش انتظاری داشته باشم، تا همین جا هم کلی به سرِ من و پری منت گذاشته بود و انتظارِ کار بیشتری رو ازش نداشتم.

- اگه نتونم رضایتِ شاکیم رو بگیرم، باید خیلی این جا بمونم؟

با درماندگی برای جوابی که نداشت، بهم نگاه کرد.

- به این چیزا فکر نکن، بالاخره یه چیزی می شه دیگه، فقط امیدت به خدا باشه.

سرم رو آوردم بالا و به زور بهش لبخندی زدم که جوابم فقط یه لبخندِ کوتاه بود و بعدم خداحافظی که از جانب من جوابی نداشت. این قدر ناراحت بودم که حتی متوجه ی لبخندی که بهم زده بود نشده بودم.

فصل پانزدهم

از روزی که سرگرد رفت، انگار امیدهام رخت بر بستن و برای همیشه رفتن به یه سرزمینِ دیگه. تو این زندان، توی این چهار دیواری هر لحظه و هر ثانیه داره نفس کشیدن برام سخت تر می شه. تو این ده روز زندگی برام شده سیاه و دیگه دنیا و آدماش برام هیچ جذابیتی نداره. فرزانه تنها کسیه که گاهی جوابش رو می دم. من که چیزی در مورد وضعیتم بهش نگفتم ولی اون سیر تا پیازِ زندگیش رو برام گفته، البته بدم نیست، تو این فضای گرفته اگه صدای اونم نباشه که دیوونه می شم. زنی که فقط به خاطر و به اجبارِ همسرش مجبور شده بود مقداری مواد رو از طریق اتوبوس از مشهد به تهران بیاره ولی از بدشانسیش تو مسیر، شناسایی می شه و توی پلیسِ راهِ شاهرود می گیرنش و الانم نزدیک به هفت ماهی هست که تو زندانه. هیچ وقت در موردِ مدت محکومیتش بهم چیزی نمی گه. فقط گاهی تا می تونه سر به سرم می ذاره تا کمی روحیم عوض بشه. 

تنها چیزی که باعثِ تعجبم در مورد فرزانه شده بود این بود که با وجودِ داشتنِ تحصیلات دانشگاهی چه طور حاضر شده بود دست به این کار بزنه. به ظاهر دخترِ خوب و زرنگی می اومد. تو تمام اون مدتی هم که اون جا بودم ندیده بودم که کسی به ملاقاتش بیاد. گاهی وقتا هم مثل من برای خودش خلوت می کرد. یه باریم که بردنش دادگاه تا قاضیِ پرونده حکمش رو صادر کنه، وقتی که اومد تا یه روز با کسی حرف نزد ولی از فرداش دوباره شده بود همون فرزانه ی شیطون و خندون که تا خندم نمی انداخت ول کن نبود.

****

در حالی که دو تایی با هم دور تا دورِ زمینِ والیبال راه می رفتیم، فرزانه دستاش رو از پشت قلاب کرد و گفت:

- طرفت باید خیلی خاطرت رو بخواد که مرتب ملاقات های حضوری می گیره؟

فقط یه لبخندِ نیمه جون زدم.

- باید براش خیلی سخت باشه که از بچه هم مراقبت کنه. مادر شوهر داری؟

فقط سرم رو تکون دادم.

- خب پس، خدا رو شکر که شوهرت آلاخون والاخون نشده، ولی انصافا مرد خوبیه که با این وجود بازم بهت سر می زنه. خیلیا می رن و دیگه به پشت سرشونم نگاه نمی ندازن.

به حرفاش تو دلم پوزخندی زدم.

- آره بخند، بخند. مزه ی یه شوهرِ قلچماق زیر دندونات نرفته که تا یه بار بهش گفتی "نه" دندونات رو تو دهنت خُرد کنه و بگه زر زیادی نزن الاغِ بی خاصیت.

ایستادم و بهش که با خنده به آسمون خیره شده بود و جلوتر از من راه می رفت نگاه کردم. با خنده برگشت طرفم و دستاش رو از هم باز کرد و با صدای بلند و شادی گفت:

- هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است

چه اهمیت دارد

گاه اگر می رویند

قارچ های غربت؟

مکثی کرد و مثل این که بغضش رو قورت بده. با صدای کمی گرفته ادامه داد:

- زندگی رسم خوشایندی است

زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ

پرشی دارد اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من و تو برود

آی سهراب جونم کاش مالِ من بودی، هیچکی قَدرت رو ندونست.

دو بار دیگه دور خودش چرخ زد و با صدای بلند زد زیر خنده. با خندش به خنده افتادم. 

دو تامون با صدا زدنِ اسمم از پشتِ بلندگو نگامون رو به طرفِ ساختمون چرخوندیم. زودی خودش رو به من رسوند و محکم به شونم زد.

- تو یکی، مثلِ من، نباید در غمِ نداشتنِ سهراب بسوزی. خودت یه سهراب داری، این هوا!

و دستاش رو از هم باز کرده و به طرز بانمکی گفت:

- آ آ! که از هفت تا سهرابِ شاعرم سر تره.

در کنارم به طرف در حرکت کرد. وقتی چهره ی غمبرک زده ام رو دید، پرید جلوم و با ادا گفت:

- یه کم بخند. بنده ی خدایی که داره میاد به دیدنت دیگه چه گناهی کرده که باید این قیافه ی گَر و گوریتم تحمل کنه؟!

خندم بیشتر شد.

- دِ همینه. آره، آره بخند، بخند، بیشتر بخند.

سرم رو با تاسف براش تکون دادم که بیشتر خندید و منو به داخل هُل داد.

به طرفِ اتاق همیشگی به راه افتادم، این سومین بار بود. فقط دعا دعا می کردم که پری رو با خودش آورده باشه. به سمت اتاق پرواز می کنم اما تا وارد می شم کسی رو داخل اتاق نمی بینم بر می گردم طرف زن تا ازش بپرسم، که خودش می گه:

- بشین الان میاد.

با بی قراری پشتِ میز می نشستم و زمان رو سپری می کنم که در باز می شه و مامور می ره کنار و من با ناباوری به فردی که مقابلِ در ایستاده چشم می دوزم. آروم وارد می شه و مقابلم می شینه. 

فصل شانزدهم

همون نگاه ولی این بار بیشتر از هر بارِ دیگه ای کلافه تره. با دهنِ باز بهش نگاه می کنم که به حرف میاد:

- من فکر می کنم هر چی شما بیشتر این جا باشی، برای من فایده ای نداشته باشه.

ضربانِ قلبم تندتر می شه و دقیق می شم که ببینم چی می خواد بگه.

- در واقع، نه پول می شه و نه چیز دیگه ای.

همون طور که بهش خیره ام سرش رو میاره بالا و چشم تو چشم می شیم.

- اون آقا، آقای پارسا. فکر کنم از آشناهاتون باشه. انگاری پلیسم هست چند باری اومد پیشِ من. نمی دونم خودش تا به حال از کسی طلب داشته یا نه؟ که انتظار داره من از پولم بگذرم. درسته که من پول رو به شوهرتون دادم ولی اون چکِ شما رو بهم داد و حالا فقط من می تونم از طریقِ چکِ شما پولم رو زنده کنم. شاید بگید که زمانی، مردِ پولداریه و چرا گیر داده به این سی تومن. من از این که کسی سرم کلاه بذاره بیزارم. دوست ندارم طرفم با خودش فکر کنه که آره، هم پول ازش گرفتم و هم خَرش کردم، حالا هی بدو دنبالم. در ثانی اگه بخوام از این پولا هم بگذرم، که باید توی یه مدتِ کوتاه بدبخت و بیچاره بشم.

منظورِ حرفاش رو نمی فهمیدم، اما نوعی نفرت که خودمم نمی دونستم از چیه، داشت تو وجودم زبونه می کشید. دلم می خواست این قدر قدرت و پول داشتم که بدهیش رو پرت کنم تو صورتش و دهنش رو ببندم، که حالا هی جلوم نشینه و حرف بزنه. 

سرش رو می ندازه پایین و دستاش رو، روی میز به هم قلاب می کنه. مردِ تمیز و مرتبیه که بوی ادکلنش تمام فضای اتاق رو پُر کرده. همون طور که سرش پایینه ادامه می ده:

- من خیلی فکرا کردم و گفتم باید با خودتون حرف بزنم، این شد که از آشناتون خواستم این ملاقات رو جور کنه که بتونم راحت تر حرفام رو بهتون بزنم. به هر حال شما به من بدهکاری و نمی شه که من راحت از پولم بگذرم. ایشونم کمی در جریانِ ماجرا هستن. بهش گفتم که من یه سری حرف دارم که باید به خودتون بزنم و در صورتی که ...

سرش رو آورد بالا و بهم خیره شد:

- و در صورتی که شما قبول کنی، منم رضایت می دم چون خودم از این محیط بدم میاد و دوست ندارم یه زن این جور جاها باشه.

لباش رو تر کرد و کمی تو جاش جا به جا شد.

- امیدوارم با خودتون فکر نکرده باشید که من آدمی هستم که فقط زورم به خانما می رسه. باور کنید قصد ناراحتی و بی آبرو کردنتونم نداشتم، اما صبر و تحملِ منم حدی داره.

نمی دونم چرا حرفش رو نمی زد؟! کم کم داشتم کنترلم رو از دست می دادم. لب های خشکیدم رو از حرص بهم فشار دادم و منتظر شدم. سرش رو آورد بالا و مستقیم بهم خیره شد. انگار نمی دونست چه طور حرفش رو بزنه یا چه طور شروع کنه.

- من، حدودِ چهار سال پیش ازدواج کردم، تا یه مدت به نظر، همه چی خیلی خوب پیش می رفت اما کمی که گذشت من و همسرم متوجه شدیم که نمی تونیم بچه دار بشیم. خیلی به این در و اون در زدیم و پیش کلی دکتر رفتیم.

واقعا داشتم سردرگم می شم پس چرا نمی رفت سرِ اصل مطلب؟!

نفسش رو با ناراحتی داد بیرون و گفت:

- آخرم معلوم شد مشکل از من بوده نه اون. هر دو تامون عاشقِ بچه بودیم ولی انگار اون بیشتر از من عاشقِ بچه بود برای همینم طاقت نیاورد و ازم جدا شد. الانم داره زندگیش رو می کنه.

و بعد با حرص در حالی که دندون هاش رو بهم فشار می داد، گفت:

- البته در کنارِ مرد دیگه ای.

قلبم داشت می اومد تو دهنم. این حرفا چه ربطی به من داشت؟

- خب من این جا اومدم که بهت بگم، اگه ... اگه تو قبول کنی و ...

با کمی ترس بهم خیره شد. متوجه ی حالت عصبیم شد، برای همین، برای این که بتونه راحت حرفش رو بزنه چشماش رو بست و سرش رو پایین گرفت و گفت:

- اگه قبول کنی که با من ازدواج کنی، منم از شکایتم صرفِ نظر می کنم.

نفسم بند اومد و با ناباوری به لب هاش که این حرفا ازش خارج شده بود خیره شدم. داشت بهم نگاه می کرد. خودشم کمی از حرفش خجالت کشیده بود ولی نه به اون اندازه که از گفتنش شرم کنه. چی می تونستم بگم؟ انتظارِ هر حرفی رو ازش داشتم به جز این یه مورد. باز در حالی که با دستش با گوشه ی میز ور می رفت بدون نگاه کردن به من گفت:

- می دونم که یه دخترِ کوچیک داری، من که هیچ وقت نمی تونم طعمِ پدر شدنِ واقعی رو بچشم، اما تلاش می کنم اون رو مثل دختر خودم دوست داشته باشم. البته اگه تو موافقت کنی.

رنگم به شدت پریده بود و فقط می خواستم از اون جا فرار کنم ولی اون همچنان ادامه می داد:

- تو زندگیم هم، هیچ کم کسری ندارم. خونه، ماشین، ویلا هر چی که یه زن می تونه دوست داشته باشه رو دارم.

دستام که زیر میز بود به لرزش افتاده بودن. احساسِ تهوع بهم دست داده بود، حتی نمی تونستم یه فحش نثارش کنم که این قدر راحت هر چی که دلش می خواد رو بهم نگه.

- من نمی خوام همین الان جوابم رو بدی. دو روز دیگه میام، اگه جوابت آره بود که همه چی حله، اگرم نه که ...

سکوت کرد. به زور نفس می کشیدم. داشت جونم بالا می اومد. پس سرگرد از این موضوع خبر داشته که همچین ملاقاتی رو هم براش جور کرده بود. ای نامرد! چه قدر تو دلم از خدا براش خواسته بودم که هر چی می خواد رو بهش بده. این بود کارایی که می خواستی برام بکنی و به فکرِ راه حل بودی. تمام بدنم از عصبانیت می لرزید.

به خودم که اومدم، اون رفته بود و تنها سنگینی حرفش روی دلم باقی مونده بود. از حرص و عصبانیت به شدت صورتم قرمز شده بود. یعنی چی؟ مگه امکان داشت؟! من برم زنش بشم؟! زنِ طلبکارم؟

فصل هفدهم

به جای خالیش چشم دوختم و یه لحظه به این فکر کردم که اگه اون بخواد همسرِ من باشه، چه احساس بدی خواهم داشت. با ناباوری به صندلی تکیه دادم. قدرتِ حرکت به کل ازم گرفته شده بود و نمی دونستم چی باید بکنم.

«سرگرد، تو چرا راضی شدی که اون بیاد و این حرفا رو بهم بزنه؟»

زن به داخلِ اتاق اومد و زیر بازوم رو گرفت و وادارم کرد که بلند شم. هیچی رو احساس نمی کردم. همون طور که دستم رو می کشید از جام بلند شدم و درست مثل کسی که بخواد روی ابرا راه بره از اتاق خارج شدم. چه قدر این حرفش برایم غیر قابل هضم بود.

چند باری سعی کردم نفسِ عمیق بکشم و راهِ تنفسم رو باز کنم. همون طور که از کنارِ دیوار راه می رفتم احساس کردم دارم بالا میارم. بی توجه به زن با دو خودم رو به یکی از سطل های زباله رسونم، بالا آوردنم همراه با سرفه های شدید بود. زن که کمی نگران شده بود همون طور بالای سرم ایستاده بود و منم که انگار این بالا اومدنا و سرفه ها تمومی نداشت. بعد از این که مطمئن شدم جونی تو من نمونده از جام بلند شدم. زن دستمالی رو از جیبش در آورد و به طرفم گرفت. دستمال رو ازش گرفتم و دور دهنم رو پاک کردم. با کمی سرگیجه و همون حسِ حالت تهوع به طرفِ بند به راه افتادم. واردِ بند که شدم، یک راست به طرفِ تختم رفتم و روش افتادم. حتی نمی تونستم باور کنم که چنین حرفی رو بهم زده. تو جام غلتی زدم و طاق باز به سقف بالای سرم با چشمای گشاد خیره شدم. باز نتونستم و به پهلو شدم. دستا و صورتم از داغی در حال سوختن بودن. وقتِ ناهار شده بود اما من از جام تکون نخوردم. همه رفتن بیرون. تو خودم حسابی مچاله شده بودم که فرزانه وارد شد.

- اَه! تو که این جایی! بدو الان همه، ته و توی تمام غذاها رو در میارنا!

آروم اومد و روی تخت، کنارم نشست. پشتم بهش بود. دستش رو آروم گذاشت روی بازوم.

- ستاره؟ ستاره؟ دختر چت شده؟ شوهرت چیزی گفته؟ نکنه برای پری اتفاقی افتاده؟

وقتی جوابش رو ندادم، کمی محکم تر بازوم رو تکون داد.

- ستاره، چرا حرف نمی زنی؟

تحملِ هیچ کسی رو نداشتم. پس به زور و برای این که ناراحت نشه شمرده شمرده و با بی حالی بهش گفتم:

- فرزانه، خواهش می کنم برو، الان نمی تونم حرفی بزنم.

دستش شل شد و بهم خیره شد.

- خب، لااقل بگو چته؟ وقتی می بینم این طوری هستی، به خدا خیلی نگرانت می شم.

بازم سکوت و اون با خواهش گفت:

- ستاره، ستاره جونم.

یهو با عصبانیت دستش رو پس زدم و تو جام نشستم.

- چیه؟ چرا دست از سرم بر نمی داری؟

فرزانه از حرکتم تعجب کرد!

- برو حوصلت رو ندارم. نه حوصله ی تو و نه اون شعرای بی معنی تو. کجای این آسمون مالِ منه، هان؟ نگام کن، حالا آسمونم نگاه کن، آسمون داشتن به همراهِ زجر چه لطفی می تونه برام داشته باشه.

خودم رو محکم کوبیدم به تختم و همون طور که به سقف خیره بودم گفتم:

- برو، برو که از چیزی به اسمِ آدم، بیزارم. دلم می خواد فقط تنها باشم.

و بعد پشتم رو بهش کردم. با ناراحتی از کنارم بلند شد و خارج شد. چونم شروع کرد به لرزیدن و اشک از گوشه ی چشمم سرازیر شد. از سرگرد بیزار شده بودم. از زمانی حالم به هم می خورد. از سعید هم متنفرتر از همیشه شده بودم.

وقتی همه برگشتن، از سر و صداشون از جام بلند شدم و خواستم برم توی حیاط که فرزانه با یه سینی غذا وارد شد و آروم گذاشت روی تختم و گفت:

- بیا، من حرفی نمی زنم ولی این رو بخور، رنگ به رو نداری.

بهش نگاه نکردم و پشتم رو بهش کردم و پلیورم رو از روی تخت برداشتم و خواستم تنم کنم که فهمیدم این رو سرگرد برام آورده. با انزجار از تنم در آوردمش و به شدت روی تخت پرتش کردم که بقیه با این حرکتم، به من نگاه کردن اما دیگه مهم نبود.

بی توجه به برفی که می بارید به سمتِ حیاط رفتم. بعد از ناهار یه ساعتی به همه اجازه ی هواخوری رو می دادن اما به خاطرِ برفی که می بارید کسی جراتِ بیرون رفتن رو نداشت. بدون لباسِ مناسب با افکاری به هم ریخته وارد حیاط شدم. با دمپایی و پاهایی بدون جوراب. احساس می کردم همه چی و همه کس دست روی گلوم گذاشتن و دارن خفم می کنن.

هوای آزاد هم نمی تونست حالم رو بهتره کنه. برف از یک ساعت پیش شروع کرده بود به باریدن و کفِ حیاط پُر بود از برف های دست نخورده و فقط این جای پاهای من بود که از در تا وسطِ حیاط به جا مونده بود که اونا هم با باریدنِ یکنواخت برف، داشتن کم کم محو می شدن. دستام رو دادم زیر بغلم. روسریم رو شل بسته بودم و موهای جلوم مقداریش به خاطر آشفتگی از زیر روسری زده بود بیرون و در برابر باد و سوزِ هوا به رقص در اومده بودن. کم کم بغضم تبدیل شد به دونه های اشک. برای این لحظه ها دلم می خواست پری رو تو بغلم می گرفتم و با وجودِ غم های توی دلم، از بودنش در کنارم لذت ببرم و به خاطرش همه چی رو فراموش کنم اما پری ای در کار نبود. بیشتر از همه، یه شونه ی محکم می خواستم که فقط

تکیه گاهِ دردهام باشه. یه شونه ی مردونه که وقتی سرم رو گذاشتم روی شونش آرومم کنه و نذاره به تنهایی این همه درد و مصیبت رو تحمل کنم. تمام صورتم خیس شده بود و پاهام از سرما حسابی قرمز شده بودن. نوک انگشت پاهام از سرما به سوزش و درد افتاده بودن. بی خیالِ همه چی دلم خواست فقط راه برم.

از سرگرد بدم اومده بود. فکر می کردم اون از تمام ماجرا با خبره و بیشترم به خاطرِ نیاوردن پری از دستش شاکی بودم. تمام شونه هام پُر از برف شده بود. همه جام از سرما می لرزید. بدنم تو این چند روزه حسابی ضعیف شده بود و دیگه مقاومتِ قبل رو نداشت. همون طور که می رفتم، پای راستم به پای چپ گیر کرد و یهو نقشِ زمین شدم حتی نترسیدم که اگه بیفتم چی می شه، فقط چشمام رو بستم و محکم روی برف ها افتادم که باعث شد بدنم حسابی درد بگیره. سرم محکم خورد به یه چیزی، نفهمیدم که چی بود. همون طور که تو برف ها بودم، باز اشکم سر باز کردن و من حرکت و داغیِ خون رو، روی پیشونیم حس کردم. یکی داشت با سرعت می اومد طرفم، نمی تونستم خودم رو جمع کنم و از روی زمین بلند شم.

فرزانه سریع پتویی رو انداخت روم و با کمک یه نفر دیگه منو از روی زمین بلند کردن. صورتم از سرما کمی کبود شده بود.

فرزانه:

- دختر، با خودت چی کار کردی؟ مگه اومدن به زندان آخرِ دنیاست، اگه این طور باشه که ما همه باید بریم بمیریم.

اصلا نمی فهمیدم چی داره می گه، باز اشکام در اومد. با این که سرم به شدت درد می کرد، اما نمی تونستم گریَم رو کنترل کنم. نمی تونستم تا کجای این بازی باید پیش برم؟ تا کجا می تونم تحمل کنم؟ تا کجا می تونم با این همه بی رحمی کنار بیام؟

دچار لرزِ شدیدی شده بودم و یه بند از سرم خون می اومد و فشارم به شدت افت کرده بود. دلم هوای پری رو کرد. دچار هذیان شده بودم و مرتب اسمش رو صدا می کردم و اسم کسایی رو می بردم که اکثرشون مُرده بودن. تب و لرز بدی کرده بودم.

مسئولای زندان به شدت نگران شده بودن. ساعت های بدی رو داشتم پشت سر می ذاشتم. وقتی دیدن نمی تونن کاری کنن، سریع ترتیبِ انتقالِ منو به بیمارستانِ نزدیکِ زندان دادن. گریَم لحظه ای بند نمی اومد. ای کاش کسی چیزی رو بهم می گفت که آرومم می کرد اما نه اون یه نفر وجود داشت و نه اون چیز آرامش بخش.

فصل هجدهم

وقتی به خودم اومدم که با سوزش چیزی تو دستم فهمیدم توی بیمارستانم و دارن بالای سرم کارایی می کنن. چشمام کم کم داشت سنگین می شد. با وجود این که چهرم رو نمی تونستم ببینم ولی می دونستم که به خاطر سرما و ضربه ای که به سرم خورده، چه قدر باید ورم کرده و کبود باشه.

شاید توی تمام اون ده روز، این اولین شبی بود که راحت چشمام رو، روی هم گذاشتم و ذهنم از همه چی خالی شد. اونم به لطفِ آرام بخشایی که بهم زده بودن. ساعتی از نیمه شب گذشته بود که چشمام رو از هم باز کردم. درِ اتاق باز بود. کمی سرم رو چرخوندم و به سربازی که دم در و روی صندلی نشسته بود و چرت می زد نگاهی انداختم. دهنم خشک شده بود و آب می خواستم. آب، کنارم بود ولی قدرتی برای حرکت دادن خودم رو نداشتم. چشمام رو با بی حالی دوباره روی هم گذاشتم که صدای قدم های پاش و بوی ادکلن همیشگیش، حس شنوایی و بویاییم رو به کار انداخت. حالا حضورش رو در کنارِ خودم حس می کردم. چشمام رو آروم باز کردم. بالای سرم با نگرانی ایستاده بود. با دیدنش دوباره تمام حرفای زمانی به یادم اومد و حلقه ی اشک تو چشمام جوانه زد. هر دو به هم خیره بودیم. نمی دونم چرا این قدر ازش انتظار داشتم؟ انتظارِ یه کمک، انتظار یه کم مهربونی.

همون طور که بهم خیره بود با سرزنش گفت:

- با خودت چی کار کردی؟

سکوت کردم و فقط بهش خیره شدم.

- ببخش، قصد نداشتم پری رو نیارم ولی سری پیش هم وقتی از پیشت برگشتیم تا خود صبح یه بند گریه کرد. هر وقت می بینتت بی قرارتر می شه.

قطره اشکی از گوشه ی چشمم خارج شد و از روی گونم سُر خورد.

- متاسفم، این چند روزه خودِ منم درگیرِ یه ماموریتِ مهم بودم، نتونستم بیام، می دونم چشم انتظار بودی اما خب ...

دستی به موهاش کشید و نگاهش رو به پنجره دوخت و دوباره بهم نگاه کرد.

- خوبی؟ نمی خوای به دکتر بگم بیاد؟

جوابش رو ندادم و روم رو ازش گرفتم و نگاهم رو به گنجِ سقف معطوف کردم. هنوز سنگینی نگاهش رو می تونستم حس کنم. لبام رو به زور از هم باز کردم.

- همیشه همین طور بوده، به هر چی که بیشتر وابسته باشی، روزگار همون رو با بی رحمی ازت می گیره. همیشه باید از بینِ بد و بدتر، باید بدتر رو انتخاب کنی. چرا؟ چون مجبوری. گاهی وقتا فکر می کنم که دیگه خدا دوستم نداره، یعنی از روزی که از خانوادم جدا شدم، خدا هم بهم پشت کرد.

سعی کردم آب دهنم رو قورت بدم و گلوم رو از خشکی نجات بدم.

- می دونم ازتون توقعِ زیادی داشتم، شما هم کار و زندگیِ خودتون رو دارید، خانواده دارید، بیکار نیستید که بیفتید دنبالِ کارای یه زنِ بدبخت که دیگه هیچ کی رو نداره، هیچ کی رو. کاش شوهرم یه کم غیرت داشت، کاش یه کم مردونگیِ شما رو داشت و نمی ذاشت زنش تو اوجِ جوانی بیاد این جور جاها.

شدت اشکم بیشتر شد.

- اما من واقعا دیگه نمی تونم تحمل کنم، دارم عذاب می کشم. زندان و در و دیوارش شده سوهانِ روحم که هر بار دلم رو ریش ریش می کنن. هیچ جایی از زندان نمی تونم رنگِ خدا رو ببینم. نمی تونم تو هیچ جاش به آرامش برسم، دارم داغون می شم. تمام این مدت دلم فقط به وجود پری خوش بود که اونم ...

برگشتم و به چهره ی عصبیش خیره شدم و با لبخندی که همراه با غم و غصه بود گفتم:

- که اونم دارم از دست می دم، شاید قسمتِ منم از زندگی همین بود که تو این سن توی این شهر، همه چیم رو از دست بدم، حتی فکر نمی کنم جونی برام بمونه که بتونم از این جا در بیام.

به چشمام خیره بود و منم با چشمای گریون بهش خیره شدم. فهمیدم حسابی به هم ریخته اما اون که گناهی نداشت، فقط برای سبک کردنِ خودم این حرفا رو بهش زده بودم چون کسی رو هم نداشتم که باهاش حرف بزنم. احساسِ نزدیکی بهش می کردم و دلم می خواست کمی باهاش حرف بزنم اما انگار فقط ناراحتش کرده بودم. قبل از این که بیاد، ازش بیزار بودم ولی با اومدنش تمام ناراحتیم از دستش، از بین رفته بود و دیگه دلم نمی خواست ناراحتش کنم پس سعی کردم، لبخندی بزنم و به خاطر مراقبتی که از پری می کنه جو رو عوض کنم.

- شما چه طور فهمیدی من این جام؟

- مسئولِ زندان، باهام تماس گرفت، بهش گفته بودم اگه موردی پیش اومد باخبرم کنه.

- ببخشید، این جا هم شما رو با ندونم کاری به زحمت انداختم.

سعی کرد لبخندی بزنه ولی توی این کار ناموفق بود، دستِ راستم که بهش آنژیوکت وصل بود بالا بردم و اشکام رو از روی صورتم پاک کردم، بیچاره نمی دونست باید چی کار کنه.

- ببخشد، می شه به من یه لیوان آب بدید، خیلی تشنمه.

نفسش رو داد بیرون و لیوان رو از روی میزِ کنار تختم برداشت. پارچ رو برداشت و تو لیوان آب ریخت و به طرفم گرفت. کمی خودم رو کشیدم بالا و نیم تنه ام رو بلند کردم. کمک کرد و پشتی رو پشتِ کمرم گذاشت تا راحت تر تکیه بدم. وقتی تکیه دادم، لیوان رو ازش گرفتم. لیوان رو آروم به لبام نزدیک کردم که پرسید:

- زمانی اومد دیدنتون؟

سرم رو تکون داد.

- چی بهت گفت؟ رضایت می ده؟

جرعه ای از آب رو سر کشیدم و به دیوارِ رو به روم خیره شدم. منتظرِ جوابم بود.

- نگفتی رضایت می ده؟

با صدای بغض آلود گفتم:

- نمی دونم، شاید.

با تعجب گفت:

- شاید؟

برگشتم و به چهره ی متعجبش خیره شدم و گفتم:

- به شما چیزی نگفته؟

- نه، فقط گفت می خواد باهات حرف بزنه و منم ترتیبِ ملاقات رو دادم که از نزدیک ببیننتون.

پلک هام رو، روی هم گذاشتم و آخرین قطره ی اشک رو هم از چشمام زدودم.

- من باید تا کی این جا باشم؟

- به احتمالِ زیاد، صبح مرخصت می کنن و باید برگردی.

سرم رو تکون دادم و گرفتمش پایین و اون برای دلداریم گفت:

- هر چی مصلحت باشه همون می شه، زیاد نگران نباش.

پوزخندی زدم و گفتم:

- آره، هر چی مصلحت باشه همون می شه! همونی می شه که فقط دیگران رو راضی کنه.

از حرفام سر در نیاورد. لیوانِ خالی از آب رو بین دستام گرفته بودم و به نقطه ی نامعلومی خیره شده بودم که دستش رو به طرفم دراز کرد تا لیوان رو ازم بگیره. متوجش شدم و لیوان رو بهش دادم. همون طور که لیوان تو دستش بود، گفت:

- امیدت فقط به خدا باشه، مطمئن باش هیچ وقت تنهات نمی ذاره.

سرم رو گرفتم پایین و زمزمه وار گفتم:

- امیدوارم.

لیوان رو گذاشت روی میز و به ساعتش نگاهی انداخت. می دونستم که می خواد بره، برای این که راحتش کنم گفتم:

- ممنون که اومدید.

بهم خیره شد، یه طور خاصی بهم نگاه می کرد. کمی لب هاش رو تر کرد و خواست چیزی بگه که نگفت. نمی دونم چرا دست دست می کرد، انگار می خواست چیزی بگه. آخر هم بدونِ گفتنِ حرفی که می خواست بزنه، ازم خداحافظی کرد و رفت. دیگه خوابم نمی برد. به سایه ی خودم روی دیوار که بر اثر تابیده شدن نور سالن به داخل اتاق ایجاد شده بود نگاه کردم. به مژه های بلندم، خیره شدم که تو سایه کشیده تر دیده می شدن. دو روز وقت داشتم برای فکر کردن و جواب دادن. به سایَم خوب نگاه کردم و با خودم گفتم:

- شاید بهتر باشه از امروز با سایم زندگی کنم. 

پشتِ پرده ی بی تفاوت ها سرم رو گرفتم پایین و با انگشتم، پوستِ پشتِ دستم رو که روش آنژیوکت بود لمس کردم. شاید مصلحتم همین بوده، برای رسیدن به یه زندگی بهتره، برای پری.

واقعا تحملِ دوریِ پری رو نداشتم، تا حالا سابقه نداشته که این قدر ازش دور باشم.

آره، این طوری بهتره، حداقل همیشه کنارمه و از دوریش دق نمی کنم و منم در کنارش تو سایه ای از تاریکی زندگی می کنم، پیشِ مردی که شاید نتونم هیچ وقت دوستش داشته باشم. بهتره که فقط به خاطر پری روح و احساسم رو فراموش کنم و در کنار جسمم باهاش زندگی کنم. هر چی باشه باید خیلی بهتر از سعید باشه.

قطره اشکی از چشمام افتاد رو دستام. آره، بهتر از سعیده. این طوری سرگردم از دستم راحت می شه و به کار و زندگیش می رسه. اون فقط یه زن می خواد و منم فقط یه سر پناه و حامی. شاید این دلیل می تونست برای یه تصمیمِ مهم کافی باشه. تصمیمی که می تونست زندگیم رو زیر و رو کنه.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل نوزدهم

بعد از مدتی می تونستم بیرونِ زندان و آدماش رو ببینم. کمی سرم سنگین بود ولی بد هم نبود. به محضِ ورود به بند، فرزانه یک راست به سراغم اومد و حالم رو جویا شد. موقع ناهارم به زور غذا رو به خوردم می داد. از این که هی می خواست قاشق رو بذار تو دهنم بدم می اومد. برای همین قاشق رو ازش گرفتم و سینی غذا رو، روی زانوهام گذاشتم. همون طور که با غذا ور می رفتم. توی هر چند بار، هم زدنِ غذا، یه بار هم قاشق رو تا نیمه پُر می کردم و می ذاشتم تو دهنم.

خیلی لاغر شده بودم و این رو خودم به خوبی حس می کردم. فرزانه با آرامش و لبخند حرکاتم رو زیر نظر داشت. برگشتم و نیم نگاهی بهش انداختم که با لبخند و دلسوزی بهم گفت:

- این یادت بمونه، تو هنوز معلوم نیست تا چند وقت دیگه این جا باشی. اگه بخوای این طوری ادامه بدی، دیگه چیزی ازت باقی نمی مونه. به فکرِ خودت نیستی، لااقل به فکرِ شوهر و بچت باش.

قاشق رو با آرامش تو دهنم گذاشتم و بدون نگاه کردن به فرزانه گفتم:

- اون شوهرم نیست.

فرزانه با چشمای متعجب بهم خیره شد. قاشقِ بعدی رو گذاشتم تو دهنم و ادامه دادم:

- شوهرم یه سالی می شه که مُرده.

و فکم رو آروم تکون دادم.

فرزانه با ناراحتی گفت:

- متاسفم، خدا بیامرزتش.

پوز خندی زدم و گفتم:

- فکر نمی کنم که اون نیازی به آمرزش داشته باشه.

از حرفم جا خورد.

- پس اون آقایی که همیشه میاد به دیدنت، کیه؟

ساکت شدم و قاشق رو تا نیمه پُر کردم و تو دهنم گذاشتم. وقتی دید جوابی بهش نمی دم، خواست از کنارم بلند شه که صداش کردم و ازش پرسیدم:

- فرزانه؟

برگشت طرفم. سرم رو آوردم بالا و با بی تفاوتی بهش نگاه کردم.

- تو برای این که از این دخمه نجات پیدا کنی، حاضری هر کاری بکنی؟

کمی سرش رو کج کرد و دوباره برگشت پیشم و کنارم نشست.

- بستگی داره!

- به چی؟

- به این که اون کار واقعا ارزش این آزادی رو داشته یا نه.

- داری حرف می زنی یا شعار می دی؟

- نمی دونم چرا تو فکر می کنی من فقط با شعار و شعر زندم؟!

- مگه غیر از اینه؟

به صورتم خیره شد و گفت:

- آره، غیر از اینه که داری می بینی و می شنوی.

مشغول بازی کردن با غذا شدم، همون طور که برنج رو با خورشت هم می زدم گفتم:

- ولی من می خوام از این جا برم.

فقط بهم نگاه کرد.

- کاری رو هم که می خوام بکنم فقط به خاطرِ پریه.

لبخندِ تلخی زد و گفت:

- یعنی فقط به خاطر اونه که می خوای هر جوری که شده از این جا در بیای؟

فقط سرم رو تکون دادم. بازم لبخندِ تلخی زد و به دیوارِ رو به روش خیره شد.

- ما مادرا، همیشه قربانی بچه هامون می شیم، البته نمی خوام منکرِ حسِ مادری بشم، من به خاطر پسرم هر کاری می کردم اما وقتی که فکر می کردم دیگه در آرامشم و اونم در کنارم به خوبی و خوشی می تونه زندگی بکنه، برای همیشه از دستش دادم. بهت نگفتم، من قبل از این که بیام این زندان، تو زندانِ مشهد بودم، حدودا سه ماه. تا حالا از خودت نپرسیدی چرا منو آوردن این بند؟! من که جرمم یه چیزِ دیگه ست.

با بُهت بهش خیره شدم و اونم در کمالِ آرامش ادامه داد:

- معمولا کسایی که هنوز تکلیفشون معلوم نیست، هر جایی که برن می شن یه آدمِ موقت. مثلِ من که فعلا به طور موقت این جام.

اشک تو چشماش حلقه زد. دوست داشتم بقیه ی حرفاش رو بزنه.

- اگه خواستی یه روزی برای بچت کاری کنی، همیشه یادت باشه که راهی رو انتخاب کنی که به نفعِ خودتم باشه و برای خودت حتما یه چیزی باقی بذاری. چیزی که بعدها برای نداشتنش هی حسرت نخوری و آه بکشی. ما مادرای ایرانی همیشه تا پای جونمون هم که شده برای بچه هامون پیش می ریم، اما کیه که ببینه؟

از حرفش سر در نیاوردم و ازش پرسیدم:

- الان بچت کجاست؟

چشماش خیسِ خیس شد و با لبخندی از کنارم بلند شد.

- امیدوارم انتخابی که می کنی درست باشه و اشتباهِ منو تکرار نکنی؟

به طرف در رفت، با صدای کمی بلند گفتم:

- این تنها راهمه، دیگه نمی تونم دوریش رو تحمل کنم.

لبخندی زد و خارج شد. سینی غذا رو از روی پاهام برداشتم و گذاشتمش روی تخت و کمی به طرفِ جلو خم شدم.

فصل بیستم

تنهایی تو زندان، بی کسیم و سختی ای که تو این یه سالِ گذشته کشیده بودم به کل فکر کردن رو ازم گرفته بود. شده بودم گربه ای که از ترس افتادن از بلندی به هر چیزی چنگ می ندازه. از جام بلند شدم. دستی به صورتم کشیدم و به راه افتادم.

فرزانه رو دیدم که گوشه ای از حیاط نشسته و تو خودش فرو رفته. نگاهم رو ازش گرفتم و از بین زن هایی که از حیاط به طرف داخل می اومدن رد شدم و خودم رو به خانوم رستگار مسئول انتقال زندانیا رسوندم و ازش خواستم که منو به اتاق خانوم ناصری مسئولِ بند زنان ببره.

****

چند دقیقه ای بود که مقابلش نشسته بودم و اونم داشت با تلفن حرف می زد. وقتی گوشی رو گذاشت سر جاش دستاش رو، روی میز تو هم قلاب کرد و ازم پرسید:

- چیزی می خوای؟

- بله، شماره ی شاکیم رو می خواستم؟ اگه می شه برام پیداش کنید. باید باهاش تماس بگیرم؟

تو جاش جا به جا شد و چادرش رو کمی کشید جلو.

- می خوای باهاش حرف بزنی؟

- بله.

- پس بذار ببینم تو پرونده ای که ازت این جا داریم، شماره ای از شاکیت هست یا نه؟

و از خانوم رستمی یکی از کارکنان زندان خواست پرونده ی منو از کمد بیاره. مدتی پرونده رو زیر و رو کرد و بعد سرش رو بالا آورد.

- این جا که چیزی نوشته نشده، یعنی فقط یه شماره هست که اونم شماره ی همراهش نیست، فکر کنم برای کارخونشه. بذار باهاش تماس بگیرم.

گوشی رو برداشت و شماره رو گرفت. بعد از چند بار شنیدن صدای بوق بالاخره یکی گوشی رو برداشت. خانوم ناصری شروع کرد به حرف زدن. حینِ حرف زدن متوجه شدم که خودش نیست و یکی از مدیرای کارخونه ست.

- بله متوجه هستم، اگه زحمتی نیست می خواستم شماره ی همراهشون رو بهم بدید؟

- ...

- آقا من از زندان تماس می گیرم، حتما کار مهمیه که شمارش رو می خوایم.

- ...

به خانوم ناصری نگاه کردم که همون طور که با خودکار روی کاغذ خطوط نامفهومی می کشید، در تلاش هم بود که شماره رو بگیره. یه دفعه خوشحال شد و با جدیت خودکارش رو تو دست گرفت و گفت:

- نه اونم خوبه.

- ...

- چی؟

- ...

- پس کی هستن؟

- ...

- باشه، اشکالی نداره بگید من می نویسم.

بعد از نوشتنِ شماره، خداحافظی کرد و گوشی رو گذاشت سر جاش و رو به من گفت:

- عجب آدمیه ها! هر چی بهش می گم کار مهم دارم، می گه نمی تونم شماره ی همراهش رو بدم!

سکوت کردم و اون بهم لبخندی زد و گفت:

- عوضش شماره ی خونش رو بهم داد. فقط گفت دیر وقت می ره خونه. کارخونه هم زیاد نمی ره، یعنی همش در حالِ رفت و آمده.

شماره رو، روی یه برگه ی کوچیک نوشت و به دستم داد.

- بیا بگیرش، من امشب تا ده هستم. قبل از رفتنم یه سر به من بزن و از همین جا باهاش تماس بگیر. تا راحت تر باشی.

بلند شدم و برگه رو ازش گرفتم و با یه تشکرِ آروم به طرفِ بند راه افتادم. کاغذ رو تا کردم و تو جیبم گذاشتم.

فصل بیست و یکم

موقعِ برگشت، دیدم فرزانه هنوز همون جا نشسته. به بند برگشتم و بعد از پوشیدنِ پلیورم، وارد حیاط شدم. از دور با اومدنم یه لبخندِ کم جون زد. منم فقط بهش لبخند زدم و کنارش نشستم. دستاش رو به زانوهاش تکیه داده بود و مچِ دستاش از روی زانوهاش آویزون شده بود که با این کارش انگشتای کشیده و ظریفش بیشتر به دید می اومدن. در سکوت، کنارِ هم نشسته بودیم که از جیبش یه نخ سیگار در آورد و

گذاشت روی لباش و با اولین شعله ی کبریت روشنش کرد. پُک عمیقی به سیگار زد و بعد از چند ثانیه دودش رو از دهنش آزاد کرد و به طرفم برگشت و سیگار رو که بین دو تا انگشتاش گرفته بود، بهم تعارف کرد. با لبخند سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نه.

خنده ای کرد و با خنده، دوباره سیگار رو گذاشت بین لباش و یه پُکِ دیگه زد.

- یه زمانی از هر چی سیگاری بود متنفر بودم، می گفتم این جماعت چه طور سیگار می کشن.

پُک دیگه ای زد و ادامه داد:

- اما بعد از مدتی که احساس می کردم دیگه کسی رو ندارم و بدبختی و عذابی نیست که از کت و کولم بالا نرفته باشه، بهش پناه آوردم.

سیگارِ توی دستش رو بهم نشون داد و گفت:

- آره، به این بد مصب. هیچ وقت اولین پُک رو یادم نمی ره.

مستانه خنده ای سر داد و با انگشتش روی سیگار آروم ضربه ای زد که خاکسترش بریزه.

- فکر کن آدم چه قدر باید پول ته کیفش داشته باشه که اونم بده به یه بسته سیگار با یه مارکِ گند؟! 

بازم خندید:

- دقیق یادمه، تو پارک بود، مثل الان، هوا سرد بود و آدم از سرما قندیل می بست. سیگار رو که گذاشتم روی لبام از بوش بدم اومد و برش داشتم و پرتش کردم طرف سطلِ زباله ولی زیاد طول نکشید که سیگارِ دومی رو گذاشتم و روشنش کردم. برای اولین بار، چنان دودش رو کشیدم تو که چشمام از حدقه زد بیرون و به سرفه افتادم.

سرش رو به طرفِ بالا گرفت و یه پُکِ عمیق تر زد و دودش رو به حالت نمایشی از دهنش خارج کرد.

- دو بار که سعی کردم سیگار بکشم حسابی اذیت شدم، که تو پُکِ سوم کمی راه افتادم. از اون روز بود که هر روز چند تا نخ سیگار می کشیدم. هی می نشستم تو پارک و زیر آفتاب با دودش خودم رو خالی می کردم. بعدم شد یه عادت و ترکشم شد موجبِ مرضم، اما تو هیچ وقت این کار رو نکن. سیگار هیچ وقت آرومت نمی کنه. فقط بدتر غمات رو به یادت میاره. با هر بار پُک زدن، یکی از خاطراتِ بدت زنده می شه که اصلا حاضر نیستی هیچ وقت تکرارش کنی.

نفس عمیق تری کشید و آخرین پُک رو به سیگارش زد و دودش رو با شدت داد بیرون. گفتم:

- اسمِ پسرت چیه؟

به نقطه ای خیره شد و گفت:

- آرتین.

لبخندی زدم و گفتم:

- چه اسم قشنگی.

- باید خودش رو ببینی، خیلی از اسمش نازتره.

- حتما همین طوریه.

- اما عینِ دخترِ تو، چشم رنگی نیست.

لبخندم بیشتر شد. ته سیگارش رو، روی زمین له کرد و دوباره دستاش رو تو هم قلاب کرد و روی زانوهاش گذاشت.

- می دونی، از اون جایی که من یه جورایی حق خواهری به گردنت دارم، پس پری چشم خوشگله هم می شه یه جورایی خواهرزادم، از همین حالا هم این پری چشم خوشگله رو برای پسرِ خوشگلِ یکی یه دونم خواستگاری می کنم.

خنده ی بلندی سر دادم و آروم کوبیدم روی سرش. خندش گرفت و دستی به سرش کشید.

- خو چیه؟ بگو دختر به پسرت نمی دم، این کارا یعنی چی؟ چرا می زنی؟

- فرزانه این قدر شوخی نکن.

با ناراحتی به دیوار تکیه داد و گفت:

- جدای از شوخی، همیشه دلم می خواست دامادیش رو می دیدم.

- حتما می بینی.

لبخندش به اشک تبدیل شد و از جاش بلند شد. پشت لباسش رو تکون داد و کمی ازم فاصله گرفت و رو به روم ایستاد و ادای کسایی رو در آورد که ویولن تو دست می گیرن.

- می خوام برای عروسیِ پسرم، یه ملودیِ قشنگ بسازم.

با خنده گفتم:

- مگه بلدی؟

- اوه، پس چی فکر کردی.

- بعد از یه عمر نوازندگی، تازه بهم می گی مگه بلدی؟!

و بعد در حالی که دستِ راستش رو بالا و پایین می کرد و با انگشتای دستِ چپش حرکاتی رو انجام می داد. شروع کرد تو جاش یه کمی تکون خوردن و زیر لب ملودی ای رو زمزمه کرد که انگار از خیلی وقتِ پیش، شده بود نغمه ای از لالایی های تنهاییش.

چشماش رو بست و شروع کرد به ویولن زدنِ خیالیش و منم با لبخند، نظاره گر کاراش بودم. با خنده چشماش رو باز کرد و گفت:

- باید پسرم مثل دیوید گرت بشه که زمین و زمان با ویولن زدنش رو ابرا پرواز کنن.

و باز چشماش رو بست و ادامه داد و زمزمه کرد:

- سُل، سی، دو، رِ.

حالا که به چهرش نگاه می کردم، چه  قدر شکسته شده بود. ازم سه سالی بزرگتر بود. چشماش پُر از غم بود. خنده هاش و شوخیاش همه از درد بود. اونم یکی مثل من بود. کسی پُر از درد که تنها دل خوشیش می تونست پسری باشه که همش با آرزوی داشتنش، ازش حرف می زد. ابروهای کشیده و چشمای درشت، صورتی کشیده و استخوونی ولی جذاب، لب های برجسته و بینی ای که هیچ نقصی نداشت.

جرمش شاید مثل خیلیا که تو زندان بودن یکی بود ولی انگار زمین تا آسمون با همشون فرق می کرد. از روزِ اولم تنها کسی که به دلم نشسته بود، تنها همین فرزانه بود. به اعتقادات و عقایدِ دیگران احترام می ذاشت و اگه چیزی بابِ میلش نبود سعی نمی کرد همه چی رو مثل اغلب زندانیا به هم بریزه. آروم بود و

متین و به موقعشم، پُر غرور و محکم. گاهی دلم می خواست مثل اون بودم. قوی و نترس و با اعتماد به نفسی که آدم رو میخکوبِ خودش می کرد.

فصل بیست و دوم

نزدیکِ ساعت ده بود که پیش خانوم ناصری رفتم. زن دلسوزی بود و سعی می کرد با زندانی ها برخورد خوبی داشته باشه و کمتر بین زندانیا حساسیت به وجود بیاره. ضربه ای به درِ اتاقش زدم

- بیا تو. فکر کردم، شاید دیگه نمی خوای بیای.

تلفن رو گذاشت جلوم و خودش از جاش بلند شد و از اتاق خارج شد. برگه رو در آوردم و آروم شماره رو گرفتم، البته امیدی به بودنش تو خونه نداشتم چون گفته بودن دیر وقت میاد.

چشمام رو بستم و همراه با صدای بوق های کشیده، شماره ها رو می شمردم که صداش تو گوشی پیچید. نگاهم به دم در افتاد که دیدم ناصری کمی اون طرف تر داره با یکی از همکاراش حرف می زنه.

زمانی با بی حوصلگی گفت:

- بله، بفرمایید.

- الو.

با صدام کمی سکوت کرد و با تردید گفت:

- سلام.

منتظر بود. آب دهنم رو قورت دادم.

- من ... من، حکمت هستم، ستاره حکمت.

فهمیدم تعجب کرده. صدای نفس کشیدناش رو می تونستم بشنوم.

- سلام، شمایید!

- بله، می خواستم بگم که ...

یهو حرف زدنم رو قطع کردم، اونم سکوت کرد. حالا که موقعِ حرف زدن شده بود، داشتم پشیمون می شدم. گوشی رو محکم تر گرفتم و چشمام رو بستم. چه قدر برام سخت بود. یهو یادِ سعید

افتادم. بله گفتن به اون چه قدر با بله گفتن به زمانی فرق داشت. می دونستم که خودش می دونه که می خوام چی بگم و برای چی زنگ زدم. برای همین حرفی نمی زد و منتظر بود. دندونام رو بهم فشار دادم و سعی کردم نفسِ حبس شده توی سینم رو که داشت بهم فشار می آورد خارج کنم. این روزا چیزی به اسمِ اشک باهام عجین شده بود و لحظه ای منو رها نمی کرد. با احساس مزه ی شوری روی لبام فهمیدم اشکام خیلی وقته که در اومدن. چشمام رو بستم و با لرزشی که تو صدام بود گفتم:

- اگه هنوز سرِ حرفتون هستید من شرطتون رو قبول می کنم.

زمانی که شوک زده شده بود، چند ثانیه ای رو سکوت کرد. هر چند می دونست که منظورِ من از این تماس چی بوده ولی شاید فکر نمی کرد که من این شرط رو قبول کنم. برای همین بعد از سکوتی نه چندان طولانی، برای جمع و جور کردنِ افکارش با تردید ازم پرسید:

- مطمئنید؟

آب بینیم رو کمی کشیدم بالا و گفتم:

- بله.

اما از اون جایی که هنوز تردیدش برطرف نشده بود گفت:

- نمی خواید بیشتر فکر کنید؟ شما که تا فردا ...

- چه فرقی می کنه؟ من جوابم مثبته، یه روزم بیشتر هیچ تاثیری روی تصمیم گیریم نداره.

آب دهنم رو قورت دادم و لبام رو تر کردم.

- باشه پس، من فردا صبحِ اول وقت می رم و رضایت می دم و حکم آزادیتون رو می گیرم. 

داشتم داغون می شدم واقعا نمی دونم چه طور حاضر به این کار شده بودم. تمام دستام می لرزید. از تُنِ صداش نمی تونستم بفهمم راضیه یا نه. تنها قدرتم برای گفتن این حرفا فقط پری بود. با یاد آوریِ پری با صدای گرفته ای گفتم:

- فقط ... فقط ...

- فقط چی؟

- دخترم ...

- گفتم که، مثلِ دخترِ خودم بزرگش می کنم، چیزیم براش کم نمی ذارم. بقیه ی حرفا هم بمونه بعد از این که از زندون در اومدی.

لب هام به شدت می لرزید.

- فکر کنم تا کارای آزادیت رو انجام بدم تا بعد از ظهر طول بکشه. بعد از ظهر منتظر باش، من خودم میام دنبالت.

تهِ دلم خالی شد. اون حرف می زد و من فقط گوش می کردم که یهو گفت:

- الو؟ الو؟

چشمام رو بستم و به زور گفتم:

- بله، بگید من می شنوم.

یه لحظه خودمونی شد و گفت:

- مطمئنی تصمیمت رو گرفتی؟

- بله، مطمئنم.

نه من حرفی برای گفتن داشتم و نه اون. شاید اون، هنوز می خواست من حرفی بزنم و منم همین طور، که اون گفت:

- پس، تا فردا خداحافظ.

و منم خیلی آروم گفتم: «خداحافظ» و گوشی رو از گوشم دور کردم. گوشی رو با دستای لرزون سرِ جاش گذاشتم. همون طور که دستم روی گوشی بود، بدنم از شدت گریه به لرزش افتاد. صدای هق هقم بلند شد. خانوم ناصری واردِ اتاق شد و دستش رو، روی دستم که گذاشته بودم روی تلفن، گذاشت. سرم رو آوردم بالا. انگار باید همه رو توجیه می کردم، فکر می کردم همه ازم جواب می خوان.

در حالی که بهش نگاه می کردم گفتم:

- فقط به خاطرِ پری مجبور شدم.

می دونستم از حرفام سر در نمیاره. با قدی خمیده از روی صندلی بلند شدم. به چهار چوبِ در رسیدم. دستم رو گذاشتم روی در و برگشتم طرفش که هنوز داشت مات و مبهوت بهم نگاه می کرد.

- شماره ی سرگرد پارسا رو می خوام.

- الان می خوای؟

سرم رو تکون دادم.

- نه، فردا صبح.

فصل بیست و سوم

همون طور که دراز کشیده بودم دست هام و روی سینم گذاشتم و به سقف چشم دوختم. از این که فردا شب می تونستم به راحتی پری رو بگیرم تو بغلم، لبخندِ تلخی زدم. بالش رو از زیرِ سرم کشیدم بیرون و گذاشتمش روی سینم و به خیالِ این که پری رو گرفتم تو بغلم، با قدرت تو آغوشم کشیدمش و سعی کردم بوی تن دخترم رو به یاد بیارم. سرم رو به بالش می کشیدم که گویی دارم با صورتم گونش رو نوازش می کنم. سعی کردم به چند سال بعد فکر کنم، زمانی که پری حسابی بزرگ شده بود و به دانشگاه می رفت و خیلی از زندگیش راضی بود. براش اتاقی رو مجسم می کردم که همیشه دلم می خواسته براش درست کرده باشم. سعی کردم وحیدِ زمانی رو دوست داشته باشم و با یاد آوریِ این که باید به زودی در کنارش باشم. چشمام رو بستم و همه چی رو تو ذهنم به بازی گرفتم. سعی کردم تو خیالاتم برای زندگی ای که قرار بود من توش باشم فقط یه لبخند بزنم اما نشد و فقط حاصلش باز اشک بود و اشک. بالش رو محکم تر چنگ زدم. تمام موهای شقیقم از گریه خیس شده بود. خواب به چشمم نمی اومد. دم دمای صبح با صدای اذان بالش رو از خودم جدا کردم و به هوای گرگ و میشِ بیرون خیره شدم. دستی به ملافه کشیدم و از روم کشیدمش کنار، از روی تخت اومدم پایین و به طرف دستشویی رفتم. شیرِ آب رو باز کردم. دست هام رو بردم زیرِ شیرِ آب و یه مشت آب به صورتم زدم. به تصویرِ خودم تو آینه خیره شدم. قطره های آب از مژه هام می چکید. صورتم خیلی لاغرتر شده بود. آستین لباسم رو زدم بالا و شروع کردم به وضو گرفتن. بعد از چند دقیقه ای که برگشتم، به بقیه که خواب بودن نگاهِ سرسری ای انداختم و مُهر رو گذاشتم روی زمین و چادر رو، روی سرم انداختم و قامت بستم. دیگه دلم نمی خواست گریه کنم. من تصمیمم رو گرفته بودم. دست هام رو به گوشم نزدیک کردم و برای یه زندگیِ جدید در کنار یه مردِ دیگه آماده شدم.

****

- الو، جناب سرگرد پارسا؟

- بله بفرمایید.

کمی به حرفایی که قرار بود بهش بزنم فکر کردم و یه دفعه ای گفتم:

- سلام.

و اونم خیلی آروم و بی تفاوت گفت:

- سلام.

کمی لجم گرفت، علتش رو هم نمی دونستم.

- امروز بعد از ظهر دخترم رو بیار.

باز، بی تفاوت تر از قبل گفت:

- اتفاقا امروز می خواستم بیارمش.

لب هام رو بهم فشار دادم و گفتم:

- فقط بیارش.

سرگرد که کمی تعجب کرده بود بدون تغییری در صداش گفت:

- حکمت، خوبی؟!

- بله، یادتون نرده بعد از ظهر پری رو بیارید.

و بدونِ گفتنِ کلمه ی "خداحافظ"، تماس رو قطع کردم.

فصل بیست و چهارم

کنارِ تختم در حال جمع کردن وسایلم بودم که خانوم رستگار بهم گفت ملاقاتی دارم. این بار برخلافِ تمام دفعات قبل با آرامش قدم برداشتم. قبل از رسیدن به اتاق، سرگرد رو دیدم که اونم داشت به طرفِ اتاق می اومد. دو تایی همزمان به در رسیدم. رستگار در رو باز کرد و به من گفت که برم تو و پشت سرمم سرگرد وارد شد. روی صندلی نشستم و چادر رو تا حدی که دیگه نتونه چهرم رو ببینه، کشیدم روی صورتم و دست هام رو گذاشتم روی میز. بهش نگاه نمی کردم و تو افکارِ خودم غرق بودم.

- تو چت شده؟

سرم رو تکون دادم.

- هیچی.

- می شه وقتی دارم باهات حرف می زنم به من نگاه کنی؟

سرم رو آوردم بالا و مستقیم به چشمای آرامش بخشش خیره شدم.

- دردت چیه؟

- یعنی شما نمی دونی؟

- دختر، یه کم دیگه تحمل کن، من کم کم دارم همه چی رو، روبراه می کنم.

سرم رو گرفتم پایین.

- دیگه نیازی نیست به خاطر من، خودتون رو تو دردسر بندازید، فقط دخترم رو بعد از ظهر بیارید.

و از جام بلند شدم که با عصبانیت گوشه ی چادرم رو کشید و بلند داد زد:

- بشین!

و وادارم کرد که بشینم. کمی ترسیده بودم با این که اون تو زندگیِ من هیچ نقشی نداشت ولی نمی دونم چرا می ترسیدم بهش بگم که چی کار کردم.

- حرف بزن، بگو چته؟ چرا لازم نیست دیگه تو دردسر بیفتم؟

سعی کردم گریه نکنم، بغض نکنم ولی با همه ی تلاشم بازم بغض کردم.

- شاکیم رضایت داده.

دستش شل شد و گوشه ی چادرم رو رها کرد.

- رضایت داد؟

سرم رو تکون دادم.

- آخه چه طور؟ اون که ...

سرم رو آوردم بالا.

- چه فرقی می کنه! مهم اینه که اون رضایت داده و من امروز بعد از ظهر آزاد می شم.

با شک بهم خیره شد.

- مطمئنی رضایت داده؟

سرم رو تکون دادم. نمی دونم چرا حرفام رو باور نمی کرد؟!

- تو، یه لحظه این جا بشین تا من برگردم.

چیزی نگفتم و اونم رفت، اما رفتنش این قدر طول کشید که مجبور شدن منو به بند برگردونن. ساعت ها گذشت، حتی ظهر شد ولی اون نیومد. نزدیکای ساعت چهار بود که خانوم رستگار با چند تا بسته تو دستش سراغم اومد.

- ستاره اینا برای توئه.

به طرفش رفتم و بسته ها رو ازش گرفتم.

- خانوم ناصری هم کارِت داره. کارات رو انجام بده، تا ده دقیقه دیگه میام دنبالت.

بسته ها رو باز کردم که دیدم، توی یکیش یه دست مانتو و شلوارِ شیک و گرون قیمت و توی بسته ی دیگه کیف و کفشِ ستی که رنگشون متناسب با رنگِ مانتو بود، قرار داشت و تو بسته ی آخری یه روسری و یه شالِ خوش رنگ. با تعجب به بسته ها خیره شدم که تو همون موقع رستگار اومد. خواست بهم بگه که بلند شم و همراهش برم که گفتم:

- اینا رو کی آورده؟

- برو پیشِ خانوم ناصری اون بهت می گه، من در جریان نیستم.

بسته ها رو ول کردم و به دنبالش راه افتادم. وارد اتاقِ خانوم ناصری شدم و رفتم مقابل میزش ایستادم. پرونده ی جلوی دستش رو باز کرد.

- تا یه ساعت دیگه وسایلت رو جمع کن، شاکیت رضایت داد و می تونی بری.

این آزادی برام مزه ای نداشت، حتی از گفتنِ این که آزادی، لبخندی به لبام نیومد، فقط تونستم بپرسم:

- اون بسته ها؟

سرش رو آورد بالا و درست مثل کسی که باور نداشته باشه گفت:

- شاکیت آورده؟ فقط قبل از رفتن وایسا جناب سرگرد بیاد، کارت داره. با من تماس گرفت و گفت تا نیم ساعت دیگه میاد.

نفسم رو با ناراحتی دادم بیرون و بلند شدم.

- می تونم برم؟

سرش رو آورد بالا و بهم نگاهی کرد و با تکونی که به سرش داد، اجازه ی رفتنم رو داد.

فصل بیست و پنجم

همون طور که لباسام رو تا می کردم، فرزانه با قیافه ای که چیزی ازش نمی فهمیدم به کنارم اومد و دست به سینه شد و دمِ گوشم گفت:

- هنوز موندم که چه طور تو داری از این جا می ری؟ اون طور که تو روزای اول با خودت می کردی گفتم چند سالی این جا موندی هستی، اما حالا داری وسایلت رو جمع می کنی که بری.

نفسش رو داد بیرون و ابروهاش رو انداخت بالا.

- خیلی عوض شدی ستاره، خیلی. تو دیگه همون دختری نیستی که از ترس و دلهره یه لحظه هم نمی تونست تو جاش بند بشه. نه، تو اونی نیستی که از دوریِ دخترش داشت پَر پَر می شد.

با شدت لباسی که تو دستم بود، پرت کردم و برگشتم طرفش و یقش رو گرفتم تو دستم و به سمت خودم کشوندمش. بقیه هم با دیدنِ برخوردِ من با فرزانه دورمون جمع شدن. با نفرت به چشمای خندانش خیره شدم.

- من هر کاری که کردم، فقط برای دخترم بوده. تو حق نداری بهم بگی که عوض شدم.

لبخندی زد و دستش رو گذاشت روی مچِ دستم.

- عوض شدی که می گم!

داد زدم:

- خفه شو!

چشماش رو با خنده بست و با قدرت دست هام رو از یقش جدا کرد و هلم داد به طرفِ عقب، بقیه همچنان تماشاچی بودن.

- خودتم می دونی که چی کار کردی ستاره؟ که عینهو خر گیر کردی تو گِل! بدبخت، فکر نمی کردم این قدر کوته فکر باشی.

از فرطِ عصبانیت به شدت نفس نفس می زدم.

- تو داری درباره ی چی حرف می زنی؟

برگشت و با دست به جمعیتِ اطرافمون اشاره کرد و گفت:

- اینا شاید کسی رو نداشته باشن که از بیرون براشون خبر بیاره، ولی من هنوز اون قدر بدبخت نشدم که نتونم از چیزی سر در بیارم. یعنی ستاره، خاک تو سرِ بی عقلت کنن.

و با تاسف از بین جمعیت، راهی برای خودش باز کرد و روی تختی که مقابلِ تختم بود نشست و سیگاری رو روشن کرد و گذاشت روی لباش و با پوزخند بهم خیره شد. همون طور که با کینه بهش خیره شده بودم. نگاهی به بقیه ی زندانیا کرد و با لحنی که توش تمسخر موج می زد گفت:

- آخ خواهران! ببخشید، مجلس بی ریاست. باید زودتر بهتون می گفتیم، ستاره جونمون داره می ره، چرا ساکت نشستید؟

از جاش بلند شد و سیگار رو بین لباش گذاشت و دو دستی به حالت نمایشی برام دست زد و همون طور که با لبخندِ تلخی بهم نزدیک می شد، دستاش رو از هم باز کرد و شروع کرد به رقصیدن. بقیه هم که بی خبر از هر جا بودن همراهیش کردن و براش دست زدن. داشتم منفجر می شدم، ولی اون با آرامش فقط تو چشمام نگاه می کرد و می رقصید و بهم نزدیک می شد.

- بادا بادا مبارک بادا، ایشاا... مبارک بادا

بادا بادا مبارک بادا، ایشاا... مبارک بادا

عروس چقدر تو ناز داری ماشاا...

عروسی عروسی، عروس مبارکت باد

روبوسی روبوسی، داماد مبارکت باد

بادا بادا مبارک بادا، ایشاا... مبارک بادا

توی آخرین چرخش با تمام خشمم یه کشیده ی محکم زدم تو صورتش که از صداش همه یهو ساکت شدن. با تعجب دستش رو به گوشش کشید که دیدم داره از زیر دستش خون میاد. لبخندی زد و دستش رو از روی گوشش برداشت و به کف دستش نگاه کرد. ابروهاش رو انداخت بالا.

- نه بابا! تو هم بلد بودی و ما نمی دونستیم! آب ندیده بودی  گرنه تو هم شناگرِ قابلی هستی.

سرش رو بلند کرد و به بقیه ی زنا نگاه کرد. نفسش رو داد بیرون و گفت:

- چیه؟ چرا دارید بر و بر منو نگاه می کنید؟ تا حالا ندیدید که یه آبجی از آبجی کوچیکش کتک بخوره، هان؟ تموم شد، عروسی تموم شد. برید، برید این جا رو خلوت کنید. چه خوشتونم اومده؟!

ولی هنوز همه داشتن بهش نگاه می کردن که با داد گفت:

- هری، برید دیگه.

و همه با غر غر خارج شدن. دوباره دستش رو گذاشت روی گوشش و با چشمای درشتش بهم خیره شد.

- دست مریزاد جیگر! نمی دونستم کشیده خوردن از دست آبجی کوچیکه این قدر حال می ده وگرنه زودتر از اینا برای دست بوسی خدمت می رسیدم.

چشمام پُر از اشک شد. چند قدمی رفتم عقب و روی تختم نشستم و سرم رو به دستای گره کرده ام، چسبوندم و شروع کردم به گریه کردن. اومد جلوم و دستاش رو گذاشت روی دست هام و وادارم کرد که بهش نگاه کنم.

- ببین، ببین چه قُلُپ قُلُپم برام می ریزه؟! این بد مصب مگه چه قدر گنجایش داره که هی اینا از توش بیرون می ریزن؟!

با حرفش به خنده افتادم، اونم لبخندِ تلخی زد و مستقیم به چشمام خیره شد.

- هر کسی تو زندگیش خودش باید راهش رو انتخاب کنه، حالا چه خوب، چه بد. شایدم انتخابِ تو بهترین بوده!

اشکم شدت گرفت، بهش گفتم:

- مجبور شدم.

اشک ها رو از صورتم پاک کرد و با لبخند گفت:

- سعی کن دوستش داشته باشی وگرنه یک ماهم نمی تونی تحمل کنی.

- تو از کجا فهمیدی؟

لبخندی زد و برام یه چشمک اومد.

- من اگه یه آدم بیرون نداشته باشم که خبرهای دستِ اول برام بیاره، که باید برم کپه ی مرگم رو بذارم و جا در جا بمیرم.

- اما من که ندیدم کسی به ملاقاتت بیاد؟

- هیس، تو به این ها کار نداشته باش، مگه با دونستنش چیزی گیرت میاد؟

لبخندی زدم و رو بهش گفتم:

- تا کی این جا نگهت می دارن؟

- نمی دونم، شاید یکی دو ماهِ دیگه.

- بهت سر می زنم.

لبخندِ بزرگی زد و درست مثل کسایی که مثلا ذوق مرگ شده باشن، چشماش رو درشت کرد و گفت:

- راست می گی؟

سرم رو تکون دادم که یهو بی تفاوت شد و دست به سینه کنارِ پاهام نشست و به تخت تکیه داد.

- امیدوارم از این جا که رفتی، سر حرفت بمونی و بهم سر بزنی.

- قول می دم، حتما میام.

زودی برگشت طرفم و دوباره دستم رو گرفت:

- ببخش ستاره، هر چی بهت می گم، فقط برای ...

- ستاره ملاقاتی داری، دیگه وسایلتم بردار از اون ور دیگه برت نمی گردونیم، آزادی که بری.

من و فرزانه به خانومِ رستگار که همیشه ی خدا اخم کرده بود، خیره شدیم که فرزانه زودتر از من زد زیر خنده و روش رو از رستگار که داشت کم کم شاکی می شد گرفت و رو به من گفت:

- خب اینم از پرونده ی تو.

با پُقی دوباره زد زیر خنده. با خنده ای که به زور داشتم قورتش می دادم بهش نگاه کردم که گفت:

- حتما بهم سر بزنیا.

و بعد در حالی که لب هاش رو به گوشم نزدیک می کرد گفت:

- آخه با این جماعت حال نمی کنم، فقط خودت و خودم رو عشق است و بس.

لبخندی زدم و از جام بلند شدم و خواستم چادرم رو بندازم روی سرم که فرزانه با حالت طلبکارانه ای گفت:

- اوی! این همه برات خرج کرده، لااقل بپوش که ازش یه تشکری هم کرده باشی، بپوش.

- ول کن فرزانه، تو هم دلت خوشه ها!

ولی به حرفم گوش نکرد و مانتو رو از بسته در آورد و به طرفم اومد و مثل یه خواهرِ بزرگتر کمکم کرد که بپوشمش. همون طور که اشک می ریخت بقیه ی وسایل رو از بسته ها در آورد. چادرم رو برداشتم و انداختم روی سرم که منو تو آغوش کشید و خیلی آروم، در حالی که می لرزید گفت:

- بهم سر بزنیا!

نمی دونم چرا این طوری باهام وداع می کرد، انگار که دیگه قرار نبود ببینمش. لب هاش رو، روی گونه هام گذاشت. چشماش رو بست، یه بوسه ی طولانی ازم گرفت و ازم جدا شد.

- به سلامت.

- کاری نداری که بیرون از زندان برات انجام بدم؟

فقط سرش رو تکون داد. روش رو ازم گرفت و به طرفِ حیاط رفت.

وسایلم رو برداشتم و همراهِ خانوم رستگار راه افتادم. با دیدنِ اتاق به این فکر کردم که این آخرین باره که به این اتاق میام. در رو باز کردم و وارد شدم که سرگرد سریع روش رو از پنجره گرفت و با صورتی برافروخته به طرفم برگشت. کمی سر چرخوندم ولی پری رو ندیدم. بی توجه به حالِ سرگرد پرسیدم:

- پس پری؟

- با خودت فکر کردی و راه حل ارایه دادی؟

با سکوت بهش نگاه کردم.

- رضایت داد، رضایت داد. همین بود؟

دندونام رو بهم فشار دادم. با خشم به چشماش خیره شدم.

- دخترم کجاست؟

یهو سرم داد زد:

- یه لحظه دخترت رو ول کن و به مصیبتی که برای خودت درست کردی فکر کن. آخه اینم شد راه که تو انتخاب کردی؟

و در حالی که سعی می کرد صداش رو کمی پایین بیاره گفت:

- چرا به من نگفتی؟

- چی رو باید به شما می گفتم؟

- حکمت، این خودسری هات برای چیه؟

- ببخشید، فکر کنم زندگیِ خودمه و خودم حقِ انتخاب دارم.

با حالت سرزنش کننده بهم خیره شد و سرش رو تکون داد.

- تو لیاقتِ نگهداری از دخترتم نداری.

وسایل از دستم افتاد و با دو، سه قدمِ بلند سریع خودم رو بهش رسوندم.

- دخترم کجاست؟ چرا نیاوردیش؟ من بهت اعتماد کردم.

با چشمای ناراحت گفت:

- تو با خودت چی فکر کردی که این کار رو کردی؟

- من هر کاری که کردم فقط به خاطر اون بوده.

پوزخندی زد و گفت:

- به خاطرِ اون یا نجاتِ خودت از این جا؟ یه لحظه به اون بچه هم فکر کردی؟ یا فقط به این فکر کردی که کی برسه اون رو بگیری تو بغلت. اونم فقط برای آرامشِ خودت؟

اشکم در اومد.

- آخه تو چی از مادر بودن می دونی که برای خودت داری هی همین طور حرف می زنی؟

سرش رو تکون داد و سرزنش وار گفت:

- تو اگه بهم اعتماد داشتی و کمی صبر می کردی می فهمیدی که من تا امروز داشتم کارای مرخصی تو رو جور می کردم. بعدم اون مشکل مالیت رو داشتم درست می کردم.

پوزخندی زدم و گفتم:

- آهان! لابد می خواستید خودتون بدهیم رو بپردازید!

یهو سرم داد زد که از ترس ازش فاصله گرفتم.

- اگه اون کارم می کردم، تو امروز با این تصمیم عجولانه نشون دادی که لیاقتِ اونم نداری.

نمی دونم چرا با این حرفش حسابی خُرد شدم و توانِ ایستادن روی پاهام رو از دست دادم. روی صندلی نشستم. متوجه ی حالِ زارم شد. بهم نزدیک شد و کمی به طرفم خم شد.

- حکمت، یعنی ارزشِ خودت و بچت فقط به اندازه ی سی میلیونه؟

و در حالی که به لباس هام نگاه می کرد ادامه دارد:

- برای این لباسا بود؟ فقط همین قدر؟

جوابی برای حرفاش نداشتم.

- من، دخترم رو می خوام.

روی صندلی نشست و چشماش رو، روی هم گذاشت و کمی سکوت کرد. از جام بلند شدم و به طرفش کمی خم شدم.

- دخترم؟

بهم نگاه نکرد و با چشمای بسته گفت:

- یه کم سرما خورده بود، نمی تونستم از خونه درش بیارم، بذار چند روز دیگه میارمش.

- چی؟ حالش بده؟ سرما خورده؟

- نه، نگران نشو یه سرما خوردگی کوچیکه زود خوب می شه.

چشمام رو تنگ کردم و گفتم:

- تو نمی خوای دخترم رو بهم بدی، آره؟

- کاش قدرت این کار رو داشتم ولی ...

با ناراحتی برگه ای از توی کتش در آورد و خودکاری رو از جیبِ بغلش برداشت و روی برگه یه آدرس نوشت.

- این آدرسِ خونه و شماره تلفنِ منه، هر چند دادنش، دیگه هیچ سودی نداره ولی اگه کاری داشتی یا مشکلی بود، می تونی روی من حساب کنی. پس فردا هم باهام تماس بگیر که پری رو بیارم.

از جاش بلند شد و برگه رو به طرفم گرفت.

- امیدوارم خوشبخت بشی.

داشت اعصابم به هم می ریخت. فهمیدم که دیگه همه چی رو می دونه.

- خودش بهتون گفت که چه طور رضایت داده؟

حرفی نزد و به طرفِ در رفت. در رو باز کرد و منتظرِ من شد.

- بیا، فکر کنم دم در منتظرته.

قلبم داشت از جاش کنده می شد. به طرفِ در رفتم و کنارش ایستادم. یه سر و گردن از من بلندتر بود. سرم رو بالا گرفتم و بهش خیره شدم. نمی دونم این چه حسی بود که تو وجودم داشت جون می گرفت. دلم نمی خواست از چشماش دل بکنم. این حس رو اصلا نمی شناختم. فقط دلم می خواست با وجودِ همه ی ناراحتی ها یه مدتِ کوتاه بهش خیره نگاه کنم، اما دیگه خیلی دیر شده بود، خیلی. تنها تونستم برای آروم کردنِ خودم و کمی بیشتر حرف زدن باهاش بگم:

- امیدوارم بتونم یه روز محبتاتون رو جبران کنم.

- نیازی به جبران نیست، فکر می کنم برای خواهرم کردم.

و دیگه هیچی، و اون راه افتاد. دم در با حسرت به قامتش چشم دوختم. وسطِ راه برگشت و دید که من همون جا با حالتِ پریشانی ایستادم.

لبخندی زد و گفت:

- چرا نمیای؟ بیا. ببخش، نباید سرت داد می زدم، حق با توئه، من به تصمیمت احترام می ذارم.

بغض کردم و راه افتادم. هر چی بیشتر بهش نگاه می کردم بی قرارتر می شدم. خودم رو به خاطرِ تصمیمم سرزنش می کردم. قبل از خروج یه سری امضا ازم گرفتن. اون از یه در دیگه خارج شد و من هم بعد از گرفتنِ وسایلم از یک در دیگه. پا تو خیابون گذاشتم، چشمم بهش افتاد که اون ور خیابون به انتظارم ایستاده بود.

همزمان سرگرد رو دیدم که داشت به طرفِ ماشینش می رفت. نمی دونم چرا نمی تونستم ازش چشم بردارم؟! موقعِ سوار شدن، برگشت و بهم نگاهی انداخت. قلبم فشرده شد و احساسِ حقارت کردم. سرم رو انداختم پایین و با قدم های آروم از خیابون رد شدم. زمانی ماشین رو دور زد. بهش رسیدم. آروم سلام کردم و اونم جوابِ سلامم رو داد و در رو برام باز کرد. زیر چشمی به سرگرد نگاه کردم. هنوز داشت نگاهم می کرد. طاقت نیاوردم و سوار شدم و زمانی در رو بست.

فصل بیست و ششم

فضای سنگین و گرمِ داخل ماشین رو اصلا دوست نداشتم، یه جورایی احساسِ خفگی می کردم. با این که گرمای مطبوعِ داخل ماشین می تونست برای هر کسی با اون بوی ادکلنِ تلخ و خوش بوی زمانی، لذت بخش باشه اما برای من چندان چیزِ خوشایندی نبود که از داشتنش غرقِ لذت بشم. از وقتی که سوار شده بودم، فقط همون سلامِ دم در، تنها حرفی بود که بینِ من و زمانی رد و بدل شده بود. تازه وقتی که روی صندلی نشستم یادم افتاد که سرگرد بهم گفته بود پری سرما خورده، تو اون شرایط این نگرانی هم شده بود یه مشکلِ دیگم.

هر چی ماشین خیابان بیشتری رو رد می کرد. منم کم کم یاد چیزایی می افتادم که تو زندان فراموششون کرده بودم. نگرانی از حالِ پیر زن هم، کلی دل نگرانم کرده بود. حتی سرگرد هم چیزی در موردِ پیر زن تو این مدت بهم نگفته بود.

- ناهار خوردی؟

سرم رو با گیجی به طرفش چرخوندم. مستقیم به رو به رو خیره بود. روم رو ازش گرفتم و سرم رو گرفتم پایین.

- اشتها نداشتم.

- دخترت کجاست؟

- پیش یکی از آشناهامه.

- منظورت همون سرگرد پارساست؟

سرم رو تکون دادم و ساکت شدم. دنده رو با حرص عوض کرد و چیز دیگه ای نپرسید. از طرز حرف زدن و رفتارش احساسِ حقارت و بدبختی کردم. بدبختی که انگار، تازه داشت بهش لطف می شد و اونم باید در برابر این همه لطف سکوت می کرد و جیکشم در نمی اومد. یه جورایی از تصمیمم پشیمون شده بودم ولی هر بار برای خودم کلی دلیل و استنباط می آوردم و خودم رو توجیه می کردم که راهِ درست رو انتخاب کردم. با دست هام دسته ی کیفی رو که روی پاهام گذاشته بودم گرفتم و احساس کردم که کف دست هام حسابی یخ کردن. ازم پرسید:

- همیشه چادر سر می کنی؟

لب هام رو جمع کردم و دسته ی کیفم رو محکم تر چسبیدم و گفتم:

- بله.

به رو به رو خیره شدم. سکوت زجر آوری بود، هر چند خودم هم تمایلی به حرف زدن نداشتم اما این سکوت رو هم دوست نداشتم. دستی به صورتِ داغ و تب دارم کشیدم و نفسم رو با ترس دادم بیرون که گوشیش زنگ خورد. گوشی رو از روی داشبورد برداشت و بدون نگاه کردن به شماره جواب داد:

- بله؟

- ...

کمی که گذشت چشماش رو با عصبانیت باز و بسته کرد و گفت:

- یعنی چی؟ یعنی من اگه یه روز، توی اون خراب شده نباشم همه جا رو باید به گند بکشید؟

- ...

- خب حالا چی شده؟

- ...

سرش رو با عصبانیت تکون داد و فریاد زد:

- به اون نفهم بگو کاری رو که گند زده درستش کنه وگرنه اخراجش می کنم. کاریم به چند سالی که تو کارخانم کار کرده ندارم.

- ...

- همین که گفتم، در ثانی من امروز وقت نمی کنم بیام شرکت.

- ...

- حواست به همه چی باشه.

- ...

- از اون شرکت آلمانی هم، امروز قراره باهامون تماس بگیرن. هر جور شده باهاشون یه قرار بذار.

- ...

- نه، فقط گوش کن، نیام ببینم که هیچ کاری نکردی. خیلی خب! فعلا.

با قطعِ تماس گوشی رو با بی حالی و اعصابی داغون پرت کرد روی داشبورد و عینک آفتابیش رو برداشت و به چشماش زد. نمی دونم چرا اون روز خیابون حسابی شلوغ بود و این وضعیت زمانی رو حسابی کلافه کرده بود. هر جایی هم که تو ترافیک می ماندیم، دستش رو، روی بوق می ذاشت و برای چند ثانیه بوق می زد.

بعد از رد کردنِ ترافیک سنگینی که ما رو پانزده دقیقه ای معطل کرده بود، پشت چراغ قرمز رسیدم که با حرص پاش رو گذاشت روی ترمز و ماشین رو متوقف کرد. قدرتِ نگاه کردن توی چشماش رو نداشتم، یعنی یه جورایی ازش می ترسیدم. کمی شیشه رو داد پایین که هوای سردِ بیرون توی گرمای ماشین مثل یه نسیمِ خنک عمل کرد و صورتِ ملتهب و داغم رو کمی خنک کرد. یهو کمی به طرفم خم شد که با این کارش باعث شد خودم رو کمی جمع کنم و چشمام رو ببندم. داشبورد رو باز کرد و یه پاکت سیگار از توش برداشت و دوباره به حالتِ اولیه اش برگشت، درِ پاکت رو باز کرد، یه نخ سیگار از توش کشید بیرون و با فندکی که از تو جیبش در آورد سیگار رو روشن کرد و دودش رو داد بیرون. باز کمی بیشتر شیشه رو داد پایین.

از حرکاتش و عصبانیتش چیزی نمی فهمیدم. احساس تشنگی می کردم که ناخودآگاه پرسید:

- چند سالته؟

طرزِ حرف زدنش از اون شبی که پشت تلفن باهام حرف زده بود، کلی تغییر کرده بود. 

با صدای آروم و لرزونی گفتم:

- بیست و سه سال.

سیگار رو از روی لباش برداشت و نگاهی بهم کرد که حسابی خجالت کشیدم و سرم رو انداختم پایین. یه سوال می کرد و بعد یه سکوتِ طولانی که جز اعصاب خُرد کردن چیز دیگه ای برام نداشت. از برنامه هایی که بعد از آزادیم از زندان کشیده بود، خبری نداشتم فقط تصمیم گرفته بودم به محض رهایی از دستِ زمانی با سرگرد تماس بگیرم و جویای حالِ پیر زن بشم. دلم می خواست اول به خونمون یه سری می زدم و از دل نگرانی هایی که هیچ وقت رهام نمی کرد نجات پیدا می کردم. از حرفای سرگرد فهمیده بودم که پری رو پیشِ خودش نگه داشته، اما پیر زن رو چی؟ آیا اون هنوز تو خونه ی خودمون بود؟

زمانی هم هر از گاهی زیر چشمی نگاهی بهم می انداخت ولی حرفی نمی زد. با این کارش احساسِ راحتی نمی کردم. نفسم رو به آرومی دادم بیرون و برگشتم و به ماشینِ کناریمون که توش یه دختر و پسر جوان در حال خنده و شوخی بودن خیره شدم.

پسر، هی صدای ضبط رو بلند می کرد و دختر هم هی می کوبید رو دستِ پسر و خودش صدای ضبط رو کم می کرد و پسر غرقِ خنده می شد. تو همون شوخی ها پسر یهو دستی به روسری دختر کشید و کمی اون رو پایین کشید که موهای دختر بیشتر اومد بیرون. دختر جیغی کشید و روسریش رو کمی کشید جلو و با اخم از پسر رو گرفت. پسر با خنده به طرفش خم شد و خواست قلقلکش بده که یهو با حرکت ماشین و صدای زمانی که می گفت:

- دلقکا!

نگاهم رو ازشون گرفتم.

فصل بیست و هفتم

بالاخره پس از طی مسافتی جلوی یه رستورانِ نسبتا بزرگ، ماشین رو نگه داشت. همون طور که سوئیچ رو در می آورد، بدون نگاه کردن به من گفت:

- منم ناهار نخوردم، این جا غذاهاش بد نیست.

و با این حرف در رو باز کرد و پیاده شد. نفسم رو به زور دادم بیرون و به، رو به رو خیره شدم که زمانی ماشین رو دور زد، درِ طرفِ منو برام باز کرد. نمی دونم چرا این قدر ازش خجالت می کشیدم. آروم پیاده شدم و چادر روی سرم رو که کمی رفته بود عقب مرتب کردم. احساس کردم همین طور که وایسادم، داره نگاهم می کنه. سرم رو آوردم بالا که نگاهم به نگاهش افتاد. گُر گرفتم و سرم رو انداختم پایین و کمی از ماشین فاصله گرفتم. در رو بست و دزدگیر رو زد و بهم گفت:

- بریم؟

فکر می کردم شاید بخواد کمی جلوتر از من راه بره ولی دوشادوش من و همزمان با قدم هام با من قدم بر می داشت. به در ورودی که رسیدیم، کمی جلوتر از من رفت و در رو برام باز کرد که اول من برم تو. با وارد شدن دو تامون به داخلِ رستوران، منو به سمتی که قسمتِ خانوادگی بود راهنمایی کرد. تازه اون جا بود که فهمیدم این اولین باری نیست که به این جا میاد. به میزی که اشاره کرده بود نزدیک شدیم. به طرف صندلی کنار پنجره رفت و برام کشیدش بیرون، تشکرِ زیر

زبونی کردم و روی صندلی نشستم. فکر کردم الان اونم می شینه که آروم کمی کنارم خم شد و گفت:

- من برم دستام رو بشورم و بیام.

سرم رو به معنای فهمیدن تکون دادم و چیزی نگفتم. یکی از گارسون ها منویی رو از روی پیشخوان برداشت و به میز نزدیک شد. منو رو جلوم گرفت و پرسید:

- تنها هستید؟

نگاهی به گارسون کردم و بدون نگاه کردن به منویی که به دستم داده بود، گفتم:

- نه.

- چی میل دارید؟

- فعلا هیچی.

- منتظرِ کسی هستید؟

بی اراده گفتم:

- بله.

که دست از سرم برداره و خوشبختانه هم دست از سرم برداشت. از پنجره به بیرون خیره شدم. هنوز نگرانِ پری و پیر زن بودم که با اومدن زمانی مجبور شدم کمی از نگرانیم رو فراموش کنم. رو به روم نشست و منو رو از روی میز برداشت و ازم پرسید:

- چی سفارش دادی؟

بهش نگاهی کردم و گفتم:

- اشتها ندارم.

احساس کردم اخمی به چهرش اومد. منو رو باز کرد و نگاهی به لیستِ غذاها کرد و بعد به یکی از گارسون هایی که کمی از میزِ ما دورتر بود اشاره کرد که نزدیکتر بیاد. گارسون که حالا کنارِ میزِ ما ایستاده بود، دفترچش رو در آورد و گفت:

- انتخاب کردید قربان؟

زمانی سرش رو تکون داد و گفت:

- دو پرس از کد بیست و چهار ...

و بعد هم مخلفاتی که به نظرم کمی زیادی بود سفارش داد. گارسون پس از نوشتن از ما دور شد. دو تایی حرفی نمی زدیم. من که سرم رو انداخته بودم پایین و با ناخن انگشتانم ور می رفتم، متوجه ی زمانی نبودم که یک دفعه ای پرسید:

- از من خیلی بدت میاد؟

با پرسشش یهو یه شوکِ کوچیک بهم وارد شد. خُب البته نمی تونم بگم نسبت بهش بی تفاوت بودم، اما چیزی به اسم تنفر هم تو وجودم نبود. فقط یه جور انگار گله مندی بود که داشت اذیتم می کرد. گله از این که چرا شرطی رو می ذاره که مطمئنا خودش می دونست جوابش از قبل چیه و منو وادار به انتخابی کنه که اسمش دیگه انتخاب نیست، چون من فقط یه گزینه برای رهایی از زندان داشتم، پس به غیر از اونم هیچ انتخابِ دیگه ای نداشتم. اون هم فقط دادنِ جواب مثبت به زمانی بود. 

همون طور که متعجب بهش خیره شده بودم، سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نه.

- خُب البته بدت بیاد یا نه، زیاد فرقی هم نمی کنه. در هر صورت دو تامون اگه از هم بدمونم بیاد ولی باید یه جوری باهاش کنار بیایم.

ساکت شدم و جوابی ندادم که گفت:

- تنها راهی بود که می تونستم رضایت بدم. امیدوارم از دستم ناراحت نشده باشی.

چشمام رو از عصبانیت روی هم گذاشتم و سعی کردم به حرفاش فکر نکنم.

- البته تا روزی که عقد نکردیم می تونی نظرت رو عوض کنی، من مانعت نمی شم حتی الانم اگه پشیمونی ...

که بین حرفاش پریدم و گفتم:

- پشیمون نیستم.

چیزی نگفت و ساکت شد. من خیلی راحت صدای نفسی که داد بیرون رو شنیدم. دوباره ادامه داد:

- البته من زیاد آدمِ بدی هم نیستم که نشه تحملش کرد. معمولا بیشترِ روز یا تو کارخونم یا سفرِ کاری.

بازم سکوت. شاید تلاش می کرد که از من حرف بکشه و وادارم کنه که چیزی بگم که خوشبختانه یا متاسفانه تو این کار اصلا موفق نبود.

- تحصیلات دانشگاهی داری؟

- نه تا پیش دانشگاهی بیشتر نخواندم.

- پدر و مادرت در جریان هستن؟

- لزومی نداره که اونا چیزی بدونن.

ابروی راستش رو انداخت بالا و با تعجب گفت:

- شاید ...

- گفتم که این زندگیِ خودمه، فکر نمی کنم که نیاز باشه اونا رو در جریان بذارم.

نگاهش رو ازم گرفت و گوشه ی پایین لبش رو کمی کج کرد و گفت:

- هر جور که راحتی.

گارسون غذاها رو آورد. زمانی شروع کرد به خوردن، اما چیزی از گلوم پایین نمی رفت. این بغضِ لعنتی شده بود یه سدِ محکم که حتی نمی ذاشت آب دهنم رو قورت بدم.

- چرا نمی خوری؟

- گفتم که میل ندارم.

- حداقل یه لقمه بخور که منم بتونم راحت بخورم.

دستم رو به طرف چنگال بردم و خیلی بی حال برداشتمش. با دیدن غذا احساس کردم که الانه بالا بیارم، اما چشمام رو بستم، سعی کردم زیاد به بدبختیم فکر نکنم. جرات این که ازش بپرسن «آیا پیر زن هم می تونه با ما زندگی کنه؟» رو هم نداشتم. می ترسیدم بهش بگم و اونم بهم بگه "نه" و کلا نظرش برگرده و دوباره روز از نو روزی از نو!

به زور دو لقمه رو دادم پایین که بین خوردن پرسید:

- وسیله یا چیزی داری که بخوای با خودت بیاری؟

چنگال رو تو بشقاب رها کردم و گفتم:

- من تازه در اومدم باید یه سری به خونمون بزنم، اما فکر نمی کنم چیزی برای آوردن داشته باشم.

سرش رو تکون دادم و چنگالش رو که روش یه تکه گوشت بود رو گذاشت تو دهنش. خواستم بهش بگم که بعد از غذا من دیگه برم که خودش گفت:

- غذات رو بخور، بعدش با هم می ریم خونتون.

رنگ از صورتم پرید. دوست نداشتم خونه زندگیم و پیر زن رو ببینه که روی تصمیمش تاثیری داشته باشه. خنده داره اما همش فکر می کردم. نکنه شاید اونم دنبالِ بهانه است که منو دوباره برگردونه زندان. برای همین سریع گفتم:

- نه، اگه اجازه بدی خودم برم، شاید کارم یه کم طول بکشه.

که خیلی ریلکس گفت:

- مهم نیست طول بکشه، میام.

سرم رو گرفتم پایین، با غذام شروع کردم به بازی کردن. با خودم فکر کردم شاید می ترسه که من در برم و دیگه دستش بهم نرسیده، پس حق داره دو دستی بهم بچسبه که پولش، که حالا شده بود "من" از دستش نپره.

فصل بیست و هشتم

چون ماشین نمی تونست وارد کوچه بشه، ماشین رو سر خیابون پارک کرد و دنبالم راه افتاد. جوری به خونه ها و آدما نگاه می کرد که انگاری براش قابل باور نبود که چنین جاهایی هم وجود داره. به سر کوچه رسیدم که چشمم به فرهاد و دارو دسته اش افتاد. تا چشمش به من افتاد، دو سه قدمی از جمعِ دوستانش فاصله گرفت و کمی به چهر دقیق تر شد، تا مطمئن بشه که خودم هستم. همین طور که بهش نزدیکتر می شدم، چشماش رو تنگ تر می کرد و چشم از من بر نمی داشت. وقتی از کنارش به همراه زمانی رد شدم آروم گفت:

- بگو خانوم این همه مدت کجا تشریف داشتن!

خوشبختانه طوری حرف زده بود که فقط من شنیده بودم. زمانی با نگاهی اخم آلود به فرهاد خیره شد که اونم بدتر از زمانی بهش خیره شد. اهمیتی به نگاهاشون ندادم و به طرف خونه به راه افتادم.

دست تو کیفم بردم و کلید رو در آوردم. خواستم در رو باز کنم که فرهاد با صدای بلندی گفت:

- همینه دیگه! وقتی می ری پی خوش گذرونی خبردار نمی شی که صاحب خونه خیلی وقته که وسایلت رو ریخته وسطِ کوچه.

کلیدا از دستم رها شدن و افتادن روی زمین. زودی برگشتم طرف فرهاد! پوزخندی زد و گفت:

- نکنه انتظار داشتی تا اومدنِ جناب عالی صبر کنه؟

با این حرفش بقیه ی دوستاش زدن زیر خنده. زمانی جوش آورد و خواست بره طرفش که زودی پریدم جلوش و با حرکت سر ازش خواست چیزی نگه. زمانی دندوناش رو از عصبانیت بهم فشار داد و آروم ازم پرسید:

- این کیه؟

لبام چند باری از هم باز شدن که بهش جوابی بدن ولی چیزی از بین لبام خارج نشد. همون طور که بهم خیره بود به طرف فرهاد چرخیدم و ازش پرسیدم:

- پس مادر شوهرم؟

- اوه چه عجب یادت افتاد!

با عصبانیت گفتم:

- ازت یه سوال پرسیدم.

- اگه جوابت رو بدم چی گیرم میاد؟

زمانی این دفعه قبل از این که جلوش رو بگیرم به طرفش رفت و دو دستی یقه ی فرهاد رو چسبید و به دیوار کوبیدش و با داد گفت:

- کری؟ ازت یه سوال کرد.

فرهاد که کمی ترسیده بود و خوب می دونست از پسِ زمانی که یه سر و گردن ازش بزرگتر بود بر نمیاد و دوستاشم بی بخارتر از اونین که بخوان کمکش کنن با صدای بلندی گفت:

- نزدیک به ده، پانزده روز پیش، فقط دیدم با یه آمبولانس از این جا بردنش.

زمانی سرش داد زد:

- دیگه؟

فرهاد که هر کاری می کرد نمی تونست یقش رو از دست های زمانی جدا کنه، جواب داد:

- همین، دیگه چیزی ندیدم. چند روز بعدشم یکی اومد وسایلِ خونه رو با خودش بُرد. دیگه ولم کن، یقه رو کندی.

زمانی با نفرت یقش رو رها کرد و فرهاد که تازه داشت کمی نفس تازه می کرد دستی به یقش کشید و کمی از زمانی فاصله گرفت. فهمیدم که حتما سرگرد وسایلم رو برده. با پشتِ دستم که می لرزید، دستی به لبم کشیدم و با نگرانی به پیر زن فکر کردم. زمانی بهم نزدیک شد.

- وسایلت رو کی برده؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نمی دونم، شاید ... نکنه اتفاقی برای پیر زن افتاده باشه؟

- فکر کنم اون آشناتون خبر داشته باشه.

سرم رو دو، سه باری تکون دادم و با گیجی گفتم:

- آره، آره اون باید بدونه.

در حالی که با نگرانی به زمانی نگاه می کردم گفتم:

- من باید باهاش تماس بگیرم.

دست کرد توی جیبش و گوشیش رو در آورد.

- بیا، باهاش تماس بگیر.

همون طور که دستش جلوم دراز بود نگاهم به فرهاد افتاد که داشت با نفرت به دو تاییمون نگاه می کرد. دست بلند کردم و گوشی رو ازش گرفتم. برگه ای که از سرگرد گرفته بودم رو از تو کیفم در آوردم و باهاش تماس گرفتم، اما جواب نمی داد. دوباره تماس گرفتم که یهو بوقِ اشغال زد.

زمانی نگاهی بهم کرد و گفت:

- جواب نمی ده؟

- نه، همش اشغال می زنه.

گوشی رو از دستم گرفت و خودش تماس گرفت که گفت:

- این که خاموشه؟

- خاموشه؟ ولی الان که ...

- بیا خودت گوش کن، خاموشه.

یه لحظه ترسیدم و با خودم گفتم:

«نکنه اتفاقی برای پری افتاده و تو تمام این مدت به من چیزی نگفته؟»

با پریشانی به زمانی نزدیک شدم.

- باید برم پیشِ سرگرد.

- الان؟

- فقط اونه که همه چی رو می دونه.

به ساعتش نگاهی کرد و گفت:

- باشه، آدرس خونش رو داری؟

سرم رو تکون دادم و برگه رو به طرفش گرفتم. برگه رو از دستم گرفت و بهش خیره شد.

- بریم، فقط امیدوارم که خونه باشه.

داشتم از دل نگرانی می مُردم.

فصل بیست و نهم

یک ساعت بعد جلوی در خونه ای بودیم که آدرسش رو بهم داده بود. زودی پیاده شدم و به طرف آپارتمان رفتم و زنگِ واحدش رو فشار دادم، اما کسی جواب نداد. باز فشار دادم، برای بار سوم زنگ رو فشار دادم که زمانی از پشتِ سر بهم نزدیک شد.

- چی شد؟

- نمی دونم چرا نه جواب تلفنش رو می ده و نه کسی تو خونشه؟!

زمانی نفسش رو داد بیرون و یه بار دیگه باهاش تماس گرفت ولی همچنان خاموش بود. اشک جلوی چشمام جمع شد. با خودم گفتم:

«نکنه می خواد پری رو بهم نده.»

زمانی که وضع و حالم رو دید، ازم خواست که سوار ماشین بشم. در رو برام باز کرد و من سوار شدم و قبل از بستن سرش رو به طرفم خم کرد و گفت:

- نگران نباش، شاید جاییه که نمی تونه جوابت رو بده.

سرم رو آوردم بالا و ازش پرسیدم:

- پس خونه چی؟ چرا کسی تو خونش نیست؟

- بذار یه ساعت دیگه باهاش تماس می گیریم، اگر جواب نداد بازم فردا میایم. حتما تا فردا یکی میاد خونه و جوابمون رو می ده.

حرفی نزدم و روم، رو به یه طرف دیگه گرفتم. در رو بست و پشت فرمون نشست. تو فاصله ی رسیدن به خونش دو بارِ دیگه باهاش تماس گرفت که هر بار با گوشی خاموش شدش مواجه می شدیم. مسیر خونش کمی دور بود. تازه متوجه شدم خونش خارج از شهره. دیگه شب شده بود که جلوی یه در بزرگ ماشین رو نگه داشت و چند باری بوق زد و بعد از دو، سه دقیقه ای که گذشت پیرمردی در رو باز کرد.

یه خونه ی ویلایی که حیاط بزرگی داشت و توش پُر بود از دار و درخت. وسطش هم یه ساختمونِ دو طبقه و یه اتاقک کوچیک که نزدیک به در بود که معلوم بود برای پیرمرد بود. البته تا اون موقع تنها کسی که دیده بودم فقط همون پیرمرد بود.

زمانی برای پیرمرد بوقی زد و وارد شد. از نگرانی و دلشوره رنگ به روم نمونده بود. به چهره ی خودم از آینه ی بغلِ ماشین نگاهی انداختم. زردِ زرد شده بود. نزدیک ساختمون که نمای ساده ای داشت، ماشین رو نگه داشت. برگشت و پالتوش رو از صندلی عقب برداشت، ولی من همچنان سرِ جام نشسته بودم و نمی تونستم کاری بکنم. برگشت و بهم نگاهی کرد. همش حرفی که سرگرد بهم زده بود، منو به وحشت می انداخت.

«تو لیاقتِ نگهداری از دخترتم نداری.»

احساس گرمایی روی دستم کردم. آروم سرم رو آوردم بالا که دیدم زمانی دستش رو گذاشته روی دستم. رنگم پرید و احساسِ ترس کردم، گفت:

- این قدر نگران نباش، بالاخره جواب می ده.

دستم رو با دلهره از زیرِ دستش مشت کردم، آروم از زیرِ دستش کشیدم بیرون و زیرِ کیفم قایمش کردم و سرم رو انداختم پایین.

- چرا این قدر دستت یخه؟ حالت خوبه؟

خواست دوباره دستم رو بگیره که چشمام رو بستم و گفتم:

- خواهش می کنم.

دستش رو بین راه متوقف کرد و بهم خیره شد.

- ببخش، نمی خواستم ناراحتت کنم. فکر کنم فشارت افتاده، زود پیاده شو تا به مینا خانوم بگم برات یه آب قند درست کنه.

در رو برام باز کرد و کیفم رو از روی پاهام برداشت. مجبور بودم پیاده بشم. جای دیگه ای نداشتم. از سرگرد هم خبری نبود. تازه بعد از این، این جا دیگه می شد خونم.

وقتی اومدم پایین، احساس کردم نمی تونم راه برم ولی به روی خودم نیاوردم و راه افتادم. کنارم راه می رفت.

- حالت خوبه؟ نمی خوای کمکت کنم؟

سرم رو به نشونه ی "نه" تکون دادم. زودتر از من با عجله واردِ ساختمون شد و مینا خانوم رو صدا کرد. سرم کمی گیج می رفت. دستی به صورتم کشیدم. داشتم به در نزدیک می شدم اما

همه چیز رو دو تایی و تار می دیدم زمانی رو دیدم که داشت می اومد به طرفم. تو صورتش نگرانی دیده می شد. خواستم پام رو، روی اولین پله بذارم که احساس کردم زیر پام خالی شد. نتونستم خودم رو کنترل کنم که زمانی زودی خودش رو بهم رسوند و دست انداخت زیر بازوم و قبل از این که پیشونیم بخوره به نرده، منو گرفت و کشید تو بغلش. چادر از سرم افتاد.

زنی با عجله از در خارج شد و به محض دیدنمون با دست زد به گونش و گفت:

- چی شده آقا؟

زمانی سریع بهش گفت:

- اتاق رو آماده کردی؟

- بله آقا.

- تو زودتر برو و یه آب قند درست کن. فکر کنم فشارش افتاده اصلا حالش خوب نیست.

- همین الان آقا.

نمی تونستم جلوی پام رو ببینم، سرم گیج می رفت. هر چی زور می زد که من یه قدم دیگه بردارم ولی نمی شد. وقتی دید نمی تونه همون طور ایستاده منو وادار به حرکت کنه کمی خم شد و دستش رو انداخت زیر زانوهام و منو کشید تو بغلش. توی همون بی حالی و سرگیجه، قلبم شروع کرده بود به شدت زدن، احساس می کردم الانه که جون بدم. سرم حسابی به صورتش نزدیک بود. چشمام نیمه باز بود. با نگرانی همون طور که منو داشت می برد یه جایی، به صورتم نگاه کرد. کمی عرق کرده بود.

فقط متوجه شدم وارد یه اتاق شدیم و منو با احتیاط روی یه تخت گذاشت و زن بالش های زیر سرم رو کمی جا به جا کرد و زمانی همون جا روی تخت کنارم نشست و رو به زن گفت:

- آبِ قند چی شد؟

- آماده ست، الان میارم.

کمی هوای داخل اتاق سرد بود و باعث شد که ناخواسته از سرما کمی تو خودم جمع بشم که متوجه شد و زودی پتو رو روم کشید و دستِ راستم رو گرفت تو دستش و کمی فشارش داد. زن وارد شد. لیوانِ آب قند رو ازش گرفت و کمی همش زد و یه قاشق به زور ریخت تو دهانم.

- آقا می خواید به دکتر زنگ بزنم بیاد؟

- نه، یه کم صبر کن ببینم حالش چه طور می شه، اگه بدتر شد، زنگ می زنیم که بیاد.

دوباره یه قاشق دیگه به خوردم داد که یه دفعه ای دستش رو برد زیر سرم و منو کمی بلندتر کرد. کامل سرم رفت تو آغوشش. لیوان رو برداشت و به لبام نزدیک کرد، که با تمام بی حالیم از این کارش ممانعت کردم و لبام رو از لیوان دور کردم.

- یه کم بخور، حالت خوب نیست. معلومه که از صبح هم هیچی نخوردی که این طور ضعف کردی، بخور.

و دوباره لیوان رو به لبام نزدیک کرد.

- اون دخترم رو برده، من پریم رو می خوام.

- باشه، دخترتم میاریم، این رو بخور.

صداش رو نمی شنیدم، من فقط دخترم رو می خواستم.

- اون دخترم رو برده.

- باشه، فردا خودم دخترت رو میارم. فقط خواهش می کنم یه کم از این آب قند رو بخور.

دست و پام از سرما و افت فشار کمی می لرزید.

- ستاره، خواهش می کنم بخور.

وقتی دید نمی تونه چیزی به خوردم بده به طرف زن برگشت و با نگرانی گفت:

- برو زنگ بزن به آرش و بهش بگو که زودی خودش رو برسونه.

- چشم آقا.

- فقط زود باش.

فصل سی

از این که این همه از خودم ضعف نشون دادم، از خودم بیزار شدم. هنوز سرم تو بغلش بود. تازه دوباره دستم رو تو دستش گرفته بود و گاهی بهش فشاری وارد می کرد که متوجه ی وضعیت خودم شدم و سعی کردم خودم رو ازش جدا کنم. فهمید که دوست ندارم بهم دست بزنه. برای همین دستاش شل شد و منم راحت تر خودم رو ازش جدا کردم و با سرگیجه ای که لحظه ای رهام نمی کرد بهش پشت کردم.

چند ثانیه گذشت که احساس کردم تخت کمی تکون خورد. فهمیدم از روی تخت بلند شده و بعدم صدای بسته شدن در اومد. از این که کارم به این جا کشیده شده بودم، غم بزرگی روی دلم نشست و از گوشه ی چشمم اشک سرازیر شد. می دونستم تمام این افتِ فشار و بد حالی فقط به خاطرِ ضعف بدنیم که تو این مدتم شدت گرفته بود.

با نبودنِ پری حس می کردم یه چیزی از وجودم کم شده که تا بهش نرسم آروم و قرار ندارم. پتو رو کنار زدم و به سختی سر پا شدم. تا ایستادم سرم به دوران افتاد ولی خودم ر و نگه داشتم. نگاهی به دور تا دور اتاق انداختم، چشمم به دری افتاد که به طرف حیاط راه داشت. با قدم های لرزونی که زیاد مطمئن نبودن، به طرف در راه افتادم. باز می خواستم برم سراغ سرگرد. دو قدم مونده به در، دستم رو دراز کردم که دستگیره رو بگیرم اما چشمام درست جایی رو نمی دید، در اتاق باز شد. سرم رو با گیجی برگردونم به طرف در. زمانی با تعجب و نگرانی همون جا جلوی در وایساده بود. اهمیتی بهش ندادم و یه قدم دیگه به طرفِ در رفتم تا دستم به دستگیره رسید. چشمام بسته شد و دیگه چیزی نفهمیدم.

****

به زور چشمام رو باز کردم. روی تخت بودم و پتویی روم کشیده شده بود. کمی دستم رو تکون دادم که دیدم بهش سرم وصل کردن. دستی به صورتم کشیدم و سرم رو به سمتِ راست حرکت دادم. اتاق از موقعی که اومده بودم گرم تر شده بود و خبری از سرما نبود. نگاهم به شومینه ی روشن داخل اتاق افتاد. برق اتاق رو خاموش کرده بودن اما درِ اتاق نیمه باز بود و نور چراغای بیرون کمی به درون اتاق تابیده می شد. حالم بهتر بود، فقط کمی سرم درد می کرد که احتمالا اونم به خاطرِ از حال رفتنم و برخوردِ سرم به جایی بوده، چون فقط یه نقطه از سرم بیشتر درد می کرد و تا دست روش می ذاشتم سرم تیر می کشید.

باز به درِ نیمه باز نگاه کردم. چشمم به دسته ی مبلی افتاد که یکی دستش رو به دستش تکیه داده بود و گاهی تکونش می داد. مثل این بود که رو به روش کسی نشسته باشه و موقعِ حرف زدن با طرفِ مقابلش هی دستش رو تکون بده. صدایی شنیده نمی شد. یهو از جاش بلند شد و من تونستم کمی از چهرش رو ببینم. درست حدس زده بودم، زمانی و یه نفر دیگه تو پذیرایی نشسته بودن و با هم حرف می زدن. زمانی بهش نزدیک شد و چیزی بهش گفت و بعدم دو نفری به طرفِ اتاق راه افتادن. چشمام رو روی هم گذاشتم. صدای باز شدنِ در خبر از ورودشون به داخلِ اتاق رو می داد ولی چراغ رو روشن نکردن. صدای مردی که نمی شناختم رو شنیدم.

- فکر می کنی کار درستی کردی؟

منتظرِ جواب زمانی شدم ولی چیزی نشنیدم.

- امیدوارم از حرفم ناراحت نشی ولی فکر می کنم تو ناخواسته این همه بلا رو سرش آوردی. شده یه تکه پوست و استخوون، با حرفایی هم که می زنی الانم که نمی دونه بچش کجاست، حال و روزِ خوبی نداره. بد کردی وحید، بد!

- بس کن دیگه، فقط اینم مونده بود که تو بیای منو موعظه کنی.

- اینا موعظه است؟ هر کی این زن رو ببینه متوجه ی همه چی می شه، نیازی به گفتنِ من نیست.

زمانی کمی عصبانی شد و گفت:

- خودش تصمیمش رو گرفته، من که مجبورش نکرده بودم.

- خُب معلومه! کی تحملِ زندان رو داره که این زن داشته باشه. منم جاش بودم بدونِ فکر کردن، می گفتم باشه قبوله.

- آرش بس کن، حوصله ی شنیدنِ حرفات رو ندارم، امروز به اندازه ی کافی به هم ریخته هستم.

- می دونم که ناهید در حقت نامردی کرد ولی حق نداری انتقامش رو از یه نفر دیگه بگیری.

تا این حرف رو زد زمانی با صدای بلندی بهش گفت:

- بس می کنی یا نه؟

آرش سکوت کرد و بهم نزدیک شد و آروم روی تختِ کنارم نشست و سرُم توی دستم رو بررسی کرد و با سر انگشتِ دستش محل ضربه دیدگیِ روی سرم رو کمی دست کشید که دردم گرفت.

- سرش کجا خورد؟

- نمی دونم، تا بهش برسم از حال رفت و نقشِ زمین شد.

- باید یه کم تقویت بشه، خیلی خیلی ضعیف شده.

- بابا این که چیزی نمی خوره، خودم رو کُشتم یه کم بهش آب قند بدم، نخورد که نخورد!

- باید به زورم شده یه چیزی به خوردش بدی، با سرُم و آمپول نمی شه زیاد سر پا نگهش داشت. حالا کی می خوای عقدش کنی؟

- نمی دونم، فعلا که حالش خوب نیست، بذار یه کم حالش بهتر بشه، بعد ببینم چی می شه.

آرش سکوتی کرد و بعدم رو به وحید گفت:

- تو که رضایت دادی، پس بذار بره، این چیزی که تو ازش خواستی آخرِ نامردیه. اصلا چه طور می تونی با زنی باشی که مطمئنی دوستت نداره، تو هم که مطمئنم علاقه ای بهش نداری، پس این کارا برای چیه؟

منتظرِ حرف زمانی بودم که یهو صدای بسته شدن در اتاق که محکم بسته شده بود، وادارم کرد که ناخواسته چشمام رو باز کنم. فکر کردم شاید دو نفری از اتاق خارج شده باشن ولی آرش هنوز کنارم نشسته بود. تا نگاهم بهش افتاد، لبخندی بهم زد و گفت:

- خوبی؟

حرفی نزدم.

- نگران نباش، فقط از حال رفتی، چیز نگران کننده ای نیست.

و بعدم سرُم رو به آرومی از دستم کشید بیرون.

- من برم به مینا خانوم بگم کمی از سوپی که برات درست کرده بیاره، بدنت کمی ضعیف شده.

وقتی دید جوابی نمی دم، بازم لبخندی زد و از جاش بلند شد و از اتاق خارج شد.

فصل سی و یکم

احساس ضعفی که بهم دست داده بود باعث شد تا آخرِ سوپم رو بخورم. آخرین قاشق رو گذاشتم توی دهنم و به مینا خانوم که در حال در آوردن چند دست لباس از کمد بود، خیره شدم. لباس ها رو برداشت و با لبخند به طرفم برگشت و اونا رو، روی تخت گذاشت و گفت:

- بفرمایید خانوم، لباساتون رو عوض کنید. از وقتی که اومدید هنوز لباسای بیرون تنتونه. اگه می خواید دوشم بگیرید حموم رو براتون آماده کنم.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نه، ممنون. نمی خواد.

نمی دونستم آیا اون چیزی از ماجرای من و زمانی می دونه یا نه، برای همین فقط بهش نگاهی کردم که چیزی دست گیرم نشد. سینی رو که گذاشته بودم کنارِ تخت از روی میز برداشت و ازم پرسید:

- چیز دیگه ای می خواید که براتون بیارم؟

بهش نگاهی کردم و خیلی آروم گفتم:

- نه.

چند دست لباس راحتی برام گذاشته بود که هر کدوم رو که خواستم بپوشم. نگاهی بهشون انداختم و روی یکیش دستی کشیدم. به ساعت روی دیوار نگاهی انداختم. ده شده بود. صدایی از بیرون نمی اومد. یه دفعه چشمم به گوشیِ کنار تخت افتاد. زودی گوشی رو برداشتم و با شماره ی سرگرد تماس گرفتم و چشمام رو بستم که با گفتنِ «گوشی مشترک مورد نظر خاموش می باشد.» گوشی رو محکم کوبیدم سرِ جاش و به پنجره خیره شدم. کمی ضعف داشتم اما نه اون قدر که دوباره ولو بشم. از جام بلند شدم و به طرفِ پنجره رفتم. فضای بیرون به لطفِ نور مهتاب زیاد تاریک نبود و می شد با کمی دقت به خوبی همه چی رو تشخیص داد. همین طور که به درختان نگاه می کردم، دیدم زمانی به همراه آرش از ساختمون خارج شدن و به طرفِ ماشینی که مسلما برای آرش بود به راه افتادن. تا به ماشین رسیدن زمانی سریع چیزی به آرش گفت و به داخل خونه برگشت. آرش به ماشینش تکیه داد و دستاش رو توی جیب شلوارش فرو کرد. کمی بیشتر به پنجره نزدیک شدم که یهو سرش رو به طرف پنجره چرخوند. یه لحظه غافلگیر شدم و نتونستم حرکتی کنم، چون پنجره بزرگ بود و پرده ها کنار رفته بود، خیلی راحت می تونست منو ببینه. رنگم پریده بود ولی اون نمی تونست تو این تاریکی متوجه ی رنگ پریده گی من بشه. بهم خیره شده بود و منم به اون. احساس کردم بهم لبخندی زد که از پنجره فاصله گرفتم و با ناراحتی روی تخت نشستم. دوباره گوشی رو برداشتم و با سرگرد تماس گرفتم که بازم بی نتیجه بود. خواستم لباسم رو عوض کنم که فکر کردم اگه یه دوش بگیرم خیلی سبک تر می شم. قبل از رفتن به داخل حموم، دوباره به پنجره نزدیک شدم که دیدم داره با زمانی حرف می زنه. نفسم رو دادم بیرون و به طرفِ حموم رفتم. شیر آب رو باز کردم و دستم رو گرفتم زیر شیر آب. چشمام دوباره رنگِ غم گرفت. خیلی وقت بود که پری رو خودم نبرده بودم حموم. دلم برای شیطونیاش موقعِ آب بازی تنگ شد، که یه دفعه دستم با داغ شدنِ آب سوخت و منم زودی دستم رو کشیدم عقب و بلند شدم و به طرف در رفتم و اون رو از داخل قفل کردم و مشغول در آوردن لباسم شدم. زیر دوشِ آب بودم که صدای باز شدن در اتاق اومد. حتما مینا خانوم بود که اومده بود بهم سر بزنه. با بسته شدن در، منم با خیالِ راحت تری شروع کردم به

شستن موهام. از حموم که در اومدم ساعت نزدیک یازده بود. خیلی خسته بودم. بعد از حموم چشمام حسابی سنگین شده بود. دوباره می خواستم یه بار دیگه با سرگرد تماس بگیرم ولی پشیمون شدم و گوشه ای از تخت دراز کشیدم و به سقف خیره شدم. کم کم چشمام سنگین تر شد و نفهمیدم کی خوابم برد.

فصل سی و دوم

صبح با صدای وزش بادی که بین درختان می پیچید و شاخ و برگ درختان رو تکون می داد چشمام رو از هم باز کردم. کمی محیطِ اطراف برام ناآشنا بود. بعد از مدتی که گذاشت تازه متوجه شدم که کجا هستم. به پتویی که روم بود نگاهی انداختم، فهمیدم دیشب بعد از خوابیدنم کسی پتویی رو، روم انداخته، چون من این کار رو نکرده بودم. پتو رو کنار زدم و از جام

بلند شدم. نگاهی به خودم توی آینه کردم، حسابی زیر چشمام گود افتاده بود. رنگِ صورتم هم کمی زرد و پریده بود.

حوله ای که از دیشب به موهام بسته بودم از روی سرم برداشتم. هنوز موهام مرطوب بود. کمی با حوله موهام رو خشک کردم. حوصله ی شونه کردنش رو نداشتم ولی اگه شونه هم نمی کردم بعد از خشک شدن، شونه کردنشون سخت می شد. برس رو برداشتم و روی تخت نشستم و آروم شروع کردم به شونه کردنِ موهام که ضربه ای به در خورد. هول کردم و سریع شالی که روی صندلی کنار تخت افتاد بود برداشتم و روی سرم انداختم که در باز شد و مینا خانوم با یه سینی وارد شد.

- سلام خانوم، صبحتون بخیر.

سینی که توش وسایلِ صبحونه چیده بود رو، روی میز گذاشت و با لبخند به منی که هول هولکی شال رو انداخته بودم روی سرم نگاه کرد و گفت:

- نگران نباشید خانوم، آقا صبحِ خیلی زود رفتن و گفتن که بهتون بگم تا بعد از ظهر بر نمی گردن.

همون طور که فنجون رو از چایی پُر می کرد، ادامه داد:

- گفتن، بهتون بگم نگران اون موضوع هم نباشید، پی اونم می رن. بفرمایید خانوم. صبحانه آماده ست.

با خیال راحت شال رو از سرم برداشتم و به شونه کردمِ موهام ادامه دادم. چون کمی موهام خشک شده بود بعضی جاهاش کلافم می کرد.

- اجازه بدید کمکتون کنم.

- نه، خودم شونه می کنم.

اما زن با لبخندی که به صورتم پاشید، برس رو از دستم گرفت و کنارم نشست و با آرامش شروع کرد به شونه کردن.

- ماشاا... موهاتون، هم پُر پشته، هم بلند. موهاتون منو یادِ دخترم می ندازه.

- دختر داری؟

- بله، چند سالی هست که ازدواج کرده.

- خیلی وقته این جا کار می کنی؟

- نزدیک به یه چهار سالی هست البته با شوهرم همین جا زندگی می کنیم. اگه دیشب دیده باشینش.

فقط سرم رو تکون دادم. نمی دونم چرا انتظار داشتم یه فضولی کنه یا هی ازم حرف بکشه، اما هیچ سوالی نمی کرد و چیزی نمی پرسید. همون طور در حال شونه کردن موهام بود که صدای زنگِ خونه در اومد.

مینا خانوم نگاهی به ساعت انداخت و گفت:

- یعنی این وقتِ روز کی می تونه باشه؟

به ساعت نگاهی انداختم، ده بود. از جاش بلند شد و از اتاق خارج شد. بعد از این که جواب داد، صدای باز شدن در خونه اومد. بلند شدم و از پنجره به بیرون نگاهی انداختم. کمی که ماشین وارد حیاط شد، فهمیدم آرش اومده. به طرفِ عسلی رفتم و گیره ی موهام رو برداشتم و شال رو، روی سرم مرتب کردم که مینا وارد شد و گفت:

- دکتر اومده.

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

- دکتر؟

- بله، آقای دکتر. آرش خان، برادرِ آقا.

تازه فهمیدم که آرش کیه!

- اومدن به شما سر بزنن.

به شالِ روی سرم دستی کشیدم و نگاهی به لباسم کردم. دیشب از بین اون چند دست لباس، این لباس رو که کمی گشادتر بود و دامن داشت برداشته بودم که بتونم توش احساسِ راحتی بکنم. مقابل آینه ایستادم و به سر و وضعم نگاهی انداختم که ضربه ای به در اتاق زد و وارد شد. به طرفش برگشتم که اون زودتر سلام کرد و منم آروم جوابِ سلامش رو دادم و رفتم لبه ی تخت و نشستم.

در حالی که نگاهی به سینیِ صبحونه ای که مینا خانم برام آورده بود می کرد و بهم نزدیک می شد، پرسید:

- هنوز صبحونه نخوردی؟

چیزی نگفتم و دستی به لبه ی شالم کشیدم. لبخندی زد و دستی به موهاش کشید و اونم کمی با فاصله از من لبه ی تخت نشست و در کیفش رو باز کرد.

- امروز حالت چه طوره؟ سرگیجه یا حالت تهوع که نداری؟

فقط سرم رو تکون دادم.

- دیشب فشارت خیلی پایین بود، همیشه این طوری می شی؟

آروم و همون طور که به فرشِ زیر پام خیره بودم، گفتم:

- نه.

با جوابم خنده ای کرد و گفت:

- داشتم کم کم ناامید می شدم.

سرم رو با تعجب آوردم بالا و به چشمای شوخش خیره شدم.

- فکر نمی کردم حالا حالاها بخوای حرف بزنی.

نفسم رو دادم بیرون و روم رو ازش گرفتم و گفتم:

- مگه با کسی قهرم که نخوام حرف بزنم.

دستگاهِ فشارش رو در آوردم.

- اجازه می دی فشارت رو بگیرم؟

- من حالم خوبه.

- خُب اون که صد البته، اما کار هیچ وقت از محکم کاری عیب نمی کنه. صبحونه هم که نخوردی می ترسم باز حالت بد بشه. وحید اگه بفهمه حالت بد شده و منم این جا بودم و کاری برات نکردم حسابی از دستم دلخور می شه. حالا اجازه می دی؟

چهره در هم کشیدم و بهش اجازه دادم که فشارم رو بگیره. ته چهرش به زمانی می خورد اما بد عنقی و بد اخلاقیِ اون رو نداشت.

همون طور که به درجه نگاه می کرد و نگاهش رو ازم گرفته بود گفت:

- من همه چیز رو در موردِ تو و وحید می دونم. نمی دونم چرا چنین پیشنهادی بهت داده؟ خُب راستش رو بخوای با این کارش انگار تازه فهمیدم اصلا نمی شناسمش. شاید در موردِ همسرِ قبلیش یه چیزایی بهت گفته باشه، اما چه قدر؟ اونم نمی دونم! وحید مرد بدی نیست، اما تا دلت بخواد تو زندگی تا تونسته از این و اون ضربه خورده که بیشترین ضربه رو هم، همون همسرِ قبلیش یعنی ناهید بهش زده. وحید کینه ای نیست، شاید یه کم زود از کوره در بره اما عوضش قلبِ بزرگی داره. شما هم که خانوم محترمی هستید و مطمئن باشید که ...

یه دفعه ای سکوت کرد. سرم رو بلند کردم و به چشماش چشم دوختم و گفتم:

- مشکلی پیش اومده که دارید این حرفا رو می زنید؟

هول کرد و در حالی که فشارسنج رو از دستم جدا می کرد، گفت:

- نه، نه اصلا!

با ناراحتی آستینم رو دادم پایین و به نقطه ای از دیوارِ رو به روم خیره شدم، که گفت:

- فقط خواستم بگم که اون، اون طور که فکر می کنید نیست.

سنگینی نگاهش رو، روی خودم حس می کردم. دوست نداشتم که اون ادامه بده، ولی انگار اون مُصر بود حرفاش رو بزنه. حالا شاید در حمایت از برادرش.

- اسم دخترت چیه؟

- پری.

- اسم قشنگیه، خیلی دوست دارم ببینمش.

با اومدنِ اسمِ پری چهرم دوباره غمگین شد که گفت:

- ناراحت نباش، بالاخره دخترت میاد، وحیدم امروز رفته دنبالش.

اومد حرف دیگه ای بزنه که صدای حرکت لاستیکای ماشینی از تو حیاط شنیده شد. آرش بلند شد و به طرفِ پنجره رفت و با دیدنِ ماشینِ وحید گفت:

- چه زود اومد؟

برگشتم طرفش، از پنجره فاصله گرفت و اومد طرفِ کیفش و وسایلش رو توش گذاشت که بعد از یه مدت خیلی کوتاه، وحید جلوی درِ اتاق ظاهر شد. نگاهی بهم انداخت، سرش رو به نشونه ی سلام تکون داد، منم خیلی آروم به طوری که شک دارم صدام رو شنیده باشه جوابش رو دادم. وقتی نگاهش به آرش افتاد گفت:

- تو کی اومدی؟

آرش سرش رو انداخت پایین و با بندِ کیفش ور رفت و گفت:

- زیاد نیست، کمی نگرانِ حالش بودم، گفتم قبل از بیمارستان بیام سری بهش بزنم.

از کارای دو برادر سر در نمی آوردم. به گفته ی مینا خانوم فکر می کردم زمانی تا بعد از ظهر نیاد ولی ساعت ده برگشته بود خونه! وحید آروم وارد اتاق شد و کنارِ من لبه ی تخت نشست و نگاهی به آرش انداخت و با این کارش ازش خواست که از اتاق بره بیرون و اونم زودی گرفت و از اتاق خارج شد.

فصل سی و سوم

هر دو سکوت کرده بودیم که اون شروع کرد:

- بهتری؟

- بله، ممنون.

- امروزم هر چی باهاش تماس گرفتم جواب نداد، یعنی همش خاموشه. خونشونم که کسی نیست. قبلا بهم گفته بود که کدوم اداره کار می کنه. اون جا هم رفتم، ولی جوابِ درست و حسابی بهم ندادن. فقط در این حد فهمیدم که به یه ماموریتِ کاری رفته و متاسفانه کسی از زمانِ برگشتش خبری نداره.

با نگرانی برگشتم طرفش.

- پس دخترم؟

سرش رو انداخت پایین.

- کسی چیزی در موردش نمی دونه.

من که نگرانی داشت دیوونم می کرد ازش پرسیدم:

- مگه اون رو دستِ خانوادش نسپرده؟

زمانی سرش رو بلند کرد و با شک پرسید:

- خانواده؟

- منظورم اینه که به همسر ...

- اون که مجرده!

با تعجب گفتم:

- مجرده؟

- یعنی می خوای بگی نمی دونستی؟ البته خودِ منم تازه امروز فهمیدم، چون وقتی در موردِ بچه پرسیدم، همه فکر کردن، دارم درباره ی بچه ی خودش حرف می زنم که گفتن اون بچه نداره یعنی ازدواج نکرده که بچه ای داشته باشه.

دهانم خشک شد و با دلهره گفتم:

- نکنه نمی خواد دخترم رو بهم بده؟

وحید کمی تعجب کرد و ازم پرسید:

- این چه طور آشناییه که بهش شک داری و می ترسی دیگه دخترت رو بهت نده؟

لبم رو گاز گرفتم و با مِن مِن گفتم:

- از دوستای سعید بود، منم زیاد روش شناخت ندارم.

ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- به سعید نمی خورد از این آشناها داشته باشه!

اخمی کردم و سرم رو انداختم پایین که متوجه ی ناراحتیم شد. برای همین حرف رو عوض کرد و گفت:

- در هر صورت باید کمی صبر داشته باشی. کمِ کمش ممکنه تا یه هفته هم بر نگرده. تو هم سعی کن این قدر خود خوری نکنی و خودت رو عذاب ندی.

از جاش بلند شد و کمی داخل اتاق جلوم راه رفت و در حالی که به چونش دست می کشید به طرفم برگشت و خیلی جدی ازم پرسید:

- تصمیمت که عوض نشده؟

سکوت کردم و به چشماش خیره شدم. حالا که تو خونش بودم و ازم در مورد تصمیمم می پرسید به تردید افتاده بودم. شاید حداقل اگه این قدر اخم نمی کرد، می تونستم راحت تر جوابش رو بدم. اخم تو چهرش هر لحظه بیشتر می شد و نگاهش رو ازم بر نمی داشت.

- چیه؟ نکنه نظرت عوض شده؟

دوباره ترسیدم، برای همین به ناچار بهش گفتم:

- نه، من همون روز که از تو زندان باهاتون تماس گرفتم، تصمیمم رو گرفتم. نمی دونم چرا هر بار این سوال رو از من می پرسی؟

رنگ چهرش از اون برافروختگی و قرمزی خارج شد و دستش رو از جیب شلوارش در آورد و بهم نزدیک تر شد و با تردید ازم پرسید:

- پس موافقی که توی این هفته کار رو تموم کنیم؟

قلبم فرو ریخت و لرزه به جونم افتاد. به چشمای منتظرش چشم دوختم و سعی کردم خیلی محکم جوابش رو بدم.

- هر وقت که بگید، من آمادم، فقط نگرانِ دخترم هستم، حتی الان نمی دونم کجاست؟ این بیشتر نگرانم می کنه.

- قبل از در اومدن از زندان چیزی در موردش بهت نگفت؟

- فقط گفت چند روز دیگه باهاش تماس بگیرم که دخترم رو بیاره.

لبخندی زد و اومد کنارم نشست.

- خُب خدا خیرت بده، از دیشب که هممون رو نگران کردی! خودش که گفته چند روز دیگه باهاش تماس بگیر تا بچه رو برات بیاره، پس این نگرانی برای چیه؟

- دستِ خودم نیست، نمی تونم تحمل کنم.

- آروم باش، تا چند روز دیگه بچتم می گیری تو بغلت و خیالت راحت می شه.

ساکت شدم و حرفی نزدم که اون گفت:

- راستی با آرش آشنا شدی؟

سرم رو تکون دادم.

- تنها همین یه برادر رو دارم، البته زمین تا آسمون با من فرق می کنه.

فهمیدم با اعلام آمادگی من خیالش راحت تر شده و از اون حالت تدافعی خارج شده. از کنارم بلند شد و مقابلم ایستاد و دستش رو به طرفم دراز کرد.

- بیا بریم تو پذیرایی یا اگه می خوای بریم تو حیاط که یه کم هوا بهت بخوره و از این کسلی و بی حالی در بیای.

کمی دست دست کردم ولی همچنان دستش به طرفم دراز بود، بالاخره از جام بلند شدم و با خجالت دستی به شالم کشیدم. لبخندی زد و دستش رو کنار کشید و اومد کنارم ایستاد. نگاهش رو ازم بر نمی داشت، همین نگاه ها معذبم می کرد. هر دو به طرفِ در رفتیم. آرش رو مبل نشسته بود و در حال خوردن قهوه ای بود که مینا خانوم براش آورده بود. با دیدنِ دوتامون از جاش بلند شد و به برادرش لبخندی زد. نمی خواستم برم توی حیاط، برای همین به اولین مبلی که رسیدم روش نشستم و سرم رو گرفتم پایین. وحید هم برای این که من راحت تر باشم، روی مبل کناریم نشست.

آرش با خنده گفت:

- چی شده که امروز این قدر زود اومدی خونه؟

وحید بهش اخمی کرد و فنجون قهوه رو از توی سینی ای که مینا خانم جلوش گرفته بود برداشت و به طرفم گرفت. دست بلند کردم و با تشکری ازش گرفتم و تو دستم گرفتمش. برای خودشم یه فنجون برداشت و همون طور که مزه مزش می کرد، گفت:

- تو چرا صبحِ به این زودی اومدی این جا؟

- گفتم که برای دیدنِ ستاره خانوم اومده بودم که ببینم حالشون امروز چه طوره؟

- اوه! چه دکترِ وظیفه شناسی!

آرش لبخندی زد و در حالی که به من نگاه می کرد فنجون قهوش رو به لب هاش نزدیک کرد. به شدت بینشون احساسِ خجالت و دستپاچگی می کردم. اصلا وجودِ خودم رو بینشون اضافی می دیدم.

- چرا نمی خوری؟

این سوالی بود که وحید ازم پرسیده بود و منو با سوالش غافلگیر کرده بود. هنوز داشت به طور سوالی نگاهم می کرد که یاد قهوم افتادم و روم رو ازش گرفتم و فنجون رو به لبام نزدیک کردم و تا اون جایی که تونستم خودم رو بی تفاوت نشون دادم و سعی کردم با خوردنِ قهوه حرفی نزنم.

فصل سی و چهارم

وحید تمام مدت همون طور که گفته بود بیرون از خونه به سر می برد. سومین روزی بود که توی اون خونه بودم و پام رو بیرون نگذاشته بودم. این قدر تو این چند روز با سرگرد تماس گرفته بودم که حسابی خسته شدم. وحیدم همش آخرِ شب می اومد خونه. از روزی که آرش بهم سر زده بود دیگه نیومده بود. همش مینا خانوم دور و برم می چرخید و نمی ذاشت کم و کسری داشته باشم.

از دیشب برف شروع کرده بود به باریدن. تو اتاقِ خودم نشسته بودم و تمایلی به بیرون رفتن نداشتم. از پنجره به بیرون نگاه کردم. گوشی تو دستم بود. مینا خانوم به اتفاقِ همسرش برای خرید به بیرون رفته بودن و من تنها تو خونه مونده بودم. گوشی رو جلوم گرفتم و یه بار دیگه شماره ها رو گرفتم. چشمام رو با ناامیدی بستم و بعد از شنیدن خاموش است دکمه ی قرمز رو فشار دادم و به طرف کمد لباسایی که مالِ من بود، رفتم و دو دستی، دو لنگه ی در رو باز کردم. که فقط توش سه دست لباس، یه دست مانتو و شلوار و یه پالتو بود. معلوم بود که کمد قبلا پُر بوده، حالا خالیش کردن و فقط همین چند دست لباس رو توش گذاشتن. وسایلی هم که از زندان آورده بودم هنوز همون طور تو بسته ها گوشه ی کمد بود. پایینِ کمد نشستم و بسته رو به طرفِ خودم کشیدم و درش رو باز کردم و بعد از کمی گشتن. پلیوری که سرگرد برام آورده بود از توی بسته کشیدم بیرون و خوب نگاهش کردم. بلند شدم، لبخندِ تلخی زدم و با بی حالی تنم کردم و در کمد رو بستم. دوباره از پنجره نگاهی به برفای نشسته روی زمین و درختان کردم. از

دری که تو اتاقم بود، واردِ حیاط شدم، سوز و سرما که به صورتم خورد باعث شد که پلیور رو بیشتر به خودم بچسبونم.

وحید این قدر گرفتار کاراش بود که از اون روز به بعد در مورد عقد و کارایی که می خوایم بکنیم چیزی نگفته بود. حیاطِ خونه خیلی بزرگ بود. این قدر که می شد ساعت ها توش راه رفت و خسته نشد. بر عکس ساختمونش که نسبت به حیاطِ به اون بزرگی، اصلا بزرگ نبود. دوباره برف

شروع کرده بود به باریدن.

به یکی از نیمکتایی که زیرِ یه درختِ بزرگِ کاج قرار داشت نزدیک شدم. خم شدم و با دستم برف های روش رو زدم کنار و همون طور که پلیور رو به خودم چسبونده بودم روی نیمکت نشستم. چون خونه ها دور از هم بودن زیاد سر و صدایی هم از بیرون نمی اومد. یه جور فقط سکوت دور و برمون رو احاطه کرده بود. شب ها هم که این قدر وحید دیر می اومد که اصلا نمی دیدمش. بیشتر وقت ها هم شام نمی خورد یا می گفت بیرون یه چیزی خورده یا این که میل نداره، من همه این حرفا رو که به مینا خانوم می زد از پشتِ درِ اتاقم می شنیدم.

کف دستم رو بلند کردم و به برف هایی که دونه دونه تو کف دستم می افتادن نگاه کردم. شاید مجبور بودم تا آخرِ هفته صبر کنم که سر و کله ی سرگرد پیدا بشه. دلم برای پری تنگ شده بود و نمی تونستم لحظه ای فراموشش کنم. احساسِ سرما کردم. برای همین دستم رو بردم زیر بغلم و سرم رو گرفتم پایین و با ناراحتی نفسم رو حبس کردم که یکی یه چیزی روی شونه هام انداخت و همزمان گفت:

- چرا این جا، تو این سرما نشستی؟

با ترس برگشتم و به کنارم نگاه کردم.

- دو بار صدات کردم ولی اصلا نشنیدی.

چند باری پلک زدم و یهو از جام در حالی که با دستم گوشه ی پالتوش رو چسبیدم که از شونم سُر نخوره بلند شدم.

- ببخشید، نشنیدم.

- بیا بریم تو، این جا بمونی سرما می خوری.

از مقابلم رفت کنار، که راه بیفتم. دستام رو از سرما بهم مالیدم و راه افتادم. نگاهی بهش کردم. لا به لای موهاش دونه ها برف نشسته بود. در رو برام باز کرد و من وارد شدم و پشتِ سرم همون طور که به موهاش دست می کشید تا برف ها بریزه، مینا خانوم رو صدا کرد. پالتو رو از روی شونم برداشتم و بدون نگاه کردن بهش گفتم:

- خونه نیست، با حسین آقا رفتن بیرون.

- اوه، پس رفتن بیرون؟!

- بله.

کنار شومینه ایستاد و دستاش رو به طرفش گرفت و به شعله هاش خیره شد و گفت:

- چند تا پرونده تو خونه بود، مجبور شدم بیام خونه. هوا خیلی سرد شده.

نمی دونم چی شد که یهو ازش پرسیدم:

- قهوه می خورید براتون بیارم؟

تو این چند روز فهمیده بودم هیچ علاقه ای به چایی نداره و همیشه قهوه می خوره. یه لحظه سرش رو بلند کرد و بهم نگاه کرد. آبِ دهنم رو قورت دادم و نگاهم رو ازش گرفتم.

- اگه بیاری که ممنون می شم.

به طرفِ آشپزخونه رفتم و قبل از وارد شدن پالتوش رو، روی دسته ی مبل گذاشتم، پلیورم رو در آوردم و مشغولِ آماده کردنِ قهوه شدم. خیلی وقت بود برای کسی، حتی برای خودم چیزی درست نکرده بودم. سینی رو توی دستم گرفتم و اومدم بیرون. ندیدمش، فهمیدم رفته تو اتاقش. ضربه ای به درِ اتاقش زدم، در رو آروم باز کردم. با ورودم نگاهی بهم انداختم و دوباره به کارش مشغول شد. مقابل میزش ایستاده بود و بین زونکن ها دنبال چیزی می گشت. اتاقِ بزرگی بود. فنجونِ قهوه رو، روی میز کوچیکی که کنار شومینه بود گذاشتم و خواستم از اتاق خارج بشم که گفت:

- چرا نمی شینی؟

گُر گرفتم و دستی به لبه ی شالم کشیدم و بدون حرفی روی یکی از دو مبلی که کنار شومینه قرار داشت نشستم و به شعله های آتیش خیره شدم که با یکی از زونکنا اومد و مقابلم نشست. نگاهم رو از شومینه گرفتم و با انگشت های دستم شروع کردم به ور رفتن.

- خودت مگه نمی خوردی؟

- نه، من قبلا چایی خوردم.

زونکن رو کنار گذاشت و فنجونش رو برداشت.

- هنوز ناراحت دخترتی؟

جوابی بهش ندادم و با ناراحتی به میز خیره شدم.

- امروزم گوشیش خاموش بود. نگران نباش فکر نمی کنم این قدر آدم بی مسئولیتی باشه که بخواد تو رو تو نگرانی بذاره، حتما نتونسته باهات تماس بگیره.

دستی به گونم کشیدم و گفتم:

- نمی دونم.

فنجونش رو گذاشت روی میز، کمی به طرفِ جلو خم شد و با لبخند گفت:

- تو اتاقت راحتی؟

باز گُر گرفتم.

- بله ممنون، خوبه.

از جاش بلند شد و با کمی ذوق گفت:

- یه لحظه بلند شو بیا بریم طبقه ی بالا، می خوام یه چیزی رو بهت نشون بدم.

سرم رو گرفتم بالا و با نگرانی بهش چشم دوختم. وقتی دید هنوز نشستم. به طرفِ درِ اتاقش رفت و در رو باز کرد و به طرفم برگشت و گفت:

- بیا.

آروم بلند شدم و به طرفش رفتم.

فصل سی و پنجم

لبخندش بیشتر شد و به طرف پله ها رفت. تو این چند روز هیچ وقت به طبقه ی بالا نرفته بودم. به پله ها که رسیدم یه لحظه ایستادم، وحید روی پله ی چهارم بود که برگشت و گفت:

- چرا وایسادی؟ بیا.

دستم رو، روی نرده تکیه دادم و پام رو، روی اولین پله گذاشتم. وحید دوباره به راهش ادامه داد. بالای پله ها به انتظارم ایستاده بود، وقتی بهش رسیدم گفت:

- چرا تو این قدر نگرانی؟

فقط بهش نگاه کردم که به طرفِ درِ یکی از اتاقا رفت و درش رو باز کرد. با لبخند سرش رو تکون داد:

- بیا.

با قدم های آرومی بهش نزدیک شدم. اول خودش رفت تو و منم پشتِ سرش. اتاقِ بزرگ و دلبازی بود. انگار یه جوری با تمامِ اتاق های دیگه ی اون خونه فرق داشت. پرده های آبیِ بلند، یه تختِ دو نفره ی فوق العاده زیبا با قاب عکس های بزرگ که از دیوار آویزون شده و دارای تصاویری رویایی و آرامش بخشی بودن.

وحید نگاهی بهم کرد و بعد هم با اشاره به اتاق ازم پرسید:

- نظرت چیه؟

نگاهم رو دور تا دور اتاق چرخوندم که نگاهم افتاد به همون تختِ دو نفره که چیزی از زیبایی کم نداشت اما با تمام این زیبایی دلم رو لرزوند و ازش ترسیدم. وحید به طرفِ پنجره رفت و پرده ها رو کمی زد کنار.

- این اتاق رو دوست دارم. وسایلشم سلیقه ی منه اما اگه از هر کدومش که خوشت نیومد بگو تا برات عوضش کنم. این اتاق رو قبل از اومدنت آماده کردم. تازه می تونیم اون اتاقی هم که تو فعلا توش هستی رو بذاریم برای پری.

فکم مثل چوب خشک شده بود و نمی تونست تکون بخوره. وقتی دید مثل میخ تو جام ایستادم، به طرفم اومد و نزدیکم ایستاد.

- خوشت نیومد؟

نمی دونستم چی باید بهش بگم. چشماش رو کمی تنگ کرد و چهره درهم کشید.

- تو نظرت عوض شده، درسته؟

سریع لب هام تکون خوردن.

- نه، نه. راستش انتظارش رو نداشتم.

- پس چرا حرفی نمی زنی؟

- من ... من ...

ازم رو گرفت و دستی به موهاش کشید و همون طور که پشتش بهم بود، گفت:

- بذار یه چیزی رو از حالا بهت بگم، خوشم نمیاد بازیچه باشم. وقتی من با طرفم رو راستم دلم می خواد اونم با من رو راست باشه و فکر نکنه می تونه راحت سرم شیره بماله.

دستِ راستش رو تو جیبِ شلوارش کرد.

- من، توی زندگی اولم خیلی اشتباه کردم، اشتباهاتی که حتی حاضر نیستم یک بارِ دیگه تکرارشون کنم، پس خواهش می کنم با من بازی نکن.

و با این حرف با ناراحتی به طرف در اتاق رفت که زودی بهش گفتم:

- این جا عالیه، فکر نمی کردم این قدر خوش سلیقه باشی.

برگشت طرفم و با تردید بهم نگاه کرد. سعی کردم عادی باشم.

- من که خیلی خوشم اومد. اون پایینم برای پری باشه.

به عمق چشماش خیره شدم. می دونستم حرفام برای خودم نبود. حالا چرا اینا رو گفته بودم خودمم نمی دونستم؟! شاید دلم نیومد ناراحتش کنم. گره ی اخم هاش از هم باز شد و دوباره به طرفم برگشت و مقابلم ایستاد.

- این چند روزه وقت نکردم. راستش یعنی حسابی سرم شلوغ بود. فردا می رم دنبال کارای عقد.

آب دهنم رو قورت دادم با این که گفتنش برام خیلی سخت بود اما تلاش کردم که چشمام قرمز نشه و عادی جلوه کنه و به زحمت بهش گفتم:

- خیلی خوبه.

لبخندی زد و گفت:

- تو که مراسم نمی خوای؟

- من؟ نه، اما اگه خودت ...

- نه، منم نمی خوام.

و بیشتر بهم لبخند زد. فکر نمی کردم یه روزی این قدر راحت جلوی کسی بایستم و راحت تو چشماش نگاه کنم و بهش دروغ بگم و پا روی تمام خواسته های دلم بذارم.

- امروز بریم بیرون؟

ضربان قلبم شدت گرفت.

- این چند روزه، متاسفانه زیاد نتونستم پیشت باشم.

چشمکی بهم زد و گفت:

- یه کم خرید و بعد هم یه شامِ درست و حسابی که مهمونِ خودمی.

می دونستم رنگ به روم نمونده، اما واقعا نمی دونستم این جمله ها چه طور از دهنم خارج می شن.

- باشه، اما اگه کارات زیاده نیازی نیست که خودت رو اذیت ...

- این چه حرفیه؟! برای تو همیشه وقت دارم.

نفسم داشت بند می اومد. سرم رو از شرم و خجالت گرفتم پایین.

- خیلی دوست دارم هر چه زودتر عقد کنیم. این طوری تو هم کمتر اذیت می شی.

دیگه نمی تونستم تو چشماش نگاه کنم.

- می شه بهم نگاه کنی؟

چشمام رو بستم و بهش نگاه نکردم.

- خواهش می کنم.

احساس کردم دارم از استرس می میرم. سرم رو آروم آوردم بالا و چشمام رو به آهستگی باز کردم. خیلی بهم نزدیک شده بود. چنان محو صورتم شده بود که احساس کردم اصلا تو حال خودش نیست. بدنم به طور نامحسوسی می لرزید که فقط خودم متوجه ی لرزشش بودم. نگاهش رو بین دو چشمم چرخوند و گفت:

- چشمات رو خیلی دوست دارم. این طرز نگاهِ بی ریا و خالص. دلم می خواد همیشه همین طوری بمونه و فقطم برای من باشه.

می دونستم تو چشمام حلقه ی اشک جمع شده. یه قدم دیگه بهم نزدیکتر شد.

- بهم قول می دی هیچ وقت این نگاه رو ازم نگیری؟

قفسه ی سینم از فرطِ هیجان و بی قراری شروع کرده بود به بالا و پایین رفتن. وحید انگار فقط دلش می خواست حرف بزنه. نمی دونم اون وحیدِ بد اخلاق و اخمو که به زور حرف می زد کجا رفته بود و حالا این کی بود که داشت این همه با محبت با من حرف می زد؟!

- خدا منو ببخشه که باعث شدم بیفتی تو زندان و این قدر غصه بخوری.

دستِ خودم نبود بالاخره اشکی که نباید از گوشه ی چشمم سُر خورد. چشماش بیش از اندازه مهربون شده بود، رفتارش درست مثل پسر بچه هایی بود که کافی بود کوچکترین محبتی از کسی ببینن و اون وقت بود که دریا دریا محبت بریزن به پای طرف. 

چشمام رو از این همه دروغی که بهش گفته بودم بستم که گرمای دستش رو، روی صورتم احساس کردم. داشت با شستش اشک ها رو از روی گونم و زیر چشمم پاک می کرد.

«خدایا منو ببخش. چرا حرفِ دلم رو بهش نمی زنم؟ اون دیگه داره همسرم می شه. پس چه نیازی به حرف زدن؟!»

همون طور که چشمام رو بسته بودم و اشک می ریختم تو جام ایستاده بودم. احساس کردم داره بهم نزدیکتر می شه. دستِ چپش رو، روی شونم گذاشت. داغون شدم و احساس کردم فرو ریختم. می خواست منو تو آغوشش بگیره، حالا به وضوح می لرزیدم. اونم خوب فهمیده بود و خواست آرومم کنه برای همین خیلی آروم و با احساس گفت:

- ستاره، من دوستت دارم.

و خواست منو بگیره تو آغوشش که صدای مینا خانوم که داشت از طبقه ی پایین می اومد بالا، باعث شد سریع ازم فاصله بگیره. نفسِ از دست رفتم دوباره راهی برای برگشت پیدا کرد. چشمام رو باز کردم، دو سه قدم ازم فاصله گرفته بود و بهم نگاه می کرد. من رنگم پریده بود ولی اون فقط خوشحال بود و لبخند می زد.

- من دیگه برم، خیلی دیرم شده. بعد از ظهر زودتر میام. قبل از اومدنم باهات تماس می گیرم که آماده بشی.

لبخندی شیرینی زد و گفت:

- تا برگردم مراقب خودت باش. بیرونم نرو، هوا سرده. دوست ندارم سرما بخوری، باشه؟

مثل مسخ شده ها قادر به جواب دادن نبودم که دوباره پرسید:

- باشه خانومی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- باشه.

وحید که گویی اولین باره که داره از دخترِ مورد علاقش درخواستِ ازدواج می کنه با خوشحالی و ذوقی که به زور پنهونش می کرد از اتاق خارج شد. قدرتِ پاهام رو از دست دادم و با چند قدم خودم رو به تخت رسوندم و روش نشستم. دستی به صورتم کشیدم و سر انگشتام رو، روی گونم و زیر چشمم که انگشتش رو روشون گذاشته بود حرکت دادم.

فصل سی و ششم

بار دیگه ته دلم خالی شد که به یک باره متوجه شدم روی تختی نشستم که تا فردا، پس فردا باید به همراهِ وحید روش بخوابم. از جام پریدم و با پشتِ دستم جلوی دهنم رو گرفتم و با ناباوری به تخت نگاه کردم. با ترس از تخت فاصله گرفتم. از تصورش هم وحشت می کردم. همون طور که به عقب می رفتم یهو به چیزی برخورد کردم. تندی برگشتم. مینا خانوم با لبخند داشت نگاهم می کرد.

- سلام خانوم.

به چشماش خیره شدم. یه لحظه اصلا نفهمیدم مینا خانوم کی هست و برای فرار از وضعیتِ پیش اومده با دستم کنار زدمش و با تمام سرعت به طبقه ی پایین دویدم و به اتاقم پناه بردم. تا در رو بستم، از داخل قفلش کردم و با ترس پشتِ مبل بزرگی که کنار شومینه بود پنهان شدم و دست هام رو، روی گوشم گذاشتم، چشمام رو بستم و شروع کردم به تکون خوردن، اشکم در اومد. صدای هق هقم هم داشت در می اومد که ضربه ای به درِ اتاق خورد. نمی تونستم جلوی صدای هق هقم رو بگیرم، برای همین دو دستی جلوی دهنم رو هم گرفتم. چند باری مینا خانوم صدام کرد ولی جوابی ندادم. همون طور که تو جام تکون می خوردم و اشک، تمام صورتم رو خیس کرده بود. چند باری که فقط خودم صدام رو بشنوم با خودم گفتم:

- خدایا من نمی خوام، نمی خوام و نمی تونم. نمی خوام!

احساس می کردم اتاقِ به اون بزرگی، مرتب داره کوچیک و کوچیکتر می شه و دلِ منم فشرده تر. یهو حس کردم به یه چیزی برای آرامش نیاز دارم. با عجله همون طور که چهار دست و پا بودم خودم رو به کمد رسوندم و درش رو باز کردم و کیفم رو برداشتم و با دستپاچگی شروع کردم به گشتن. همین که دستم بهش رسید تا از کیف درش آوردم کیف رو پرت کردم به یه طرفی و خودمم همون جا کنارِ تخت در حالی که با دست هام گذاشتمش روی قلبم چشمام رو بستم و تکیه ام رو دادم به تخت و شروع کردم به زمزمه کردن. 

گردنبندِ دعایی بود که تو دوران مجردیم، تو امامزاده از دستِ یه سید گرفته بودم، اون لحظه فکر می کردم تنها چیزیه که می تونه آرومم کنه. بی پناه تر از اونی بودم که بخوام به کسی پناه ببرم و دردم رو بهش بگم و تنها خودِ خدا بود که صدام رو می شنید. صدایی که از ته دلم فریاد می زد و ازش کمک می خواست. همون طور که صدای هق هقم با یادِ خدا و نامش داشت کمتر می شد به خودم گفتم:

- مگه خودت نخواستی؟ پس چرا داری می زنی زیرش؟ اون چه گناهی کرده که تو بهش قول دادی.

که یهو بلند با خودم گفتم:

- آره، آره ولی نمی شه، به خدا نمی شه.

و بازم اشک و خیره شدن به نقطه ای نامعلوم و در فکر فرو رفتن.

- آروم باش ستاره، شاید اولش یه کم سخت باشه ولی بعدش همه چی خوب می شه.

اشک ها رو با پشتِ دست از روی صورتم پاک کردم.

- نه، سخته. این امکان نداره، به خدا نمی تونم. 

«به خاطرِ پری. فقط به فکر خودت نباش. اونم که مردِ خوبیه، کی بهتر از وحید؟! تازه خودش گفت دوستت داره.»

سرم رو به چپ و راست حرکت دادم.

- اما آخه ... 

«بس کن ستاره، دلت میاد اذیتش کنی، اون که چیزی ازت نمی خواد، فقط ازت می خواد که همسرش باشی، تازه هیچیم برات کم نمی ذاره. چرا نمی خوای آینده ی خودت و بچت رو تضمین کنی؟! بلند شو، بلندشو و این بچه بازی ها رو جمع کن و یه آبی به صورتت بزن و خودت رو از این حال و هوا در بیار.»

از جام بلند شدم و با بی قراری طول و عرض اتاق رو طی کردم. به پنجره که رسیدم، نگاهی به حیاطِ خشک و بی روحش که شاخ و برگ درختانش پُر شده بود از برف انداختم.

- نه، نه. من نمی خوام تا آخرِ عمر تو این خونه بمونم. من هیچ علاقه ای به این مرد ندارم، اون منو انداخت زندان، ازشون خواست بهم دستبند بزنن و حالا می خواد منو به زور زنِ خودش کنه، فقط به خاطر سی میلیون!

صدای سرگرد تو گوشم پیچید:

«یعنی ارزشِ خودت و بچت فقط سی میلیون بود؟»

گوشی رو برداشتم و دوباره باهاش تماس گرفتم که همون صدای دیوونه کننده باز شنیده شد. گوشی رو پرت کردم روی تخت. چادرم رو از تو کمد برداشتم و با ته مونده ی پولم بدون این که سر و صدایی ایجاد کنم از طریق اتاقم به طرف حیاط رفتم. می خواستم خودم رو از این خونه نجات بدم، در واقع می خواستم خودم رو از دستِ این مرد نجات بدم. مردی که شاید فقط به فکرِ خودش بود و زندگیِ هیچ کس براش ارزشی نداشت. 

بعضی از قسمت های تو حیاط که برف کمتری داشت به خاطر سرما یخ بسته بود و حالت لیزی پیدا کرده بود. هنوز به در نرسیده بودم که پام لیز خورد، کنترلم رو از دست دادم و روی زمین افتادم. پهلوم به شدت درد گرفت اما با وجودِ درد از جام بلند شدم و صدام در نیومد. شدت باریدن برف هم بیشتر شده بود. گونه هام و نوک بینیم قرمز شده بود. قبل از رسیدن به در به اتاقک نگاهی انداختم. از سرما کسی متوجه ی حیاط و درِ ورودی نبود. آروم در رو باز کردم. تا به بیرون نگاهی کردم تمام امیدهام ناامید شد. جایی که بودیم به جز چند تا خونه ی بزرگِ ویلایی خونه ی دیگه ای وجود نداشت و خبری از ماشینی هم نبود. بخصوص تو این سرما و برفی که می بارید. هیچ کسم جرات نمی کرد از خونه بزنه بیرون. در رو بدونِ بستن رها کردم و از خونه کمی فاصله گرفتم. حتی نمی دونستم باید از کدوم طرف برم. خواستم بر گردم که فکر کردم برگشتنم مصادفه با ازدواج زوریم و یه عمر سوختن و ساختن. 

سرعت قدم هام رو بیشتر کردم. از خونه خیلی دور شده بودم. سینم به سوزش افتاده بود. حسابی سرما تا مغز استخوونم نفوذ پیدا کرده بود و داشت بی حسم می کرد. کلی راه اومده بودم. دیگه خونه ها دیده نمی شدن. باید یه ماشین پیدا می کردم اما دریغ از یه ماشین که فقط رد بشه.

سر جام ایستادم و خوب دور و برم رو نگاه کردم.

- پس چرا یه ماشینم از این ورا رد نمی شه؟ این جا دیگه کجاست؟

دست هام از سرما سر شده بود. دست هام رو به دهنم نزدیک کردم که ماشین مشکی رنگی از دور به چشمم خورد. خوشحال شدم و به طرفش حرکت کردم. کمی که بهش نزدیک شدم. دستم رو براش بلند کردم. ماشین درست جلوی پاهام ترمز کرد که دستم از حرکت ایستاد و بهش خیره شدم. برف پاک کن ماشینش حرکت می کرد و اون با تعجب داشت بهم نگاه می کرد. دستم رو آروم آوردم پایین. از ماشین پیاده شد و یقه ی پالتوش رو داد بالا و اومد به طرفم.

- این جا چی کار می کنی؟

فصل سی و هفتم

سرم رو گرفتم پایین و بهش نگاه نکردم.

- وحید می دونه اومدی بیرون؟

نگاهی به سر و وضعم کرد:

- هیچیم که نپوشیدی؟

از کنارم رد شد و در رو برام باز کرد.

- بیا سوار شو. نمی شنوی؟ بیا سوار شو.

به طرفش رفتم. کنارتر رفت و من سوار شدم. نگاهی بهم انداخت و در رو بست. وقتی پشتِ فرمون نشست، گفت:

- می خواستی جایی بری؟

جوابی بهش ندادم. بخاری رو بیشتر کرد و دریچه ها رو به طرفم تنظیم کرد و کامل به طرفم برگشت و بهم خیره شد.

- داشتی فرار می کردی؟

زودی سرم رو آوردم بالا.

- خُب با این سر و وضع و اون طور که تو می دویدی جز این نمی تونم فکرِ دیگه ای بکنم. وحید اذیتت کرده؟ تو که نمی خواستی چرا بهش گفتی باشه؟

با ناراحتی روش رو ازم گرفت و با یه دست فرمون رو چسبید.

- نه، این داداش من کلا بد شانسه!

دستی به موهاش کشید و نفسش رو داد بیرون.

- دِ یه حرفی بزن که بفهمم دارم اشتباه فکر می کنم.

اشک تو چشمام جمع شد. کمی مهربون تر شد و گفت:

- شایدم این چند روز که تو خونه موندی حوصلت سر رفته، می خوای با هم بریم یه دوری بزنیم؟

بازم سکوت کردم. لباش رو جمع کرد و سرش رو تکون داد و ماشینش رو روشن کرد. اول فکر کردم می خواد بره طرفِ خونه، ولی دور زد و به یه طرف دیگه راه افتاد.

- با حرف نزدن و اشک ریختن به هیچ جای نمی رسی جز این که می ذاری یه سری برات تصمیم بگیرن و مسیرِ زندگیت رو تغییر بدن. از اولم پیشنهادِ وحید یه اشتباهِ محض بود. اگه نمی خوایش، بگو نمی خوایش. نذار بیشتر از این بره جلوتر که بعدها راه برگشتی برات وجود نداشته باشه. می دونم گاهی خیلی سگ اخلاق می شه ولی اون قدرام بد نیست. نمی دونم چرا فقط سکوت کردی؟! فکر می کنی با سکوتت همه می فهمن که چی می خوای بگی؟

یه بند داشت منو زیر سوال می برد که داد زدم:

- تو درباره ی من چه طور فکر کردی؟ یه آدمم که دارم از همه چی سوء استفاده می کنم. آخه چه سوء استفاده ای؟ من که زندان بودم، من که بدهکار بودم، منی که فقط به خاطر سی میلیون، زندگیم از این رو به اون رو شد. پولی که برای امثالِ شماها یه پول تو جیبیه. به من چه که برادرت تو زندگیش سختی کشیده! مگه من نکشیدم. وقتی که اون شوهرِ نامردم برای گرفتن موادش به زور تنها یادگار مادرم رو از دستم کشید بیرون، طوری که تا چند روز به خاطرِ کنده شدن پوستِ دستم، نمی تونستم دست به آب بزنم، وقتی که بتونم یه کار پیدا کنم. کم تو خونه این اون شُستم یا وقتی که به مردم لباسِ بچه می فروختم با اون نگاهاشون که چه قدر تحقیرم نکردن، اینا سختی نیست؟ تا حالا شده عزیزترین کست بهت بگه که گشنشه و تو مجبور بشی که هی بهش دروغ بگی و یه جوری سرش رو گرم کنی که از گشنگی خوابش ببره؟ یعنی فقط

اون سختی کشیده؟ به خاطر زنی که نمی دونم چه بلایی سرش آورده؟! حالا انتظار دارید. تازه غرقِ شادی هم بشم و بگم خدا جون شکرت که بهم بالاخره رو کردی و شانس آوردم. بسه دیگه، چه قدر تحمل کنم؟ آخه چه قدر؟!

دستام رو گرفتم جلوی صورتم و شروع کردم به گریه.

- فکر می کنی برای چی زندم؟ چرا تا حالا کم نیاوردم؟ فقط به خاطر بچمه. دخترم که اگه اون نباشه منم دیگه نمی تونم زندگی کنم. پس تو رو خدا این قدر پولتون رو به رخم نکشید. این قدر فکر نکنید چون پول دارید می تونید هر کاری بکنید، هر کسی رو هم که بخواید بخرید و توی دو ثانیه زنتون کنید؟ برادرت فکر می کنی دنبالِ چیه؟ اون فقط می خواد از زندگیِ گذشته اش فرار کنه. زندگی ای که معلوم نیست توش چه اتفاقی افتاده.

آرش با اخم ماشین رو یه گوشه پارک کرده بود و به نقطه ی نامعلومی خیره شده بود. صورتم رو ازش گرفته بودم و گریه می کردم. با لبه های چادرم اشکای زیر چشمم رو پاک کردم.

- مگه من چند سالمه که باید ازم انتظار داشته باشید که هر کاری خواستید باهام بکنید و صدامم در نیاد.

آرش پُفی کرد و با صدای آرومی گفت:

- چرا تو فکر می کنی کسی که پول دار شد دیگه احساس نداره و همه چی رو از دیدِ پول می بینه؟ وحیدم مثل هر کسی که می تونست عاشق بشه، عاشق شد. عاشقِ دختری به اسم ناهید.

دستمالی رو از تو جعبه کشید بیرون و به طرفم گرفت و ادامه داد:

- خُب نمی تونم بگم برای ازدواجشون یه عالمه مشکلات داشتن، نه، اتفاقا خیلی زودم با هم ازدواج کردن. شاید دوران عقدشون به سه ماهم نرسید.

دستمال رو ازش گرفتم و بهش نگاه کردم.

- از کارای وحید سر در نمی آوردم، برای زنش می مُرد. روزی نبود که وقتی خونه می رفت چیزی براش نگیره. وقتی این کاراش رو می دیدم، همیشه بهش می گفتم، وحید، تو با این کارات این زن رو داری لوس و پُر توقع می کنی اما به حرفام توجهی نمی کرد و کار خودش رو می کرد. اون اوایل که زنش رو دیدم نمی دونستم چه طور آدمیه؟! یه زن بود با یه چهره ی معمولی که زیادی آرایش می کرد.

آرش سرش رو تکون داد و با ناراحتی ادامه داد:

- نمی دونم از چیِ این زن خوشش اومده بود. راسته که می گن وقتی آدم عاشق شد دیگه کور می شه و هیچی رو نمی بینه و به هیچ وجه نمی شه نظرش رو عوض کرد. مادر ما نزدیک به هفت سالی می شه که فوت کرده، پدرمم تا همین سال پیش بود که بعد از جدایی وحید و ناهید سکته کرد و بعد از یک ماه بستری شدن تو بیمارستان مُرد.

سکوتی کرد و نفسش رو داد بیرون.

- به حالای وحید نگاه نکن که کمی از موهاش سفید شده و صورتش شکسته تر شده. همه ی اینا تو این یه سال اتفاق افتاده. بعد از سه سال زندگی کردن به اصرارِ وحید قرار شد بچه دار بشن. ناهید علاقه ای به بچه نداشت. از اون زنایی بود که بیشتر دوست داشت فقط خودش باشه و شوهرش و مدام دنبال خوش گذرونیاش. خیلی تلاش کرد کاری کنه که نظرِ وحید رو عوض کنه اما نتونست. ناهید از اون دسته زنایی بود که موقع بچه دار شدن، همه ی غم و غصشون می شه به هم ریختن هیکل باربیشون. با همه ی این وجود نتونست نظرِ وحید رو عوض کنه و قبول کرد که بچه دار بشن اما چه قبول کردنی؟! یه مدت طولانی قایمکی قرص مصرف می کرد که وقتی وحید فهمید کلی با هم دعوا کردن، حتی تا چند ماه با هم قهر بودن. ناهید از اولشم به دنبال بهانه ای برای بچه دار نشدن بود، تنها دلیلی که ناهید رو تو اون خونه نگه داشته بود وضع مالی وحید بود. از اون جایی که وحیدم بهش قول داده بود نیمی از کارخونه رو به نامش می زنه، سعی می کرد زیاد آتو دستش نده و تا روزی که کارخونه به نامش نشده به سازش برقصه، اما وحید از اون جایی که همیشه بدشانس بود، بازم بدشانسی بهش رو آورد و فهمید که برای بچه دار شدن، یکیشون مشکل داره و اون یه نفرم خودشه و همین شد بهانه ای برای ناهید که بتونه برای همیشه از دستِ وحید راحت بشه. ناهیدی که از خوشحالی نمی دونست باید چی کار بکنه؟! وقتی یادِ اون همه دلسوزیای دروغیش می افتم، حالم ازش به هم می خوره. بیچاره وحید حالا دیگه صداشم در نمی اومد و فکر می کرد چه قدر شرمنده ی ناهیده و هر روز بیشتر از قبل داغون تر می شد. توی تمام اون سال ها کاش وحید می دونست با کی داره زندگی می کنه که بعد از فهمیدنش تا یه هفته افتاد گوشه ی بیمارستان. دقیقا یه هفته به، به نامِ ناهید زدنِ سند مونده بود که اون اتفاق افتاد.

آرش با خشم فرمون رو چسبید و به انگشتاش فشار آورد.

- وحید بعد از اون ماجرا و اومدنش از بیمارستان. تا مدت ها مثل دیوونه ها شده بود. از همه دوری می کرد و هیچ جا نمی رفت. از زنا بدش می اومد.

بهش نگاه کردم، خیلی عصبی شده بود.

- تا حالا هم، فقط به لطف کارشه که داره زندگیش رو می کنه و کمتر به گذشته فکر می کنه. اگرم این پیشنهاد رو بهت داده لابد از زندگی کردن به تنهایی خسته شده. اونم یه مَرده، دل داره و اینم خوب می دونه که هیچ زنی حاضر نمی شه که با مردی ازدواج کنه که نمی تونه بچه دار بشه. هر کیم بگه باشه مطمئنه که به خاطر خودش نیست. وحید خیلی تنهاست.

دو تامون سکوت کردیم.

- اما توام حق داری، واقعا وقتی علاقه ای در کار نباشه حتی دو ساعتم نمی شه زیر یک سقف زندگی کرد.

نگاهی بهم کرد و گفت:

- یه کم تحمل داشته باش. من خودم امشب میام و باهاش حرف می زنم و متقاعدش می کنم که بذاره تو بری. مرد لج بازی نیست که نخواد حرف گوش کنه، اما چیزی که باعث تعجبم شده اینه که چه طور بعد از این همه مدت خواسته دوباره ازدواج کنه؟ کسی که دلِ خوشی از زندگی مشترک نداره! اون حتی مثل خیلی از مردای خوشگذرون هر شب با کسی نبوده که یه جوری خودش رو خالی کنه. کاری که این روزا خیلیا توی هر قشری می کنن.

ماشین رو روشن کرد.

- ولی ستاره، بهتره قبل از هر تصمیمی خوب فکر کنی. وحید الکی به کسی چنین پیشنهادی نمی ده. من برادرم رو خوب می شناسم.

فصل سی و هشتم

به بیرون خیره شدم، وقتی دید حرفی نمی زنم گفت:

- موافقی برگردیم خونه؟

برگشتم و بهش نگاه کردم.

- وحید امروز بهم زنگ زد و گفت بعد از ظهر قراره که با هم برید بیرون؟

چیزی بهش نگفتم. دندون هاش رو بهم فشار داد، سعی کرد لحنش آروم باشه.

- پس اگه می خوای همه چی تموم بشه. نه باهاش برو بیرون و نه دلخوشش کن به چیزی که می دونی وجود نداره. که این بار اگه بشکنه هیچ چیزی نمی تونه سر پاش کنه. دلم نمی خواد برادرِ بزرگم رو این طوری ببینم.

دنده رو گذاشت روی یک و حرکت کرد.

****

به جلوی در خونه که رسیدیم، دو تایی به در خیره شدیم که بعد از چند ثانیه ای دستم رو روی دستگیره گذاشتم.

- برو تو، یه بهانه ای هم جور کن که نمی خوای باهاش بری بیرون. من سعی می کنم بعد از بیمارستان بیام و باهاش حرف بزنم.

سرم رو آوردم بالا.

- ممنون.

پوزخندی زد و با نگاه غمگینی گفت:

- برای فرار از دستِ برادرم ازم ممنونی؟

چیزی نگفتم و پیاده شدم. در رو بستم و به طرف در رفتم که صدام کرد.

- ستاره؟

ایستادم. پیاده شد و خودش رو بهم رسوند.

- نمی خوای یه کم بیشتر فکر کنی؟ حداقل دو، سه روزی ...

در حالی که به خونه های پشتِ سرش چشم دوخته بودم گفتم:

- من از برادرتون متنفر نیستم اما این ازدواجم درست نیست، بهتره هر چه زودتر همه چی تموم بشه.

لب هاش رو به هم فشار داد و گفت:

- باشه، نمی تونم مجبورت کنم.

واردِ خونه شدم و در رو بستم و بهش تکیه دادم. بعد از چند ثانیه صدای روشن شدنِ ماشین و حرکتش اومد.

خوشبختانه کسی متوجه ی نبودنم نشده بود. وارد اتاق شدم، با چادر روی تخت نشستم. به درِ قفل شده نگاهی انداختم. بلند شدم و چادر رو از سرم کشیدم. قفل رو باز کردم و دوباره برگشتم و روی تخت دراز کشیدم. سرمای بیرون رو هنوز تو تنم حس می کردم. پتو رو کشیدم روی خودم و به پنجره خیره شدم. حسابی خوابم گرفته بود. با حرفای آرش کمی امیدوارتر شده بودم. آروم چشمام رو روی هم گذاشتم و با فکر به این که امشب آرش همه چیز رو به وحید می گه، به خواب رفتم.

****

آدم بد خوابی نبودم که بخوام هی تو جام غلت بزنم. بیشترِ وقت همون یه طرف که می خوابیدم همون جور می موندم تا بیدار بشم. تو خواب آب دهانم رو قورت دادم که احساس کردم گلوم کمی درد گرفت. داغی صورتم رو حس می کردم. آروم چشمام رو باز کردم که چشمم به وحید خورد که درست کنارم رو تخت نشسته بود و به من نگاه می کرد.

لبخندی زد و گفت:

- ساعتِ خواب خانوم.

سرش رو با خنده کمی تکون داد.

- می دونی ساعت چنده؟

به ساعت روی میز عسلی نگاهی انداختم. ساعت پنجِ بعد از ظهر بود.

- دو بار با خونه تماس گرفتم که هر بار مینا خانوم گفت خوابی، دلم نیومد بهش بگم بیدارت کنه. ناهارم که حتما نخوردی؟

آب دهانم رو باز قورت دادم که گلوم این بار بدتر درد گرفت و باعث شد چشمام رو ببندم و به چهرم اخمی بدم. پتو رو تا زیر گردنم کشیده بودم. بیشتر به طرفم خم شد.

- حالت خوب نیست؟

- کی اومدی؟

- یه نیم ساعتی هست. ستاره سرما خوردی؟

دستم رو روی گلوم گذاشتم و بار دیگه آب دهنم رو قورت دادم. با ناراحتی سرش رو به طرفم خم کرد.

- با چه "باشه" ای هم، بهم قول دادی که بیرون نری.

خواست دستش رو بذاره روی پیشونیم که زودی تو جام نیم خیز شدم.

- نه، چیزی نیست، یه لیوان شیرِ داغ بخورم خوب می شم.

- والا اون طور که گونه ها و چشمات قرمز شده. شک دارم با یه لیوان شیرِ داغ خوب بشی.

- نه، چیزی نیست.

- پاشو، پاشو ببرمت دکتر.

- نه، گفتم که خوب می شم.

- با من یکی به دو نکن. این طوری تا چند روز دیگه ام تو جات افتادی. به مینا خانوم می گم بیاد کمکت تا لباست رو بپوشی.

به طرف در رفت. نمی دونستم چی صداش کنم که یهو از دهنم پرید:

- وحید نمی خواد.

با لبخند برگشت طرفم، چشماش برق می زد.

- چرا می خواد، دوست ندارم خانومم مریض و سرما خورده باشه.

خجالت کشیدم، سرم رو انداختم پایین و اون از اتاق خارج شد. از دستِ خودم ناراحت شدم و پتو رو زدم کنار. قبل از اومدن مینا خانوم خودم لباس هام رو عوض کردم. مینا خانوم با یه لیوان شیرِ داغ واردِ اتاق شد.

- بیا مادر جون، بخور.

- ممنون، نمی خورم.

- نمی شه باید بخوری.

و به زور نصف لیوان رو به خوردم داد. چادرم رو سرم انداختم و همراهش از اتاق خارج شدم. وحید همزمان از اتاقش در اومد. من و مینا خانوم به طرفِ در رفتیم که وحید با دیدنمون گفت:

- چرا پالتوت رو نپوشیدی؟ مگه تابستونه که فقط مانتو پوشیدی؟

و با این حرف تو اتاقم رفت و بعد از چند ثانیه ای با پالتویی که تو کمد گذاشته بودن بیرون اومد.

- بیا بپوشش.

پالتو رو از دستش گرفتم و تو دستم نگهش داشتم. لبخندی زد و مقابلم ایستاد.

- ای بابا! اگه قرار به نگه داشتنش بود که کمدم این کار رو بهتر از تو می کرد.

مینا خانوم خندش گرفت. وحید چادرم رو از روی سرم برداشت و پالتو رو از دستم گرفت و بازش کرد و رفت پشت سرم.

- تنت کن.

چشمام رو با ناراحتی بستم و همون طور که پالتو رو نگه داشته بود که تنم کنم، دستم رو توی آستین پالتو فرو کردم و به کمکش تنم کردم. اومد مقابلم ایستاد و یقه ی پالتو رو خودش برام درست کرد. پالتو کامل اندازم بود و حسابی هم گرم. از کاراش خجالت می کشیدم و نمی تونستم بهش نگاه کنم. هنوز دستش روی یقه ی پالتو بود که سرم رو آوردم بالا و دیدم داره با محبت بهم نگاه می کنه. مینا خانوم به طرف آشپزخونه رفت.

خواستم چادرم رو بردارم سرم کنم که گفت:

- چرا چادرت نم داره؟

دستی به چادر کشید. تازه فهمیدم موقع خوابیدن همون طور جمعش کرده بودم و روی مبل انداخته بودمش.

- چادر نمی خواد، فقط قراره بریم دکتر، بعدشم تو ماشینیم، جایی نمی ریم.

و کنارم ایستاد که با هم بریم. طبق عادت دستی به لبه ی شالم کشیدم و همراهش از ساختمون خارج شدم. ماشین رو تا جلوی ساختمون آورده بود. سریع در رو برام باز کرد. وقتی پشت فرمون نشست با خنده گفت:

- یادت باشه همه ی برنامه هام رو به هم ریختی ولی اشکالی نداره، فدای سرت.

فصل سی و نهم

به جلوی بیمارستان رسیدیم. سریع چتر رو از صندلی عقب برداشت و پیاده شد. در رو برام باز کرد و چتر رو طوری گرفت که موقع پیاده شدن کاملا بالای سرم قرار بگیره. نزدیک پله ها گفت:

- مراقب باش این جا یخ زده.

دستش رو به طرفم دراز کرد تا دستم رو بگیره که بی توجه به دستش گفتم:

- مراقبم.

لبخندی زد و قدم هاش رو آروم کرد و با هم وارد شدیم.

****

وقتی بیرون اومدیم، جای آمپول کمی درد گرفته بود ولی این قدر نبود که بخوام داد و بیداد و بی قراری راه بندازم.

- بهتره از این به بعد بیشتر مراقب خودت باشی، شنیدی که هم آرش تو خونه و هم دکتر گفت خیلی ضعیفی. الان حالت چه طوره؟

- خوبم، بهتره این قدر حساس نباشید.

- این چیزها رو نباید ساده گرفت، همیشه یه حادثه یا یه اتفاق از یه چیزِ خیلی کوچیک شروع می شه.

سوارِ ماشین شدیم. دست هام رو کمی از سرما به هم مالیدم که با لبخند به طرفم برگشت و گفت:

- خرید که نمی تونیم بریم، شامم که باید یه شب دیگه مهمونت کنم.

ماشین رو روشن کرد.

- امروز رفتم دنبالِ کارا، اگه مشکلی پیش نیاد می تونیم آخرِ همین هفته عقد کنیم.

بهم نگاهی کرد و خواست عکس العملم رو ببینه ولی من نه حرفی زدم و نه واکنشی از خودم نشون دادم. فقط اون موقع به آرش فکر می کردم که آیا امشب میاد و با وحید حرف می زنه؟!

- قبل از بیرون اومدن از خونه، از مینا خانوم خواستم یه شامِ حسابی برامون درست کنه که جبرانِ ناهارتم بشه.

وحید بعد از ماجرای امروز کمی با من راحت تر شده بود و این در حالی بود که من با اون اتفاق معذب تر شده بودم.

- راستی، می دونی من چند سالمه؟

بهش نگاه کردم، لبخندی زد و گفت:

- نترس، زیادی پیر نیستم یعنی راستش رو بخوای باید بگم یه کم که پیر شدم. اگه شما ما رو به غلامی قبول کنی.

با لبخند غمگینی ادامه داد:

- سی و چهار سالمه.

و بازم نگاهم کرد:

- می دونم سنم ازت بیشتره ولی بهت قول می دم خوشبختت کنم.

نمی دونم چرا احساس کردم اگه حرفی نزنم خیلی ناراحت می شه.

- نه، سنتون زیاد نیست.

- برای دل خوشیم می گی؟

لبخند بی جونی زدم و گفتم:

- واقعیت رو گفتم.

و واقعا همین طور بود. سعید از من هشت سال بزرگتر بود، حالا سه سال بیشتر چه فرقی می کرد.

- رانندگی بلدی؟

سرم رو تکون دادم.

- نه.

- یه آموزشگاهِ خوب برات پیدا می کنم و ثبت نامت می کنم. باید خودت یاد بگیری که هر وقت خواستی بدون احتیاج به کسی بتونی بیرون بری.

ناگهان ازش پرسیدم:

- چرا این پیشنهاد رو بهم دادی؟

نگاهی بهم انداخت و لباش رو جمع کرد و به، رو به روش خیره شد و ازم پرسید:

- تو چرا قبول کردی؟

نگاهم رو ازش گرفتم و مثل خودش به، رو به رو خیره شدم و سکوت کردم. لبخند تلخی زد و گفت:

- می دونی بهتره هیچ وقت جواب این سوال ها رو از هم نپرسیم. این طوری خیلی بهتره. می دونم که یه جور فرار از واقعیته ولی بازم بهتره. اینم فهمیدم که تو هیچ علاقه ای به من نداری و به اجبار قبول کردی، اما ...

دنده رو عوض کرد و نفسش رو حبس کرد و دیگه ادامه نداد. بعد از چند ثانیه ای یهو چهرش رو خندان کرد.

- دوست دارم زودتر برسیم خونه، برات یه سورپرایز دارم. امیدوارم ازش خوشت بیاد. امروز مثلا می خواستم به فروشگاهِ یکی از دوستان بریم که وسایلِ اتاقِ پری رو به سلیقه ی خودت بگیری، اما فردا هم می شه این کار رو کرد. هر چی که فکر می کنی لازمه براش بگیر. واقعا دختر نازیه، خیلی دلم می خواد هر چه زودتر تو بغلم بگیرمش. فردا هر جوری که شده ته توش رو در میارم، تا ببینم سرگرد کی بر می گرده، آخه تا اون نیاد، نمی تونیم کاری بکنیم.

وحید خیلی سعی می کرد حرفی پیش بکشه و با من حرف بزنه، اما سکوت و بی توجهی من به حرفاش بالاخره بهش فهموند که سکوت کنه راحت تره. نمی دونستم چی تو مغزش می گذره که بعد از سکوتمون، تا خود خونه حرفی نزد.

****

وارد خونه که شدیم بوی غذا کل خونه رو برداشته بود. وحیدِ بیچاره رو که دمق کرده بودم و اونم دیگه اون شادیِ صبح رو نداشت. تا نزدیکِ اتاقم اومد.

- تا موقعِ شام، کمی بخواب که حالت سرِ جاش بیاد.

سرم رو تکون دادم و وارد اتاق شدم. از پشت سر نگاهی بهش انداختم که با بی حالی به اتاقش رفت و در رو بست. نفسم رو دادم بیرون، در رو بستم و روی تخت نشستم. خوابم نمی برد. هر لحظه منتظرِ آرش بودم. تو این بین مینا خانوم اومد و بهم گفت تا یه ساعت دیگه شام آماده می شه. زنِ کم حرفی بود و سعی می کرد جز کارای خونه کار دیگه ای که بهش مربوط نمی شه نکنه. در کمد رو باز کردم و کت و شلوار سورمه ای رنگی که کتش کمی بلندتر بود برداشتم و جلوی خودم مقابل آینه ی قدی نگه داشتم. روسری سورمه ای براقی که کمی رنگش روشن تر بود، کنارش گرفتم. نمی دونم چرا دوست نداشتم رنگ های روشن بپوشم!

لباس رو روی تخت گذاشتم و به طرف دستشویی رفتم و آبی به سر و صورتم زدم. نگاهی به خودم توی آینه کردم و با خودم گفتم:

- خدا کنه آرش زودتر بیاد.

اصلا حس خوبی برای امشب نداشتم. موقع پوشیدن لباس چند باری هی تصمیم گرفتم با آرش تماس بگیرم، آخه خیلی دیر کرده بود، اما هر بار پشیمون می شدم. به کت و شلوار توی تنم نگاهی کردم.

- حتما برای زنِ قبلیشه وگرنه کی وقت کرده اینا رو برام بگیره.

روسری رو سرم کردم و طوری بستمش که از داخل جلوی یقه ی کت و بپوشونه و از پشتم لبه هاش تو کت باشه. صورت سفیدم تو اون تیرگی ها بیشتر به نمایش در اومد بود. پاچه های شلوار گشاد بود و موقع پا کردن صندل های مشکیِ پاشنه بلند پاهام رو کاملا می پوشوند و قدم رو بلندتر نشون می داد. در حال برانداز کردنِ خودم جلوی آینه بودم که مینا خانوم ضربه ای به در اتاق زد و وارد شد، نگاهی از سرِ تحسین بهم انداخت و با مهربونی گفت:

- شام آماده ست، بفرمایید آقا منتظرتونن.

- ممنون، الان میام.

قبل از خارج شدن، دیدم که مینا خانوم ظرفی روی میز گذاشت و با اجازه ای که از وحید گرفت به طرف در رفت. نفسم رو دادم بیرون و آروم از اتاق خارج شدم.

وحید روی مبل نشسته بود و با گوشیش در حال حرف زدن با کسی بود. به محضِ دیدنم همون طور که حرف می زد بهم خیره شد و سریع مکالمش رو تموم کرد. از جاش بلند شد و با لبخند بهم نزدیک شد. از هول و استرس دستم به طرف روسریم رفت.

- تونستی بخوابی؟

- بله، ممنون.

صندلی رو برام کشید بیرون و من با خجالت روش نشستم. با این که لباس پوشیده بود ولی با نگاه های مستقیمِ وحید توش احساس ناراحتی می کردم. میزِ ناهارخوری هشت نفره بود و مینا خانوم دو سر میز بشقابمون رو چیده بود. وحید هم رفت پشت میز نشست و بهم خیره شد. دستی به زیر چونم کشیدم و سعی کردم بهش نگاه نکنم. از نگاهش داشتم آب می شدم. همون طور که سرم پایین بود، بهش گفتم:

- کاش به آرش می گفتی می اومد؟

- اتفاقا زنگ زد و گفت باهام کار داره ولی بهش گفتم کارش باشه برای یه شب دیگه.

زودی بهش نگاه کردم که داشت با لبخند بهم نگاه می کرد.

- بهتره امشب رو خودمون دو نفر باشیم. فقط من و تو.

آب دهانم رو قورت دادم و به یه طرف دیگه نگاه کردم. متوجه ی ناراحتیم از طرزِ نگاهش شد سرش رو انداخت پایین.

- ببخش باعث ناراحتیت شدم، آخه ظاهرت با این لباس کلی تغییر کرده، یه جورایی خیلی خواستنی تر شدی.

گُر گرفتم و با سر انگشتم عرق روی پیشونیم رو پاک کردم که نگاهم به دو جعبه ی کنار دستش افتاد. متوجه ی نگاهم به جعبه ها شد. لبخندی زد و از جاش بلند شد و به طرفم اومد. حسابی حالم دگرگون شده بود. از این که آرش نیومده بود و هیچی مطابقِ انتظارم نبود، کمی ترسیده بودم. وحید هم از همه جا بی خبر بود. 

جعبه ی اول که کمی بزرگتر بود باز کرد و گردن بندی رو از توش در آورد و مقابلم گرفت. با رنگ پریدگی بهش خیره شدم.

- می ذاری خودم بندازم گردنت؟

کنارم منتظر ایستاد که زودی فهمیدم ازم چی خواسته و با کمی دستپاچگی از جام بلند شدم. مقابلم ایستاد و گیره ی زنجیر و باز کرد و از دو طرف زنجیر رو از گردنم رد کرد و از پشت در حالی که به چشمام خیره شده بود گیره رو بست و با دستش کمی گردنبند رو کشید پایین و در حالی که به گردنبند نگاه می کرد گفت:

- کاش تو این لحظه واقعا مال من بودی و این روسری سرت نبود.

جعبه ی دوم رو باز کرد و انگشتری که روش پُر بود از نگین در آورد و دستم رو که روی میز تکیه داده بودم با دستش گرفت و کمی بالا آوردش و انگشتر رو تو دستم کرد و همون طور که نوک انگشتام رو با دستش لمس می کرد گفت:

- چه قدر به دستت میاد.

شده بودم لبویی که دیگه نمی تونست از قرمزی در بیاد. دو قدم بهم نزدیک شد که ناخواسته یه قدم ازش فاصله گرفتم. هنوز دستم تو دستش بود.

- ستاره، من و تو قراره زن و شوهر بشیم. از چی می ترسی؟

دستم رو از دستش کشیدم بیرون.

- خواهش می کنم، من این طوری راحت نیستم.

دستش رو به گونم نزدیک کرد و گفت:

- اما من که ...

و همین طور که داشت می گفت. دستش رو برای نوازشِ گونم پیش برد که بازم رفتم عقب. فهمید داره زیاده روی می کنه.

- اوه ببخش، من یه لحظه اصلا نفهمیدم دارم چی کار می کنم. راستش تو خانواده ی ما این قدر روی این مسایل حساس نیستند. نه این که نباشند ولی ... بازم باید منو ببخشی گاهی وقت ها یادم می ره که نباید پام رو فراتر از این بذارم. ما هنوز زن و شوهر نیستیم.

بهش نگاه نمی کردم. سرش رو انداخت پایین و به طرف صندلیش رفت و قبل از نشستن گفت:

- بشین، غذاها سرد شد.

غذا تو سکوت خورده شد. ناراحت بود، درست مثل من. چیزی از مزه ی غذاها نفهمیدم. وحید تا آخر دیگه کوچکترین حرفی نزد حتی وسط غذا خوردن از جاش بلند شد و گفت که کمی خسته ست و می خواد زودتر بره بخوابه و با لبخندِ خسته ای شب بخیری بهم گفت و رفت. تا در رو بست قاشق رو توی بشقاب رها کردم و به جای خالیش چشم دوختم. نمی تونستم درکش کنم. یعنی تلاشی هم برای درکش نمی کردم. دستی به گردنبندی که برام گرفته بود کشیدم و به حلقه ی توی دستم نگاهی کردم. حلقه رو با دستِ دیگم تو انگشتم چرخوندم و درش آوردم تو دستم مشت کردم و از جام بلند شدم، به طرف اتاقم رفتم. 

مقابل آینه ایستادم، به خودم خوب نگاه کردم. به آینه نزدیک شدم و دستِ راستم رو، روی آینه گذاشتم. اشک تو چشمام حلقه زد. امروز فهمیده بودم هیچ علاقه ای در کار نیست، وقتی گفت: «بهتره هیچ وقت به این سوال ها جواب ندیم.» 

چشمام رو بستم و حرفش رو به یاد آوردم.

«ستاره، من دوستت دارم.»

گرمای انگشتانش رو یه بار دیگه زیر چشمام حس کردم. دستم رو از روی آینه برداشتم و گوشی رو برداشتم و خیلی آروم شماره ها رو فشار دادم، گوشی رو دم گوشم نگه داشتم و به ساعت

نگاه کردم دو بود. بوق اول، بوق دوم که تازه فهمیدم گوشیش خاموش نیست و چشمام رو باز کردم و نفسم رو حبس کردم که بالاخره بعد از چند روز جواب داد.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل چهلم

- بله؟

از خوشحالی نمی دونستم باید چی کار کنم. حتی نفهمیدم چرا این حرف رو بهش زدم.

- تو این چند وقته کجا بودی؟ نگفتی من از دوری دخترم دق می کنم؟

و اشک از چشمام جاری شد. سکوت کرد.

- چرا تو اون چند روز نیاوردیش؟ نکنه اتفاقی براش افتاده که نمی خوای بهم بگی؟

نفسی کشید و آروم گفت:

- حکمت، آروم باش.

بینیم رو کشیدم بالا.

- خونه ای بیام دنبالش؟

متوجه ی دل نگرانیم شد و سعی کرد با خنده بگه:

- دخترِ خوب، می دونی الان ساعت چنده؟

- مهم نیست، فقط بگو هستی؟ من تا یه ساعت دیگه خودم رو می رسونم.

- حکمت، خودم فردا میارمش.

- به خدا خیلی بدی! تو که می خواستی بری ماموریت باید زودتر می آوردیش.

- یهویی پیش اومد، دستِ منم نبود و من هیچ وقت تو ماموریت گوشیم رو روشن نمی کنم، تازه امشب اومدم خونه.

- پس دخترم تو این چند روز دستِ کی بود؟

- جاش مطمئنه، نگران نباش. تو آدرس خونه ای که هستی رو بهم بده. تا فردا پری رو بیارمش.

- نه، من این طوری طاقت نمیارم. می ترسم باز چیزی بشه و نیاریش، من خودم میام دنبالش.

خنده ی آرومی کرد و خیلی آرامش بخش گفت:

- باشه خانوم، من گفتم اذیت نشی حالا که اصرار داری فردا ساعت نُه بیا. من تو خونم منتظرتم.

حرفش رو باور نکردم، برای همین ازش پرسیدم:

- واقعا! اون موقع هستی؟

- بله، هستم. حالا چرا داری گریه می کنی؟

- برای این که مادر نیستی بفهمی دوری بچه چه دردیه!

- معذرت می خوام، حق با توئه ولی توی این یه مورد واقعا بیگناهم. پریِ شما هم صحیح و سالمه و الان داره خوابِ هفت پادشاه رو می بینه.

لبخندی به لبام اومد و گفتم:

- می شه زودتر بیام؟

- آخه پری این جا نیست، گفتم به کسی سپردمش. اول باید برم اون جا و از اون جا بیارمش. تو نُه بیا، من دخترت رو بهت بدم.

یه دفعه تو خوشحالی بغضی کردم و برای این که بغضم دوباره تبدیل به گریه نشه خنده ی کوتاهی کردم. سکوت کرد. نمی دونم چرا تماس رو قطع نکرده بودم که گفت:

- حکمت، تو خوبی؟ مشکلی نداری؟

ساکت شدم و دستم بی اراده به طرف گردنبند رفت و گفتم:

- فکر می کردم بود و نبودم برات مهم نباشه؟

حرفی نزد. لبخند تلخی زدم.

- آدم ها خیلی زود همه چی رو فراموش می کنن. حتی آدم ها رو هم فراموش می کنن.

احساسِ این که سرگرد یه آشنای خیلی نزدیکه و من می تونم بدون دل نگرانی براش درد و دل کنم باعث می شد که دلم بخواد هی باهاش حرف بزنم و تمام عقده های این چند روزه رو، مو به مو براش بگم و یه جوری اون رو مقصر نشون بدم، اما اون سکوت کرده بود. فهمیدم دوست نداره زیاد حرف بزنه. همیشه همین طور بود، هر وقت به سمتِ کسی می رفتم طرف طوری پسم می زد که خودم از کارم پشیمون می شدم. تو همون سکوتی که هیچ کدوممون حاضر به بر هم زدنش نبودیم، گفتم:

- پس من، فردا راس ساعت نُه میام دنبالش.

فقط گفت:

- باشه.

حس کردم چه قدر تنهام و کسی رو ندارم. خیلی آروم بهش گفتم:

- خداحافظ.

جوابی نداد و من تماس رو قطع کردم. نمی دونم چرا دوست داشتم کمی بیشتر بهم توجه کنه. شایدم منتظرِ یه محبت کوچیک از طرفش بودم. اما برای چی؟ نمی دونم.

فصل چهل و یکم

صبح خیلی زود از خواب بیدار شدم. بی نهایت خوشحال بودم. به ساعت نگاه کردم دو ساعت دیگه می تونستم پری رو بگیرم تو بغلم. زودتر از هر روز دیگه ای آماده شدم و از اتاق خارج شدم. وارد آشپزخونه شدم. مینا خانوم در حال ریختن چایی تو فنجان بود.

- سلام، صبح بخیر.

- سلام مادر، صبح شما هم بخیر.

به چهره ی شادم نگاهی انداخت و با لبخند گفت:

- خیره، امروز خیلی خوشحالی؟

لبخندی زدم و بهش نزدیک شدم.

- می خوام برم بیرون.

- آقا می دونن؟

چهرم کمی تو هم رفت.

- نه، شماره ی آژانس رو داری؟ می خوام تماس بگیرم و بگم یه ماشین بفرستند.

- خُب مادر، صبر کن اگه می خوای جایی بری با آقا برو.

لب هام رو جمع کردم و گفتم:

- نه، راستش نمی خوام مزاحمش بشم.

- آخه این طوریم که بری بیشتر ناراحت می شه.

بعد انگار چیزی یادش اومده باشه گفت:

- اتفاقا خیلی وقته بیداره، داره آماده می شه بره کارخانه، یه لحظه صبر کن.

تا خواستم مخالفت کنم فنجان قهوه ی وحید رو که کنار گذاشته بود برداشت و به طرفِ اتاقش رفت. به ساعت نگاه کردم گویی زمان هم با من سر شوخی داشت و عقربه هاش رو تکون نمی داد، در اتاق باز شد. وحید خارج شد و رو به من گفت:

- جایی می خوای بری؟

- دیشب با سرگرد تماس گرفتم، گوشیش رو روشن کرده بود. گفت امروز می تونم برم و پری رو ازش بگیرم.

لبخندی زد و گفت:

- خُب چرا آژانس؟ خودم می برمت.

- نه، شما می خواید برید کارخانه. وقتتون رو نمی گیرم.

- چه حرفایی می زنی؟! صبحونت رو بخور، با هم می ریم. حالا باید کجا بریم و تحویلش بگیریم؟

- تو خونش ساعتِ نُه منتظره.

ابروش رو داد بالا و با تعجب گفت:

- تو خونش؟

سرم رو تکون دادم.

- باشه، بعد از صبحونه با هم می ریم.

****

خیلی عجله داشتم ولی وحید خیلی راحت مشغولِ جمع و جور کردن کارهاش بود. همش می ترسیدم دیر برسیم و سرگرد بره. به ساعت نگاه کردم، نزدیک به هشت بود. بلند شدم و به طرفِ اتاقش رفتم و ضربه ای به در اتاقش زدم. در رو باز کردم.

سرش رو بلند کرد و با لبخند گفت:

- نگران نباش، دیر نشده. از این جا تا اون جا کمتر از یه ساعت راهه، می رسیم.

کتش رو برداشت و چند تا پرونده رو داخلِ کیفش گذاشت و به در نزدیک شد.

- بریم خانوم.

رو ابرها بودم. چیزی نزدیک به یک هفته دوری بالاخره به پایان رسیده بود.

****

به جلوی خونه که رسیدم با عجله و بدون توجه به حضورِ وحید پیاده شدم و خودم رو به در رسوندم و زنگ رو فشار دادم. ده دقیقه به نُه بود.

- سلام، بیا بالا.

نگاهی به وحید که تو ماشین منتظر بود کردم و گفتم:

- نه، مزاحم نمی شم، بیاریدش پایین.

- بیا بالا، دارم وسایلش رو جمع می کنم، یه کم طول می کشه.

و در رو برام باز کرد. باز به وحید که تو ماشین نشسته بود نگاهی کردم. از خیابون رد شدم و کنارِ ماشین کمی سرم رو خم کردم و بهش گفتم:

- داره وسایلش رو جمع می کنه می گه برم بالا.

- خُب برو بالا.

- تو نمیای؟

- نه، خودت برو. من توی ماشین منتظرت می مونم.

لبخندی زدم و به طرف در رفتم، در رو باز کردم و وارد شدم. به پشتِ در واحدش رسیدم، در نیمه باز بود. ضربه ای به در زدم و در رو آروم باز کردم، صداش اومد:

- بیا تو.

قبل از وارد شدن کفش هام رو در آوردم و وارد هال شدم. سرم رو چرخوندم که از توی یکی از اتاق ها با یه کیفِ کوچیک بیرون اومد. لبخندی زد و گفت:

- سلام، خوش اومدی.

- سلام، کجاست؟

صداش رو کمی آورد پایین و گفت:

- خوابه.

و با دست به اتاقی که ازش در اومده بود اشاره کرد. لبخندم پُررنگ تر شد و به طرفِ اتاق رفتم. پری رو روی تخت خوابونده بود. تازه که می دیدمش فهمیدم چه قدر دلم براش تنگ شده. آروم همون طور که خواب بود تو بغلم گرفتمش و روی تخت نشستم و به چهرش که خوابیده بود با تمام عشق نگاه کردم. دستی به گونش کشیدم و چند باری لپ و لباش رو بوسیدم. همون طور که تو بغلم بود نگاهی به دور تا دور اتاق انداختم. متوجه شدم اتاقِ کارشه. یه میزِ جمع و جور، یه کتابخونه و این تخت که حتما مالِ خودش بوده.

لبخند دیگه ای زدم و دوباره لب های پری رو بوسیدم. سرم رو که آوردم بالا دیدم سرگرد به چهار چوب در تکیه داده و داره منو با لبخند نگاه می کنه.

- وسایلش رو تو کیف گذاشتم، بذار یه کم بخوابه، بیا برات چایی ریختم.

و خودش رفت. بلند شدم و پری رو دوباره خوابوندم روی تخت که یه لحظه چشماش رو باز کرد ولی از اون جایی که غرقِ خواب بود دوباره چشماش رو بست و متوجه ی من نشد.

دستی به موهاش کشیدم و از اتاق خارج شدم. سرگرد روی مبل در حالی که لیوانی تو دستش بود و چایی می خورد بهم نگاهی کرد و با دست بهم تعارف کرد که برم بشینم. لیوان چای رو، روی میز نزدیکم گذاشته بود.

- صبحونه خوردی؟

- بله.

- می تونستم پری رو زودتر می آوردم همه چی یهویی شد. آدرسِ خونه ی زمانی رو هم نداشتم که بیارمش، این شد که به یکی از دوستان سپردمش. خانومش یه مهدکودک داره. این چند روزه پیش منم نبوده.

تعجب کردم و ازش پرسیدم:

- قبلش پیش شما بوده؟

- روزا که خونه نبودم می بردمش همون مهد کودک، شب ها هم آره، پیش من بود.

- باید ازتون تشکر کنم، هر چند این چند روزه دلم مثل سیر و سرکه جوشید.

لبخندی زد و لیوانش رو روی میز گذاشت.

- خودت چی کار کردی؟

سرم رو گرفتم پایین.

- الان پایینه، چرا نیومد بالا؟

- گفت تو ماشین منتظرم می مونه.

- با این که احتمالا خیلی گذشته ولی بهتون تبریک می گم، امیدوارم خوشبخت بشید.

نگاهم رو ازش گرفتم.

- ما هنوز عقد نکردیم.

یه لحظه بهم خیره شد و نفهمید که چی بهش گفتم. دوباره لیوانِ چایش رو برداشت و آروم جرعه ای ازش نوشید. یه دفعه یادِ پیر زن افتادم.

- این همه مدت از همه چی غافل شدم. مادر شوهرم کجاست؟

نفسش رو داد بیرون.

- بعد از این که تو رو بردن، تا بعد از ظهر نتونستم برم خونتون، وقتی هم که رفتم، کسی جواب نداد. از همسایه ها که پرس و جو کردم، فهمیدم از یه پیر زن هم مراقبت می کنی؟ هر چی در زدم، دریغ از یه صدای کوچیک که جوابم باشه. بالاخره صاحب خونت رو پیدا کردم و ازش خواستم در رو برام باز کنه. وقتی رفتیم تو، دیدم که بنده خدا در حالِ جون دادنه. اوضاع و احوالش خیلی بده. سریع با اورژانس تماس گرفتیم و کمتر از نیم ساعت انتقالش دادیم بیمارستان.

دستی به موهاش کشید.

- قبل از رفتن به ماموریت بهش سر زدم. از وقتی که بردیمش بیمارستان رفته بود تو کما، یه روز مونده به تموم شدنِ ماموریتم خبر دادن ...

سرش رو بالا آورد با ناراحتی بهم نگاهی انداخت و گفت:

- واقعا متاسفم، خدا بیامرزدش.

با ناباوری به مبل تکیه دادم.

- دکترا تمام تلاششون رو کردن، ولی خیلی دیر بردیمش، یعنی اگه چند ماه زودتر بیمارستان می بردیش شاید الان ... بهت تسلیت می گم.

چشمام رو بستم، چهرش رو به یاد آوردم. کمی که گذشت گفت:

- باید برای تحویلش بیای بیمارستان، به هر حال تنها آشناش تویی.

با ناراحتی چشمام رو باز کردم، آهی کشیدم. از شنیدنِ خبرِ فوت پیر زن ناراحت شدم ولی از اون جایی که مدت ها به اون حال و روز افتاده بود انگار می دونستم قراره یه روزی تموم کنه و خودم رو برای چنین روزی آماده کرده بودم، اما بازم برام خیلی ناراحت کننده بود. بنده ی خدا توی این یه سال جز درد و عذاب چیزِ دیگه ای نصیبش نشده بود. دستم رو گرفته بودم جلوی دهانم و همش چهره ی آخرین روزش رو به یاد می آوردم.

- هزینه های بیمارستان رو شما دادی؟

نگاهی بهم انداخت و حرف رو عوض کرد.

- گاهی دخترت رو بیار ببینم، خیلی شیرینه، دلم براش تنگ می شه.

بلند شد و پالتوش رو برداشت و تنش کرد، وارد اتاق شد و در حالی که پری رو توی بغلش گرفته بود و پری با چشم های نیمه باز تو بغلش آروم گرفته بود، از اتاق خارج شد. به طرفشون رفتم و خواستم پری رو از تو بغلش بگیرم که گفت:

- بریم پایین، تا اون جا میارمش.

کیفشم برداشت. بچم تو این مدت به بغلِ یکی دیگه خو گرفته بود، هر چند خواب آلود هم بود. پشت سرش راه افتادم. منتظرم شد که منم خارج بشم، در رو بست و همراهِ من از خیابون رد شد و به ماشینِ وحید نزدیک شدیم. وحید با دیدنمون از ماشین پیاده شد که اول سرگرد بهش سلامی کرد و وحیدم آروم جوابش رو داد. بهش نزدیک شد و کیف رو از دستش گرفت. سرگرد سرش رو به طرف پری چرخوند و همون طور که به روی صورتِ پری می خندید گفت:

- عروسک عمو، بازم بیای پیشِ عمو، باشه؟

و با خنده بینیش رو به بینیِ پری مالید و دو بار گونش رو بوسید. همزمان با دستِ آزادش در رو برام باز کرد و ازم خواست سوار بشم. وحید از این کارش خوشش نیومد و کمی عقب تر ایستاد. تا نشستم دستم رو دراز کردم که پری رو ازش بگیرم که قبل از دادنش یه بار دیگه بوسش کرد. پری کمی برای از بغلش در اومدن بی تابی کرد ولی همین که گرما و بوی بدنم رو حس کرد ساکت شد و به چهرم خیره شد. سرگرد به دو تامون نگاهی کرد و لبخند زد.

وحید که حوصلش سر رفته بود به سرگرد نزدیک شد و گفت:

- به خاطر نگهداری از پری ممنون.

- خواهش می کنم، کاری نکردم.

و ازش رو گرفت و دوباره به ما نگاه کرد. وحید رفت و سوار شد. سرگرد در رو بست و کمی از ماشین فاصله گرفت. پری سریع برگشت و به سرگرد خیره شد. انگار تازه فهمیده بود که از بغل کی داره جدا می شه. سرگرد یه دفعه ای انگار که یاد چیزی افتاده باشه. به ماشین نزدیک شد. شیشه رو دادم پایین.

- من امروز می رم دنبال کاراش، فقط هر وقت تماس گرفتم بیا، نیاز به امضای تو داره.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- باشه.

سرگرد نگاهی به پری کرد و براش دستی تکون داد ولی پری فقط با چشمای باز بهش نگاه می کرد. ماشین حرکت کرد و وحید براش بوقی زد. از آینه ی بغل به سرگرد نگاهی کردم. وسط کوچه ایستاده بود و دستاش رو توی جیبِ پالتوش کرده بود و به دور شدنِ ماشین نگاه می کرد. وجود و گرمای دخترم شدید آرومم کرده بود. حسِ این که برای همیشه کنارم می مونه و دیگه نیازی به فرار و بدبختی نیست.

فصل چهل و دوم

وحید حرفی نمی زد. فقط گاهی به پری نگاهی می کرد و بهش لبخند می زد. به جلوی در خونه که رسیدیم، پیاده شدم. وحیدم پیاده شد، کیف رو برداشت و همراهِ ما وارد خونه شد. بیش از اندازه سکوت کرده بود، حتی از دیدنِ پری هم ابراز خوشحالی نکرد و چیزی نگفت. واردِ اتاق شد، کیفش رو، روی تخت گذاشت و رو به من گفت:

- من دیگه برم.

و با این حرف از اتاق خارج شد. اهمیتی به رفتارش ندادم و همراهِ پری روی تخت نشستیم.

- شیطون، دلت برای مامانی تنگ نشده بود؟

- پس عمو کو؟

لبخندی زدم و کلاهش رو برداشتم، دیدم موهاش کوتاه تر شده که بیشتر بهش می اومد.

- کی موهات رو کوتاه کرده؟

- خاله.

لباس های گرمِ بیرونش رو آروم از تنش در آوردم.

- مامان، عمو میاد؟

نگاهی بهش انداختم و به یاد سرگرد افتادم. لبخندِ نیمه جونی زدم و گفتم:

- نه عزیزم، دیگه عمو نمیاد.

بعد از در آوردن لباسش نگاه پُر محبتی بهش کردم و یه بار دیگه محکم تو بغلم گرفتمش که احساس کردم لباسش بوی ادکلنِ سرگرد رو می ده. محکم تر به خودم فشارش دادم و این بار بیشتر بوش رو به بینیم کشیدم و همون طور که خودم رو، روی تخت، رها می کردم. پری رو تو بغلم بوس کردم. با رسیدنِ سرم به تخت دو تایی بلند زدیم زیر خنده. چرخیدم و پری رو، روی تخت گذاشتم، صورتم رو گذاشتم روی شکمش و تکونش دادم که از خنده ریسه رفت.

- مامان قربونِ اون چشم ها و خنده هات بره.

و یه دفعه همه ی صورتش رو غرق بوسه کردم و همزمان با دستم قلقلکش دادم. خنده ی دو تامون کل خونه رو برداشته بود که مینا خانوم وارد شد. با خنده برگشتم طرفش. با لبخند به ما نزدیک شد.

- وای ببین کی اومده؟! مامانت کم خوشگل بود، تو هم اومدی بلا.

خم شد و بغلش کرد. همون طور که پری تو بغلش بود نگاهی بهم کرد و گفت:

- آقا رفتن.

با خیال راحت روسری رو از سرم باز کردم. مینا کنارم همراه با پری نشست.

- اسمت چیه خانوم خوشگله؟

خندیدم و گفتم:

- پری.

- واقعا هم مثل پریاست.

پری رو ازش گرفتم و گفتم:

- داشتم از دوریش می مُردم.

- حق داری مادر، کدوم مادری تحمل کرده که تو بکنی. مخصوصا پری که یه چیز دیگه ست.

با ذوق پری رو تو بغلم کمی تکونش دادم و بهش گفتم:

- گشنت نیست مامان؟ بریم یه چیزی بخوریم؟

- شما بفرمایید، الان براش یه صبحونه ی حسابی درست می کنم که کنار مادرش بخوره.

برای اولین بار بدون ناراحتی و استرس تو پذیرایی نشستم و با پری بازی کردم و کلی از بودنش سر کیف اومدم. در حال دادن صبحونه بهش بودم که گفت:

- مامان، من علوسکم رو می خوام.

با تعجب گفتم:

- عروسکت؟

- همونی که عمو برام گرفته بود.

و یهو با دست هاش بزرگیش رو بهم نشون داد. با خنده در حالی که مینا خانوم از کاراش خندش گرفته بود، بهش گفتم:

- مامان، این که اندازه ی خودته!

- من علوسکم رو می خوام.

فهمیدم حتما براش عروسکی گرفته و حالا که نیست داره بهانه گیری می کنه.

- خودم برات یه بزرگترش رو می گیرم.

- نه، من علوسکِ خودم رو می خوام.

تا ظهر سعی کردم حواسش رو یه جور پرت کنم که یاد عروسکش نیفته. این قدر باهاش بازی کردم که بدون ایراد گرفتن و بد عنقی راحت گرفت خوابید. این بار دلم می خواست در کنار مینا خانوم برای درست کردن غذا کمکش کنم. در حال درست کردن سالاد بودم که صدای تلفن در اومد. مینا خانوم گوشی رو برداشت از طرز حرف زدنش فهمیدم داره با وحید حرف می زنه. گوشی رو که گذاشت سرِ جاش، برگشت طرفم و گفت:

- آقا گفتن برای شام منتظرش نباشید، امشب کمی دیرتر میان.

همون طور که کاهو و چاقو تو دستم بود با تعجب پرسیدم:

- نمیاد؟

مینا خانوم که تعجبم رو دیده بود، در حالِ هم زدن غذا گفت:

- اکثر شب ها خونه نمی اومد، اما این چند روزه که شما اومدی همیشه شب ها به خونه می اومد.

کاهو رو آروم خرد کردم، می خواستم یه عالمه سوال از مینا بکنم ولی می دونستم. چیزی بروز نمی ده.

آخرین تکه ی کاهو رو خرد کردم و خیار رو برداشتم و مشغول پوست کردنش شدم و مینا رو مورد خطاب قرار دادم.

- از بچه ها خوشش نمیاد، درسته؟

برگشت طرفم و نگاهی بهم انداخت و دوباره برگشت و مشغول کارش شد.

- نمی دونم خانوم، تا حالا ندیدم با بچه ها چه طور برخورد می کنن.

- یعنی فکر می کنی از پری خوشش بیاد؟

- خانوم، من چیزی نمی دونم.

خواستم یه سوال دیگه بپرسم که زودی تو حرفم پرید.

- نمی خواید براتون غذا بکشم بخورید؟ ناهارم که نخوردید.

- نه، به پری که صبحونه می دادم یه چیزایی خوردم دیگه اشتهایی برای خوردن ندارم.

با حرفم لبخندی زد و از آشپزخونه خارج شد. همش رفتارهای وحید رو موقع برگشتن می سنجیدم ولی چیزی دستگیرم نمی شد. معمولا موقع تنهایی زیاد با هم حرفی نمی زدیم ولی امروز تو ماشین یه کلامم با من حرف نزد.

«حتما از پری خوشش نیومده!»

مینا هم چیزی نمی گفت. بعد از درست کردن سالاد به طرف اتاقم رفتم و به پری سر زدم. هنوز خواب بود. برگشتم تو هال و روی مبل نشستم و به ساعت نگاه کردم، تا شب خیلی مونده بود. رفتار وحید و سکوتش کمی نگرانم کرده بود. تو افکارِ خودم غرق بودم که مینا خانوم گوشی به دست بهم نزدیک شد.

- یه آقایی تماس گرفتن و می گن که با شما کار داره.

گوشی رو از دستش گرفتم.

- نگفت کیه؟

- خودش رو پارسا معرفی کرد.

سرم رو تکون دادم و گوشی رو دمِ گوشم گرفتم و سلام کردم.

- سلام، امیدوارم که بد موقع تماس نگرفته باشم.

- نه، اصلا.

- می خواستم بگم من همه ی کارها رو کردم، البته برای امروز که دیگه دیر شده و نمی تونی بیای، فردا صبح بیا بیمارستان (...) یه امضا می خوان و بعدشم تحویلش می دن.

نفسم رو دادم بیرون و گفتم:

- نمی دونم بابت تمام زحمتایی که تا حالا بهتون دادم، چه طور ازتون تشکر کنم.

سکوت کرد و حرفی نزد، طبق معمول یه حرف دیگه رو پیش کشید.

- خودم بیام دنبالت یا میای؟

- نه ممنون، خودم میام.

- باشه پس تا فردا، کاری نداری؟

لحن خودمانی که تو حرفاش بود باعث می شد خیلی راحت تر از وحید باهاش ارتباط برقرار کنم و از حرف زدن باهاش به نوعی لذت ببرم و احساس کنم واقعا تو این دنیا کسی رو دارم که به فکرمه. لبخندی زدم و گفتم:

- نه.

سریع قبل از این که بذاره من حرفم رو کامل کنم گفت:

- خداحافظ.

و تماس رو قطع کرد، بعد از شنیدنِ بوق اشغال، لبخندِ تلخی زدم و دکمه ی قرمز رو فشار دادم و تلویزیون رو روشن کردم.

فصل چهل و سوم

وحید، همون طور که گفته بود برای شام نیومد و من به همراه پری شامم رو خوردم. تو این چند ساعت پری گاهی بی تابی سرگرد رو می کرد ولی وقتی کمی باهاش بازی می کردم و حرفای دیگه می زدم زودی فراموشش می کرد و مشغول به کارِ خودش می شد. از اتاقم بعد از خوابوندن پری در اومدم و دوباره به ساعت نگاه کردم، ده شده بود. مینا خانوم هم همه ی کاراش رو کرده بود و رفته بود.

برای خودم چایی ریختم و برگشتم تو پذیرایی. خوابم نمی برد. شایدم بهانه ی به خواب نرفتن، نیومدن وحید بود. تو این چند روز گاهی در طول روز با خونه تماس می گرفت ولی امروز تنها همون یه تماس بود که فقط بگه برای شام نمیاد.

به فیلمی که تلویزیون گذاشته بود نگاه می کردم ولی چیزی ازش نمی فهمیدم. بعد از تموم شدن فیلم متوجه شدم که ساعت یازدهه و هنوز وحید نیومده. به درِ اتاقش نگاهی کردم و از جام بلند شدم، به طرف اتاقش رفتم. نمی دونم کارم درست بود یا نه که وارد اتاقش شدم. با خیالِ راحت تری به خاطرِ نبودنش شروع کردم به ورانداز کردن اتاق. همه چی تو عین سادگی شیک و زیبا بود. پشت میزش رفتم و دستی به گوشه ی میزش کشیدم و صندلی رو عقب کشیدم و روش نشستم که چشمم به قاب عکس کوچیک روی میز که خوابونده بودش افتاد. قاب رو برداشتم و برگردوندمش. وحید به همراه یه زن که دو تایی دستشون رو دور گردن هم انداخته بودن و می خندیدن. خنده ی زن زیاد به دل نمی نشست ولی خنده ی وحید معلوم بود که از ته دله. توی عکس، وحید شادتر بود و قیافش با الانش کلی فرق می کرد. آروم قاب رو برگردوندم سر جاش و این بار درست گذاشتمش که عکس داخل قاب معلوم باشه. عکس تو حیاطِ همین خونه گرفته شده بود. به صندلی تکیه دادم و به عکس خیره شدم. زن، چندان جذابیتی نداشت ولی اون طوری که وحید گرفته بودش، معلومه چه قدر دوستش داره. با دیدنِ عکس یه حس بدی در درونم به وجود اومد. شایدم یه حسِ حسادت که خودم ازش بی خبر بودم.

همون طور به عکس خیره بودم که دوباره، خودم به خاطرِ اون حس، قابِ عکس رو برگردوندم و روی میز خوابوندمش که چشمم به عکس نیفته. از روی صندلی بلند شدم و به طرف کتابخونش رفتم، چیز جالبی که من خوشم بیاد توش ندیدم. به طرف تختش رفتم و آروم روی لبه ی تخت نشستم. نرم و راحت بود. یه بار دیگه به ساعت نگاه کردم. تازه شده بود یازده و ربع. پاهام از لبه ی تخت آویزون بود که روی تخت دراز کشیدم تا ببینم چه قدر راحته. حس نرمی و راحتی تخت وسوسم می کرد که کمی چشمام رو، روی هم بذارم و لذتِ یه چرتِ کوچیک رو، روی این تخت ببرم. دست هام رو، روی سینم گذاشتم، ولی گذاشتم پاهام همون طور آویزون باشه که یهو به خواب نرم. چشمام رو بستم و به خودم گفتم، حالا حالاها نمیاد.

فصل چهل و چهارم

فکر می کردم مدتِ کوتاهیه که چشمام رو روی هم گذاشتم که احساس کردم کسی دمپایی

رو فرشیم رو از پام در آورد و پاهام رو گرفت و روی تخت گذاشت و برقِ اتاق رو خاموش کرد. به گمونِ این که خوابم و دارم خواب می بینم به خودم تکونی ندادم که ملافه ای روم کشیده شد و تخت کمی تکون خورد. یه دفعه از بوی ادکلنش فهمیدم وحید اومده، که این متوجه شدنم خیلی دیگه دیر شده بود. از خجالت و ترس نتونستم چشمام رو باز کنم و با درماندگی مجبور شدم به نقشِ خودم تو خواب همچنان ادامه بدم.

کنارم روی تخت نشسته بود. گرمای بدنش رو کاملا حس می کردم. حتی نمی تونستم برگردم و روم رو ازش بگیرم. فقط خدا خدا می کردم بلند شه و بره که دستم رو با دستش از روی سینم برداشت. گرمای دستش حالم رو دگرگون کرد.

با دستش جای انگشتری که دیشب از انگشتم درش آورده بودم رو چند باری لمس کرد.

«وای خدای من چرا از دستم درش آورده بودم؟!»

دستم که در برابر دستش کمی کوچیک بود رو کاملا تو دستش گرفت و فشارش داد. بعد از چند ثانیه ای کمی به طرفم خم شد و با پشتِ دستِ دیگش شروع کرد به نوازشِ گونَم که داغ کردم، نمی دونم آیا اونم متوجه ی حالم شده بود یا نه؟! ولی دست های اونم خیلی داغ بود که احساس کردم دارم گرمای بدنش رو بیشتر حس می کنم و داره کم کم بهم نزدیک می شه. کمی به لرزه افتادم، هر بازدم نفسش رو، روی صورتم به خوبی حس می کردم. می دونستم رنگم پریده. حتما اونم متوجه ی این رنگ پریدگی شده، پس چرا بلند نمی شد؟! که حس داغی لب هاش روی گونَم دیوونم کرد. احساس کردم قلبم از حرکت ایستاد و بعد حرکت آروم لب هاش که به جای دستش گونم رو نوازش می کرد و باز بوسه ی دیگه ای که بی حسم کرد. بعد از مدتی که برام عمری گذشت آروم سرش رو ازم جدا کرد و دستم رو آروم گذاشت روی سینم و از جاش بلند شد. قلبم به شدت بالا و پایین می رفت. از کنارم بلند شد و از اتاق خارج شد. چشمام رو با لرز باز کردم. نفسم بالا نمی اومد، هنوز فکر می کردم کنارمه. با ترس دستم رو، روی گونَم گذاشتم. صورتم به شدت داغ بود. تو جام نیم خیز شدم و از تخت پایین اومدم. پاهام می لرزید و نمی تونستم درست راه برم. در رو به آرومی باز کردم و از لای در به بیرون نگاهی انداختم. نبود. با عجله از اتاق خارج شدم و خودم رو به اتاقم رسوندم و در رو از تو قفل کردم و دستم رو، روی قلبم گذاشتم و همون طور که عقب عقب از در فاصله می گرفتم. یهو به لبه ی تخت برخورد کردم و سریع برگشتم. پری خواب بود و توی تاریکی اتاق، خوب نمی تونستم چهرش رو ببینم. به ساعت نگاه کردم دو بود. پرده های پنجره، کنار رفته بود که فکر کردم صدایی

از حیاط میاد. چند قدمی به پنجره نزدیک شدم که دیدمش روی نیمکت نشسته بود و سرش رو بین دست هاش گرفته بود و به موهاش چنگ زده بود. حتی لباسِ گرمی هم نپوشیده بود. برف همین طور می بارید و اون مثل یه تکه سنگ روی نیمکت در حالی که خم شده بود نشسته بود و تکون نمی خورد. اشک تو چشمام جمع شد و دستم رو دوباره روی گونم گذاشتم.

- خدایا این چه بازیه که با من شروع کردی؟ من با این مرد چی کار کنم؟

شونه هاش پُر از برف شده بود، از پنجره فاصله گرفتم و روی مبلِ کنار شومینه نشستم. سرم رو گذاشتم روی دست هام و با یاد آوری چند لحظه ی قبل اشکم در اومد.

فصل چهل و پنجم

تا صبح، خواب به چشمم نیومد. وحید هم بعد از نیم ساعتی که بیرون نشسته بود بلند شد و به اتاقش برگشت. اذانِ صبح شده بود و من کنار پری دراز کشیده بودم که صدای سرفه های وحید منو از اون خلسه و سکوت در آورد، سرفه های خشک و پشت سر هم. از جام بلند شدم و به طرفِ در رفتم. دستم رو، روی دستگیره گذاشتم که یاد بوسه هاش افتادم. دستم بی اراده به طرفِ گونم رفت و رنگ باختم. باید خودم رو به اون راه می زدم، نباید می ذاشتم که بفهمه من بیدار بودم و همه چی رو فهمیدم. قفل رو باز کردم و وارد راهرو شدم. هنوز صدای سرفه هاش می اومد و قطع نمی شد. به آشپزخونه رفتم و همون طور که به در اتاقش نگاه می کردم، بسته ی شیر رو برداشتم و سریع یه لیوان شیر، براش داغ کردم. از سرفه هاش معلوم بود بد سرما خورده. قابل پیش بینی هم بود. با اون پیراهنی که تنش کرده بود و نیم ساعت نشستن زیر برف بایدم منتظرِ چنین سرما خوردگی ای می بود. پیش دستی رو برداشتم، لیوان رو گذاشتم توش و به طرفِ اتاقش رفتم. ساعت پنج و سی دقیقه ی صبح بود. ضربه ی آرومی به در اتاقش زدم. جوابی نداد و دوباره سرفه کرد. در رو باز کردم. روی تختش افتاده بود. حسابی عرق کرده بود و موهای روی پیشونیش از عرق خیس شده بودن. هنوز همون لباس های دیشب تنش بود. این قدر بی حال بود که متوجه ی حضورم تو اتاق نشد. سرما خوردگیش این قدر بد بود که می دونستم با یه لیوان شیر هم نمی شه کاری کرد. بهش نزدیک شدم. رنگ به رو نداشت. خم شدم و صداش کردم:

- وحید؟

به خودش تکون داد، ولی چشماش باز نشد. باز صداش کردم.

- وحید؟

آروم و با چشمای به خون نشسته چشماش رو باز کرد و با لب های خشک شدش به هم خیره شد. بهش نگاه کردم. چشماش رو چند باری باز و بسته کرد و نگاهش به لیوانِ توی دستم افتاد. لیوان رو کمی بهش نزدیک کردم و گفتم:

- بیا این رو بخور، فکر کنم بد سرما خورده باشی؟

که چشماش رو بست و سرش رو به یه طرف دیگه گرفت. سعی کرد سرفه نکنه ولی صدای خس خس سینش نشون می داد که نمی تونه طاقت بیاره و دوباره سرفه کرد. کنارش نشستم، لیوان رو نزدیکش کردم و با صدای آرومی گفتم:

- بیا بخور، تا زنگ بزنم به برادرت. داری از تب می سوزی.

دوباره برگشت طرفم و با عجز به زور لب هاش رو تکون داد و گفت:

- از این جا برو.

از حرفش یکه خوردم و با نگرانی بهش چشم دوختم که گفت:

- برو و بذار بخوابم.

و این بار پشتش رو بهم کرد. از جام بلند شدم و بهش خیره شدم که باز سرفه کرد. نفسم رو دادم بیرون، لیوان رو گذاشتم روی میزِ نزدیکِ تختش و به طرفِ در رفتم. قبل از خارج شدن برگشتم و نگاهش کردم. هی سرفه می کرد و تکون می خورد. از اتاق خارج شدم. خیلی ناراحت شده بودم، احساسِ بدی بهم دست داده بود. گوشی رو برداشتم، دفترچه ی تلفن رو باز کردم. شماره ی آرش رو پیدا کردم و باهاش تماس گرفتم. صدای خواب آلودش تو گوشی پیچید.

- چی شده وحید؟

- سلام.

با شنیدنِ صدام، زودی صداش از اون حالت خارج شد و گفت:

- آه! شمایید ستاره خانوم. سلام، چیزی شده که این موقع تماس گرفتید؟

- وحید!

- وحید چی؟ چیزیش شده؟

با نگرانی گوشی رو تو دستم جا به جا کردم و گفتم:

- داره تو تب می سوزه، فکر کنم سرما خورده خیلی سرفه می کنه.

- باشه، باشه. من الان خودم رو می رسونم. گرم نگهش دار تا من برسم.

و زودی تماس رو قطع کرد. به اتاقش برگشتم و پتویی از تو کمد در آوردم و به طرفش رفتم که دیدم کفش هاش هنوز پاشه. پتو رو کنار گذاشتم و پایینِ تخت نشستم. بندِ کفش هاش رو باز کردم، متوجه شد و پاش رو از بین دست هام بیرون کشید. دست هام همین طور رو هوا موند. بهش نگاهی کردم و تو دلم گفتم:

- داری لج بازی می کنی؟!

اهمیتی ندادم و دوباره پاش رو گرفتم که این بار تو جاش نیم خیز شد و با بی حالی نشست و همون طور که زانوهاش رو بالا برده بود با بی حالی و بی حسی هر چه تمام شروع کرد به باز کردن بندها، اما انگار انگشتاش قدرتشون رو از دست داده بودن. ضعف کرد و دستاش رو از پشت به عقب تکیه داد، سرش رو به عقب گرفت و چشماش رو بست که بتونه نیرویی بگیره. کمی بهش نزدیک شدم و دوباره مشغولِ باز کردن شدم که به خودش اومد و دستاش رو از حالت اهرم در آورد و دستم رو پس زد و بند کفش ها رو باز کرد و سعی کرد کفشش رو در بیاره. واقعا این بار دیگه کم آورد و روی تخت افتاد.

سرم رو از روی تاسف تکون دادم و خودم کفشش رو در آوردم. هیچ مقاومتی نتونست از خودش نشون بده. اون یکی کفش رو هم در آوردم و پتو رو روش کشیدم که پتو رو کنار زد و با عصبانیت گفت:

- از اتاقم برو بیرون، چرا نمی فهمی؟ می گم برو بیرون، حوصلت رو ندارم.

سعی کردم آروم باشم و به حرفاش توجهی نکنم. دستمالی برداشتم که عرق روی پیشونی و گلوش رو بگیرم که مچ دستم رو چسبید. سرش رو کمی بالا آورد و با خشم تو چشمام خیره شد.

- برو بیرون، نمی خوام ببینمت. این قدر اذیتم نکن، فقط برو.

کمی که نگاهم کرد دستش از دور مچم شل شد و چشم هاش رو بست، سرش رو به بالش کوبید. اشک تو چشمام جمع شد. باز سرفه کرد. با عصبانیت دستمال رو روی میز پرت کردم و واردِ پذیرایی شدم و روی یکی از راحتی ها نشستم و منتظرِ اومدن آرش شدم.

فصل چهل و ششم

سرفه هاش یه لحظه هم بند نمی اومد. بعد از نیم ساعت آرش خودش رو رسوند. تا وارد شد سریع بهم سلامی کرد و ازم پرسید:

- کجاست؟

- تو اتاقشه.

سرش رو تکون داد و با عجله واردِ اتاقش شد. به در اتاق نزدیک شدم و از لای در نگاهشون کردم. آرش در حال معاینه کردنش بود. نگرانی تو چهره ی آرش بیش از اندازه بود. به دیوار تکیه دادم و احساس کردم یه موجودِ اضافی تو این خونم، برای روندن این افکار با اعصابی به هم ریخته به طرف آشپزخونه رفتم و مشغولِ آماده کردن صبحونه شدم. کمی کارش طول کشید. به اتاق نزدیک شدم که دیدم در حال عوض کردنِ پیراهنِ وحیده و داره دکمه های پیراهنش رو می بنده. وحیدم چشماش رو بسته و راحت خوابیده. کارای آرش طوری بود که انگار داشت برای برادر کوچکترش کاری می کرد، در حالی که وحید از اون بزرگتر بود. آخرم پتو رو کشید روش و پشت دستش رو، روی گونه و پیشونیش گذاشت تا ببینه تبش پایین اومده یا نه.

به آشپزخونه برگشتم، از اتاق در اومد و در رو آروم بست. وارد آشپزخونه شد و پشت میز نشست. یه فنجان چایی براش ریختم و جلوش گذاشتم.

- چرا این طوری شد؟

سعی کردم بی تفاوت باشم و چیزی به روی خودم نیارم برای همین فقط گفتم:

- صبح صدای سرفه هاش رو شنیدم و اومدم بهش سر بزنم که دیدم داره تو تب می سوزه.

آرش دست هاش رو دور فنجان گرفت و با ناراحتی و با صدای عصبی بدون نگاه کردن بهم گفت:

- می دونی از چی نگرانم؟ داره دوباره می شه همون وحیدِ یه سال پیش که داشت جلوی هممون جون می داد.

و بعد با حالتِ طلبکاری گفت:

- داری باهاش چی کار می کنی؟

دستم رو با تعجب به طرفِ خودم گرفتم:

- من؟

- وحید خوب شده بود.

اشک تو چشماش جمع شد و کمی سکوت کرد که این بار سرش رو آورد بالا و مستقیم تو چشمام خیره شد.

- ستاره، بهتره تو از این جا بری، برای همیشه بری. اون دیگه طاقتِ یه شکستِ دیگه رو نداره. دستِ بچت رو بگیر و از این جا برو.

- ولی من که چیزی بهش نگفتم؟

- برو ستاره، هر چی بخوای بهت می دم که مشکلی نداشته باشی. قبل از این که حالش بهتر بشه، برو. طوری برو که انگار از روزِ اولم نبودی، فقط برو. از برادرم دیگه چیزی نمونده.

چونم لرزید. از جام بلند شدم و خیره تو چشماش گفتم:

- می خوای بگی من باعثِ مریضیشم؟

- اگه تو نیستی پس چرا همش باید اسمت رو تو خواب و بیداری هی تکرار کنه. ستاره، چرا نمی فهمی؟! نمی خوام تو هم بشی یکی دیگه از کابوس هاش.

اشکم در اومد. اخمی کرد و برای این که اشکم رو نبینه روش رو ازم گرفت. خواستم جوابی بهش بدم که لب هام رو به هم فشار دادم و با اولین قطره ی اشک به طرفِ اتاقِ خودم رفتم. پری هنوز خواب بود. درِ کمد رو باز کردم و فقط همون وسایلی که از زندان آورده بودم برداشتم و کیفِ پری رو پرت کردم روی تخت و همه ی لباس هاش رو توش چپوندم. لباس های خودم رو هم سریع عوض کردم و پلیورم رو تنم کردم.

پری رو بلند کردم و با گریه لباس های گرمش رو تنش کردم. داشتم کلاهش رو می ذاشتم روی سرش که آرش ضربه ای به در اتاق زد و وارد شد.

- معذرت می خوام یه کم تند رفتم.

بهش نگاه نکردم و کفش های پری رو پاش کردم.

- چرا این قدر ناراحت شدی؟ گفتم که ببخشید.

ساکت شدم و بینیم رو کشیدم بالا که اومد و پری رو از روی تخت برداشت و گرفت تو بغلش.

- چی کار می کنی؟

عصبانی شدم و با صدای بلندی گفتم:

- مگه نمی خوای بریم که برادرت کمتر اذیت بشه؟!

- من یه چیزی گفتم، تو چرا گوش می کنی؟

بلند شدم و بهش نزدیک شدم.

- اصلا من می خوام برم، مگه قرارمون این نبود؟ تو مگه قرار نبود بیای و باهاش حرف بزنی؟

چشماش رو با ناراحتی بست و با صدای آرومی گفت:

- بیام بهش بگم چی؟ بگم این زن، تو رو نمی خواد، دلت رو الکی بهش خوش نکن.

پری رو از تو بغلش بیرون کشیدم و ازش فاصله گرفتم و گفتم:

- آره، آره باید همین رو می گفتی که کار به این جاها نکشه.

- خواهش می کنم ستاره، اون بهت احتیاج داره.

- چی برای خودت می گی؟ کجای کاری آقا؟ وقتی دلش نمی خواد منو ببینه چه طور به من احتیاج داره؟

- ستاره، من می شناسمش، اون دوستت داره.

- شما مردا همتون عین همید، خودخواه، مغرور و فقط همه چی رو برای خودتون می خواید.

کیف و چادرم رو برداشتم و خواستم برم طرف در که جلوم رو گرفت و گفت:

- تو حق نداری از این جا بری.

- این حق رو تو برام تعیین می کنی؟

دو قدم بهم نزدیک شد.

- خواهش می کنم، فقط یه کم بهش فکر کن، باور کن دوستت داره.

- داره که داره، به خاطر سی میلیون که نمی تونم با زندگی خودم و آینده ی دخترم بازی کنم. حالا برو کنار تا سرپا نشده می خوام از این خونه برم.

- باشه، باشه می رم. فقط یه روز دیگه بمون پیشش. خودم باهاش حرف می زنم. این طوری یهویی بری دیوونه می شه.

بهش خیره شدم که با التماس گفت:

- خواهش می کنم، خواهش می کنم ستاره.

فصل چهل و هفتم

کیف از دستم رها شد و با قامتی خمیده لبه ی تخت نشستم.

- چرا دست از سرم بر نمی دارید؟ به خدا خسته شدم، بذار برم پی زندگیم، بذار از این جا برم. نه من به دردِ برادرت می خورم، نه اون می تونه مردِ من باشه، یعنی من زنی نیستم که بتونم اون رو خوشبخت کنم.

آرش عقب تر رفت و به در تکیه داد. سرم رو آوردم بالا و بهش خیره شدم.

- بعضی وقت ها می گم چرا نمی میرم و راحت نمی شم؟ باور کن خستم، خسته از خودم، از مردم، از زندگی.

حرفی نمی زد و فقط بهم نگاه می کرد. بلند شدم و کیف رو از روی زمین برداشتم و به طرفش رفتم که گفت:

- می خوای با این بچه کجا بری؟ اصلا جایی رو داری که بری؟

اشک تو چشمام حلقه زد.

- اگه جا و کس و کاری داشتم که این طوری عروسک خیمه شب بازی دیگران نمی شدم.

لب هاش رو به هم فشار داد و از جلوی در کنار رفت.

- الانم فقط می خوام برم، هر جایی که بشه.

خواستم در رو باز کنم که صدام کرد.

- صبر کن از اون ور نرو، شاید از اون طرف بتونه تو رو از پشتِ پنجره ی اتاقش ببینه.

به درِ اتاق که به حیاط راه داشت اشاره کرد و گفت:

- از این ور بری نمی تونه تو رو ببینه.

و دست کرد تو جیبِ بغلی کتش و کیفِ پولش رو در آورد و نزدیکِ پونصد تومن تراول چک در آورد و به طرفم گرفت:

- بیا، می دونم الان هیچی نداری.

به دستش نگاه کردم، پوزخندی زدم و بهش گفتم:

- نیازی به این پول ها ندارم، به اندازه ی کافی به این پول ها بدهکار شدم، دیگه بسه.

- بد برداشت نکن، به عنوان قرض بهت می دم.

- ممنون، از این قرض ها زیاد دیدم که حالا جواب تمام قرض ها شده بدبختیِ من، بدبختی ای که باعث شده تکلیفِ خودم رو با خودمم ندونم.

در رو باز کردم و بدونِ این که بهش نگاه کنم، گفتم:

- بهش بگو پولش رو هر جوری که شده پس می دم، فکر نکنه فرار کردم، رفتنم به نفع هر دو تامونه.

و دیگه منتظرِ جوابش نشدم و خارج شدم. از خونه که خارج شدم، حتی به پشتم نگاهی نکردم. ناخودآگاه اشکم بعد از بستن در، در اومدن و تا سر خیابون همین طور به خارج شدنشون از چشمام ادامه دادن. آهی کشیدم و ذهنم رو از یادِ وحید خالی کردم. امروز برخلاف اون روز که یه ماشینم پیدا نمی کردم، تک و توک ماشین های سواری رد می شدن. برای یکیشون دستی تکون دادم که جلوی پام نگه داشت. قبل از سوار شدن، برگشتم و به خونه نگاه کردم. همون طور که نگاه می کردم توی دلم گفتم:

- من اونی نبودم که تو می خواستی، متاسفم.

هنوز نمی دونستم کارم درسته یا نه ولی دیگه برای برگشت دیر شده بود و من اون خونه رو برای همیشه ترک کرده بودم. در رو باز کردم و سوار شدم. آدرس بیمارستانی که سرگرد بهم داده بود به راننده دادم. داخلِ ماشین گرم بود. ماشینی که سوارش شده بودم برعکسِ محله ی پول داری که فقط توش ماشین های مدل بالا بود یه پیکانِ ساده بود که رانندش یه پیرمرد بود. سرم رو به عقب تکیه دادم و پری رو تو بغلم جا به جاش کردم. سرش رو روی بازوم نگه داشتم. خدا رو شکر راننده هم مرد چشم چرونی نبود که هی بخواد از آینه بهم نگاه کنه. رادیوش رو روشن کرده بود و آهنگ آرومی در حال پخش بود. چشمام رو، روی هم گذاشتم و با شنیدنِ آهنگ، سعی کردم همه چیزِ اون خونه رو فراموش کنم.

هوا بعد از برفی که دیشب اومده بود کمی سردتر شده بود. قبل از پیاده شدن حسابی پری رو پوشوندم که سرما نخوره. راننده ماشین رو جلوی بیمارستان متوقف کرد. کرایش رو حساب کردم، پیاده شدم. کمی زود اومده بودم. پری هم خواب بود، سرش روی شونم بود. خواستم برم توی بیمارستان که نگهبان جلوم رو گرفت و گفت:

- الان هیچ کدوم از همراه های بیمارها نمی تونن برن تو.

بهش گفتم،برای مادر شوهرم اومدم و می خوام جنازش رو تحویل بگیرم، که باز گفت، باید تا ساعتِ هشت صبر کنم که کارکنان بیان. الان تو رفتنم بی فایده است. توی اون سرما نمی دونستم باید چی کار کنم. به پارکِ رو به روی بیمارستان نگاهی انداختم. فعلا جای دیگه ای برای نشستن نداشتم. برای همین رفتم و روی یکی از نیمکت ها بعد از کنار زدن برف ها نشستم. هوا خیلی سرد بود. یکی از لباس های گرم خودم رو از تو بسته در آوردم و روی پری انداختم. حتی صورتشم پوشوندم. از سرما کمی گونه هاش قرمز شده بود. خودم داشتم یخ می زدم و مرتب تو جام تکون می خوردم و پاهام رو کمی بالا و پایین می کردم. هر کی که از کنارمون رد می شد نگاهی به من و پری می انداخت. به احتمال زیاد همگیشون به عقلم شک کرده بودن که تو این سرما چرا این جا نشستم. نزدیک به ده دقیقه ای نشسته بودم که نگهبان از اتاقک خارج شد و از خیابون رد شد و به طرفِ من اومد.

- چرا این جا نشستی؟

- خودت گفتی باید تا هشت منتظر باشم.

- تا هشت که نیم ساعتی مونده. پاشو بیا تو اتاقک، اون جا گرمه، بچت سرما می خوره.

نگاهی به مردِ مسن انداختم که باز گفت، بلند شم. بلند شدم و همراهش به طرفِ اتاقک رفتم. وقتی نشستم، یه استکان چایی جلوم گذاشت و بخاری کوچیکی که دودكش نداشت رو بهم نزدیک کرد و خودش دورتر از من نشست. به صورتِ پری خیره شدم و با ناراحتی با خودم زمزمه کردم:

- دیگه نمی دونم باید چی کار کنم.

با انگشتم گونش رو نوازش کردم.

- دلم می خواد باور کنی من همه کار برات کردم ولی بیشتر از این نمی تونم.

بالاخره نیم ساعت گذشت و کارکنان بیمارستان کم کم اومدن اما باید منتظرِ سرگرد می شدم. هشت و نیم شد که ماشینش رو اون ورِ خیابون دیدم. با دیدنش بی اراده خوشحال شدم، لبخندی زدم و از جام بلند شدم. مرد متوجه ی حرکتم شد و ازم پرسید:

- فامیلت اومد؟

سرم رو تکون دادم و به سرگرد نگاه کردم. نمی دونم چرا احساس می کردم دلم براش تنگ شده. از خیابون رد شد. سریع وسایلم رو برداشتم و با تشکر از مرد، از داخل اتاقک بیرون اومدم. سرگرد کمی جلوتر از من داشت راه می رفت که صداش کردم.

فصل چهل و هشتم

ایستاد و به عقب برگشت و با تعجب به من نگاه کرد. بهش نزدیک شدم. اونم چند قدمِ رفته رو برگشت و ازم پرسید:

- تنها اومدی؟

به سوالش جواب ندادم و ازش پرسیدم:

- کجا باید بریم؟

- چرا بچه رو تو این سرما با خودت آوردی؟ اصلا از کی این جایی؟

- من؟

- چرا باهات نیومده؟

- می شه زودتر بریم تو.

نگاهی به دست هام کرد و بدون حرف و با کمی اخم پری رو ازم گرفت تو بغلش.

- بیا از این ور باید بریم.

پشتِ سرش راه افتادم. همون طور که جلوتر راه می رفت پرسید:

- چرا وسایلت تو دستته؟

جوابی ندادم و سرم رو گرفتم پایین. ایستاد و برگشت طرفم که مجبور شدم منم وایسم و نگاهش کنم.

- دارم ازت می پرسم چرا تنها اومدی؟ چرا وسایلت رو با خودت آوردی؟ چرا پری رو با خودت آوردی؟

حرفی نزدم که با صدای عصبی گفت:

- کری حکمت؟ با توام!

بهم برخورد و با چشم هایی که پُر از خشم و ناراحتی شده بودن بهش توپیدم.

- من متهمت نیستم که داری باهام این طوری حرف می زنی؟ فکرم نمی کنم نیازی باشه برای هر سوالت یه جواب داشته باشم.

اهمیتی به حرفام نداد و بیشتر بهم نزدیک شد.

- چیزی شده که به من نمی گی؟ صبر کن ببینم، اصلا اون خبر داره که امروز باید بیای این جا؟

عصبانی شدم و پری رو از دستش کشیدم بیرون.

- نه نمی دونه، برای این که سوال های بی سر و تهت رو تموم کنی باید بهت بگم که همه چی رو باهاش تموم کردم و دیگه به اون خونه بر نمی گردم، راضی شدی؟ جواب هات رو گرفتی؟ حالا رضایت می دی بریم و من جنازه رو تحویل بگیرم و بعدم برم به دردِ خودم بمیرم.

نفسش رو با حرص داد بیرون و بچه رو دوباره ازم گرفت و در حالی که نگاهش رو به یه طرف دیگه می گرفت گفت:

- آروم ترم بگی می فهمم که کلا تو یه کله شقی! دیگه نیاز به داد و فریادت نیست.

و راه افتاد. شونه هام رو با حرص انداختم پایین و دنبالش راه افتادم و زیر لب گفتم:

- اینم شده دایه ی مهربون تر از مادر.

برگشت طرفم و گفت:

- تو چیزی گفتی؟

حرفی نزدم و با عصبانیت از کنارش رد شدم. تا تمام کارها رو بکنیم، یکی دو ساعتی طول کشید و بهمون گفتن می تونیم بعد از ظهر جنازه رو تحویل بگیریم.

یه جورایی با هم قهر کرده بودیم و زیاد با هم حرف نمی زدیم، اما با این که با هم قهر بودیم و حرف نمی زدیم هر چی می گفت رو گوش می کردم و چیزی نمی گفتم حتی وقتی بهم گفت سوارِ ماشینش بشم مخالفتی نکردم و سوار شدم. پری رو به بغلم داد و گفت:

- صبحونه خوردی؟

بدون این که نگاهش کنم گفتم:

- نه، میلم ندارم.

- تو که همیشه ی خدا با همه چی قهری! پری چیزی خورده؟

ساکت شدم که گفت:

- صبر کن الان میام.

بعد از چند دقیقه برگشت. دو تا لیوان چایی و چند تا کیک و یه پاکتِ کوچیک شیر گرفته بود. پشتِ فرمون نشست. بهش نگاه نمی کردم. خم شد و پری رو ازم گرفت و روی پاهاش نشوند و نی رو تو پاکت شیر کوچیکی که برای پری گرفته بود فرو کرد و یه بسته کیک برداشت و یه تکه جدا کرد و به خورد پری داد و در حالی که بهش می داد طوری که من بشنوم گفت:

- مامانت قصد داره خودش رو به کُشتن بده، تو چرا گوش می کنی؟

دندونام رو به هم فشار دادم.

- خودت می خوای از نخوردن بمیری با بچه این کارا رو نکن، کاری می کنی که آدم اول صبحی به جای صبحونه چی ها که بهش نده.

نفسم رو دادم بیرون و به بیرون خیره شدم. با خنده نی رو تو دهن پری گذاشت و موهاش رو نوازش کرد و برای این که حرصِ منو در بیاره گفت:

- یعنی حیفِ این بچه که مالِ توئه.

با تعجب برگشتم طرفش، با خنده داشت به خوردنِ پری نگاه می کرد که ازم پرسید:

- حالا کجا می خوای ببریش؟ منظورم اینه که کجا می خوای خاکش کنی؟

- نمی دونم، اصلا در موردش فکر نکردم.

- فامیل و آشنای دیگه ای نداره؟

- نه.

- اگه این طوریه، چرا تو همین شهر خاکش نمی کنی؟

نمی دونستم چی باید بهش بگم؟! در واقع برای من فرقی نداشت که بخوام کجا خاکش کنم. فقط هزینه ی کفن و دفن برام شده بود یه مساله ای که قابلِ حل نبود. به پری که تو بغلش بود نگاهی انداختم و دستم رو به طرفش گرفتم.

- بدینش به من، این طوری اذیت می شید.

- نمی خواد، اذیتم نمی کنه. تو اگه راست می گفتی گشنه از تو خونه برش نمی داشتی و تو این سرما بیرون نمی چرخوندیش.

دیگه طاقت نیاوردم و بهش گفتم:

- تو جز با کنایه حرف زدن و سرزنش، چیز دیگه ای هم بلدی؟

سرش رو بلند کرد و به چشمام خیره شد و خیلی جدی بهم گفت:

- حکمت، خیلی بچه ای. اون موقع که تو زندان بودی بهت گفتم صبر کن که گوش نکردی. نتیجش چی شد؟ این شد که چند روز بری تو خونه ی مردی که نمی خواستیش و محرمت نبود.

بعد در حالی که دندوناش رو به هم فشار می داد گفت:

- حالا نمی دونم چی تو اون خونه بهت گذشته، اصلا بماند، به من هیچ ربطی نداره.

مکثِ کوتاهی کرد و یه تکه ی دیگه کیک به پری داد و ادامه داد:

- فقط کافی بود چند روز دندون روی جیگر بذاری. داشتم از سازمان دیه ی کشور برات تقاضای یه وامِ سی میلیونی می کردم، اما تو با تصمیمِ آنیت گند زدی به همه ی کارای چند روزم. اصلا می دونی چند روز به خاطرِ خانوم از کارام زدم؟ حکمت وجدانن جز دردسر چیز دیگه ای نیستی.

دست هام رو از خشم مشت کردم.

- حتی همون روزی که زمانی تو رو توی اون خیابون گرفت، باعث شدی موردی که چند ماه دنبالش بودیم، از فرصت استفاده کنه و از دستمون در بره.

اشک تو چشمام جمع شد و قبل از خارج شدن از چشمام، با عصبانیت و صدای لرزونی بهش

گفتم:

- اگه این طوریه، چرا نمی ری و منو ول نمی کنی؟ من که برات دردسرم! بچم رو بده می خوام پیاده شم.

- هر جا که می خوای بری برو، ولی حق نداری بچه رو با خودت ببری.

- می گم بچم رو بده.

- اگه بهت ندم، می خوای چی کار کنی؟

- الان داد و فریاد می کنم و به همه می گم بچم رو گرفتی و نمی دی.

ابروهاش رو انداخت بالا.

- خُب داد بزن!

- سرگرد، می گم بچم رو بده.

- می گم نمی دم، این قدرم به من نگو سرگرد.

بعد سرش رو به پری نزدیک کرد.

- بریم پیشِ خاله مهرانه؟

پری چشماش برقی زد و به سرگرد خیره شد. سرگرد لبخندی زد و گونش رو بوسید و بعد در حالِ روشن کردنِ ماشین گفت:

- چاییت رو بخور. نمک گیر نمی شی، نترس.

پری رو بلند کرد و به بغلم داد. خوب فهمیده بود که فعلا نمی تونم جایی برم و برای همین اصلا به حرفام و تهدیدام اهمیت نمی داد. ماشین رو روشن کرد و حرکت کرد. نیم ساعت تو راه بودیم، منم ساکت شده بودم و دیگه صدام در نمی اومد. بعد از رد کردن چند کوچه، جلوی یه مهد کودک نگه داشت و پیاده شد و درِ طرفِ منو باز کرد و خواست پری رو ازم بگیر.

- کجا می خوای ببریش؟

- نمی خوام بخورمش! بعد از ظهر که دنبالِ کارای کفن و دفن و بیمارستان هستیم. می خوای بچه رو هم هی با خودت این ور و اون ور ببری؟ این جا باشه خیالِ دو تامون راحت تره.

دست هام شل شد و بچه رو ازم گرفت و در رو بست. از پشتِ سر نگاهی بهش انداختم، یه پالتوی مشکی که بلندیش تا سر زانوهاش می رسید رو به همراهِ یه شلوار مشکی که پاش کرده بود. ناخودآگاه با زمانی مقایسش کردم. وحید حتی یه بارم پری رو تو بغلش نگرفته بود. ولی سرگرد از هر بهانه ای برای گرفتنش استفاده می کرد. فقط وحید این طور که سرگرد باهام حرف می زد، حرف نمی زد و مهربون تر بود.

یه دفعه دستم به طرف گردنم رفت. یادم رفته بود گردنبند رو در بیارم. هنوز دستم روی زنجیر بود که سرگرد اومد و سوار شد و گفت:

- من یه کم کار دارم، تو رو می رسونم خونه و کارم رو می کنم و بعد میام دنبالت که با هم بریم.

هنوز داشتم به گردنبند فکر می کردم که برگشت طرفم.

- شنیدی چی گفتم؟

دستم رو از روی زنجیر برداشتم و با حالت سوالی گفتم:

- هان؟

ابروش رو انداخت بالا، سرش رو تکون داد و حرکت کرد. به جلوی در خونش که رسیدیم، از تو پالتوش کلیدِ آپارتمانش رو در آورد و به طرفم گرفت:

- خدا رو شکر قبلا که این جا اومدی، پس راهم بلدی. برو کمی استراحت کن تا باهات تماس بگیرم و با هم بریم.

به کلیدِ توی دستش نگاه کردم.

- چیه؟ داری استخاره می کنی؟ بگیرش، من عجله دارم باید برم.

دستم رو به طرفش گرفتم، کف دستم رو باز کردم. کلید رو انداخت توی دستم و دستش رو گذاشت روی دنده و منتظرم شد که پیاده بشم. دستم به طرف دستگیره رفت که گفت:

- حکمت؟

برگشتم طرفش.

- هر چی که بهت می گم از دستم ناراحت نشو، همش فقط به خاطر خودته. تو دیگه تو موقعیتی نیستی که هی بخوای لج بازی کنی و کارِ خودت رو بکنی. کافیه یه تصمیمِ اشتباه بگیری و برای همیشه با همون یه تصمیم زندگیت رو تغییر بدی. پس همه ی حرف ها و رفتارهام رو بذار به پای برادری که دلش نمی خواد اتفاقی برای خواهرش بیفته.

چشمام رو بستم و نگاهم رو ازش گرفتم. از حرفش خوشم نیومد ولی به روی خودمم نیاوردم. پیاده شدم، برام بوقی زد و حرکت کرد. به کلیدای توی دستم نگاهی انداختم و به طرف آپارتمان رفتم.

فصل چهل و نهم

اون روزی که اومده بودم زیاد به خونه توجه نکرده بودم. خونه ی دو خوابه ای بود که فکر کنم زیادی برای سرگرد بزرگ بود. چادر رو از روی سرم برداشتم و تو خونه دوری زدم. وارد آشپزخونه شدم و در یخچال رو باز کردم. توش به اندازه ی خورد و خوراک دو، سه روز مواد غذایی و میوه بود. درش رو بستم و دستی به کتری کشیدم، سرد بود. چادر رو، روی دسته ی صندلی آویزون کردم و کتری رو برداشتم زیرِ شیر آب گرفتمش و پرش کردم. حین پُر کردن به ظرف های کثیفِ توی سینک نگاه کردم. شیرِ آب رو بستم، کتری رو، روی گاز گذاشتم، زیرش رو روشن کردم. دستی به روی کابینت کشیدم و به سر انگشتام نگاهی کردم. روشون پُر از خاک بود. به دور تا دور آشپزخونه خوب نگاه کردم. همه چی سر جاش بود، فقط خاک همه جا رو گرفته بود و اون چند تا ظرف توی سینک. پلیورم رو در آوردم و از آشپزخونه خارج شدم. به دو تا اتاق دیگه سرک کشیدم. یکی که اتاقِ خودش بود، اون جا هم به جز روی میزش روی بقیه ی وسایلِ اتاق گرد و خاک نشسته بود.

در اتاقِ بعدی رو باز کردم. توش یه تختِ دیگه و یه دراور به همراه صندلیش که روش کمی وسایل چیده شده بود و دو تا قاب عکس که روی دیوار آویزون بودن قرار داشت. به هال برگشتم و خوب به خونه نگاه کردم. تا ظهر خیلی مونده بود. همیشه دوست داشتم یه خونه ی جمع و جور مثل این داشتم که هر روز تمیزش کنم و تو آشپزخونش آشپزی کنم.

مانتوم رو در آوردم و روسریم رو باز کردم و دو سرش رو از زیر گردنم رد کردم و از پشت گره زدم. از آشپزخونه چند تا دستمال آوردم و اول مشغول تمیز کردنِ هال و اتاق ها شدم. نمی دونم شاید کار کردن می تونست هم جوابِ محبت هایی باشه که تا حالا سرگرد برام کرده بود و هم منو از فکر و خیال دور کنه.

گاهی موقعِ تمیز کردن یادِ وحید می افتادم اما زودی فکرم رو به یه چیزِ دیگه معطوف می کردم و کمتر ذهنم رو درگیرش می کردم. بعد از تمیز کردن اتاق ها و پذیرایی، به آشپزخونه برگشتم. تصمیم گرفتم یه ناهاری هم برای ظهر درست کنم. خنده داره، این قدر که تو خونه ی سرگرد راحت بودم اصلا تو خونه ی وحید راحت نبودم.

با نگاه کردن تو یخچال و فریزر تصمیم گرفتم فسنجون درست کنم. خودمم خیلی هوس کرده بودم. بعد از درست کردن غذا شروع کردم آشپزخونه رو تمیز کردم. حسابی از کت و کول افتاده بودم. به سبد لباس های کثیفِ کنارِ ماشین لباسشویی نگاهی انداختم و درش رو باز کردم. چند دست لباس توش بود. رو پاهام نشستم و لباس ها رو از هم جدا کردم و دو دستشون کردم و ریختمشون تو لباسشویی.

تازه یادِ کتری افتادم که خیلی وقت بود آبش جوش اومده بود. بلند شدم و برای خودم چایی دم کردم. خوشبختانه تو خونش همه چیز رو جایی گذاشته بود که می تونستم سریع پیداشون کنم. برخلافِ خونه ی وحید که همه چیز از بهترین و گرون ترین بود، این جا تمام وسایلش در عین سادگی زیبا بودن و به دل می نشستن. بعد از تموم شدن کارهام. لیوان چایی رو برداشتم و روی اولین مبل نشستم. احساسِ خوبی داشتم. انگار تو بندِ اسارت کسی نبودم و قرار نبود از چیزی بترسم. فقط گاهی یادِ وحید دل نگرانم می کرد که اگه می فهمید من رفتم، چی کار می

خواست بکنه؟

خیلی وقت بود کار نکرده بودم، باعث شده بود از کار کردن و تمیز کردنِ این خونه لذت ببرم و تو خیالم فکر کنم این خونه ی خودمه و از داشتنش لذت ببرم.

نزدیکِ ساعت یک بود که تلفنِ خونه، صداش در اومد. گوشی رو برداشتم.

- خواب بودی؟

- نه.

- زنگ زدم بهت بگم من دارم میام. تا برم غذا بگیرم و بیام فکر کنم یه نیم ساعتی طول بکشه.

- نه، نه ...

- چی؟

- نمی خواد غذا بگیری.

- ببین، من کاری ندارم تو میل نداری، خودم گشنمه.

از حرفش ناراحت شدم ولی با صدای آرومی گفتم:

- نه، منظورم اینه که من ناهار درست کردم.

ساکت شد و بعد به آرومی گفت:

- باشه، پس من تا یه ربع دیگه میام.

تماس رو قطع کرد. مانتوم رو برداشتم تنم کردم و گره ی روسریم رو باز کردم از جلو بستم. چای تازه دمی هم درست کردم و به انتظارِ اومدنش نشستم.

****

وقتی زنگِ واحد به صدا در اومد، فهمیدم خودشه. رفتم و در رو براش باز کردم. تا نگاهمون به هم افتاد سرم رو گرفتم پایین و بهش سلام کردم. جوابم رو داد و وارد شد. همون طور که پالتوش رو در می آورد یه لحظه به خونه نگاهی کرد و برگشت طرفم.

- تو خونه رو تمیز کردی؟

ترسیدم و با نگرانی ازش پرسیدم:

- کار بدی کردم؟

- آخه ...

همون طور که سرم پایین بود از کنارش رد شدم و گفتم:

- شما بفرمایید تا یه آبی به صورتتون بزنید، منم غذا رو براتون می کشم.

سرش رو با گنگی تکون داد و به طرفِ اتاقش رفت. وارد اتاقش که شد، قایمکی از پشتِ سر بهش نگاه کردم که دیدم داره روی وسایل دست می کشه و هی به سر انگشتاش نگاه می کنه. لبخندی زدم و رفتم که اول براش چایی بریزم. چایی رو گذاشتم روی میزِ توی پذیرایی. تا بیاد، بشقاب ها رو از تو کابینت در آوردم. نگاهی به در اتاقش کردم و بعدم به فنجان چایش که داشت سرد می شد.

فصل و پنجاهم

بشقاب ها رو، روی میز گذاشتم و به اتاقش نزدیک شدم. در رو آروم باز کردم که دیدم ایستاده و داره نماز می خونه. نمی دونم چرا دلم می خواست بایستم و نگاهش کنم. این مرد چیزی داشت که ناخواسته منو به سمتِ خودش می کشوند و با همه ی بد اخلاقی هاش و تندی هاش بازم براش احترام قایل بودم. در رو به آرومی بستم، برگشتم تو آشپزخونه و میز رو چیدم. سالاد رو از تو یخچال در آوردم که از اتاقش خارج شد. سالاد رو گذاشتم روی میز و فنجانِ چایش رو از روی میز برداشتم.

- چرا برش می داری؟

- سرد شده، می رم عوضش کنم.

- نه، همین خوبه.

- داغش یه چیزِ دیگه ست. این دیگه تو این سرما مزه نمی ده.

چونش رو با خنده خاروند و گفت:

- خُب دیگه، معمولا همیشه حرف، حرف خودته ولی بذار اول ناهار بخوریم بعد چایی می خورم.

چیزی نگفتم و پشتِ سرش وارد آشپزخونه شدم. به میز نگاهی انداخت.

- چرا این قدر زحمت کشیدی؟! می دونستم می خوای این کارا رو کنی اصلا نمی ذاشتم بیای تو خونه.

با گوشه ی روسریم ور رفتم و با نگرانی از این که شاید ناراحت شده که چرا از وسایلِ خونه استفاده کردم، گفتم:

- کاری نداشتم بکنم، اگه کاریم نمی کردم حوصلم سر می رفت، گفتم ناهار درست کنم.

صندلی رو کشید عقب و نشست. منم رو به روش بعد از نشستنش، نشستم. لبخندی زد و گفت:

- می دونی چند وقته که فسنجون نخوردم؟

لبخندِ تلخی زدم و چیزی نگفتم. اونم خبر نداشت که منم نزدیک به چند ماهی هست که فسنجون نخوردم.

برای خودش غذا کشید و مشغول شد. برای خودم یه کفگیر کشیدم و گفتم:

- پری؟

که زودی گفت:

- اون جا بهش ناهار می دن، بعدشم باور کن اون جا راحته. اگه تو بهشتِ زهرا مادر شوهرت رو خاک کنی که اشکالی نداره؟

قاشق رو آروم گذاشتم تو بشقاب و سرم رو گرفتم پایین.

- راستش من ...

زبونم بند اومد.

- من ...

- حکمت، نگرانِ هزینش نباش.

سرم رو بلند کردم و بهش خیره شدم.

- اما آخه این درست نیست که ...

با بی حوصلگی سرش رو آورد بالا و برای این که زودتر این بحث رو تموم کنه گفت:

- ببین، بعد از مدت ها می خوام این فسنجون رو راحت بخورم.

ساکت شدم و دوباره قاشقم رو برداشتم. خنده ای کرد و در حالی که قاشقش رو پُر می کرد گفت:

- برعکسِ غُد بازیات دست پختت بد نیستا!

لبخندی زدم و ساکت شدم. نگاه و طرز حرف زدنش، برعکسِ وحید اصلا عذابم نمی داد و این حس که یه موجودِ اضافی تو خونش هستم بهم دست نمی داد. برخلافِ اخلاقِ تندش، چهره ی آروم و مهربونی داشت. همین طور که غذاش رو می خورد، حواسش به من نبود. به مدل موها و فرم صورتش خیره شدم و شروع کردم به مقایسه کردنش با سعید و وحید که یه دفعه سرش رو بالا آورد و غافلگیرم کرد، در حالی که سعی می کرد نخنده گفت:

- چیزی شده؟

رنگم پرید و سریع سرم رو تکون دادم و گفتم:

- نه.

و با حواس پرتی مشغول خوردن شدم. سنگینی نگاهش رو، روی خودم حس کردم. بعد از چند ثانیه ای سرم رو آروم آوردم بالا که دیدم هنوز داره بهم نگاه می کنه. رنگم قرمز شد و دستی به لبه ی روسریم کشیدم و سرم رو گرفتم پایین. از حرکتم لبخندی زد و به خوردنش ادامه داد و دیگه حرفی نزد.

بعد از غذا بلند شد و کمکم کرد، ظرف ها رو جمع کرد و خودش بدونِ این که بهم اجازه بده، ظرف ها رو شُست. آخرین ظرف رو که گذاشت سرِ جاش بهم گفت:

- کم کم آماده شو بریم.

- من آمادم.

برگشت و نگاهی بهم انداخت. لبخندی زد و گفت:

- پس تا من آماده می شم، یه چایی برام می ریزی؟

دستی به روسریم کشیدم و گفتم:

- باشه، الان.

- بابتِ غذا هم ممنون، خوشمزه بود.

گُر گرفتم و روم رو ازش گرفتم و به کتری نزدیک شدم. فنجون چایی روی میز گذاشتم و رفتم که آبی به سر و صورتم بزنم. زیادی رنگم زرد شده بود و دیگه اون شادابی همیشگی رو نداشت. به خودم تو آینه نگاه کردم و دستی به ابروهای کشیده ام کشیدم.

فصل پنجاه و یکم

خیلی وقت می شد که به آرایشگاه نرفته بودم و خودم تا جایی که می تونستم ابروهام رو مرتب می کردم. به صورتِ سفیدم دستی کشیدم و سعی کردم به آینه ی مقابلم لبخندی بزنم و بهش بخندم، اما لب هام از هم باز نشد، یعنی خیلی وقت بود خنده رو فراموش کرده بودم و نمی تونستم به هر چیزی که باعثِ شادیِ دیگران می شه لبخند بزنم و از ته دل بخندم. با ناراحتی دست هام رو آوردم بالا، بهشون خیره شدم. کمی از اون حالت زمخت و خشک خارج شده بودن. روسریم رو باز کردم و گیره ی موهام رو در آوردم و موهام رو کمی باز کردم. خیلی بلند شده بودن و به زور باید جمعشون می کردم. دوباره جمعشون کردم و گیره رو بهشون زدم و روسری رو سرم کردم. این روسری رو بارها و بارها سرگرد روی سرم دیده بود. از این که همش همین لباس ها رو جلوش می پوشیدم خجالت کشیدم، ولی جز اینا چیز دیگه ای هم برای پوشیدن نداشتم. وقتی هم از خونه ی وحید اومدم، یه دونه از لباس هایی که برام گرفته بود رو با خودم نیاوردم. از دستشویی در اومدم. سرگرد در حالِ خوردن چایش بود. پلیور رو که از صبح روی یکی از مبل ها گذاشته بودم برداشتم و تنم کردم، چادرم رو از جا لباسی برداشتم، سرم کردم و کفش هام رو پام کردم. بلند شد و فنجان رو روی اپن گذاشت و به طرفم اومد و کفشاش رو پوشید، در رو باز کرد که من اول خارج بشم. همزمان با خروجش، یکی از همسایه ها که پسر جوونی بود خارج شد و نگاهی به من انداخت و بعد رو به سرگرد سلام کرد. سرگردم به گرمی جوابِ سلامش رو داد. در رو قفل کرد. 

وقتی سوارِ ماشین شدیم. ماشین رو، روشن کرد و گذاشت که کمی ماشین گرم بشه و بعد حرکت کنه. زیاد روم نمی شد مستقیم بهش نگاه کنم، برای همین با نگاه کردن به بیرون و اطرافم نگاهم رو ازش می گرفتم که همین طور که داشت به رو به رو نگاه می کرد ازم پرسید:

- نگفتی چی شد که یه دفعه زدی بیرون؟

سرم رو گرفتم پایین و به داشبورد خیره شدم.

- بهش نمیاد مرد بدی باشه؟

و این بار سرش رو به طرفم چرخوند و بهم خیره شد. جوابی نداشتم که بهش بدم. در واقع خودمم واقعا نمی دونستم برای چی از اون خونه بیرون اومدم اما ته دلم می گفت این فقط یه معامله است و تو با این کارت تبدیل به جنسی می شی که رو دست مونده و برای فروخته شدن به هر کی که از راه می رسه انداخته می شی، البته حرفای آرشم کم بی تاثیر نبود.

وقتی سکوتم رو دید، دنده رو جا به جا کرد و حرکت کرد.

فصل پنجاه و دوم

همه چی این قدر سریع انجام شد که وقتی قبل از خاک ریختن شروع کردن به گذاشتن سنگ ها تازه فهمیدم پیر زن مُرده. بدنش تو کفن کمی کشیده تر شده بود. این صحنه ها رو هم قبلا دیده بودم، وقتی داشتن سعید رو با اون وضعِ اسفناک خاک می کردن و بوی کافوری که تا مدت ها بوش تو بینیم رفته بود و خارج نمی شد.

سرگرد کنارم ایستاده بود. به شدت با دیدنِ این صحنه ها احساسِ سرما می کردم و این سرما با سوزی که می اومد بدتر شده بود و تا مغزِ استخوونم نفوذ کرده بود. باز پیر زن وضعش بهتر بود و این بار علاوه بر من، یه نفر دیگه هم بالا سرِ قبرش بود که یه فاتحه بفرسته. دستِ خودم نبود. همین طور که ایستاده بودم اشکم در اومده بود و به مردی که قبر رو، از خاک پُر می کرد با گریه نگاه می کردم. بعد از این که مرد کارش تموم شد، سرگرد زانو زد و فاتحه ای برای پیرزن خوند. ترس و رخوتی که سراسر وجودم رو گرفته بود نمی ذاشت که قدمی به قبر نزدیک بشم. بغض کرده بودم. همش به یادِ یک سال پیش می افتادم که تک و تنها و همراهِ گور کن، سعید رو برای همیشه تو دلِ خاک، خاک کردیم.

سرگرد متوجه ی دگرگونیم شد، بلند شد و بهم نزدیک شد، کنارم ایستاد و ازم پرسید:

- حالت خوب نیست؟

تازه متوجه شدم خیلی وقته ایستادم و از جام تکون نخوردم. نگاهی بهش انداختم و بدون حرفی به کپه ی خاک نزدیک شدم، نشستم و فاتحه ای خوندم. وقتی بلند شدم چادر رو، روی سرم مرتب کردم و راه افتادم. سرگرد هم که نگرانم شده بود اومد کنارم و هم قدم با من راه افتاد. گریه ی بدون صدا بد جور گلوم رو به درد انداخته بود، حتی نمی تونستم صدام رو در بیارم. تازه یادِ همه ی بدبختی های این یک سال افتاده بودم. به ماشین که نزدیک شدیم، کمی قدم هاش رو تند کرد و دزدگیر رو زد و در رو برام باز کرد. با صدای دو رگه ای که خیلی بم شده بود ازش تشکر کردم و سوار شدم. در رو به آرومی بست و به طرفم خم شد.

- می خوای اگه حالت خوب نیست بریم دکتر؟

بغض رو به همراه آب دهنم قورت دادم و گفتم:

- نه، خوبم.

با این که می دونست اصلا حالم خوب نیست و بغضم باید یه جوری خالی بشه، چیزی نگفت و رفت پشتِ فرمون نشست. باز با نگرانی به منی که تو خودم مچاله شده بودم نگاه کرد و ماشین رو روشن کرد. در طول مسیر به یاد گذشته ها می افتادم و به خودم می گفتم کاش هیچ وقت سعید رو نمی دیدم که حالا تو غریبی و تنهایی، هم خودش و هم مادرش رو خاک کنم. آهی کشیدم و اشکم باز بی صدا در اومد.

نمی دونستم باید سعید رو نفرین کنم و یا براش طلب مغفرت و آمرزش که حالا با یه بچه منو تو این شهرِ دراندشت، بی سرپناه گذاشته و رفته بود، حتی پولِ یه شب مسافرخونه رو هم نداشتم. ساکت شده بودم و صدامم در نمی اومد. فقط امیدم به سرگرد بود و دعا دعا می کردم منو از خونش پرت نکنه بیرون.

سر انگشت های پام یخ و سِر شده بودن. انگشت های پام رو تکون دادم. کفش هام از زیر سوراخ شده بودن و موقع راه رفتن هر چی آب بود رو به خودشون کشیده بودن.

به پشت چراغ قرمز رسیدیم. ماشینِ بغلیمون این قدر صدای ضبطش رو بلند کرده بود که می تونستم به راحتی صدای غمناکِ شکیلا رو بشنوم.

آهنگ و صدای خواننده دوباره اشک رو مهمون چشمام کرد. آهنگی که شاید هیچ ربطی به ناراحتی هام نداشت ولی غمِ تو صداش، داغ دلم رو تازه می کرد. این بار گریم از سرِ تنهایی و بی کسیم بود.

****

ای که تویی همه کسم 

بی تو می گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم 

به هر چی می خوام می رسم

به هر چی می خوام می رسم

وقتی تو نیستی قلبمو 

واسه کی تکرار بکنم

گل های خواب آلوده رو 

واسه کی بیدار بکنم

دست کبوترای عشق 

واسه کی دونه بپاشه

مگه تن من می تونه 

بدون تو زنده باشه

ای که تویی همه کسم 

بی تو می گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم 

به هر چی می خوام می رسم

به هر چی می خوام می رسم

عزیزترین سوغاتیه غبار پیراهن تو

عمر دوباره ی منه دیدن و بوییدنِ تو

نه من تو رو واسه خودم 

نه از سر هوس می خوام

عمر دوباره ی منی 

تو رو واسه نفس می خوام

ای که تویی همه کسم 

بی تو می گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم

به هر چی می خوام می رسم

به هر چی می خوام می رسم

ای که تویی همه کسم 

بی تو می گیره نفسم

اگه تو رو داشته باشم 

به هر چی می خوام می رسم

به هر چی می خوام می رسم

وارد خونه که شدیم کفش هام رو در آوردم. جورابم خیس شده بودن. چادر رو، روی پاهام انداختم که دیده نشه. سرگرد به طرف همون اتاقی رفت که صبح تمیز کرده بودم. درش رو باز کرد و بهم گفت:

- بیا برو تو، یه کم استراحت کن. زیاد حالت خوب نیست.

بهش نزدیک شدم. کمی کنار رفت، واردِ اتاق شدم با چادر لبه ی تخت نشستم. دم در ایستاد و به من که به نقطه ی مقابلم خیره شده بودم نگاه کرد. با ناراحتی دستی به گردنش کشید و به طرفِ آشپزخونه رفت. تو این مدت، اعصابم خیلی ضعیف شده بود و هر چیزی به راحتی روم تاثیر می ذاشت و منو به هم می ریخت.

سرگرد با یه لیوان آب قند وارد شد و همین طور که همِش می زد، رو به روم زانو زد و لیوان رو به طرفم گرفت.

- بیا یه کم بخور، فکر کنم فشارت افتاده.

به لیوانِ تو دستش نگاه کردم که باز صدام کرد.

- حکمت؟

همش اون صحنه ها مرتب جلوی چشمام می اومد. چشمام رو بستم که کمی بیشتر بهم نزدیک شد و با صدای آروم و مهربونی گفت:

- ستاره، بخورش.

سرم رو آوردم بالا و به چشماش خیره شدم. لیوان رو به لبام نزدیک کرد. اشک جلوی چشمام جمع شد. دستم رو بلند کردم، لیوان رو ازش گرفتم. چشمام رو بستم و کمی از آبِ قند رو خوردم که همزمان اشکمم در اومد. سرگرد کمی ازم فاصله گرفت. آب قند رو تا نصفه همراهِ گریه خوردم و گرفتمش تو دستم. لیوان رو ازم گرفت و روی میزِ بغلِ تخت گذاشت و گفت:

- یه کم بخواب، آروم تر می شی.

و خم شد و پتوی پایین تخت رو باز کرد و ازم خواست دراز بکشم. نگاهی بهش انداختم. پام رو آورم بالا و به پهلو دراز کشیدم، پتو رو روم کشید. کمی بالا سرم ایستاد. هنوز دلم می خواست گریه کنم. این قدر که دیگه چیزی از اشکام نمونه. همون طور که با نگرانی بهم نگاه می کرد، پتو رو، روی صورتم کشیدم و بعد از گذشتِ مدتی، صدای هق هقم بلند شد و بلند زدم زیر گریه که همزمان در اتاق بسته شد. بعدم صدای در اصلی، تو جام چرخیدم و با صدای بلندتری گریه کردم. دلم برای همه چی تنگ شده بود. مادرم، پدرم، جوانیم، شادی ها و خنده های از تهِ دلم، برای همه چی، دلم می خواست چشمام رو می بستم و همه چی تموم می شد.

فصل پنجاه و سوم

با احساس سردرد چشمام رو باز کردم. متوجه شدم که شب شده و اتاق در تاریکی فرو رفته. کمی تو جام تکون خوردم و به سقف اتاق خیره شدم که صدای خنده ی پری از تو پذیرایی به گوشم رسید. بعد هم صدای خنده ی سرگرد که سعی می کرد آروم بخنده. دستم رو، روی سرم گذاشتم و تو جام نیم خیز شدم. چشمام رو چند باری باز و بسته کردم و به اطرافم نگاهی کردم. روسریِ روی سرم کمی رفته بود پایین، دستم رو گذاشتم روی سرم و کمی کشیدمش جلو و مرتبش کردم.

چشم هام حسابی باد کرده بود و درد می کردن. از جام بلند شدم و به طرف در رفتم طوری که متوجه نشن در رو باز کردم و از لای در سعی کردم تو پذیرایی رو ببینم. سرگرد روی مبل در حالی که سرش رو به دسته ی مبل تکیه داده بود دراز کشیده بود و زانوهاش رو بالا آورده بود و پری رو، روی شکمش گذاشته بود و پری هم به زانوهاش تکیه داده بود و می خندید. سرگرد هم هی باهاش شوخی می کرد و قلقلکش می داد. یه دفعه از حرکتش خندم گرفت. اصلا بهش نمی اومد این طوری با یه بچه هم بازی بشه. دقیقا مثل بچه ها شده بود. یه پیش دستی هم پُر از میوه های مختلف پوست کنده بود و مرتب یه تکه می ذاشت تو دهن خودش و تکه های کوچک تر رو هم به پری می داد، به پری نگاه کردم. حتی دلتنگی منو هم نمی کرد.

گره ی روسری رو کمی محکم تر کردم و در رو بیشتر باز کردم و از اتاق خارج شدم که بلافاصله سرگرد متوجه ی حضورم شد و توی یه حرکت پری رو از روی خودش برداشت و روی مبل درست نشست و با خنده در حالی که پری رو تو بغلش گرفته بود بهم نگاه کرد و گفت:

- بیدار شدی؟

- فکر کنم که زیادی خوابیدم.

- خسته بودی، حق داشتی. حالا چرا وایسادی؟ بیا بشین.

و بعد در حالی که با خنده لپِ پری رو می کشید، بدون نگاه کردن به من گفت:

- اینم دخترت، صحیح و سالم.

به پری نگاهی کردم و بهش لبخندی زدم که ازم پرسید:

- بهتری؟

نگاهم رو از پری گرفتم، به سرگرد نگاه کردم، سرم رو تکون دادم و گفتم:

- ممنون، خیلی بهترم.

پری رو بیشتر تو بغلش فشار داد و دمِ گوشش با خنده گفت:

- حالا که همه خوبن، مامانتم که بیدار شده، بریم پیتزا بخوریم؟

پری با خنده سرش رو تکون داد و پشت سرِ هم در حالی که دستاش رو به هم می کوبید گفت:

- آره، آره.

سرگرد، سرش رو بلند کرد و با لبخندی به من گفت:

- بریم که دخترتم حسابی گشنه ست. از وقتی که آوردمش خونه، هزار بار خواسته بیاد پیشت تو اتاق، من نذاشتم. ماشاا... همه چیشم به خودت رفته.

با تعجب سرم رو آوردم بالا و بهش خیره شدم که چیزی نگفت و با نگاه کردن به پری روش رو ازم گرفت. وقتی دید هنوز دارم بهش نگاه می کنم، ازم پرسید:

- نمی خوای آماده بشی بریم؟

- چرا بیرون؟ الان بلند می شم و یه چیزی سریع درست می کنم. دیگه خودتون رو به زحمت نندازید.

اخم مصنوعی ای کرد و گفت:

- من به دخترت قول دادم، دیگه نمی تونم بزنم زیرش.

- ولی آخه ...

- ما می ریم آماده بشیم، بهتره توام زودتر آماده بشی که جا نمونی.

و با این حرف همراه پری بلند شد. به ساعت نگاه کردم، نمی تونستم مانعش بشم. ناخودآگاه یاد وحید افتادم.

«یعنی تا الان متوجه شده؟»

نمی دونم چرا فکرِ وحید مثل خوره افتاده بود به جونم.

«اگه لج کنه و دوباره ازم شکایت کنه چی؟»

تو همین فکرها بودم که سرگرد از اتاقش اومد بیرون و با دیدنِ من که هنوز نشسته بودم با لحن بچگانه ای به پری گفت:

- دیدی تو از مامانت زرنگ تری، تو آماده شدی و می خوای بری بیرون ولی مامانت هنوز سرِ جاش نشسته.

به آرومی بلند شدم و با گیجی گفتم:

- من آمادم، فقط برم چادرم رو بردارم و بیام.

سرگرد نگاهی بهم کرد و پرسید:

- چیزی شده؟

نگاهی بهش کردم که دوباره فکر وحید تمام ذهنم رو مشغولِ خودش کرد. هنوز بهم خیره بود که سرم رو تکون دادم و گفتم:

- الان میام.

چادرم رو با آشفتگی و سر دردی که داشتم سرم کردم. نگاهی به خودم توی آینه کردم اما انگار تصویری از خودم رو تو آینه نمی دیدم. چند قدمی به عقب رفتم و به دیوار تکیه دادم و چشمام رو بستم که پری صدام کرد و با مامان گفتنش ازم خواست زودتر از اتاق در بیام.

فصل پنجاه و چهارم

تو ماشین ساکت و بی حرف نشسته بودم و پری هم تو بغلم با انگشت های دستم بازی می کرد. تو افکارم غرق بودم که سرگرد ازم پرسید:

- چی شده؟ از وقتی که از اتاق اومدی بیرون، آشفته به نظر می رسی؟

- نه، نه چیزی نیست؟

- برای همینه که اصلا حواست به چیزی نیست.

با نگرانی برگشتم به طرفش که داشت با دقت تو شلوغی خیابون ها رانندگی می کرد.

- اگه زمانی ازم شکایت کنه. می تونه دوباره منو بندازه زندان؟

چشماش رو ریز کرد و نیم نگاهی بهم انداخت.

- چرا این سوال رو می پرسی؟

لبم رو گاز گرفتم و حرفی نزدم.

- پس درست حدس زدم، تو بدون این که بهش بگی از خونه فرار کردی؟

رنگم پرید. اخمی کرد و بین راه گوشه ای از خیابون ماشین رو پارک کرد و برگشت طرفم.

- بهم بگو دقیقا چی شده؟

با ترس ازش پرسیدم:

- پس می تونه بندازه؟

چشماش رو با کلافگی باز و بسته کرد و گفت:

- نه، جوابِ منو بده.

از نگاهِ جدیش ترسیدم. سرم رو گرفتم پایین و گفتم:

- نتونستم. یعنی هر کاری که کردم نتونستم قبول کنم که زنش بشم.

سرم رو آوردم بالا و به چشماش خیره شدم. از نگاهش خجالت کشیدم، دوباره سرم رو گرفتم پایین و گفتم:

- نمی دونم می تونی حرفام رو بفهمی یا نه؟ اما برام خیلی سخته. با خودم گفتم به خاطر پری قبول می کنم و هر جوری که شده باهاش زندگی می کنم، اما به خدا، به قرآن نتونستم.

اشک تو چشمام جمع شد. سرگرد نگاهی به پری کرد و دوباره به من نگاه کرد و گفت:

- چون رضایت داده دیگه پروندت بسته شده و نمی تونه دوباره ازت شکایت کنه، حتی هیچی رو هم به عنوانِ شرط، قید نکرده که موقعی که خواستی بزنی زیرش بتونه ازت شکایت کنه، اما حکمت، اینم راهش نیست باید بهش می گفتی.

به چشماش خیره شدم و با ناراحتی گفتم:

- سعی کردم ولی نتونستم، تازه فکر می کنم اصلا از پری هم خوشش نمیاد.

مکثی کردم و ادامه دادم:

- مرد بدی نیست، اما ...

نتونستم ادامه ی حرفام رو بزنم، یعنی روم نشد که بزنم. چه قدر سخته که بخوای تمام درد و دلت رو به یه مرد بگی. مردی که شاید هیچیت براش مهم نباشه، اما بازم احساس کنی چه قدر بهت نزدیکه.

- باشه، نمی خواد ادامه بدی.

دستش رو، روی فرمون گذاشت و به فکر فرو رفت. به نیم رخش که زیرِ نور چراغای خیابون جذاب تر شده بود نگاه کردم. هنوز همون جا گوشه ی خیابون تو ماشین بودیم و ماشین ها با سرعت از کنارمون رد می شدن.

یک روز رو تو خونش گذرونده بودم. نمی دونستم فردا رو باید چی کار می کردم. ته دلم می خواست بهم اجازه می داد و می ذاشت که یه چند روزی رو تو خونش می موندم. برای همین، همین طور که دستی به موهای پری می کشیدم با خجالت و صدای لرزونی گفتم:

- می دونم من و دخترم یه سربارِ اضافی براتون هستیم، اما ... اما تو رو خدا فقط برای چند روز، چند روز بذار خونت بمونم که بتونم یه کاری پیدا کنم، بعدش می رم. تا اون موقع خونت رو هم تمیز می کنم و برات غذا می پزم، تازه قولم می دم صدامونم در نیاید. می دونم توقعِ زیادیه ولی به خدا فقط چند روز ...

صدام می لرزید.

- اگه می تونستم بر می گشتم پیشِ خانوادم ولی چه کنم که نمی تونم. هیچ کسِ دیگه راهم نمی ده. به خدا قول می دم بیشتر از یک هفته نشه.

سرگرد با حالت عصبی برگشت طرفم و گفت:

- حکمت، خجالت بکش. مگه من گفتم از خونم برو بیرون که داری این حرفا رو می زنی؟ تو مهمونِ منی تا هر وقتیم که خواستی می تونی بمونی اما بالاخره که باید تکلیفت روشن بشه. می خوای تا آخر عمر این طوری زندگی کنی؟

اشکم در اومد. لباش رو کمی تر کرد و بعد از سکوتی که بیشتر احساس می کردم داره حرفش رو مزه مزه می کنه، گفت:

- حکمت، زمانی مردِ خوبیه، چرا نمی خوای در موردش بیشتر فکر کنی؟

سرم رو به طرفش خم کردم که چند تا قطره اشک از گوشه ی چشمم افتاد بیرون و از روی گونم سُر خورد و تا زیرِ چونم رفت.

- چون پولداره باید برم طرفش؟ چون می تونم تا آخرِ عمر راحت باشم؟

نفسش رو داد بیرون، دستی به موهاش کشید و گفت:

- نمی دونم، والا نمی دونم چی بگم؟ خودمم موندم.

فصل پنجاه و پنجم

در تمام مدت که پشت میز نشسته بودم با سکوت بهشون نگاه می کردم. با پری حرف می زد و بهش غذا می داد، اما یه لقمه هم از گلوم پایین نمی رفت. فکرای مختلفی تو ذهنم به گردش در اومده بودن و منو دچار دلهره می کردن. فکرِ این که ممکنه هر لحظه وحید از در وارد بشه و با خشم به طرفم حمله ور بشه، آزارم می داد. حتما آرش تا به الان همه چی رو بهش گفته. گلوم خشک شده بود، کمی از نوشابه رو تو لیوان ریختم و سعی کردم که گلوم رو تر کنم.

- تو که هیچی نخوردی؟

به پیتزای جلوم نگاهی انداختم و گفتم:

- نمی دونم چرا سیرم.

- با کار کردن توی مهد کودک که مشکلی نداری؟

- مهد کودک؟

- آره، همون جایی که پری رو می برم. گفتم که خانومِ دوستم مسئول اون جاست، فکر نمی کنم مشکلی باشه. اگه تو بخوای، می تونم ازش بخوام یه مدتی رو بذاره که تو اون جا کار کنی، هر چی باشه فعلا می تونه یه کارِ خوب برات باشه، بدونِ دردسر و سختی.

لب هام رو تر کردم و بهش خیره شدم.

- اگرم دوست نداری مجبور نیستی بری چون گفتی می خوای دنبالِ کار بری و دستت تو جیبِ خودت باشه بهت پیشنهاد دادم. در حالی که اگه نظرِ منو می خوای، بهت می گم که فعلا نیازی نیست دنبالِ کار بگردی.

- نه نه، اصلا. اتفاقا خیلی هم خوبه.

- البته فکر نکنم حقوقش زیاد باشه، من خودم فردا باید به یه ماموریتِ چند روزه برم، زمانِ برگشتنم معلوم نیست. همیشه این ماموریت هام این طوریه ولی اگه تو بخوای همین امشب باهاش تماس می گیرم و قضیه رو بهش می گم.

واقعا نمی دونستم چه طور باید ازش تشکر می کردم، تنها کسی هم بود که تا جایی که می تونست و هر کاری که از دستش بر می اومد برام انجام می داد و هر بار با این کاراش احساسِ خوشایندی رو در من زنده می کرد. احساسی که شاید بیشتر از یه حسِ احترام بود. یه حسِ نامعلوم اما خیلی خوشایند و لذت بخش که گاهی تمام وجودم رو درگیرِ خودش می کرد.

موقعِ برگشت، پری تو بغلم به خواب رفته بود و دیگه بهانه ای برای حرف زدن، بینمون نبود. محو تماشای بیرون بودم که خیلی ناگهانی ازم پرسید:

- چند ساله که ازدواج کردی؟

نگاهم رو از فضای بیرون گرفتم و به طرفش برگشتم. نیم نگاهی بهم انداخت و دوباره به رو به روش خیره شد و گفت:

- اگه دوست نداری می تونی جواب ندی.

کلاهِ پری رو بیشتر روی سرش کشیدم و تو بغلم فشارش دادم.

- چهار سال. موقعی که ازدواج کردم، تازه داشتم می رفتم تو نوزده.

دنده رو عوض کرد و با نگاه به پری ازم پرسید:

- تصمیمت برای آینده چیه؟

با ناراحتی به پری خیره شدم و گفتم:

- نمی دونم.

- چرا فکر می کنی اگه برگردی پیش خانوادت قبولت نمی کنن. تو یه زنِ تنها چه طور می خوای تو این شهر زندگی کنی؟ اونم با این همه آدمِ جورواجور.

- خانوادم هیچ وقت قبول نکردن که سعید شوهرمه، چند باری هم برای دیدنشون رفتم ولی هر بار در خونشون رو به روم بستن. حتی یه بارم که خونشون رو عوض کردن بودن و رفته بودن یه جای دیگه مستاجری، بهم آدرس ندادن تا دیگه نتونم پیداشون کنم.

- الان شرایط فرق کرده، مطمئنم که اگه برگردی باهات اون طوری برخورد نمی کنن.

ساکت شدم و جوابی بهش ندادم. این قدر پدرم رو می شناختم که می دونستم برگشتنم مصادف می شه با کلی تو سری خوردن و هر بار سر کوفت زدن که بیا شوهر کرد و حالا بی شوهر برگشته. تازه یه نون خور دیگه هم با خودش آورده و هزار تا حرف و حدیثِ دیگه، به هر حال این زندگی ای بود که خودم انتخاب کرده بودم و نمی تونستم از زیرش در برم. این قدر که حرف های مردم براشون مهم بود آوارگی و بدبختی من، شاید کوچک ترین مشکل، پیشِ چشماشون بود.

بهش نگاه کردم دیگه نگاهم نمی کرد. چهره ی آرومی داشت. یه جورایی آرامش بخش بود، که هر وقت آدم می دیدش، احساسِ امنیت می کرد. امنیتی که انگار با وجودش هیچ وقت از بین نمی رفت.

فصل پنجاه و ششم

به خونه که رسیدم. طبق معمول در رو باز کرد و کنار رفت که اول من وارد بشم. با یه عالمه خجالت و شرم وارد شدم و بدون توقف یه راست به طرف اتاقی که ظهر توش بودم رفتم. پری رو آروم روی تخت خوابوندم و پتو رو، روش کشیدم. چادرم رو از روی سرم برداشتم و چند دقیقه ای رو پیشِ پری نشستم که مطمئن بشم خوابش برده. وقتی از اتاق خارج شدم دیدم در اتاق سرگرد نیمه بازه، یه فنجون چایی براش ریختم و تو سینی گذاشتم و به طرفِ اتاقش رفتم. ضربه ای به درِ اتاقش زدم که گفت:

- بفرمایید.

در رو آروم باز کردم. لبه ی تختش نشسته بود. یه ساکم کنار خودش گذاشته بود و چند دست لباس هم روی تخت بود که یه دفعه ای چشمم به اسلحه ی توی دستش افتاد که در حال ور رفتن باهاش بود. همون جا دم در با ترس به دستاش خیره شدم. سرش رو آورد بالا و با لبخند گفت:

- نترس، نمی خوام کسی رو بکشم. قبل از هر ماموریتی چکش می کنم وگرنه زیاد به کارم نمیاد.

به سینیِ توی دستم نگاه کرد و اسلحه رو با دیدنِ نگرانیِ من گذاشت زیر یکی از لباس هاش و گفت:

- ممنون، هوس کرده بودم.

آروم واردِ اتاق شدم و جلوش خم شدم. فنجان رو برداشت و تشکر کرد. کمی ازش فاصله گرفتم و گفتم:

- اگه برید، اون وقت ما ...

- حکمت، کلیدهای خونه رو که دیدی کجا می ذارم، الانم همون جاست.

ساکت شدم که ادامه داد:

- با دوستم تماس گرفتم و در موردِ تو گفتم، گفت فردا یه سر بری اون جا. می تونی تا یه مدت که کارِ خوب پیدا کنی، اون جا مشغول به کار شی.

سرم رو انداختم پایین.

- یه چیز بپرسم راستش رو بهم می گی؟

لبخندی زد که دندون های سفیدش ردیف شد.

- مگه تا حالا بهت دروغ گفتم؟

- نه، اما از این که ما این جایم، شما ناراحتی؟

یکی از پیراهن هاش رو برداشت و با خنده گفت:

- تو فرض کن من ناراحتم، بعدش می خوای چی کار کنی؟

- خُب بعدی نداره، من و دخترم از این جا می ریم.

- حکمت، امروزم از این حرف ها زدی که جوابت رو دادم. در ثانی وقتی من نیستم و خونم خالیه، کجام رو تنگ کردید که ناراحت بشم.

به آستینِ لباسش نگاهی کرد و گفت:

- ای بابا! این کی دکمش شل شد؟

پُفی کرد و خواست بندازش اون ورتر که گفتم:

- بذارید بدوزمش، زیاد طول نمی کشه.

- نه، نمی خواد زحمتت می شه.

- نه، زحمتی نیست.

سینی رو، روی میز گذاشتم. چون خونه رو صبح تمیز کرده بودم جای خیلی از وسایل رو می دونستم کجاست. خم شدم و پیراهن رو از روی تخت برداشتم و به آشپزخونه رفتم. یکی از کشوها رو کشیدم بیرون، سوزن و نخ رو برداشتم و همون جا تو آشپزخونه روی صندلی نشستم و سوزن رو نخ کردم. سرگرد از اتاق خارج شد و اومد روی یکی از صندلی های رو به روم نشست. دستش رو گذاشت زیرِ چونش، به دست هام خیره شد و گفت:

- می دونی آدم کم حرفی هستی ولی وقتی عصبانی می شی همه ی دل نگرانی ها و ناراحتی هات رو فراموش می کنی و با طرف، تا می تونی دعوا می کنی. حتی تا حد کُشتنشم پیش می ری.

سرم رو آوردم بالا و بهش خیره شدم. لبخندی زد و گفت:

- وقتی که می بینم بعضی از کارا رو این قدر با آرامش انجام می دی، تو کارت می مونم.

با این حرفش با حواس پرتی سوزن رو تو انگشتم فرو بردم که آخم در اومد و سریع دستم رو به دندون گرفتم. خنده ای کرد و گفت:

- البته تعریفم زیاد بهت نیومده.

با ناراحتی و عصبانیت بهش خیره شدم که بیشتر خندش گرفت.

- بابا شوخی کردم، ناراحت نشو.

و بعد در حالی که دستش رو تو جیبش می کرد کیف پولش رو در آورد و چند تا تراول و کمی پول ازش در آورد و روی میز گذاشت.

- من چند روزی نیستم، این دستت باشه شاید کاری پیش اومد و نیاز به پول داشتی.

دستم رو گذاشتم روی پول ها و به طرفش هُل دادم.

- نه، به اندازه ی کافی مزاحمتون هستم، این دیگه از سرمم زیادیه.

- برش دار حکمت، این طوری من خیالم راحت تره. آدم از دو دقیقه ی دیگش که خبر نداره. برش دار بذار با خیال راحت برم.

از جاش بلند شد و به طرفم خم شد و به پیراهن با شیطنت خیره شد.

- بیچاره رو دیگه ولش کن، کلی شرمندش کردی.

و پیراهن رو از دستم گرفت و به دکمه ی دوخته شده نگاهی کرد و گفت:

- ممنون، اگه دستِ خودم بود می نداختمش برای هزار سال دیگه.

فصل پنجاه و هفتم

چند روزی از رفتنِ سرگرد می گذشت و من تونسته بودم تو مهد کودک مشغول به کار بشم. با این که حقوق زیادی نداشت ولی برای منی که دستم به هیچی بند نبود، بازم خیلی خوب بود. مهرانه زن خوبی بود که بدون کوچکترین سوالی از من و زندگیم بهم کار داده بود و بیشتر از بقیه هوام رو داشت. از وقتی که با بچه ها سر و کله می زدم دیگه یادِ وحید نمی افتادم و کمتر بهش فکر می کردم.

این روزها برام شده بود روزهایی که شاید تو این چند ساله هیچ وقت نداشتمشون. روزهایی پُر از خوشحالی و شادی. کم کم داشتم می شدم همون ستاره که می تونست بخنده و احساس کنه می تونه با خیالِ راحت تری زندگی کنه و بیشترین دغدغش بشه تنها دخترش، نه بدهی، نه طلبکار و نه ازدواج اجباری.

آخرین اسباب بازی رو گذاشتم سر جاش که مهرانه وارد اتاق شد و با روی خندان بهم گفت:

- داری می ری؟

- آره، زودتر برم خونه که یه چیزی برای شام درست کنم، پری همیشه زود گشنش می شه.

بهم نزدیک شد و دستم رو گرفت که با تعجب بهش نگاه کردم.

- یه لحظه می شه بیا این جا بشینی، کارت دارم.

و منو با خودش به سمت صندلی برد و همزمان با من کنارم روی یکی دیگه از صندلی ها نشست.

- امیر هنوز نیومده؟

- نه، موقع رفتن گفت برگشتنش معلوم نیست.

یه لحظه ترسیدم نکنه بخواد سوال هایی بکنه که نتونم جوابش رو بدم.

- فردا شب برای خواهرِ مصطفی خواستگار میاد، می دونم تو هم تو خونه تنهایی. فردا شب با پری حتما بیا.

- من؟

- آره.

- ولی قربونت بشم من که فامیلِ عروس نیستم.

- دوستِ من که هستی، از فامیلم بهم نزدیکتری. منم که فامیلِ عروسم، پس تو هم می شی فامیلِ عروس.

- نه مهرانه، من روم نمی شه، من تو جمعتون غریبه هستم.

- نشد دیگه! تا امیر نیست بیا. اون بد عنق اگه باشه محاله اجازه بده. فردا هم که جمعه ست و تو هم بیکار، بیا فوقش یه کم به سرخ و زرد کردن عروس و داماد می خندیم.

از حرفش خندم گرفت و نتونستم خودم رو کنترل کنم و کمی بلندتر زدم زیر خنده.

- اوه! پس ستاره خانوم هم بلده بخنده! حیف نیست؟ وقتی که می خندی ببین چه قدر قشنگ تر می شی. واقعا دلت میاد این همه شادی و زیبایی رو از خودت بگیری.

خندم رو جمع کردم و رو به مهرانه گفتم:

- نه، من نمیام. امیدوارم خوشبخت بشن.

- اگه نیای، نه من، نه تو.

با عجز گفتم:

- مهرانه!

شونه هاش رو انداخت بالا و از کنارم بلند شد.

- فردا زودتر بیا، یهو واینسی و همراه داماد اینا بلند بشی بیای.

و در حالی که می خندید از اتاق خارج شد. از جام بلند شدم و کیفم رو از تو کمد برداشتم. پری تو حیاط مشغول بازی بود. چادرم رو سر کردم، مهرانه همیشه دیرتر از بقیه می رفت. تا کمی به کارا رسیدگی کنه. قبل از رفتن به اتاقش رفتم و گفتم:

- من دیگه برم کاری نداری؟

- نه، فقط فردا یادت نره، منتظرتم.

- اگه تونستم میام.

و ازش خداحافظی کردم که تاکید کرد و گفت، باید برم وگرنه خیلی ناراحت می شه و من به ناچار مجبور شدم که قبول کنم. همراهِ پری از مهد کودک خارج شدیم. سر خیابون برای ماشینی دست تکون دادم و سوار شدیم. همون طور که به بیرون نگاه می کردم. سرم رو چرخوندم که تصویر خودم رو تو آینه ی جلو دیدم. ابروهام حسابی در اومده بود ولی خوشبختانه از اون جایی که صورتم سفید بود. موهای بور و ریزی که رو صورتم در اومده بود دیده نمی شدن. دستم رو آوردم بالا و به ساعت مچیم نگاه کردم. تا شب خیلی مونده بود. تو دلم به خودم پوزخندی زدم و گفتم:

- همین طوری دعوت قبول می کنی، بایدم به ریخت و قیافت برسی که آبروت نره.

پُفی کردم و قبل از رسیدن به ایستگاه مورد نظر کرایه ی ماشین رو حساب کردم و همراهِ پری پیاده شدم. همون طور که دستِ پری تو دستم بود از کنار مغازه های مختلف رد می شدم. وقتی نگاهم به لباس ها می خورد. نگران این می شدم که فردا شب چی بپوشم. به هر حال که نمی تونستم با همون مانتو جلوی مهمون ها بشینم. کاش مهرانه دعوتم نمی کرد و می دونست تو چه وضعیتی هستم. جلوی ویترین یکی از مغازه ها ایستادم و به کت و شلواری که دقیقا تو خونه ی وحید پوشیده بودم نگاه کردم. فقط رنگش شکلاتی بود. لباس پوشیده ای بود که اگه روش چادر سر می کردم دیگه مشکلی نداشت. به برچسب قیمتی که به لباس چسبیده بود نگاه کردم. همزمان به پری هم نگاه کردم. خدا رو شکر اون لباس داشت و مجبور نبودم برای اونم چیزی بگیرم که اینم مدیون سرگرد بودم که موقعی که نبودم براش چند دست لباس گرفته بود. اما پول لباس زیاد بود. شونه هام رو انداختم بالا و از کنار مغازه رد شدم که یه لحظه ایستادم و با خودم گفتم:

- می تونم با پولی که سرگرد بهم داده بگیرم؟ نه، اون داده باشه تو چرا خودت رو به بی حیایی می زنی و می خوای پولش رو خرج کنی؟

سرم رو تکون دادم و راهم رو به سمت آرایشگاهی که همیشه سرِ راه می دیدم و تعریفش رو از مهرانه زیاد شنیده بودم ادامه دادم. آرایشگر ابروهام رو طوری برداشت که کشیده تر به نظر می رسید. کمی از موهام کوتاه کردم که حسابی مرتب شدن و احساس کردم سرم خیلی سبک تر شده. وقتی از آرایشگاه در اومدم، حس خوبی داشتم. به طرف ایستگاهِ سواری ها رفتم که فکرِ لباس، منو تو جام متوقف کرد.

- آخه بدون لباسم که نمی شه رفت؟ چرا قبول کردم که حالا این طوری توش بمونم؟ برو بگیر، بعدا پولش رو پس می دی.

دستِ پری رو کشیدم و خودم رو به مغازه رسوندم. بار دیگه جلوی ویترین ایستادم. چشمام رو بستم و وارد مغازه شدم. وقتی که با بسته ی لباس خارج شدم. پشیمونی به سراغم اومده بود ولی کار از کار گذشته بود و من خریدم رو کرده بودم.

فصل پنجاه و هشتم

شب دوباره مهرانه باهام تماس گرفت و قرار فردا رو یاد آوری کرد و حتی گفت چون فردا جمعه ست اگه می خوام مصطفی رو بفرسته دنبالم که گفتم نه، خودم میام.

نزدیک به یک هفته ای می شد که سرگرد رفته بود و حتی یک تماس کوتاه هم باهام نگرفته بود. لباس های پری رو تنش کردم و خودمم کم کم آماده شدم. خیلی وقت بود که آرایش نکرده بودم. به چهرم با دقت نگاه کردم و در حالی که به خودم لبخندی می زدم گفتم:

- نمی خواد، از تو دیگه گذشته، می خوای برای کی آرایش کنی؟

به همراهِ پری از خونه در اومدیم که صدای زنگ تلفن خونه در اومد. در رو قفل کرده بود ولی تلفن مرتب زنگ می خورد.

- ولش کن، کسی که با من کاری نداره.

و بی توجه به زنگ هایی که پشتِ سر هم زده می شد از آپارتمان خارج شدم. وقتی به جلوی درِ خونشون رسیدم کمی استرس داشتم. اونم فقط به خاطرِ این که بینشون یه غریبه بودم. زنگ که زدم خودِ مهرانه به استقبالم اومد و به گرمی باهام سلام و احوال پرسی کرد. هنوز مهموناشون نیومده بودن. جز مهرانه و مصطفی و خواهرش، پدر و مادر مصطفی هم بودن. نمی دونم چرا همش فکر می کردم قراره فقط این سه نفر باشن و کس دیگه ای نباشه. شاید برای این که پدر و مادر مصطفی رو که شهرستان هستن، ندیده بودم. با ورودم با همه سلام و احوال پرسی کردم. با این که من خیلی خجالت می کشیدم ولی اونا خیلی گرم و صمیمی باهام برخورد کردن که همین باعث شد توشون احساس راحتی بکنم. با راهنمایی مهرانه به اتاقِ دیگه

ای رفتم و لباس هام رو عوض کردم. بعد از عوض کردن لباس هام، چادرِ خونگیم رو سرم کردم و خارج شدم.

وارد آشپزخونه شدم. عروس که از اضطراب رفته بود تو اتاقش و لحظه شماریِ اومدن خواستگار رو می کرد و فقط من و مهرانه تو آشپزخونه بودیم. مشغولِ چیدن شیرینی ها بودم که مهرانه با خنده یکی از گیلاس ها رو انداخت تو دهنش و گفت:

- کاش زودتر از اینا دعوتت می کردم که مجبور بشی دستی به سر و صورتت بکشی.

با ناراحتی ساختگی بهش نگاه کردم که چشمکی زد و گفت:

- خُب این طوری خوشگل تری.

با شوخی و اخم بهش گفتم:

- مهرانه!

که بهم نزدیک تر شد و دستاش رو از پشت انداخت روی شونه هام و گفت:

- قربون اون ناراحتیت برم، حرفِ حق همیشه تلخه.

دو تایی زدیم زیر خنده که صدای زنگِ در خونه اومد. مهرانه به جای عروس هول کرد و گفت:

- وای دیدی اومدن.

و با عجله چادرش رو برداشت و در حال سر کردنش از آشپزخونه خارج شد. لبخندی زدم و بقیه ی شیرینی ها رو چیدم. بعد از چند دقیقه ای مهرانه با چهره ی خندان وارد شد و شروع کرد به توصیفِ شکل ظاهری داماد. بعد یهو انگاری چیزی یادش اومده باشه بهم گفت:

- چرا تو، توی آشپزخونه موندی؟ بیا بریم بیرون.

- نه مهرانه، بذار این جا باشم، راحت ترم. همه ی کارا رو می کنم، تو راحت باش.

- وا ستاره! می گم بیا.

- نه، فقط مراقبِ پری باش که آتیش نسوزونه.

- نه بابا، اون که از اول که مهمون ها اومدن رفته پیش پدرِ داماد.

مهرانه ظرف شیرینی رو برداشت و گفت:

- من می رم، تو هم بیا.

نفسم رو دادم بیرون و روی صندلی نشستم. به قابلمه های غذا نگاهی کردم و از جام بلند شدم و به خورشت سر زدم که صدای زنگِ خونه دوباره در اومد. اهمیتی ندادم و کمی نمک به غذا اضافه کردم که مهرانه با چشم های گشاد و در حالی که کلی خندش گرفته بود سریع خودش رو به آشپزخونه رسوند و بهم گفت:

- وای ستاره! من نمی دونم چرا این قدر امروز خنگ شدم، اصلا به کل یادم رفته بود که بهت بگم.

- چی رو؟

- قبل از این که تو برسی این جا، سرگرد با خونمون تماس گرفت و گفت هر چی با خونه تماس می گیره کسی جواب نمی ده، منم بهش گفتم که امشب تو این جایی.

- خُب؟

- خُب نداره دیگه، منم دعوتش کردم و گفتم بیاد این جا.

با نگرانی ازش پرسیدم:

- خیلی ناراحت شد که من این جام؟

- وا بیخود! چه ناراحتی ای؟ تو یعنی اجازه ی خودتم نداری؟

یهو نگران شدم و با نگرانی به در آشپزخونه خیره شدم.

- نمی دونم این فائزه ی موش مُرده چرا رفته تو اتاقش و در نمیاد. بیا، بیا یه سری چایی بریزیم ببریم این دختر چایی ببر نیست، که نیست.

چایی رو تو فنجان ها ریختم. مهرانه سینی رو برداشت و به طرف در رفت که ایستاد و برگشت طرفم و سینی رو به دستم داد و گفت:

- من برم این دختره رو راه بنداز.

با تعجب و ترس گفتم:

- چرا من؟ بیا تو رو خدا مهرانه خودت ببر.

- ببر ستاره، من الان میام.

- مهرانه، باید عروس ببره نه من.

که بی توجه به من سریع به طرفِ اتاق فائزه رفت. دست دست کردم که دیدم نه، مهرانه اومدنی نیست.

چادرم رو زیر بغلم جمع کردم و سینی رو برداشتم. قبل از وارد شدن به پذیرایی به مهمونا نگاهی کردم.

- آخه چرا من؟! وای سرگردم که نشسته. حالا چرا این قدر بق کرده؟

بسم اللهی گفتم و حرکت کردم و آروم به جمع سلام کردم. سرگرد با دیدنِ من و سینیِ توی دستم چشماش بیشتر از همیشه باز شد و فقط نگاهم کرد. سینی رو به طرف بزرگترها بردم که یهو وقتی سینی رو جلوی مادر داماد گرفتم. به حرف اومد و گفت:

- به به خانوم، دست شما درد نکنه.

و بعد رو به مادر مصطفی گفت:

- چه دختر خانومی دارید! ماشاا... چیزی هم از خانومی و قشنگی کم نداره.

رنگم پرید و زیر چشمی به سرگرد که با عصبانیت داشت نگاهم می کرد، نگاه کردم.

- خدا بگم چی کارت کنه مهرانه؟!

مجبور بودم سینی رو به طرف داماد ببرم. مصطفی و پدر و مادرش هم نمی دونم چرا دهنشون قفل شده بود و کسی اصلا حرف نمی زد. مصطفی البته بیشتر خندش گرفته بود و گاهی با نگرانی به سرگرد نگاه می کرد. مادرِ مصطفی با یه ببخشید سریع از جاش بلند شد و به طرف اتاق فائزه رفت. داماد دستاش رو آورد بالا تا فنجان رو برداره که نگاهی بهم کرد که سریع نگاهم رو ازش گرفتم که تو همون لحظه سرگرد بلند شد و اومد طرفم و سینی رو ازم گرفت و خیلی آروم گفت:

- برو روی همون مبلی بشین که من نشستم.

نفسم بالا نمی اومد. پدر و مادر داماد کمی ناراحت شدن. سرگرد بقیه ی چایی ها رو تعارف کرد که وقتی به مصطفی رسید چیزی رو دم گوشش گفت و مصطفی سریع سرش رو تکون داد و خواست حرفی بزنه که مادرِ داماد با لحن خیلی مهربونی رو به من کرد و گفت:

- عروسِ گلم، بیا این جا پیش من بشین.

که سرگرد طاقت نیاورد و همون طور که سینی تو دستش بود برگشت طرفشون و گفت:

- خانوم جاش خوبه، الان عروس خانوم تشریف میارن.

که با این حرف دهن سه تاییشون باز موند. داماد طوری نگاهم کرد که انگار باورش نمی شد من عروس نیستم. سرگرد سینی رو به دستِ مصطفی داد و اومد کنارم نشست و پری رو هم صدا کرد که پری با حالت دو به طرفش رفت و سرگرد تو بغلش گرفت. رنگم پریده بود که پدرِ داماد گفت:

- شرمنده ما گفتیم حتما عروس خانومه که چایی رو آورده.

مصطفی گفت:

- نه خواهش می کنم، این چه حرفیه؟! تقصیرِ خانوم بنده شده که از ستاره خانوم خواستن که چایی رو بیارن.

نفس های عصبی سرگرد، باعث ترسم شده بود. با ورودِ فائزه مراسم از اون حالتِ ناراحتی، خارج شد و همه مشغولِ حرف زدن شدن. مهرانه که خیلی ناراحت بود همش با حالت شرمساری بهم نگاه می کرد. مادرِ دامادم گاهی نگاهی بهم می نداخت که سرگرد متوجه شد و بیشتر به من نزدیک شد.

همه در حال حرف زدن بودن و فقط من و سرگرد ساکت سر جامون نشسته بودیم که پدرِ داماد رو به سرگرد گفت:

- ماشاا... چه دختر نازی دارید، خدا براتون نگهش داره.

سرگرد دستی به سر پری کشید و سعی کرد به همراه لبخندی جوابش رو بده.

- ممنون.

و حرف دیگه ای نزد.

فصل پنجاه و نهم

بعد از این که همه ی حرف ها زده شد، بلند شدم که همراه مهرانه شام رو آماده کنیم و بیاریم. مصطفی و سرگرد هم به کمکمون اومدن وسایل رو می بردن و از اون جایی که میزشون شش نفره بود و برای همه جا برای نشستن نبود قرار شد سفره بندازیم. در حال کشیدن برنج تو دیس بودم که مهرانه با نگرانی ازم پرسید:

- چرا این قدر امیر عصبانیه؟

- نمی دونم.

- مصطفی بهم گفت چی شده، به خدا من نمی خواستم، آخه این اولین باره که خواستگارها عروس رو می دیدن، برای همین تو رو اشتباه گرفتن.

- ولش کن مهرانه، دیگه گذشته. بیا سریع تر بقیه ی وسایل رو ببریم.

که سرگرد و مصطفی وارد شدن و بقیه ی چیزایی که روی میز بود رو برداشتن و بردن. نمی دونم چرا مادرِ داماد هر از گاهی نیم نگاهی به من می نداخت که این بیشتر عصبیم می کرد. وقتی آخرین دیسِ برنج رو آوردم، نگاهی به سفره انداختم ببینم کجا بشینم که سرگرد تو جاش کمی جمع شد و ازم خواست برم کنارش بشینم. مهرانه که کنارم ایستاده بود گفت:

- برو، که اگه یه کم لج بازی کنی، کارت تمومه.

و بعد با خنده رفت پیشِ مصطفی نشست. به سرگرد نزدیک شدم، دیس رو ازم گرفت و روی سفره گذاشت و پری رو، روی پاش نشوند. از اون جایی که می دونستم مصطفی و مهرانه می دونستن چیزی بین من و سرگرد نیست، جلوشون خجالت می کشیدم که کنارِ سرگرد بشینم. سعی کردم آروم باشم اما لرزش دست هام و رنگ پریدگیم از دید سرگرد پنهون نموند و خودش بشقابم رو برداشت و برام برنج کشید و ازم پرسید، خورشت چی می خورم. چون مهرانه دو نوع خورشت درست کرده بود. با سر بزیری به خورشتی که نزدیکترم بود اشاره کردم که برداشت و نزدیکم گذاشت. واقعا از اومدنم پشیمون شده بودم.

سرگرد چیزی نمی گفت، بلکه با خنده و مهربونی جواب های گاه و بیگاه پدرِ داماد و پدرِ مصطفی رو می داد ولی از اون جایی که من اخلاقش رو می دونستم، فهمیده بودم خیلی عصبانیه. بعد از این که مهمون ها رفتن، مهرانه چند بار دیگه ازم معذرت خواست و به سرگرد گفت تقصیرِ اون بوده و من هیچ تقصیری ندارم.

سوارِ ماشین که شدیم، سرگرد حرفی نزد و فقط با اخم رانندگیش رو کرد. وقتی به خونه رسیدیم. خواستم برم پری رو بخوابونم که پری رو ازم گرفت و آروم بهم گفت:

- تو بمون کارت دارم

و خودش پری رو برد و خوابوند. روی مبل نشستم و دستی به روسریم کشیدم. از اتاق که خارج شد، پالتوش رو به زور در آورد و پرتش کرد روی یکی از مبل ها و بعد با حالت عصبی جلوم به راه افتاد. موقع راه رفتن چشماش رو هی می بست و باز می کرد. انگار که دردی داشته باشه و هی بخواد چشماش رو ببنده که یه دفعه برگشت طرفم و گفت:

- اون بگه چایی رو ببر تو باید می آوردیش؟

- من ...

- حالا خوب شد که به جای عروس اشتباه گرفتنت؟ اگه من حرف نمی زدم که تا آخرِ مجلس فکر می کردن تو عروسی.

- من ...

- حکمت، اصلا تو به چه اجازه ای رفتی اون جا؟ کی بهت اجازه داد؟

حرفاش خیلی سنگین بود، دیگه طاقت نیاوردم و در حالی که چونم می لرزید با خشم بلند شدم.

- این که من تو خونتم، دلیل نمی شه که بهت جواب پس بدم.

رنگش یه کم زرد شده بود ولی با عصبانیت سرم فریاد زد:

- اتفاقا چرا؟ به همین دلیلم که شده باید جواب پس بدی، ندیدی پسره چه طوری بهت نگاه می کرد؟

اشکم در اومد.

- خجالت بکشید، اون نگاه کنه، شما که منو می شناسید.

دستی به موهاش کشید و با عرقی که روی پیشونیش نشسته بود روی مبل نشست و چیزی نگفت. بلند شدم و خواستم برم طرف اتاقم که گفت:

- کجا؟ من هنوز حرفم باهات تموم نشده.

بین راه ایستادم و بینیم رو کشیدم بالا و اشکم رو از روی صورتم پاک کردم. به سختی بلند شد و اومد پشت سرم ایستاد و با لحنِ آرومی گفت:

- خب ناراحت می شم وقتی می بینم این طور مسایل پیش میاد. درسته من هیچ نسبتی باهات ندارم اما وقتی این جایی نسبت بهت احساس مسئولیت می کنم.

چشمام رو بستم که چند تا قطره اشکِ دیگه هم در اومد. حرکت کرد، اومد جلوم ایستاد.

- حالا چرا گریه می کنی؟

نگاهم رو ازش گرفتم و به دیوار خیره شدم.

- ببخش، من توی این ماموریت حسابی به هم ریختم. وقتی اومدم، رفتم اداره و از اون جا با خونه تماس گرفتم که جواب ندادی، نگران شدم. تو آخرین لحظه یادِ مهرانه افتادم و با اون تماس گرفتم که گفت اون جا دعوتی.

بینیم رو کشیدم بالا و دستی به زیرِ بینیم کشیدم که لبخندی زد و گفت:

- اصلا می دونی چیه؟ تقصیرِ مهرانه ست. باید همه ی کاسه کوزه ها رو سرِ اون بشکنم که دیگه از این کارا نکنه. حالا اون طوری گریه نکن. حکمت؟ حکمت؟

بهش نگاه نکردم که این بار گفت:

- ستاره!

آروم و با خجالت بهش نگاه کردم. لبخندش پُررنگ تر شد و گفت:

- ببخشید، نباید سرت داد می زدم.

بعد چشمکی زد و گفت:

- حالا یه چایی برام می ریزی؟ خیلی سرم درد می کنه.

با ناراحتی بهش خیره شدم که لبخندی زد گفت:

- لطفا قهر نکن.

آب دهانم رو قورت دادم و به طرف آشپزخونه رفتم.

فصل شصتم

ناراحت بود، اصلا حواسش به هیچی نبود. از آشپزخونه برگشتم و نگاهی بهش کردم. روی مبل نشسته بود و سرش رو گرفته بود پایین. حتما خیلی خسته ست که این قدر بی حال بود. فنجان رو، رو به روش گذاشتم. دوباره نگاهش کردم. به فنجان خیره بود. دیر وقت بود، احساس کردم که نیاز به تنهایی داره. خواستم برم تو اتاقم، چرخیدم و دو قدم به طرفِ اتاق برداشتم که به حرف اومد.

- نمی دونم تا به حال تجربه کردی یا نه. وقتی که بهترین دوستت جلوت می میره و تو نمی تونی براش کاری بکنی، خیلی درد داره که جلوت جون بده.

آهی کشید که بیشتر شبیه قورت دادن بغضش بود.

- تازه یک سال بود که ازدواج کرده بود. از من دو سال کوچیکتر بود ولی مثل دو تا برادر بودیم. نمی دونی چه قدر سخته بری و چشم تو چشمِ زن دوستت بشی و بهش بگی که دیگه شوهرت بر نمی گرده.

آروم برگشتم بهش نگاه کردم. تازه متوجه ی کبودی زیر چونش شدم. نگاهم به انگشت های دستش افتاد که پوست چند تاشون به صورت بدی خراشیده شده بود. نمی دونم چرا با دیدن سرگرد تو اون وضعیت نفس کشیدن برام سخت شد. قدم های رفته رو به آهستگی برگشتم و رو به روش روی مبل نشستم. نمی تونستم حرفی بزنم، فقط گوش هام بودن که می تونستن صدای بم و گرفتش رو بشنون.

- تو این چند سال خدمت، همه چی دیدم. شاید باید دیگه عادت کرده باشم اما هر بار بدتر از قبل می شه. این چندمین باریه که یکی از دوستام رو این طوری از دست می دم. هر بار منتظرِ اتفاقی هستم که منو برای همیشه با خودش ببره ولی هیچی جز زخمی شدن عایدم نمی شه. نمی دونم، منی که نه از اول پدر داشتم، نه مادر، برای چی باید زنده بمونم؟ برای کی؟ در حالی که دوستام با داشتنِ خانواده، همشون جلوم خیلی راحت می میرن و من فقط شاهدِ مُردنشون می شم.

سرش رو بلند کرد و با چشم هایی که حسابی قرمز شده بودن بهم نگاه کرد.

- بعضی وقت ها می ترسم و می گم، نکنه منم یه روزی ازدواج کنم و یکی از دوست هام بخواد این خبر رو براش ببره، برای کسی که نمی دونم کیه. برای همینم که شده، همیشه به خودم می گم تنها بودن خیلی بهتر از اینه که بخوام یه نفر رو همیشه تو نگرانی بذارم و غذابش بدم.

هنوز نگاهش تو نگاهم بود و پلک نمی زد.

- من اون کسی نیستم که تو فکر می کنی، یه سرگردِ بد اخلاقِ اخمو که به چیزی جز خودش و کاراش اهمیت نمی ده. نه، این طور آدمی نیستم و نبودم.

از جاش بلند شد، سرم رو به طرفش گرفتم که گفت:

- من یه آدمِ بدبختم که هیچی نداره، حتی نمی دونه که چه طور باید برای به دست آوردن چیزی که دوستش داره تلاش کنه. من هیچی نیستم، هیچی.

نگاهش آزارم می داد. به طرفم اومد، لبخندی زد، خم شد و گفت:

- حتی جرات حرف زدنم ندارم.

و مستقیم به چشمام خیره شد. تو عمق چشماش، هم اشک بود، هم حسرت، هم درد و هم آرزو اما اون لحظه نمی دونستم بفهمم که با نگاهش چه چیزی رو می خواد بهم بگه.

هنوز درگیرِ نگاهش بودم و پلک نمی زدم که لبخندِ دیگه ای زد و آروم گفت:

- برو بگیر بخواب، فردا باید بری سرِ کار. منم کلی کار دارم.

نمی فهمیدم سرگرد چی می گه! حرف هاش برام تازگی داشت. حسابی داغون بود. جلوم ایستاد و بار دیگه بهم نگاه کرد و بی هیچ حرفی به طرف اتاقش رفت و من تا موقعی که در رو پشتِ سرش ببنده با چشمام بدرقش کردم.

با رفتن و نبودنش برگشتم و به جای خالیش چشم دوختم. صدای تیک تیک ساعت، تنها صدایی بود که در خلوت و تنهاییِ اون موقع، همدمم شد. خواب از چشمام رفته بود. 

سرگرد به اتاقش رفته و منو با حرفاش دگرگون کرده بود. بلند شدم و به طرفِ پنجره رفتم. برف شروع به باریدن کرده بود. دستم بی اراده به زیر روسریم رفت و گردنبند رو لمس کردم. دلیلِ این که چرا هنوز از گردنم درش نیاورده بودم رو نمی دونستم. گردنبندی که وحید برام گرفته بود که بعد از چند بار نگاه کردن بهش، فهمیده بودم که وسط اون همه تزئین و نقش و طرح، اسم من توش نوشته شده. شاید دلیلش همین بود که خواسته بودم تو گردنم بمونه.

چشمام رو بستم و آخرین شبی که تو خونه ی وحید بودم رو به یاد آوردم و اون بوسه که تا اعماقِ وجودم نفوذ کرد و بعد از مدت ها حسی که برای من خفته شده بود، بیدار کرد.

گردنبند رو رها کردم و دستم رو روی شیشه گذاشتم. شاید از ترس فرار کرده بودم. آره، فرار از واقعیت. کاش می دونستم الان داره چی کار می کنه؟ بیشتر از یک هفته ازش بی خبر بودم. تمام اتفاق های اون چند روزه تو خونه ی وحید، برام تو قاب پنجره در حال ظاهر شدن بودن. من تنها بودم، وحید تنها بود، سرگرد تنها بود. وجه اشتراکِ هر سه تامون تنهایی بود. تنهایی ای که هر سه تامون رو به نوعی می سوزند.

نمی دونم دلم چی می خواست، فقط احساسِ خفگی می کردم. حالا که دخترم کنارم بود، حالا که فکر می کردم وحید دیگه باهام کاری نداره و سرگرد که چیزی برام کم نذاشته بود، بازم نگرانی داشتم.

«چرا این قدر بی تابم؟ چرا امشب با اشتباهِ اون خانواده، دلم خواست کسی هم منو دوست داشته باشه و بهم ابراز علاقه کنه؟!»

پنجره رو باز کردم. سوز و سرما به همراهِ دونه های برف به صورتم خوردن. چشمام رو بستم. دستم رو بلند کردم و گذاشتم دونه های برف تو دستم بریزن. با سرد شدن صورتم به یاد اون روزی افتادم که وحید منو دکتر برد و اون پالتو رو تنم کرد. خنده هاش که سعی می کرد باهاشون بهم بفهمونه دوستم داره، به یاد ذوق کردنش موقعِ نشون دادنِ اتاق افتادم. من باهاش چی کار کرده بودم؟! اولین غذایی که با هم تو رستوران خوردیم. 

چونم لرزید. پس چرا دنبالم نیومد؟ یعنی ادعای دوست داشتنشم دروغی بود.

با احساس سرما با دست هام بازوهام رو گرفتم، چشمام رو باز کردم. ستاره تو یه خودخواهی ... اما نه، همه چی تموم شده. اون آغوشِ گرم برای همیشه فراموشت کرده. تو منتظرِ چی هستی؟

دستام رو به طرفِ گردنم بردم و قفلِ زنجیر رو باز کردم و گردنبند رو در آوردم و مقابل چشمام نگهش داشتم. یادِ حرف وحید موقع انداختن گردنبند به گردنم افتادم.

- کاش الان مال من بودی و این روسری سرت نبود.

یه لحظه با خودم فکر کردم دوست داشتن می تونه چه رنگی باشه. لبخندی زدم و پنجره رو بستم و روی شیشه اش ها کردم. انگشتم رو به طرف شیشه بردم و روی بخار ایجاد شده رو شیشه نوشتم:

در نگاهت بودنم را

بارها دیده بودم

و تو از چشمانم

خوانده بودی رفتنم را

کاش با رفتنم

فراموش نمی کردی

بودنم را

حال این اندوه که در اعماق دیدگان

من و توست

چیزی نیست

به جز همان

حسرت های دیروزمان

گردنبند رو، روی اپن گذاشتم و به طرفِ اتاقم رفتم و کنارِ پری دراز کشیدم. به سقف چشم دوختم. هر چه قدر به وحید فکر می کردم، حس خوشایندی در من به وجود نمی اومد، فقط محبت هاش بود که به یادم می اومد. حتی هوسِ این که باز برم خونش رو نداشتم. دلم یه آغوش گرم می خواست. یه آغوشِ گرم و پُر محبت، یه آغوشِ پُر از آرامش. چیزی که نمی دونستم باید از کی طلبش کنم. من یه زن بودم، دلم یه پناهگاهِ امن و ایمن می خواست برای روزهای سختی که شاید در آینده منتظرم بودن.

به پهلو دراز کشیدم و به چشمای پری که بسته بودم چشم دوختم. به یادِ خنده هاش موقعی که سرگرد باهاش بازی می کرد افتادم. یه لحظه صورتِ سرگرد رو تو صورتِ پری مجسم کردم و ناخودآگاه پری رو تو آغوشم گرفتم. تنش بوی ادکلنِ سرگرد رو می داد. پری رو بیشتر به خودم فشار دادم و چشمام رو بستم. اشک تو چشمام جمع شد. از خودم بدم اومد. اشکم شدت گرفت. من داشتم با خودم چی کار می کردم.

صداش تو گوشم مدام می پیچید، مخصوصا وقتی اسمم رو صدا می کرد.

- ستاره، ستاره.

و بارها و بارها این صدا رو تو گوشم شنیدم و لبخندش رو با لبخندم زنده کردم.

- نه خدایا!

- لطفا قهر نکن.

نتونستم، چشمام رو باز کردم و پری رو به آرومی از خودم جدا کردم و لبه ی تخت نشستم. احساسِ گیجی و سردرگمی می کردم، دلم می خواست برم تو اتاقش و یه بار دیگه صورتش رو ببینم. مخصوصا که این قدر پریشون دیده بودمش. باید آغوشش گرم و پُر محبت باشه. دستام رو گذاشتم دو طرفِ سرم و به شدت سرم رو تکون دادم.

- نه نه، خجالت بکش ستاره. نذار، نذار این فکر وارد مغز و جونت بشه.

چشمام رو باز کردم، قلبم به شدت می زد. به شدت احساس تشنگی و بی قراری کردم. بلند شدم و به سرعت از اتاق خارج شدم. یه لحظه گنگ وسط پذیرایی ایستادم و به درِ اتاقش چشم دوختم.

- تو با یاد آوریِ وحید، می خوای سرگرد رو از ذهنت پاک کنی؟ نه، این درست نیست.

«چرا هست، تو دوستش داری؟»

چشمام رو بستم و نذاشتم که بیشتر از این ذهنم رسوام کنه. به طرف آشپزخونه رفتم و برای خودم یه لیوان آب ریختم و با استرس سر کشیدم که باعث شد کمی از آب از اطرافِ دهنم بیرون بریزه. همون طور که می خوردم دوباره به اتاقش نگاه کردم. نمی دونم چرا دلم می خواست فقط ببینمش. لیوان رو همون جا روی کابینت گذاشتم و به طرف اتاقش رفتم. دلم نمی خواست این قدر ناراحت و گرفته باشه. نگرانش بودم.

فصل شصت و یکم

دستم رو، روی دستگیره گذاشتم.

- خجالت بکش دختر، داری چی کار می کنی؟

دستم رو از روی دستگیره برداشتم. چه قدر شیرین بود وقتی جلوی همه ی اون ها گفت خانومم جاش خوبه. دوباره دستم رو، روی دستگیره گذاشتم. دلم می خواست برم پیشش و آرومش کنم. فقط به خاطرِ این که دوستش داشتم، برام مهم بود. وحید هیچ وقت نمی تونه مثلِ امیر. آره، امیر. دیگه نمی تونستم بهش بگم سرگرد. واژه ی سرگرد برام غریبه بود. نمی تونستم به خودم دروغ بگم. خیلی وقت بود که توی تنهایی هام، با خودم بارها صداش می کردم و اون تو خیالاتم با لبخندش جوابم رو می داد. کاش می تونستم برم تو. چشمام رو بستم و تو دلم صداش کردم. دقیقا مثل خودش وقتی بهم می گفت: «ستاره.» که یهو در باز شد و من از ترس یک قدم به عقب رفتم. با تعجب به من نگاه کرد و من از ترس رسوایی خودم بهش فقط چشم دوخته بودم. نفسم بالا نمی اومد.

- چیزی می خوای؟

نگاهش کردم. در رو بیشتر باز کرد و از اتاق بیرون اومد و باز سوالش رو تکرار کرد که تو آخرین لحظه به خودم اومدم و گفتم:

- فکر کردم زیاد حالت خوب نیست گفتم بیام و ... بیام و ...

چه قدر حرفم ناجور بود. دیگه نباید ادامه می دادم. سرم رو گرفتم پایین و کمی ازش فاصله گرفتم و گفتم:

- ببخش، نباید مزاحم می شدم.

و سریع به طرف اتاقم رفتم که صدام کرد.

- حکمت؟

کاش هیچ وقت این فامیل برای من نبود. برگشتم و به چشمایی که جرات مستقیم نگاه کردن بهشون رو نداشتم نگاه کردم.

- به حرفایی که زدم زیاد توجه نکن. راستی یه چیزم باید بهت بگم، امروز وقت نشد بهت بگم. امروز زمانی باهام تماس گرفت.

دهانم باز شد.

- بهش گفتم تو پیشِ منی. می خواد تو رو ببینه و باهات حرف بزنه. می گفت چند باری هم دمِ در اومده تا منو ببینه و درباره ی تو ازم بپرسه ولی انگار هر بار موقعی اومده که تو نبودی.

با صدای لرزونی گفتم:

- من با اون کاری ندارم.

و زودی چشمام رو به یه طرف دیگه گرفتم که متوجه ی وضعیتم نشه.

- فکر می کنم حق داره که بخواد باهات حرف بزنه، قبلا بهت گفتم کار درستی نکردی که همین طوری بدونِ این که بهش بگی از خونش اومدی.

- از بودنِ من و دخترم خسته شدی؟

به چهار چوبِ در تکیه داد و آروم گفت:

- دوست ندارم بلاتکلیف باشی، فقط همین. چرا بهش فرصت نمی دی که خودش رو بهت ثابت کنه؟

به قامتِ چهار شونش نگاه کردم و گفتم:

- فکر نمی کنم حرفی بینمون مونده باشه، اگرم باشه پولیه که باید بهش پس بده که اونم حالا ندارم.

امیر لبخندِ تلخی زد و گفت:

- اون بهت اعتماد کرد و از شکایتش صرفِ نظر کرد.

- و برای همین باید بشم کنیزِ زر خریدش؟

چشماش رو باز و بسته کرد و سعی کرد با آرامش باهام حرف بزنه.

- حکمت، گاهی وقت ها خیلی چیزا، خیلی دیر می شن و ما خیلی دیر می فهمیم و اون چیزها دیگه به دست نمیان. من بهش گفتم فردا بیاد مهدِ کودک و باهات حرفاش رو بزنه. تو امروز فرار کنی، فردا فرار کنی، آخر که باید ببینیش و باهاش حرف بزنی.

دستام رو تو هم قلاب کردم و با انگشتای دستم ور رفتم و بدون نگاه کردن بهش گفتم:

- کاش جای من بودی و می فهمیدی بیشتر چیزها فقط به حرف آسونه، نه به عمل. پس نصیحتی نکن که شاید خودتم هیچ وقت نتونی انجامش بدی.

امیر تکیَش رو از چهارچوب جدا کرد و بهم نزدیک شد.

- بهم بگو تو چی می خوای؟

سرم رو بالا آوردم و به چشماش چشم دوختم، اما زیاد نتونستم تحمل کنم و سرم رو گرفتم پایین.

- کاش حقِ تصمیم گیری داشتم تا می تونستم بگم چی می خوام اما ندارم و نمی تونم چیزی بگم.

امیر بهم خیره شد. سرم رو آوردم بالا و به چهره ی خسته و آشفتش نگاه کردم و تو دلم بهش گفتم:

- کاش به جای این حرف، بهم می گفتی پیشم بمون، نه این که برو. کاش بهم می گفتی دوستم داری، نه این که بهم بگی به خودت اجازه بده که دوستش داشته باشی. کاش بهم می گفتی صدات دلنشین ترین صدای دنیاست، نه این که بگی سکوت کن و فقط به فکر آیندت باش. چرا نمی گی آیندم تویی، آینده ای که فقط کافیه تو براش لب تر کنی و من بدونِ کوچکترین مخالفتی قبول می کنم. 

اما امیر هیچ حرفی نزد و فقط بهم نگاه کرد. هر لحظه چهرش برام دوست داشتنی تر می شد. با همه ی تلخی هاش، جذاب تر می شد و من فقط غرقِ آرزو می شدم.

وقتی به خودم اومدم که اون به اتاقش برگشته بود و من هنوز به جای خالیش که چند دقیقه ی پیش ایستاده بود نگاه می کردم.

فصل شصت و دوم

صبح وقتی بیدار شدم فهمیدم امیر قبل از بیدار شدنم رفته. بعد از دادنِ صبحونه ی پری سرگرمِ آماده کردنش شدم که تلفنِ خونه به صدا در اومد. خوشحال شدم که خودش باشه. با عجله گوشی رو برداشتم و گفتم:

- الو.

ولی هیچ کسی جوابم رو نداد.

- الو بفرمایید.

که بوقِ اشغال زده شد. با ناراحتی گوشی رو سرِ جاش گذاشتم که باز صداش در اومد. این بار با تردید برداشتم که صدای مردی از اون طرفِ خط گفت:

- منزلِ آقای حسینی؟

- نخیر، اشتباه گرفتید.

- ببخشید خانوم.

و تماس رو قطع کرد. حتما اولی هم خودش بوده، کاش امیر بود. با ناراحتی همراهِ پری از خونه زدم بیرون. توانِ رو به رو شدن با وحید رو نداشتم، هر چند به قولِ امیر بالاخره که مجبور بودم ملاقاتش کنم. نزدیک به ظهر بود که مهرانه با حالت سوالی وارد اتاق شد و بهم گفت: 

- یه نفر اومده و با تو کار داره. بهم گفت بهت بگم تو ماشین منتظرته.

فهمیدم وحید اومده، با ناراحتی روی صندلی نشستم و به بچه ها که در حالِ بازی بودن نگاه کردم. مهرانه ازم پرسید:

- نمی ری؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- چرا.

و بلند شدم. از در مهد کودک به اون ور خیابون نگاه کردم. تو ماشینش نشسته بود و به نقطه ای زل زده بود. از خیابون رد شدم. وقتی به ماشین رسیدم اصلا حواسش نبود، مجبور شدم به شیشه ضربه ای بزنم که یهو متوجه ی من شد و خم شد و درِ جلو رو برام باز کرد، اما من از همون درِ عقب سوار شدم و بهش سلام کردم. از تو آینه نگاهی بهم انداخت که سرم رو پایین گرفتم. دستی به سرش کشید و باز نگاهم کرد. بعد از چند ثانیه ای نفسش رو داد بیرون و در رو باز کرد و پیاده شد و اومد در عقب رو باز کرد و کنارم نشست. بهش نگاه نکردم. با سوئیچِ توی دستش ور می رفت که آروم و با لبخندِ تلخی سرِ صحبت رو باز کرد.

- کاش قبل از رفتن بهم می گفتی که می خوای بری، شایدم واقعا نمی تونستی تحملم کنی که به خودم این حرفا رو نزدی.

به در مهد کودک نگاهی کرد و گفت:

- خوبه، کارم که پیدا کردی.

ساکت بودم.

- بابت اون روزم ممنون که با آرش تماس گرفتی و گفتی بیاد. بعد از رفتنت دو روز تو تب می سوختم و هذیون می گفتم.

بازم جوابم سکوت بود که ناگهانی ازم پرسید:

- ستاره، چرا از من بدت میاد؟

با سوالش با تعجب برگشتم و به چشماش خیره شدم، لبخندی زد و گفت:

- چه قدر عوض شدی.

فهمیدم متوجه ی اصلاحِ صورتم شده. سرم رو با خجالت گرفتم پایین و دستی به لبهی روسریم کشیدم.

- اون خونه همه چیزش برای توئه. نمی دونم برای چی رفتی، آخه چرا؟ مگه من بهت توهین کردم؟ چیز غیر معقولی ازت خواستم؟ جز این که فقط ازت خواستم زنم بشی. اونم خیلی رسمی و قانونی. حتی بهت دست درازیم نکردم اما تو رفتی و یه لحظه هم فکر نکردی داری با من چی کار می کنی.

به خیابون چشم دوختم و در حالی که به رد شدن ماشین ها نگاه می کردم، گفتم:

- آقای زمانی، می دونم رضایت دادید و از شکایتتون صرف نظر کردید، واقعا شرمندتونم ولی باور کنید من نمی تونم، واقعا نمی تونم ...

- حداقل یه کم بیشتر فکر کن، نمی خوام تحت فشار بذارمت اما بهم یه فرصتِ دیگه بده.

لب هام رو با عصبانیت جمع کردم و چیزی نگفتم.

- نمی خوای چیزی بگی؟

برگشتم و فقط به چشماش نگاه کردم، نمی دونم چرا از اون نگاه خجالت کشیدم و سریع از ماشین پیاده شدم. هیچی نگفت. از ماشین فاصله گرفتم که یادِ گردنبندش افتادم. دستم رو توی جیبِ مانتوم فرو بردم و تو مشتم گرفتمش و برگشتم. تو چشماش برقِ امید درخشید و از ماشین پیاده شد که من با تمام قساوت گردنبند رو جلوش گرفتم و گفتم:

- این رو یادم رفته بود. پولتونم هر جوری که شده جور می کنم و پس می دم.

و گردنبند رو به طرفش گرفتم. رنگِ امیدِ چشماش بی رنگ شد و دستش رو با ناراحتی آورد بالا و من زنجیر رو رها کردم و گردنبند تو دستش رها شد و در آخرین نگاه و با گفتن یک کلمه ازش رو گرفتم.

- خداحافظ.

داشتم عذاب می کشیدم. خیلی ناراحتش کرده بودم، خردش کرده بودم، دیگه نذاشته بودم چیزی براش بمونه. حتما جوابِ "نه" منو به پای بچه دار نشدنش می ذاشت. اشک تو چشم هام جمع شد. از خودم بدم اومد اما حتی به پشتِ سرم نگاه هم نکردم. من غرورِ وحید رو زنده زنده زیرِ خروارها خاک دفن کردم و اون دم نزد.

تا خودم رو به اتاق برسونم به زور جلوی اشکم رو نگه داشتم. به محضِ بستنِ در اشک هام از چشمام سرازیر شدن. از پنجره ی اتاق به خیابون نگاه کردم. بیچاره همون جا مات و مبهوت در حالی که به ماشینش تکیه داده بود به گردنبندِ توی دستش نگاه می کرد. بازم سردرگمی و ندونستنِ این که باید چی کار کنم به سراغم اومده بود.

فصل شصت و سوم

روز بدی بود و من چیزی ازش نفهمیدم. شب با خستگی و کوفتگی به خونه برگشتم. امیر هنوز نیومده بود. مرتب به ساعت نگاه می کردم. وحید یه لحظه هم از جلوی چشمام نمی رفت. هر کاری که می کردم جلوی چشمام می اومد. خیلی دلش رو شکسته بودم. وحید برای دومین بار ازم درخواست کرده بود و هر دو بار بدون کوچکترین توجهی به احساساتش اون رو از خودم طرد کرده بودم. دلم می خواست با کسی حرف بزنم و خودم رو سبک کنم. تا ساعتِ دوازده خودم رو با تلویزیون سرگرم کردم ولی امیر نیومد. نه تنها اون شب، بلکه فردا شب هم نیومد. کاملا کسل و بی حوصله شده بودم. نه زنگی می زد و نه به خونه می اومد. نمی تونستم به خودم دروغ بگم، عاشقش شده بودم و برای همین دیگه هیچ کسِ دیگه ای رو نمی تونستم ببینم. حتی وحید با تمام علاقش که می خواست فقط بهم ثابت کنه که چه قدر دوستم داره، به چشمم نمی اومد.

سومین روز وقتی با پری به خونه برگشتم و در رو باز کردم، صدای شر شر آب از حموم، شادی رو به قلبم هدیه کرد. حتی نفهمیدم چه طور واردِ خونه شدم و لباس های پری رو عوض کردم. تا در اومدنش چایی دم کردم و مشغولِ چیدنِ میوه شدم. دلم برای دیدنش داشت پر می کشید. قبل از در اومدنش به اتاقم رفتم و شال قرمزی که تازه گرفته بودم سرم کردم و چند باری خودم رو تو آینه برانداز کردم. شده بودم مثل دخترایی که تازه دارن عاشق می شن. به پری که با عروسکش روی تخت بازی می کرد لبخندی زدم و از اتاق خارج شدم. همزمان با خارج شدنم، از اتاق خارج شد. خودش بود، همون صورت، همون ته ریش و همون نگاهِ دوست داشتنی البته برای من.

زودتر از اون بهش سلام کردم. همون طور که حوله روی سرش بود و موهاش رو خشک می کرد، نگاهی بهم کرد و جواب سلامم رو داد. کمی دلم گرفت، هیچ چیزی رو چاشنیِ سلامش نکرد که دلم خوش باشه، حتی یه لبخندِ خشک و سرد! اما اهمیتی ندادم و براش یه فنجون چایی ریختم و مقابلش گذاشتم و منتظر شدم که حرف بزنه و منو سیراب کنه اما فقط حوله رو از سرش برداشت و به فنجونش خیره شد. وقتی دیدم حرفی نمی زنه ازش پرسیدم:

- خوبی؟

سرش رو بلند کرد و گفت:

- خوبم، ممنون.

و فنجون رو به لباش نزدیک کرد. دلم می خواست حرف بزنه اما سکوتش بد جور عذابم می داد.

- شام که نخوردی؟

- گشنه نیستم. پری خوابه؟

- نه، داره با عروسکش تو اتاق بازی می کنه.

فنجان رو، روی میز گذاشت و بلند شد و به طرفِ اتاقم رفت و بعد از چند لحظه ای با پری بیرون اومد و دو تایی بدون این که حواسشون به من باشه با هم شروع کردن به خنده و بازی. دلم گرفت، توجهی به من نکرد. انگار نه انگار که من کنارشم و به وجودش احتیاج دارم، یعنی تا به حال متوجه ی نگاه هام نشده بود؟

بلند شدم و به آشپزخونه رفتم و با ناراحتی مشغولِ درست کردن شام شدم. با درست کردن غذا، کمی از اون حال و هوا بیرون اومدم. نمی دونم چه قدر تو آشپزخونه بودم که اومد و کنارم ایستاد و ازم پرسید:

- زمانی اومد دیدنت؟

فقط سرم رو تکون دادم. برگشت و دست به سینه شد و به کابینت تکیه داد و پرسید:

- خُب چی شد؟

- هیچی، قرار نبود چیزی بشه.

- یعنی بازم پروندیش؟

ساکت شدم و حرفی نزدم. دستی به ته ریشش کشید و خیلی جدی بهم گفت:

- حرفِ حسابت چیه؟ تو چی می خوای؟ چرا این قدر با این مرد بازی می کنی؟

چاقویی که داشتم باهاش سیب زمینی خُرد می کردم رو رها کردم و گفتم:

- من، من بازیش دادم؟

با دادم دو تایی به پری که متعجب به دو تامون نگاه می کرد نگاه کردیم که صدام رو آورم پایین تر و گفتم:

- من به هیچ کس قولی ندادم که حالا بخوام بازیش بدم، چند بار هم بهت گفتم اگه نمی خوای ما تو خونت باشیم، بهم بگو برم، نه این که هی اذیتم کنی و بگی برو و باهاش باش.

کلافه شد و دستاش رو، روی کابینت گذاشت که متوجه شدم کمی زخمِ دستاش بهتره شده.

- چرا نمی شه با تو دو کلام حرف زد؟

- برای این که چیزایی از آدم می خوای که غیر ممکنه.

با ناراحتی تکیَش رو از کابینت جدا کرد و دستاش رو از هم باز کرد و گفت:

- اصلا به من چه!

و با گفتنِ این حرف به طرفِ پذیرایی رفت که تلفنِ خونه به صدا در اومد. گوشی رو برداشت و در حال جواب دادن روی مبل نشست.

- سلام.

- ...

- بله، نه هنوز که ...

- ...

یهو گفت:

- کی؟

- ...

- نه، دقیق نمی دونم. باشه به بچه ها می گم پیگیر باشن.

همون طور که گوشی تو دستش بود، از جاش بلند شد و به طرف پنجره رفت و پرده رو کنار زد و به اون کسی که پشت خط بود گفت:

- فکر نکنم.

- ...

- من که چیزی ندیدم. نه، خبری شد حتما خبرم کن. یکی دو تا از بچه ها رو هم بفرست بیان.

- ...

- من خودم تا نیم ساعت دیگه میام.

و تماس رو قطع کرد و با دقت بیشتری به بیرون نگاه کرد. از پنجره فاصله گرفت و با نگرانی وارد اتاقش شد. وقتی خارج شد پالتوش رو تنش کرده بود. یه لحظه ایستاد و به من و پری نگاه کرد. کمی با خودش فکر کرد و اومد تو آشپزخونه ازم پرسید:

- این چند روزه که بیرون می رفتی متوجه ی چیزِ مشکوکی نشدی؟

با تعجب گفتم:

- نه، مثلا چی؟

دستی به چونش کشید و به طرفِ در آشپزخونه رفت که ایستاد و برگشت و بهم گفت:

- کسی به خونه هم زنگ نزد؟

- نه، فقط دو باری تماس گرفتن که یکیشون اشتباه گرفته بود و یکی دیگه هم حرفی نزد و زود قطع کرد.

چشماش رو با نگرانی باز و بسته کرد و با عجله رفت تو اتاقش. دیگه پاش زیاد نمی لنگید. از حرکتش ترسیدم و آروم به دنبالش وارد اتاق شدم که دیدم داره خشابِ اسلحش رو پُر می کنه. ترس به جونم چنگ انداخت.

- چی شده؟

- هیچی.

- پس ... چرا ...

- من باید برم. امشب حتما بر می گردم. فقط تا موقعی که نیومدم نه تلفن جواب بده، نه در رو برای کسی باز کن، حتی برای همسایه ها هم باز نکن.

- اما آخه ...

- زیاد نزدیکِ پنجره هم نرو.

و موبایلش رو در آورد و شماره ای رو گرفت و دم گوشش نگه داشت و همون طور که کفش هاش رو می پوشید گفت:

- بچه ها کی می رسن؟

- ...

- بهشون بگو، چهار چشمی حواسشون به خونه باشه.

و تماس رو قطع کرد.

- شنیدی که چی گفتم، نه در باز می کنی و نه تلفن جواب می دی.

و بلافاصله از خونه زد بیرون. با رفتنِ امیر با ترس به پنجره ها نگاه کردم. وقتی دیدم پری روی مبلی که نزدیک به پنجره بود نشسته، به سرعت رفتم و بغلش کردم و از پنجره ها فاصله گرفتم.

فصل شصت و چهارم

زمان به کندی سپری می شد. نه جرات داشتم به اتاق خودم برم و نه به اتاقِ امیر. ساعت از دو گذشته بود. قلبم هر لحظه داشت می اومد تو دهنم، پری تو بغلم به خواب رفته بود که کلید تو قفلِ در به حرکت در اومد. با چشمایی که از ترس توشون اشک جمع شده بود به در نگاه کردم. در به آرومی باز می شد. لب هام از ترس می لرزید. تو آخرین لحظه که می خواست صدام در بیاد. هیکلِ امیر تو چهار چوبِ در نمایان شد.

چنان نفسِ راحتی کشیدم که فکر کنم صدام رو شنید. وقتی دید من و پری پشتِ یکی از مبل ها پنهون شدیم و ظرف غذایی که برای پری آورده بودم هنوز جلومه، با تعجب بهم نزدیک شد.

- چرا این جا نشستی؟

اشک تو چشمام حلقه زد. آروم جلوم نشست. به چهره ی پُر استرسم خیره شد و گفت:

- آروم باش، نترس من برگشتم.

آب دهنم رو قورت دادم. به آرومی پری رو از بغلم گرفت که بهش گفتم:

- چی شده؟ چرا به من نمی گی؟

- چیزی نیست که تو بخوای به خاطرش خودت رو ناراحت کنی.

و بلند شد. با ترس بهش گفتم:

- کجا؟

- پری رو می برم بخوابونم.

- نه، اون جا پنجره داره.

- ستاره، همه چیز تحتِ کنترله.

- نه، من می ترسم، تو اسلحت رو پُر کردی.

- ستاره، من همیشه این کار رو می کنم، پاشو.

با ترس از جام بلند شدم. امیر واردِ اتاق شد و منم پشت سرش، بعد از گذاشتنِ پری روی تخت خواست از اتاق خارج بشه که گفتم:

- من می ترسم.

- ستاره، بهت گفتم که چیزی نیست، بچه ها بیرون مراقبن، تو خونه باشی هیچ اتفاقی نه برای تو و نه برای پری نمی افته.

- یعنی بیرون می افته؟ آخه چرا؟ مگه من و دخترم چی کار کردیم؟

- بهت می گم، ولی الان نه، خیلی خستم. حالا برو و راحت بگیر بخواب.

اما هنوز ترس داشتم و نمی تونستم چشمام رو، روی هم بذارم. به طرف در رفت که چند قدمی به دنبالش رفتم. متوجه شد و به طرفم برگشت و بهم خیره شد. هنوز بهش خیره بودم که نفسش رو داد بیرون و از در فاصله گرفت و به آرومی روی صندلی توی اتاق نشست و بهم گفت:

- بخواب، من این جا می شینم.

وقتی این حرف رو زد با خیال راحت عقب عقب رفتم و لبه ی تخت نشستم و با خجالت سرم رو گرفتم پایین. خیلی سعی کردم بیدار بمونم اما چشمام سنگین شده بود. امیر مقابلم روی صندلی نشسته بود، چهرش خیلی خسته بود. همون طور که کنارِ پری به پهلو دراز کشیده بودم توی تاریکی اتاق در زیر نگاه های امیر به خواب رفتم. کاش می دونستم چه اتفاقی افتاده ولی امیر یه کلمه هم در این مورد حرف نزد.

فصل شصت و پنجم

صبح زود، صبحونه رو آماده کردم. ظرف پنیر رو، روی میز گذاشتم. امیر از اتاقش خارج شد. با حوله ای که روی سرش بود متوجه شدم رفته حموم.

- سلام، صبح بخیر.

- سلام، صبح بخیر.

خیلی به هم ریخته بود. صندلی رو کشید عقب و روش نشست. فنجان چایی رو مقابلش گذاشتم. شکر رو ریخت تو فنجون و شروع کرد به هم زدنش. می دونستم اگه بخوام در موردِ دیشب چیزی ازش بپرسم، جوابی بهم نمی ده. مقابلش نشستم و یه لقمه برای خودم گرفتم که گفت:

- برای احتیاط می گم، این روزا که می ری بیرون بیشتر مراقبِ خودت باش.

- چیزی شده؟ خطری هست که من ازش بی خبرم؟

- نه، مراقب بودن که ایرادی نداره، اصلا می شه چند روزی بیرون نری؟

- سرگرد، مشکلی پیش اومده؟

- نه نه، همین طوری یه چیزی گفتم.

و یه لقمه برای خودش گرفت. با نگرانی بلند شدم و چادرم رو از روی دسته ی صندلی برداشتم و گفتم:

- من دیگه برم، شما کاری نداری؟

- صبر کن، خودم می رسونمت.

نمی دونم چش شده بود، بی قرار، پُر استرس، نگران! سرگردی نبودی که قبل از رفتن به ماموریت، باهام شوخی می کرد و می خندید، به کل تغییر کرده بود. از جاش بلند شد و رفت که لباس بپوشه. پاش هنوز می لنگید. حتی بدتر از قبل می لنگید. معلوم نبود دیشب چه اتفاقی افتاده بود که این طوری برگشته بود. تا از اتاقش بیرون بیاد، کمی طول کشید. نگرانش شدم، ضربه ای به درِ اتاق زدم و در رو باز کردم که سریع پیراهنش رو کشید پایین و با رنگ پریدگی بهم نگاه کرد. ازش پرسیدم:

- تو خوبی؟

سرش رو تکون داد و از لبه ی تخت بلند شد. پالتوش رو تنش کرد و به طرفِ در اومد.

- پس پری کو؟

- تو اتاقه، الان میارمش.

- باشه، پس تا می رم ماشین رو روشن کنم، شما هم بیاید.

****

تو پارکینگ به ماشین نزدیک شدم. سرش رو به فرمون چسبونده بود. در رو باز کردم و نشستم. سرش رو آورد بالا و با بی حالی ماشین رو روشن کرد و حرکت کرد.

جلوی مهد کودک بهم گفت:

- خواستی برگردی بهم زنگ بزن تا بیام دنبالت، خودت تنها برنگرد.

بهش خیره شدم. آخه چه اتفاقی افتاده بود که باید من مراقب خودم و پری می بودم؟ چرا جواب سوالام رو نمی داد و همش بهم می گفت مراقب خودت باش؟

فصل شصت و ششم

دو ساعت از اومدنم به مهد نمی گذشت که مهرانه با عجله وارد اتاق شد و بهم گفت:

- ستاره، امیر زنگ زده و با تو کار داره.

بچه ای که تو بغلم بود رو، روی صندلی نشوندم و بهش گفتم نقاشیش رو بکشه تا من برگردم.

واردِ اتاق مهرانه شدم و گوشی رو با تشکری از مهرانه گرفتم و جواب دادم:

- بله

- سلام، کی کارت تموم می شه؟

برگشتم و به مهرانه که مشغول نوشتن بود نگاه کردم و گفتم:

- سلام، تا ظهر هستم.

- می تونی امروز زودتر بیای؟

- چیزی شده؟

- الان چیزی نپرس، فقط سریع کارت رو جمع و جور کن و تا من نیومدم اصلا از مهد کودک خارج نشو.

- چی شده؟ داری نگرانم می کنی!

- حکمت، گوشی رو بده به مهرانه.

- اما ...

- من الان وقتِ جواب دادن ندارم.

مهرانه رو صدا کردم و گوشی رو بهش دادم و با نگرانی بهش خیره شدم. به جواب هایی که مهرانه به امیر می دادم گوش کردم ولی چیزی نفهمیدم.

- باشه، باشه همین الان. مصطفی هم در جریانه؟ باشه، من همین الان می برمش.

و گوشی رو گذاشت و به طرفم برگشت و گفت:

- تو کم کم آماده شو، امیر الان میاد دنبالت.

- چی شده مهرانه؟

- خودمم نمی دونم، فقط بهم گفت من زودتر پری رو با خودم ببرم خونمون.

رنگم پرید.

- چرا؟

- الان میاد دنبالت، زود باش. خودش حتما همه چی رو بهت می گه. بدو، منم پری رو با خودم می برم.

خواست از در خارج بشه که با عجله بازوش رو چسبیدم

- مهرانه دارم سکته می کنم، بگو چی شده؟

- ستاره، باور کن نمی دونم ولی امیر خیلی صداش آشفته بود.

دستام شل شد و مهرانه با عجله از اتاق خارج شد و من با دل نگرانی به گوشیِ تلفن چشم دوختم.

****

با دلهره و ترس آماده شدم. مهرانه هم پری رو آماده کرد و با عجله از درِ پشتی پری رو با ماشینش برد و گفت، شب به همراه مصطفی میارنش. منتظرِ تماسِ امیر بودم. روی صندلی نشسته بودم و قلبم تند می زد که گوشی زنگ خورد. با عجله با اولین زنگ گوشی رو برداشتم. صدای خود امیر بود.

- آروم، بدون جلب توجه از درِ پشتی بیا بیرون. من، توی یه پژو پارسِ سفید منتظرتم.

- چرا نمی گی چی شده؟ چرا مهرانه پری رو برد؟

- تو بیا، همه چی رو بهت می گم.

قبل از خارج شدن به بیرون نگاهی کردم. کوچه زیادی خلوت بود. امیر تو ماشینی که کمی بالاتر از مهد پارک شده بود نشسته بود و هی به پشتِ سرش نگاه می کرد به محض دیدنم بهم اشاره کرد که زودتر برم و سوار بشم. با عجله خودم رو بهش رسوندم. در رو خودش زودتر برام باز کرد که وقتی تلف نشه، تا پام رو تو ماشین گذاشتم گازِ ماشین رو گرفت و حرکت کرد.

- چی شده؟ چرا این کارا رو می کنی؟

با سرعت همین طور که می رفت یه دفعه توی یه خیابون دیگه پیچید و آینه رو تنظیم کرد و با دقت از آینه به پشتِ سرش نگاه کردم و بعدم نگاهی به آینه ی بغلش و دوباره با سرعت تو یه فرعیِ دیگه پیچید و سرعتش رو زیاد کرد. از ترس به در چسبیدم و چشمام رو بستم. فکر کنم چند تا خیابون و چند تا فرعی رو پیچید و باز به آینه نگاه کرد. مثل همیشه نبود، یه جور دلواپسی و نگرانی تو وجودش بود. روی پیشونیشم قطره هایی از عرق بود و تو آخرین پیچ واردِ یه کوچه ی بن بست شد و زد روی ترمز و برگشت و به عقب نگاه کرد. رنگم پریده بود و به کاراش نگاه می کردم. برگشت و بی سیمش رو در آورد و با گفتن یه اسم شروع کرد به حرف زدن.

- همه تو محل های گفته شده مستقر شدن؟

- ...

- تا نگفتم کاری نکنن.

- ...

- من خودم تو موقعیت هستم. هر حرکت مشکوکی رو به من گزارش کنید.

- ...

امیر مکثی کرد و گفت:

- فکر کنم شناسایی شدم.

- ...

- باشه، هر خبری شد سریع بهم گزارش کنید.

و بی سیم رو گذاشت پایین و سریع دنده عقب گرفت و از بن بست خارج شد که گفتم:

- کجا داری می ری؟

- یه جای شلوغ که بعد از اون بتونم ببرمت یه جای امن.

- داری دیوونم می کنی، چرا از دیشب حرف نمی زنی که چی شده؟ این وسط من چی کاره ام؟ چرا باید منو ببری یه جای امن؟ اصلا برای چی به مهرانه گفتی پری رو ببره؟

دستی به موهاش کشید و فقط دنده رو عوض کرد. با اعصابی به هم ریخته از پنجره به بیرون خیره شدم که گفت:

- بذار برسیم، همه چی رو بهت می گم، باشه؟

- این قدر به من وعده ی سر خرمن نده. همش داری همین حرف رو می زنی، پس کی؟

که باز جوابم سکوت بود.

سرعتِ ماشین زیاد بود. امیر این قدر که حواسش به اطراف بود، به نگرانیِ من توجهی نمی کرد و کارِ خودش رو می کرد. بعد از ده دقیقه وارد پارکینگِ یکی از پاساژهای بزرگ شدیم و بهم گفت:

- عجله کن، زود پیاده شو.

همزمان با امیر پیاده شدم که ازم خواست تندتر راه برم. به جای استفاده از آسانسور هم ازم خواست از پله ها بالا بریم. با عجز بهش نگاه کردم که کمی صداش رو بلند کرد و گفت:

- چرا وایسادی؟ بدو.

وارد پاساژ شدیم. این قدر با عجله و تند از پله ها اومده بودیم بالا که دیگه نای راه رفتن نداشتم. کمی بینمون فاصله افتاد. برگشت و دید دارم به آرومی پشت سرش راه می رم و دیگه تند راه نمی رم. زودی خودش رو بهم رسوند و گوشه ی چادرم رو چسبید.

- عجله کن باید قبل از اومدنشون از این جا خارج بشیم.

- کیا؟ چرا بهم نمی گی چی شده؟

به آسانسورِ شیشه ای رسیدیم. دکمه رو فشار داد و به اطراف با اضطراب نگاه کرد. در باز شد و گوشه ی چادرم رو کشید و دو تایی وارد شدیم که گفت:

- گوش کن، تو این ماموریتی که رفتم با افراد بدی سر و کار داشتم. همشون از اون خلافکارای سابقه دارن که از شلیک کردن تو ملاء عام واهمه ای ندارن حتی براشونم زن و مردم فرقی نمی کنه. امروز یکی از خبرچین هام خبر داد که به خاطر لو رفتنِ محموله ی موادشون، قصدِ انتقام گیری دارن و متاسفانه چون تو این مدت تو، توی خونه ی من رفت و آمد داشتی، فکر می کنن زنِ منی. خبرچینم گفت حتی محلِ کارتم می دونن. نمی دونم خبرچینم الان زنده ست یا مُرده، فقط تا به جای امن برسیم به حرفام گوش کن و چیزِ اضافه ی دیگه ای هم ازم نپرس.

- پس پری؟

- پری پیشِ مصطفی و مهرانه ست، جاشم امنه. مصطفی خودش ماموره، می دونه چی کار باید بکنه.

به چهره ی عصبیش نگاه کردم. حرفاش کمی غیر قابل باور بود، اگه این طور هم می بود، آخه چه ربطی به من داشت. تازه فکر هم کنن که من زنِ امیرم! با همه ی این حرفا بازم شک کردم. حرفاش برام تناقض داشت.

اسلحش رو در آورد و شروع کرد به پُر کردنِ خشاب. قلبم فرو ریخت. از پیشونیش خون می اومد که همراهِ عرقش نمای زننده ای پیدا کرده بود.

با خودم زمزمه کردم:

- چرا اول که سوار شدم متوجه ی پیشونیش نشده بودم؟

که یهو سرش رو بالا آورد و گفت:

- تو اگه پیشِ من باشی هیچ اتفاقی برات نمی افته، فقط هر جا که گفتم بدو و به پشتِ سرتم نگاه نکن.

- پس مامورا؟ دوستات؟ اونا کجان؟ یعنی ما تنهاییم؟

- هستن، ولی من لو رفتم. تا بچه ها بخوان دست به کار بشن و هوامون رو داشته باشن باید من خودم و خودت رو از این جا دور کنم، فهمیدی؟

سرم رو تکون دادم که گفت:

- ستاره.

با دلهره بهش نگاه کردم.

- فقط بدو، می فهمی، بدو تا به ماشینی که یه خیابون بالاتر از این جاست برسیم، فهمیدی؟ فقط بدو.

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره.

- خوبه، از آسانسورم که خارج شدیم از کنارم جم نمی خوری، هر جا که رفتم میای.

سینه ی دو تامون از دویدنِ زیاد، بالا و پایین می رفت که گفتم:

- یعنی این جا هیچ مامورِ دیگه ای نیست؟

- هستن، اما متاسفانه چهره ی اونی که دنبالمونه هیچ کس نتونسته شناسایی کنه. اینه که امکان داره هر جایی باشه، هر جایی که من و تو نمی تونیم فکرش رو بکنیم.

در آسانسور باز شد و امیر زودتر خارج شد. همون طور که گفته بود در کنارش و با گام های بلندی حرکت می کردم. از پاساژ خارج شدیم. فکر می کردم همه دارن نگاهم می کنن و زیرِ نظرم دارن. منطقه ای که بودیم برعکسِ داخل پاساژ خیلی خلوت بود و این ترس رو بیشتر می کرد. چیزی نمونده بود که به ماشین برسیم که امیر یه لحظه وایساد. منم پشت سرش ایستادم.

فصل شصت و هفتم

با شک و تردید به اطرافِ ماشین که در فاصله ی کمی از ما قرار داشت نگاه کرد. برگشت و به من نگاه کرد. سوئیچ ماشین رو در آورد و به طرفم گرفت و گفت:

- تو زودتر برو و سوار شو، عجله کن.

سوئیچ رو گرفتم و به طرفِ ماشین حرکت کردم که یه ماشین از سر کوچه پیچید. با دیدنِ ماشین به عقب برگشتم و به امیر نگاه کردم. امیر با دیدنِ ماشین و آدماش به سرعت به طرفم دوید که ماشین سرعت گرفت و خودش رو به ما رسوند. چیزی نمونده بود که امیر به من برسه که اسلحه ی تو دست مردی که صندلیِ عقب نشسته بود، چشمام رو باز کرد و منو از حرکت متوقف کرد. مرد به چشمام خیره شد و اسلحه رو به طرفم گرفت که تو همین لحظه امیر به طرفم پرید و دو تایی با رگبار اسلحه روی زمین افتادیم. صدای تیر تو گوشم پیچید و فقط موقع افتادن. پهلوم از شدتِ ضربه ای که به زمین خورده بودم به شدت تیر کشید. ماشین در حین حرکت سعی کرد بدون توقف دو تامون رو بزنه که امیر منو تو بغلش کشید و منو به سمت ماشین هل داد تا از تیر رسشون خارج بشم.

بازم صدای تیر و جیغ و فریادهای مردمی که تک و توک اون اطراف بودن. سرم هنوز تو بغلش بود و با صدای هر تیر بیشتر تو بغلش فرو می رفتم. که امیر با تموم شدن صدای تیر و نزدیک شدن دو مرد که لباس شخصی تنشون بود سریع منو از خودش جدا کرد. از ترس زبونم بند اومده بود که یکی از اون دو مرد پیش امیر نشست و بهش گفت:

- صدمه ای که ندیدی؟

امیر که کمی نفس نفس می زد، جواب داد:

- نه، فقط سریع خانوم حکمت رو ببرید. مطمئنم بازم سر و کلشون پیدا می شه.

- نمی دونم چه طور شناسایی شدید؟!

امیر سرش رو تکون داد و در حالی که اسلحش رو تو دستش جا به جا می کرد، به اون یکی مرد که ایستاده بود گفت:

- این وسط یه مشکلی هست.

مرد بی سیمش رو در آورد و گفت:

- فکر نمی کردیم بخوان این کار رو این جا بکنن، الان به بچه ها می گم ببینم تونستن ردِ ماشین رو بگیرن یا نه.

امیر سرش رو با تاسف تکون داد و گفت:

- به احتمالِ زیاد ماشین سرقتیه.

و بعد به من که رنگ به روم نمونده بود و همون طور روی زمین مثل خودش نشسته بودم و از ترس نمی تونستم حرکت کنم اشاره کرد و گفت:

- سریع از این جا ببرینش، من باید خودم رو به تیمِ علی برسونم.

با نگرانی به امیر نگاه کردم که گفت:

- پاشو بچه ها می برنت یه جای امن.

و خودش با یه حرکت از روی زمین بلند شد و لباسش رو تکون داد. دلم نمی خواست تنهام بذاره، احساس می کردم وقتی کنارمه در امنیت هستم ولی امیر رفت.

فصل شصت و هشتم

با رفتنِ امیر، همراهِ اون دو مرد سوار ماشین شدم. رنگ به صورتم نمونده بود. سعی می کردن از مسیرهایی برن که کمتر جلبِ توجه کنن. بعد از گذشتِ ده دقیقه به چراغ قرمز رسیدیم. ماشین توقف کرد، یکی از دو مرد با بی سیمش در حال گزارش بود و اون یکی به اطراف نگاه می کرد که با صدای ترمز شدید ماشینی کنارمون سرم رو زودی چرخوندم و با ترس به راننده و بغل دستیش نگاه کردم.

یه مرد و یه پسرِ جوون که صدای سیستمشون کلِ محل رو برداشته بود. نفسی با آسودگی کشیدم. چراغ سبز شد و ماشین حرکت کرد. جایی که داشتیم می رفتم فکر کنم تو بالا شهر قرار داشت. مخصوصا با اون خونه های بزرگ و ویلایی، کوچه ها حسابی خلوت بود. ماشین واردِ کوچه ی نسبتا کوچیکی شد که یهو به خاطر یه بچه که بهش می خورد پنج، شش ساله باشه و با دوچرخش وسط کوچه ایستاده بود، ایستاد.

پسر با آرامش و بی خیالی، دوچرخش رو حرکت داد که همون ماشین که پشتِ چراغ قرمز کنارمون متوقف شده بود. با شدت کنارمون ترمز کرد و بعد صدای شلیک گلوله ای کنار گوشم پیچید. چشمام رو بستم و روی صندلی دراز کشیدم و دو شلیک پی در پی دیگه. سرم رو با دستام گرفتم و روی صندلی گذاشتم که درِ عقب باز شد و کسی به بازوم چنگ انداخت و منو به سمتِ بیرون کشید. با احساس درد تو بازوم، چشمام رو باز کردم و چشمام همون طور که منو می کشیدن بیرون باز شد. اون دو تا مامور کُشته شده بودن. با دیدنِ این صحنه خواستم جیغ بکشم که ضربه ی محکمی به سرم زده شد و چشمام سیاهی رفت و دیگه هیچی نفهمیدم.

****

سرم به شدت درد می کرد. با چشم های بسته دستم رو، روی قسمتی از سرم که از درد تیر می کشید گذاشتم و آروم چشمام رو باز کردم و به سر انگشتای خونیم نگاه کردم. چشم هام رو دوباره بستم. گلوم خشک شده بود. صدایی نمی اومد. باز چشمام رو باز کردم. به اطرافم نگاه کردم. یه اتاقِ کوچیک که هیچی توش نبود و فقط من بودم که روی یه موکتِ کوچیک گوشه ی اتاق افتاده بودم. کمی سرم رو بالا آوردم که سرم گیج رفت و مجبور شدم دوباره سرم رو پایین بیارم که صدای حرکت قفلِ در، هوشیارم کرد.

قبل از باز شدنِ در، چراغِ داخلِ اتاق روشن شد ولی به خاطر دیوارهای سیاه و کثیف زیاد نوری به وجود نیومد. در باز شد. سعی کردم چشمام رو باز کنم. صدای قدم های آرومی که به طرفم می اومد ترس رو به جونم انداخت، خیلی بهم نزدیک شد. چون روی زمین بودم صداها رو به خوبی می شنیدم. دقیقا بهم نزدیک شد، به طوری که بوی چرم کفشاش تو بینیم پیچید. مکثی کرد و بعد از چند ثانیه ای با نوک کفش ضربه ی خیلی آرومی به گونم زد. چشمام رو به سختی باز کردم. چهرش رو نمی تونستم ببینم و فقط تونستم لبخندش رو که اونم به خاطرِ نمایان شدنِ دندوناش بود ببینم. همون طور که ایستاده بود با باز شدنِ چشمام، آروم کنارم نشست و چونم رو به آرومی گرفت و سرم رو به طرفِ خودش چرخوند. چشمام کامل باز نبود که با دیدنِ چهرش، قلبم اومد تو دهنم و زبونم بند اومد، به طوری که چشمام کامل باز شد و با ناباوری بهش خیره شدم. لبخندش پُررنگ تر شد، سرش رو بهم نزدیک کرد و گفت:

- به خونه ی خودت خوش اومدی ستاره ی عزیزم. چیه؟ خیلی خوشحالی که دوباره منو می بینی؟ عزیزم منم خوشحالم که دوباره تو رو می بینم. 

و در حالی که به چشمام خیره شده بود گفت:

- خیلی بی معرفتی ستاره.

لب هام از ترس و ناباوری می لرزیدن.

- خیلی دخترِ سرسختی هستی. خودت خواستی که این کار رو بکنیم وگرنه من که ...

یهو بلند زد زیر خنده و بعد با عصبانیت چونم رو بیشتر فشار داد که حسابی دردم گرفت و از دردش چشمام رو بستم. کمی که از فشارِ دستش کمتر شد، چشمام رو باز کردم که دیدم داره با نفرت بهم نگاه می کنه. با نگاهش تمام صورتم رو از نظر گذروند، چونم رو رها کرد، بلند شد، بهم زل زد و گفت:

- بهتره کمی استراحت کنی خانوم کوچولو، چون حالا حالاها باهات کار دارم.

همین طور بهش خیره بودم که به طرفِ در رفت و قبل از باز کردنِ در، دوباره برگشت و بهم نگاهی کرد. با دیدنش شوکه شده بودم و اصلا نمی دونستم که باید چی کار کنم چون باورش هم برام خیلی سخت بود. قبل از خارج شدن بهم نیشخندی زد و در رو پشتِ سرش بست. مات و مبهوت به در خیره شدم. به هیچ وجه نمی تونستم باور کنم که اون چهره ای که دیدم.

- وای خدای من! این امکان نداره.

به زور تو جام نشستم و دستم رو، روی سرم گذاشتم، چشمام رو بستم. اتاق تاریکِ تاریک بود و بوی بدی می اومد. اصلا نمی دونستم چه وقت از روزه، ساعت مچیم رو هم در آورده بودن. بعد از رفتنش، کمی که گذشت دوباره روی موکت دراز کشیدم که در با صدا باز شد و همون پسری که تو ماشین کنارِ راننده نشسته بود با یه کاسه وارد شد و بدون نگاه کردن به من کاسه رو با ضرب جلوم گذاشت که کمی از محتویاتِ توش بیرون ریخت.

- بخور، معلوم نیست نوبت بعدی کی باشه.

و بی توجه به ترسِ توی صورتم اتاق رو ترک کرد. به کاسه نگاهی کردم و کمی نیم خیز شدم و قاشقِ توش رو برداشتم و محتویاتِ داخل کاسه رو با قاشق بالا آوردم. خوراک لوبیا که کاملا سرد شده بود. از دیدنشم حالم بد شد. قاشق رو رها کردم و ظرف رو پس زدم و به دیوار تکیه دادم. هنوز دنبالِ ارتباط هستم و این که من این جا چی کار می کنم؟ هوای اتاق به شدت سرده و بخاری که از دهانم در میاد و می تونم ببینم. دستام رو بین پاهام قرار دادم و گاهی هی خودم رو تکون می دم. سرم به شدت درد می کنه که یهو چراغ اتاق روشن شد و بلافاصله بعدش در با صدای دلخراشی باز می شه. نگاهم به هیکلش که جلوی چهار چوبِ در ظاهر شده بود افتاد. خودم رو جمع و جورتر کردم. وارد اتاق شد و به کسی که پشتِ سرش ایستاده بود اشاره ای کرد و مرد صندلی رو به داخل آورد و سریع خارج شد و در رو پشتِ سرش بست. از جلوی در سرش رو کمی به طرفم کج کرد و بهم نگاهی انداخت.

ازش ترسیدم، به طرف صندلی رفت و در حالی که روی زمین می کشیدش به من نزدیک شد، تا بهم رسید با پوزخند نگاهِ دیگه ای بهم انداخت و صندلی رو محکم روی زمین کوبید و درست مقابلم نشست و به طرفم خم شد. نگاهم رو ازش گرفتم و به کفش هاش خیره شدم. آرنج هاش رو به زانوهاش تکیه داد و دستاش رو در هم قلاب کرد و با لبخندی که اعصابم رو بیشتر به هم می ریخت گفت:

- قبلا برای این که ناراحتم نکنی بابِ میلم حرف می زدی و سعی می کردی دلم رو نشکنی.

لب پایینم رو گاز گرفتم. دستِ راستش رو برد بالا و به ناخن هاش نگاهی انداخت.

- تو که دخترِ خوبی بودی، بیا و به پاسِ اون همه مهربونی که شوهرت در حقت نکرد و من کردم حرف بزن.

جلوی پاش تفی انداختم و سرم رو چرخوندم به طرفِ دیوار.

- ستاره، خیلی بی ادب شدی.

و با گفتن این حرف شروع کرد به بالا دادن آستین هاش و در یک حرکت از جاش بلند شد و محکم با پاش به صندلی ضربه ای زد که منو حسابی ترسوند. با یه قدم خودش رو بهم رسوند و با دستش یقم رو چسبید، منو وادار کرد که بلند شم. به محض بلند شدنم. محکم منو به دیوار کوبید و گفت:

- شاید باید از اول این طوری باهات رفتار می کردم که کمتر هار بشی. حالا جلوی پای من تف می ندازی؟

با نفرت گفتم:

- اگه لازم باشه بازم می ندازم.

خنده ی عصبی ای کرد و گفت:

- زبونتم که راه انداخته! همش تقصیرِ اون سرگردِ عوضیه، همونی که از اولِ کار، مثلِ علف های هرز جلوی چشمام سبز شد. خیلی دوستش داری، نه؟

- دهنت رو ببند.

- اوه! حتما عزیزم ولی قبل از این که خودم دهنت رو با کفِ این طویله دونی یکی کنم بهتره حرف بزنی و بگی که اون شوهرِ بی همه چیزت اون همه مواد رو کجا قایم کرده؟

به چشماش خیره شدم و با نفرت گفتم:

- من چیزی نمی دونم، اصلا نمی دونم درباره ی چی حرف می زنی.

اون یکی دستش رو بالا آورد و زیر روسریم برد و به موهام چنگ انداخت و سرم رو به عقب کشید، اشکم در اومد.

- حرف بزن، تا داغِ دخترت رو به دلت نذاشتم.

به زور و از بین دندون های به هم چسبیدم گفتم:

- تو هیچ غلطی نمی تونی بکنی.

یقم رو ول کرد و با پشتِ دستش یه کشیده ی محکم تو صورتم خوابوند که آب دهانم به بیرون پرت شد.

- وقتی هر کاری کردم و زیر دست و پام لَه لَه زدی، می بینی که چه غلطایی می تونم بکنم که سرگردت هم ازشون بی خبره. همه چیز داشت خیلی خوب پیش می رفت.

که باز یه دونه دیگه خوابوند تو گوشم، صدای آخم در اومد و فریاد زدم:

- تو و اون برادر نامردتت، هر دوتون ...

با پوزخند گفت:

- آرش؟

و بلند زد زیر خنده.

- کدوم برادر؟ اون که برادرِ من نیست.

چشمام باز شد.

- حالا اینم که فهمیدی بهتره اینم بدونی که جنابِ آرش خان، دکتر هم تشریف ندارن ولی انصافا فکر نمی کردم این قدر تو بازیگری تبحر داشته باشه که این قدر راحت بتونه بازیت بده و ناهید ...

باز خندید.

- ناهیدی که اصلا وجودِ خارجی نداره.

دهانم باز موند. وقتی تعجب و ترس رو تو نگاهم دید خندش رو قطع کرد و گفت:

- درست می شنوی، ناهیدی وجود نداره. عکسیم که دیدی یه عکسِ قدیمیه از یه دوستِ قدیمی و باید یه خبرِ خوش تر از اونم بهت بدم.

و در حالی که لب هاش رو به گوشم نزدیک می کرد، خیلی آروم و با صدای کش داری گفت:

- من عقیم نیستم.

لب هام از حرفش به لرزه افتادن، قهقهه ای زد و گفت:

- اوه اوه، چیزی نمونده بود که باهام بخوابی.

یه دفعه چهره در هم کشید و با عصبانیت گفت:

- تا این جا نزدم و بلایی سرت نیاوردم حرف بزن و بگو جنسا کجان؟

قلبم داشت از حرکت می ایستاد.

- می دونی سعید، شوهرِ عزیزت رو چه طوری فرستادم اون دنیا؟ کاری نکن که تو رو هم باهاش همسفر کنم.

و موهام رو بیشتر کشید. جیغ کشیدم که این بار چنان با مشت زد تو دهانم که یه لحظه احساس کردم تمام دندونام تو دهنم خرد شدن. بعد از زدنم، منو رهام کرد، روی زمین افتادم که همزمان خون از دهنم بیرون زد.

دستش رو که خونی شده بود با دستِ دیگش پاک کرد و ازم فاصله گرفت. روی زمین افتاده بودم و از درد تو خودم می پیچیدم که یهو بهم نزدیک شد و با پاش یه دونه محکم تو پهلوم خوابوند که چشمام سیاهی رفت و باز موهام رو تو دستش گرفت و به صورتم خیره شد که به زور بهش گفتم: 

- تو یه وحشیِ روانی هستی.

پُقی زد زیر خنده.

- آره، یه وحشی که تو هنوز باورت نمی شه. همون وحید که می گفت ستاره دوستت دارم. حالا حرف می زنی یا نه؟

و موهام رو بیشتر تو دستش جمع کرد و کشید. فریاد زدم:

- نمی دونم، نمی دونم.

- که نمی دونی؟ الان حالیت می کنم.

و فریاد زد و کسی رو به اسم موسی صدا کرد:

- موسی.

بلندتر داد زد:

- فرهاد.

در باز شد و مردی وارد شد و گفت:

- بله آقا؟

- آرش کجاست؟

- زنگ زدن و گفتن تا نیم ساعت دیگه میان.

وحید با خنده ی ترسناکی به طرفم برگشت و همون طور که صورتش رو بهم نزدیک می کرد به موسی گفت:

- اتاق بغلی رو خلوت کن که می خوام خانوم خانوما، عشقم رو ببرم فضا.

شروع کردم به دست و پا زدن.

- بی تابی نکن عزیزم، الان به مرادِ دلتم می رسیم.

که سریع دهانم رو به دستش که به وسیله ی اون موهام رو گرفته بود رسوندم و گاز محکمی گرفتم که دادش رفت روی هوا و با یه مشت به صورتم ضربه زد که موقع پرت شدن، سرم به ستونِ وسط اتاق خورد و درد بدی تو سرم پیچید و چشمام بسته شد.

فصل شصت و نهم

با احساس ضربه زدن به سرم چشمام رو باز کردم. چشمام اول تار می دید کمی که دقت کردم دیدم جایی دراز کشیدم و آرش بالا سرم نشسته و دستش روی زخمِ پیشونیمه. کمی بعد وحیدم اومد بالا سر دو تامون ایستاد و با پوزخند گفت:

- بهت نگفتم سگ جونه.

آرش اخم مصنوعی ای کرد و بهش گفت:

- هوی، مودب باش، ادب و فرهنگت کجا رفته.

وحید با ناراحتی به طرفِ یکی از مبل های تو اتاق رفت و روش ولو شد و لیوانِ کنار دستش رو برداشت و یک سره سر کشید. آرش نگاهش رو از وحید گرفت و به من نگاه کرد.

- ببین با خودت چی کار کردی؟ من اگه نرسیده بودم که معلوم نبود این حیوون چه بلایی سرت می آورد عزیزم.

چشمام رو بستم و به سختی گفتم:

- من نمی دونم شما از من چی می خواید؟!

- خب این چرته که تو می گی نمی دونی، چه طور ممکنه زنِ اون عوضیِ بی غیرت باشی ولی ندونی اون همه جنس رو کجا جاسازی کرده!

- گفتم که نمی دونم.

نفسش رو داد بیرون، وحید با بی حوصلگی از روی مبل بلند شد و بهمون نزدیک شد و گفت:

- اگه بذاری یه سر ببرمش تو اتاقِ خودم، مطمئن باش زودی همه چی یادش میاد.

آب دهنم رو قورت دادم که آرش به ظاهر اخمی کرد و گفت:

- خفه شو وحید. ستاره، بهتره که با ما راه بیای.

اشک تو چشمام جمع شد. نمی دونستم که چه طور باید خشم و کینه و نفرتم بهشون رو توی اون همه درد نشون بدم.

- من چیزی نمی دونم، چه قدر بگم؟!

آرش از کنارم بلند شد، دستش رو تو جیبِ شلوارش فرو برد، بهم خیره شد و گفت:

- اگه حرف نزنی، می دونی چه بلایی سرت میاد؟ برای ما کاری نداره با یه سرنگ بفرستیمت اون دنیا.

وحید کنارِ آرش ایستاد و دوتایی به من نگاه کردن، به شدت ترسیده بودم. بازم وحید که ترس رو تو نگاهم خونده بود گفت:

- بذار من به روشِ خودم از زیر زبونش حرف بکشم، کاری که باید زودتر می کردم.

اما آرش اهمیتی نداد و ازش پرسید:

- منوچهر هنوز نیومده؟

- امشب می رسه، بچه ها خبر دادن که از مرز رد شده.

آرش پُفی کرد و گفت:

- بذار منوچهر بیاد، شاید تا اون موقع حرف زد البته شایدم واقعا چیزی نمی دونه. اون وقت که باید بکُشیمش، اینم باید منوچهر تصمیم بگیره. این قدر خودسرانه عمل نکن.

آرش سیگاری از جیبش در آورد و روشنش کرد و چند تا پُک بهش زد که یه دفعه ای به وحید گفت:

- تو یه لحظه برو بیرون.

وحید بهش نگاهی کرد که آرش دوباره حرفش رو تکرار کرد.

- برو بیرون.

وحید سرش رو تکون داد و خارج شد. آرش دوباره کنارم نشست و با چشمای خمارش گفت:

- دیدیش که آدم نیست، منوچهر هم از این بدتره. ستاره، من دوست ندارم بلایی سرت بیاد. اگه چیزی می دونی بهتره همین الان بگی. اینا اصلا رحم و مروت حالیشون نمی شه.

فقط بهش نگاه کردم که دستمالی از تو جیبش در آورد و کمی به طرفم خم شد و آروم دستمال رو گوشه ی لبم گذاشت. چشمام رو از درد بستم که گفت:

- نگاه کن تو رو خدا، کثافت چه طور زده تو دهنت، باید کمی ادبش کنم که دیگه از این دست درازیا نکنه.

دستمال رو برداشت و به چشمام خیره شد.

- بهتره به من اعتماد کنی، من تا شب تنهات می ذارم، خوب فکرات رو بکن، قبل از اومدنِ منوچهر می تونیم همه چی رو عوض کنیم البته همه ی این ها به خودت بستگی داره.

از جاش بلند شد و به طرفِ در رفت.

- کسیم مزاحمت نمی شه، شب باز میام. به بچه ها می گم برات غذا بیارن.

و از اتاق خارج شد.

فصل هفتادم

نمی دونستم دارن درباره ی چی حرف می زنن. دستم رو، روی سرم گذاشتم، اشکم در اومد و با چشمای اشک آلود، بلند شدم. سرم گیج می رفت. به دنبال راهی برای فرار می گشتم. پرده های اتاق رو کنار زدم و تنها چیزی که تونستم ببینم پنجره هایی بود که پشتشون میله بود و راهِ فراری وجود نداشت و تنها در، همونی بود که آرش ازش خارج شده بود. با ناراحتی روی اولین صندلی نشستم و با عجز به در و دیوار نگاهی انداختم که در، باز شد و زنِ مسنی به همراه یه سینی که تو دستش بود وارد شد. به میز نزدیک شد و بدون نگاه کردن به من بشقاب و بقیه ی وسایل رو، روی میز چید و فقط بهم گفت:

- آرش خان گفتن غذاتون رو بخورید.

و با برداشتن سینی سریع از اتاق خارج شد. کمی به میز خیره شدم و از جام بلند شدم و به میز نزدیک شدم و به غذا نگاه کردم. گشنم نبود، فقط سرگیجم بد اذیتم می کرد به طرف تخت رفتم و روش دراز کشیدم. به پهلو شدم و با ناراحتی و ناامیدی به اتاق و وسایلش چشم دوختم. زمان به کندی سپری می شد. شدت سر دردم باعث شد که باز چشم روی هم بذارم.

****

وقتی چشمام رو باز کردم که دیدم آرش باز لبه ی تخت نشسته و به من نگاه می کنه. آب دهنم رو قورت دادم سریع از حالت خوابیده در اومدم و مقابلش در حالی که به دیوار تکیه می دادم نشستم و با ترس بهش خیره شدم. در حالِ کشیدنِ سیگار بود و فقط به من نگاه می کرد.

- چی شد؟ فکرات رو کردی؟ چیزی یادت اومد؟

حرفی نزدم.

- ستاره، رو اعصابم راه نرو. حرف بزن، درسته من مثلِ وحید کم تحمل نیستم ولی اگه ببینم کسی می خواد دست به سرم کنه، بدتر از وحید می شم. حالا حرف بزن تا نفرستادم پی وحید.

و در حالی که نگاهی به سر تا پام می کرد گفت:

- تو هم که چیزِ بدی برای یه شب با هم بودن نیستی، نذار این کار رو باهات بکنم. اون همه جنس کجاست؟

صدام می لرزید.

- من چیزی نمی دونم، آخه کدوم جنس؟

به سیگارش پُکی زد و گفت:

- همون هایی که شوهرت قبل از مُردنش قایمشون کرد، کم چیزی هم نبود.

- به خدا نمی دونم.

با عصبانیت بلند شد.

- خیلی بهت فرصت دادم، از من دیگه کمک نخواه.

به طرفِ در رفت. قلبم به شدت شروع کرد به تند زدن، در رو باز کرد و به کسی که پشتِ در بود گفت:

- به وحید بگو بیاد.

در رو بست و سیگارِ دیگه ای در آورد و با فندکِ طلاییش روشنش کرد. به طرفم برگشت و چشماش رو ریز کرد و گفت:

- وحید تنها کسی بود که می تونست بهت نزدیک بشه، چون نه سابقه ی کیفری داشت و نه جرمی مرتکب شده بود. تازه هم از خارج اومده بود. تنها رابطی که می تونستیم داشته باشیم وحید بود. فقط مشکلمون این بود که سرگرد جونت، وحید رو دیده بود و ما نمی تونستیم کاری بکنیم که باعثِ شکِ کسی بشه.

بهم نزدیک شد و کنارم نشست.

- شوهرت یکی از نوچه های ما بود. به نوعی یکی از این ته سیگاری هامون محسوب می شد. یه معتادِ مفنگی که هر بار گند بالا می آورد. باید اعتراف کنم وقتی فهمیدم تو زنشی، فکر نمی کردم این قدر خوش شانس باشه که زنی مثل تو داره. حالا چه طور تو رو خر کرده، بماند. کم کم وجودش برای گروه داشت خطرناک می شد، مجبور شدیم کارش رو تموم کنیم البته فکر کنم در حقِ تو هم، کلی خوبی کردیم، اما بعد از این که راهیِ اون دنیاش کردیم، فهمیدیم یه عالمه از مواد رو قبل از تحویل، جایی جاسازی کرده که هیچ کسی ازش خبر نداره. پس تو، تنها کسی بودی که باید می دونست مواد کجاست. یه مدت هم زیر نظرت داشتیم که شاید جای مواد رو

لو بدی اما خبری نشد و این شد که از چکی که از سعید داشتیم استفاده کردیم و دست به کار شدیم و واقعا حیفِ این همه وقت و انرژی، متاسفانه به خاطرِ وضعیت بدی که وجود داشت نمی تونستیم فعالیتی داشته باشیم. این بود که از طریقِ قانونی خواستیم گیرت بندازیم و وحید تنها کسی بود که می تونست این کار رو بکنه. خب وحید واقعا پولدار بود و کسی بهش شک نمی کرد. تو تمام این مدت ما، تو رو به بازی گرفته بودیم اما در تعجبم که چه طور نفهمیدی؟! حتی سرگرد هم متوجه نشد.

آرش سکوت کرد و پُک دیگه ای به سیگار زد که یهو در باز شد و وحید با چهره ای خمار و مست کرده وارد شد.

- چی شد آرش؟ حرف زد یا نه؟

آرش عقب رفت و روی یکی از مبل ها نشست و پای راستش رو روی اون یکی پاش انداخت و بهم نگاه کرد و پُکی به سیگارش زد و گفت:

- وحید این چند وقته خیلی تحملت کرده فکر کنم هر چی باشه الان دیگه حقش باشه که بخواد یه خستگی در کنه.

و بعد به وحید نگاه کرد. وحید لبخندی زد و دستاش رو تو جیبِ شلوارش فرو برد و به در تکیه داد و مستقیم به من نگاه کرد. با ترس به آرش نگاه کردم. آرش دست هاش رو از هم باز کرد و گفت:

- دستِ من نیست، تو خودت کمک نخواستی، وحید هر کاری که می خوای بکن.

وحید دستاش رو از جیبِ شلوارش در آورد و قدمی به طرفم برداشت که سریع از تخت پریدم پایین. دو تاشون بهم نگاهی انداختن و زدن زیر خنده.

- چرا باور نمی کنید؟ من چیزی نمی دونم.

وحید با آرامش به طرفم می اومد. دوباره بلندتر گفتم:

- به خدا نمی دونم.

وحید دو قدمِ بلند برداشت و به طرفم اومد که از دستش در رفتم و به طرف در رفتم و بازش کردم که دو تا مردِ گنده ی چهار شونه جلوم ظاهر شدن. با رنگ پریدگی برگشتم و به آرش و وحید نگاه کردم. وحید دستش رو به طرفم دراز کرد و گفت:

- ستاره، زیاد طول نمی کشه بهت قول می دم لذتم ببری. هیچ کسی از این که با من بوده پشیمون نشده.

اشک تو چشمام جمع شد. از در فاصله گرفتم که وحید در رو بست و با جدیت گفت:

- یا حرف بزن یا این قدر دست و پا نزن.

و یه دفعه ای به طرفم دوید. خواستم فرار کنم که پام به پایه ی مبل گیر کرد و کنترلم رو از دست دادم و نزدیک بود بیفتم که سریع دستم رو چسبید و منو به طرف خودش کشوند که افتادم تو بغلش، در برابرش خیلی کوچیک بودم. با قدرت و با دستای مشت کردم محکم به سینش ضربه زدم که با یه دستش یکی از دستام رو گرفت و همون طور که یکی از دستاش دور کمرم بود منو به طرف دیگه کشوند و محکم به دیوار زد که جونم در اومد. خواستم باز دستش رو گاز بگیرم که دو تا سیلی محکم و پشتِ سرِ هم بهم زد که بی حال شدم و قدرتم رو از دست دادم، منو محکم تو بغلش گرفته بود. دستش رو آورد بالا و همون طور که به چشمای بی حالم خیره بود آروم گره ی روسریم رو باز کرد. اشکم در اومد. آرش با لبخند این صحنه ها رو می دید ولی چهره ی وحید با اون جدیتش بیشتر منو می ترسوند. با باز کردن گره ی روسری، روسری از سرم سر خورد و افتاد روی شونه هام. وحید نگاهی به چهرم کرد و دستش رو آورد بالا و موهام رو از روی صورتم کنار زد.

فصل هفتاد و یکم

با التماس تو چشماش خیره شدم که چشماش رو بست و بی خیال خواست لب هاش رو بذاره روی لبام که آرش دستش رو گذاشت روی شونش و با تحکم گفت:

- ولش کن، فعلا کافیه.

از اون جایی که صورتش بهم نزدیک بود بوی مشروبی که خورده بود تو بینیم رفته بود و منو به حالت تهوع انداخته بود. باز آرش بهش گفت:

- ولش کن، بسشه.

اما وحید ول کن نبود و دست برد طرف دکمه های مانتوم که آرش با صدای بلندتری گفت:

- حیوون! مگه با تو نیستم؟!

که تو همون لحظه ضربه ای به در اتاق خورد و دو تایی به در نگاه کردن، در باز شد و یکی از دو مرد پشتِ در داخلِ اتاق اومد و گفت:

- منوچهر خان اومدن.

زخم هام دهن باز کرده بودن و مزه ی خون رو تو دهنم حس می کردم. وحید هنوز منو به دیوار چسبونده بود که آرش با عصبانیت دستش رو کشید و اون رو از من دور کرد و بهش گفت:

- بذار منوچهر خودش تکلیفش رو روشن کنه.

وحید با نفرت بهم نگاه کرد و گفت:

- فعلا شانس آوردی اما زیاد امیدوار نباش.

و منو با قدرت هل داد و پرتم کرد روی مبلی که نزدیکمون بود. با افتادنم روی مبل، دو تایی از اتاق خارج شدن. حتی نمی تونستم جُم بخورم. از رفتنش نیم ساعتی می گذشت. این قدر حالم بد بود که متوجه ی وضعیت ظاهری خودم نبودم، که در باز شد. این قدر به صورتم زده بود که یکی از چشمام باد کرده بود و نمی تونستم کامل بازش کنم، مردی بالای سرم اومد و گفت:

- اینه؟ چرا این طوری شده؟

- برای این که حرف نمی زنه.

به زور چشمام رو باز کردم و به مردی که بالای سرم ایستاده بود نگاه کردم. چهرش خیلی آشنا بود اما هر چی که فکر کردم یادم نیومد که کجا دیدمش. هر سه تایی به من نگاه می کردن. تازه نفسم بالا اومده بود که همون مرد گفت:

- یه بار دیگه امتحان کنید، شاید حرف زد. اگه دیدید چیزی نمی گه بیخودی دردسر درست نکنید، خلاصش کنید.

و سه تایی به یه طرف دیگه رفتن و در حال نشستن مشغول حرف زدن شدن.

- یعنی بکُشیمش؟

- آره، این جور آدما جز دردسر چیزِ دیگه ای ندارن.

با اون یکی چشمم که می تونستم ببینم نگاهشون کردم. به مرد که حدس می زدم باید منوچهر باشه نگاه کردم که رو به وحید گفت:

- کلا از زن جماعت بیزارم، حتی به نظرم به درد خوش گذرونی هم نمی خورن.

منوچهر که اکثر موهاش سفید بود، پیپش رو در آورد و پاش رو روی اون یکی پاش انداخت و گفت:

- اینم یکی مثل فرزانه.

تا اسم فرزانه اومد، یهو جرقه ای تو ذهنم زده شد. آرش با صدایی که نمی دونم چرا فکر می کردم عصبیه گفت:

- پسرش کجاست؟

- فرستادمش اون ور.

وحید نگاهی به آرش کرد و گفت:

- هفته ی پیش، حکمش اجرا شد.

هر سه تایی سکوت کردن که منوچهر گفت:

- آدمِ بی فکر حقش همینه.

آرش سعی کرد با آرامش حرف بزنه.

- بی فکر نبود، شوهرش نامرد بود.

منوچهر با خشم به آرش نگاه کرد.

- بهتره مواظبِ حرف زدنت باشی.

و بلند شد و از اتاق خارج شد. آرش با عصبانیت سیگاری روشن کرد و با اولین پُک چشماش رو بست. وحید نگاهی به من انداخت و گفت:

- بهتره دیگه بهش فکر نکنی.

آرش به سیگار بار دیگه با قدرت پُک زد و دودش رو داد بیرون و دستی به پیشونیش کشید و گفت:

- این کثافت که می گه زنا به دردِ خوشگذرونی هم نمی خورن به زور فرزانه رو ازم گرفت. یادت نیست اون شبی که منو فرستاد پی نخود سیاه، چه طور فرزانه رو به زورِ کتک و تهدید مالِ خودش کرد. وقتیم که برگشتم کار از کار گذشته بود، حتی جلوی چشمای خودم، عقدش کرد، پیرِ کفتارِ کثافت.

- آرش بوش رو در نیار، برات بد می شه.

آرش نگاهی به وحید کرد و گفت:

- فقط برای این که فرزانه جلوی چشمام باشه تا به امروز روی حرفش حرفی نزدم اما ...

آرش نگاهی بهم انداخت و به وحید گفت:

- البته دیگه همه چی تموم شد، فرزانه یه هفته ست که راحت شده، لعنت به این کار که همه چیزش حال به هم زنه.

وحید که متوجه ی وضعیت آرش شده بود، ترجیح داد تنهاش بذاره. برای همین بلند شد و اتاق رو ترک کرد. آرش سیگار رو تو جا سیگاری له کرد و بلند شد و به طرفِ یکی از کمدای توی اتاق رفت و درش رو باز کرد و یه کیف مشکی از توش در آورد و زیپش رو کشید. اول دستی به چیزی که داخل کیف بود کشید و بعد از کمی دست دست کردن، درش آورد. یه ویولون بود. دیگه کم کم داشتم یقین پیدا می کردم اینا دارن درباره ی فرزانه ای حرف می زنن که من توی زندان دیده بودمش. یه دفعه در باز شد و کسی آرش رو صدا زد و گفت:

- منوچهر خان کارتون دارن.

آرش سرش رو تکون داد و با ناراحتی و غم ویولون رو سرِ جاش گذاشت و به من نزدیک شد و گفت:

- من برای فرزانه هیچ کاری نتونستم بکنم، پس ازم انتظار نداشته باش که بین این همه گرگ کمکی بهت کنم.

و از اتاق خارج شدم.

فصل هفتاد و دوم

«پس فرزانه ... یعنی چی حکمش اجرا شد؟ مگه جرمش چی بود؟ نکنه اعدامش کردن؟»

چشمام گشاد شد. یادِ زمانی افتادم که با هم تو حیاطِ زندان نشسته بودیم و اون از آرزوهاش حرف می زد، از این که آرزو داشت پسرش یه ویولون زنِ حرفه ای بشه و حسرت این که دیگه پسرش رو نمی تونه ببینه. اشک تو چشمام جمع شد. پس منوچهر، شوهرِ فرزانه ست ولی چرا آرش؟ آخ دارم گیج می شم! از جام بلند شدم و تلو تلو خوران خودم رو به روسریم رسوندم و از روی زمین برش داشتم. از این که آرش جلوی وحید رو گرفته بود، خدا رو شکر کردم که نذاشته بود وحید بهم دست درازی کنه. روسری رو سرم انداختم که احساس کردم دارم بالا میارم. با عجله به طرفِ سطلِ زباله ای که گوشه ی اتاق بود دویدم و بالا آوردم. حتی یه قطره آب هم نبود که به صورتم بزنم. روی زمین با بی حالی نشستم و به دیوار تکیه دادم و چشمام رو بستم که آرش واردِ اتاق شد و سریع در رو بست و به طرفِ من اومد و مقابلم نشست.

- از این جا که رفتی به دروغم که شده بهشون بگو جای جنس ها رو می دونی.

سرم رو با حال نزاری تکون دادم و گفتم:

- من که نمی دونم کجان؟

- بهت می گم دروغ بگو. اون مردی که دیدی، وقتی ببینه چیزی به دردش نمی خوره، اون چیز رو نابود می کنه. حالا اون چیز می خواد آدم باشه یا یه وسیله، پس به دروغ بهش بگو می دونی جای جنسا کجاست و بازیشون بده، زیاد رو اعصابِ وحید هم راه نرو که اون هم یه دیوونه ی روانیه.

خواست از جلوم بلند شه که انتهای کتش رو گرفتم و با التماس بهش نگاه کردم و گفتم:

- اینم بازی جدیده؟ به خدا نمی دونم.

- گفتم که نمی تونم کمکی بهت کنم ولی دلمم نمی خواد بزم اینا رو امشب براشون جور کنی، فقط همین.

- پس کمکم کن، فرار کنم. اینا منو می کُشن.

آروم دوباره مقابلم نشست و به چشمام خیره شد.

- هر چی که می گم رو گوش کن تا بلایی سرت نیاد. فعلا هم فکرِ فرار رو از کلت بنداز بیرون که اینا با بی رحمی سلاخیت می کنن. الان باید ببرمت پیشش.

بهشون بگو جنسا رو تو ساختمون خرابه ی گلستون قایم کردی؟

- یعنی چی؟

- این یه رمزه، وقتی بهش بگی خودش می فهمه کجا رو می گی. فقط زود جاش رو نگو که بهت شک می کنه. حالا پاشو.

دستم رو به دیوار تکیه دادم و بلند شدم.

- چرا باید بهت اعتماد کنم؟ تو که تا چند لحظه ی پیش می خواستی منو ...

حرفم رو قطع کرد و بهم نزدیک شد و گفت:

- اگه می خواستم که الان همین لباسام تنت نبود، پس اعتماد کن و این قدر وقت رو تلف نکن.

بهش نگاهی کردم و پشتِ سرش راه افتادم. همین که از در خارج شدیم. بازوم رو گرفت و منو با خودش کشوند. از چند تا راهرو رد شدیم، بالاخره به انتهای راهرویی که با کاغذ دیواری های قرمز پوشیده شده بود رسیدیم. پشت در ایستاد و به طرفِ من برگشت.

- یادت موند؟ ساختمون خرابه ی گلستون.

سرم رو تکون دادم و نشون دادم که حرفش رو فهمیدم. با ورود به اتاق با ترس به اطراف نگاه کردم. هنوز بازوم تو دستِ آرش بود. منوچهر روی یه مبلِ بزرگ لم داده بود و پیپ می کشید. آرش منو برد و مقابلِ منوچهر نگه داشت و بازوم رو رها کرد و خودش رفت روی یکی از مبل ها نشست و به منوچهر خیره شد، وحید با چشمای به خون نشسته به من نگاه می کرد. منوچهر پیپش رو برداشت و نگاهی به سر تا پام کرد.

- جنسا کجان؟

حرفی نزدم.

- مثلِ این که هنوز ادب نشدی، می دونی من کیم؟

پیپش رو دوباره روی لباش گذاشت و به چشمام خیره شد که گفتم:

- من چیزی نمی دونم.

پوزخندی زد و گفت:

- من به زنِ خودمم رحم نکردم، تو که هیچی، پس حرف بزن تا نگفتم کارت رو تموم کنن.

قایمکی نگاهی به آرش انداختم که بهم اشاره کرد که الان نه.

منوچهر به وحید نگاه انداخت. وحید با خنده بلند شد که منوچهر گفت:

- نه نه، تو نه وحید ...

و برگشت نگاهی به آرش کرد و گفت:

- این بار بذار آرش این کار رو کنه.

با ترس به آرش نگاه کردم. آرش کمی رنگش پرید ولی خودش رو نباخت و گفت:

- من زیاد تو این کارا وارد نیستم، بذار وحید این کار رو بکنه.

منوچهر خنده ای کرد و گفت:

- همون بهتر که نذاشتم فرزانه با تو باشه، از اولم بی عرضه بودی.

آرش نفسش رو داد تو، معلوم بود که دندوناش رو داره به هم فشار می ده.

- باید از یه جایی راه بیفتی، پاشو کارِ خودته آرش.

آرش دستی به موهاش کشید و بلند شد. وحید آروم سرِ جاش نشست و به ما خیره شد. آرش دستِ چپش رو تو جیبِ شلوارش کرد و بهم نزدیک شد. چند قدم عقب رفتم. مقابلم ایستاد. درست پشتش به اونا بود و اونا نمی تونستن چهرش رو ببینن، چهرش رنگ پریده بود. به منوچهر نگاهی انداختم که داشت با علاقه به ما نگاه می کرد، گفت:

- مثلِ فرزانه ست. نمی دونی وقتی که به زور با خودم همراهش می کردم چه قدر دست و پا می زد.

آرش چشماش رو بست، رنگش قرمز شده بود. هنوز پشتش به اونا بود که منوچهر با بی رحمی ادامه داد:

- ولی باید اعتراف کنم اون قدر که از کنارِ فرزانه بودن لذت می بردم از آغوشِ هیچ زنِ دیگه ای لذت نبردم.

فصل هفتاد و سوم

آرش با عصبانیت با دستِ راستش گلوم رو چسبید و چاقوش رو در آورد و نوکش رو دقیق زیر چشمم گذاشت. چشمام گشاد شد. منوچهر داشت روی اعصاب آرش راه می رفت و هی از فرزانه می گفت. اشک تو چشم های آرش جمع شد و لب هاش رو به هم فشار داد و سرش رو بهم نزدیک کرد که از بین لب هاش به زور شنیدم که می گفت:

- حالا بگو.

سرش رو کم کم بهم نزدیک کرد و دستاش رو کمی شل کرد که نفسم بالا اومد و زودی دستم رو روی دستش که روی گلوم بود گذاشتم و داد زدم:

- می گم، می گم.

منوچهر لبخندی زد و گفت:

- آفرین، حالا شدی دختر خوب.

آرش دستش رو از روی گلوم برداشت و کنار رفت. منوچهر به چشمام زل زد و با چهره ی اخمویی گفت:

- حالا بگو کجا مخفیشون کردی؟

باز به آرش نگاه کردم که آروم سرش رو تکون داد و گفت:

- بگو.

- ساختمون خرابه ی گلستون.

منوچهر چشمش رو ریز کرد و بهم نگاه کرد و گفت:

- تو، اون جا رو از کجا می شناسی؟

نگاهی به آرش انداختم که نگاهش رو ازم گرفت.

- سعید بهم گفته بود.

- سعید؟

وحید با لودگی گفت:

- منظورش همون شوهرِ الدنگ شه.

منوچهر سرش رو تکون داد و پرسید:

- همش؟

- آره، همش.

لبخندی به لباش اومد و راحت به عقب تکیه داد و گفت:

- خوبه، دیگه با تو کاری نداریم.

و بعد سرش رو به طرف وحید خم کرد و گفت:

- هر کاری که دوست داری باهاش بکن.

وحید بهم نگاهی کرد، دستم رو که روی گلوم گذاشته بودم آروم آوردم پایین و با التماس به آرش نگاه کردم که آرش با قدم های آرومی برگشت سرِ جاش نشست و گفت:

- چرا هر چیزِ خوب باید مال وحید باشه؟

منوچهر با ناباوری به آرش نگاه کرد و گفت:

- تو می خوایش؟

- اگه بدیش، آره.

- آخه تو اهلِ این برنامه ها نبودی؟

- خستم، می خوام یه کم خستگی در کنم. از این همه یکنواختی می خوام در بیام.

منوچهر قهقهه ای زد و گفت:

- دیدی تو هم نمی تونی تا آخر پای یه زن بمونی، همون بهتر که فرزانه به تو نرسید.

آرش با عصبانیت دسته ی مبل رو فشار داد و سکوت کرد.

- باشه، مال تو. تا فردا کلی وقت داریم، تا صبح خوب خستگی در کن ولی بعد از اون باید کارش رو تموم کنی. فردا ساعت چهار صبح راه می افتیم.

آرش سرش رو تکون داد و گفت:

- پس ما دیگه بریم که دیگه چیزی به صبح نمونده.

- اوه اوه! چه عجله ای هم داره؟! برو پسر، خوش باشی.

آرش به طرفم اومد و بازوم رو چسبید و به طرف در هُلم داد و بدون حرفی منو به سمتِ اتاقی که ته راهروی دیگه ای قرار داشت برد، در رو باز کرد و منو به داخل هل داد و خودشم پشتِ سرم وارد شد و در رو از تو قفل کرد. با ترس برگشتم و بهش نگاه کردم. نگاهی بهم انداخت و به طرفِ تختش رفت. قبل از رسیدن به تخت کتش رو در آورد و روی تخت پرت کرد و بعد با یه حرکت خودش رو، روی تخت انداخت و آرنجش رو، روی پیشونیش گذاشت و به سقف خیره شد. از ترس از جام جُم نمی خوردم که بدون نگاه کردن بهم گفت:

- جلوی اونا یه چیزی گفتم، نترس هر جایی که می خوای بشین.

با ترس بهش نگاه کردم و گفتم:

- تو می خوای منو بکُشی؟

- فعلا که تا صبح خیلی وقت داریم. برای اونم یه فکری می کنم. زیاد بهش فکر نکن.

با نگرانی روی یکی از راحتی ها نشستم و بهش خیره شدم. هنوز داشت به سقف نگاه می کرد که ازش پرسیدم:

- فرزانه کیه؟

حرفی نزد که گفتم:

- توی زندان که بودم، یکی به اسم فرزانه می شناختم. اونم ویولون می زد، اتفاقا یه پسرم داشت.

دستش رو از روی پیشونیش برداشت و بهم خیره شد. همون طور که به چهره ی اخموی آرش نگاه می کردم ادامه دادم:

- چشمای درشتی داشت، چهرش خیلی دلنشین بود. بین اون همه آدم، فقط اون بود که هوام رو داشت. قرار بود بعد از آزادیم برم ملاقاتش که متاسفانه به خاطر اتفاقاتی که افتاد نتونستم برم.

هنوز بهم نگاه می کرد. به چهرش دقیق شدم و پرسیدم:

- حکمش چی بود؟ منظورِ وحید از اجرا شدن حکمش چی بود؟

آرش اخم تو چهرش رو بیشتر کرد، سرش رو چرخوند و دوباره به سقف خیره شد. خواستم بازم ازش چیزی بپرسم که گفت:

- بخواب.

جراتِ خوابیدن نداشتم، می ترسیدم بخوابم و منو توی خواب بکُشن. برای همین، همه ی کاراش رو زیرِ نظر داشتم و حرفی نمی زدم. دستش رو بلند کرد و از عسلی کنار تختش گوشیش رو برداشت و شروع کرد به ور رفتن باهاش، بعد هم هندزفریش رو در آورد و به گوشیش زد و به صفحش خیره شد. نورِ صفحه روی صورتش افتاده بود. انگار داشت چیزی رو با حسرت نگاه می کرد. همون طور که به آرش خیره بودم کم کم چشمام سنگین شد. دردِ تو بدنم هم علتی شد برای خوابیدن. آرش هنوز به صفحه ی گوشیش نگاه می کرد که آروم پلکام رو، روی هم گذاشتم. با بستنِ چشمام صداها هم برام گنگ و نامفهوم شد و آروم به خواب رفتم. دم دمای صبح بود که با تکون هایی که می خوردم چشمام رو به سختی از هم باز کردم.

فصل هفتاد و چهارم

با چشمای نیمه باز بهش خیره شدم. دستش روی بازوم بود. برگشتم و به دستش نگاه کردم که زودی دستش رو از روی بازوم برداشت و بهم گفت:

- شماره ی اون سرگرد رو می خوام، زود باش.

بهش با شک نگاه کردم که گفت:

- بهم اعتماد نداری؟ ببین، من شاید فقط بتونم تا رسیدم به اون ساختمون خرابه کمکت کنم و نذارم که بکُشنت ولی بعد از اون ...

سکوتی کرد و به صورتم خیره شد و با صدای آرومی گفت:

- بهتره که بهم اعتماد کنی.

گوشیش رو در آورد و به طرفم گرفت.

- اصلا خودت باهاش تماس بگیر و بهش بگو که کجایی و قراره کجا بریم.

گوشی رو از دستش گرفتم ولی هنوز شک داشتم که تماس بگیرم یا نه.

- زود باش وقت نداریم، از این اتاق که خارج بشیم دیگه فرصتی برای تماس گرفتن نداریم، زود باش.

گوشی رو بالا آوردم و با دستای لرزون شماره رو گرفتم و گوشی رو دم گوشم نگه داشتم. آرش ازم فاصله گرفت و به در نزدیک شد و گوشش رو روی در گذاشت بعد از این که مطمئن شد کسی پشتِ در نیست باز به من نزدیک شد که امیر جواب داد.

- بله؟

تا خواستم جوابش رو بدم. یه نفر به شدت به در ضربه زد و آرش رو صدا کرد. از ترس زودی گوشی رو آوردم پایین و بین دستام قایمش کردم. آرش در رو باز نکرد و از پشتِ در گفت:

- چیه؟

- منوچهر خان گفتن آماده شین می خوایم حرکت کنیم.

- باشه الان میایم.

و با عجله به طرفم اومد و گوشی رو از دستم گرفت، به صفحه ی گوشی خیره شد، تماس رو قطع کرد و گفت:

- پاشو.

- ولی من که هنوز باهاش حرف نزدم.

- کافیه که من و تو یه کم دیر از این اتاق خارج بشیم، وضع از اینی که هست بدتر می شه، راه بیفت.

بلند شدم که گفت:

- بهتره اول یه آبی به دست و صورتت بزنی.

و با دست به دستشویی اشاره کرد. واردِ دستشویی شدم. شیرِ آب رو باز کردم که یه دفعه صورتِ خودم رو توی آینه دیدم، صورتم به شدت ورم کرده بود و یکی از چشمام از ضربه ای که خورده بود تا جایی که تونسته بود، باد کرده بود و بعضی جاهای صورتم هنوز روشون آثار خون بود. یه مشت آب به صورتم زدم. دلم به شدت ضعف می رفت. دستم رو، روی شکمم گذاشتم که آرش به در ضربه زد.

- چی کار می کنی؟ زود باش.

دستم رو از روی شکمم برداشتم و یه مشت دیگه آب به صورتم زدم و در رو باز کردم. آرش نگاهی به صورتم انداخت، سرش رو حرکت داد و گفت:

- حرکت کن.

به طرفِ تخت رفت و کتش رو برداشت. در حالِ آماده شدن، فهمیدم داره به کسی اس ام اس می ده. بهش نزدیک شدم و ازش پرسیدم:

- برای چی داری کمکم می کنی؟

بهم نگاه نکرد.

- بهتره از این جا به بعد مراقبِ خودت باشی. تا این جا هم زیادی بهت کمک کردم. در واقع از وقتی که تو اون خونه بودی کمکت کردم.

در رو باز کرد و نذاشت بیشتر از این حرفی بینمون رد و بدل بشه و منو به دنبالِ خودش کشوند. وارد یه محوطه ی بزرگ شدیم. دو تا ونِ مشکی با یه پاجروی سفید، نزدیک به ساختمون پارک شده بودن به یکی از ماشین ها نزدیک شدیم که منوچهر و وحید به همراهِ سه نفر دیگه اومدن. 

منوچهر به آرش نگاهی انداخت و خنده ای کرد و گفت:

- مثل این که زیادی بهت حال داده که هنوز نکُشتیش.

آرش بازوم رو بیشتر فشار داد و منو به طرفی هل داد و گفت:

- نه اتفاقا، ولی فکر کردم شاید باز سرِ کارمون گذاشته باشه، گفتم تا اون جا بیاد و جای دقیق جنسا رو بهمون بگه که همون جا هم اگه شد کارش رو تموم کنیم.

منوچهر سرش رو تکون داد و گفت:

- باشه، اینم فکر بدی نیست.

آرش خواست منو سوار ماشین کنه که منوچهر بهش گفت:

- دختره با ماشینِ من میاد.

آرش آب دهنش رو قورت داد و نگاهی به صورتِ رنگ پریده ی من کرد و به ناچار منو به طرف ماشین منوچهر برد. منوچهر اول نشست و منم با هُلی که آرش بهم داد، بغل دستِ منوچهر نشستم. اون طوری که سوار شده بودن فهمیدم منوچهر همیشه یه ماشینِ جدا داره که به تنهایی سوارش می شه. آرش و وحید به همراهِ چند نفر، سوارِ یکی از ونا شدن و چهار نفر دیگه سوار اون یکی ماشین شدن. با حرکتِ ماشینِ منوچهر، دو تا ماشین دیگه هم پشتِ سرمون راه افتادن.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل هفتاد و پنجم

گونم و چشمم کمی می سوخت. دستم رو بلند کردم و روی گونم گذاشتم که منوچهر به طرفم چرخید و گفت:

- امیدوارم که راست گفته باشی.

لبِ پایینم رو گاز گرفتم و به بیرون نگاه کردم. با این که سنش زیاد بود ولی مثلِ آرش و وحید هیکلِ ورزیده ای داشت و چهرش جذاب بود. همون طور زیر چشمی بهش نگاه می کردم که گوشیش رو در آورد و در حالِ نگاه کردن به من شماره ای رو گرفت و بعد از برقراری تماس به زبانِ عربی شروع کرد به حرف زدن، نمی دونم طرف چی گفت که خنده ی بلندی کرد و دستش رو دراز کرد و یهو دستِ راستم رو تو دستش گرفت. به شدت ترسیدم. انگشتانم رو بین دستش فشار می دادم و هی ول می کرد، تمام تنم می لرزید. با خنده برگشت و نگاهی به صورتِ رنگ پریدم انداخت و با لذت چیزی که معنیش رو نمی فهمیدم به اون طرفی که پشتِ خط بود گفت. حرفش که تموم شد تماس رو قطع کرد ولی همچنان دستم توی دستش بود و من جیکم در نمی اومد. ماشینی که آرش توش بود. تو یکی از پیچ ها به ما نزدیک شد. وحید ماشین رو می روند و آرش بغل دستش نشسته بود. آرش نگاهی به داخل ماشین انداخت که دید دستم تو دست منوچهره، چهرش برافروخته شد و سرش رو به عقب تکیه داد و به وحید اشاره کرد که از ماشین جلو بزنه. همون طور که دستم تو دستِ منوچهر بود کمی خودش رو جا به جا کرد و بهم

نزدیک شد که از ترس خودم رو به در چسبوندم. لبخندی گوشه ی لبش اومد. خواستم دستم رو از تو دستش در بیارم که محکم تر فشار داد و یکی از انگشتانم رو به صورت خیلی بدی فشار داد که آخم در اومد. به طوری که راننده از تو آینه نگاهی به ما انداخت. دیگه دستم رو حرکتی ندادم که با نامردی انگشتِ کوچیکم رو با یه حرکت چنان جا به جا کرد که صدای شکستنش تو صدای فریادم گم شد و از درد به خودم پیچیدم. خنده ای کرد و دستم رو رها کرد. به محض جدا شدن دستش از دستم، دست چپم رو با دستم راستم گرفتم. اشکم در اومد که گفت:

- این فقط یه چشمه ی کوچیک بود که حواست باشه ما رو سرِ کار نذاشته باشی.

بعد انگشتش رو زیر چشمم گذاشت و به آرومی حرکت داد و گفت:

- دلم می خواست رو صورت یه یادگاری بذارم ولی چه کنم که همین الان قولت رو به یکی از دوستای عربیم تو دبی دادم.

و بلند زد زیر خنده، انگشتم ورم کرده بود و از درد نمی تونستم چشمام رو از هم باز کنم. تا برسیم، حدود نیم ساعتی تو راه بودیم. به محض رسیدن به محلِ مورد نظر، آدم های ماشین بغلیمون سریع پیاده شدن. منوچهر پیاده شد و به وحید اشاره کرد که منو از ماشین پیاده کنه. وحید به سراغِ من اومد و در رو باز کرد و به بازوم چنگ انداخت و منو بیرون کشید. آرش نگاهی بهم و بعد به دستم انداخت. وحید منو مقابلِ منوچهر برد و با یه هُل منو جلوی پاهاش پرت کرد.

منوچهر نگاهی بهم انداخت و ازم پرسید:

- خب کجا؟

نگاهی به اطراف انداختم. یه روستای قدیمی مخروبه که چیزی ازش باقی نمونده بود. کمی بالاتر هم باز یه روستای خرابه ی دیگه ای بود. فکر کنم ساعت نزدیک چهار و نیمِ صبح بود، به چهره ی منوچهر خیره شدم و گفتم:

- نمی دونم، باید کمی بگردم تا جاش یادم بیاد. نزدیک به یه سالی هست که این جا نیومدم.

وحید بلندم کرد و منو به طرفِ چند تا خونه ی کاهگلی نیمه خراب، هل داد. همون طور که دستم رو تو اون یکی دستم گرفته بودم، وارد شهرک شدم، توش تک و توک درخت بود. آرش و وحید و یه نفر دیگه دنبالِ من می اومدن. قلبم به شدت می زد. حالا از این جا به بعد رو نمی دونستم که باید چی کار کنم، انگار آرشم دیگه قصدِ کمک کردن نداشت.

فصل هفتاد و ششم

کمی جلوتر یه ساختمونِ نیمه کاره بود که به مراتب سالم تر بود. هوا تاریک بود و زیاد نمی تونستم چیزی رو ببینم. نگاهی به آرش انداختم، بهم نگاه نمی کرد. دستم رو بلند کردم و گفتم:

- من جنسا رو چند تا جا قایم کردم، یه کم زیر اون درخت، یه کمم تو اون ساختمونِ نیمه کاره.

وحید:

- مطمئنی؟

سرم رو تکون دادم و سرِ جام ایستادم. وحید به مردی که کنارمون بود گفت بره و تو ساختمون و جایی که گفته بودم رو بگرده و خودش و آرش پیشِ من موندن که زیر درخت رو ببینن. وحید به درخت نزدیک شد و گفت:

- زیرِ همین درخت؟

سرم رو تکون دادم، وحید به آرش نگاهی کرد و گفت:

- برم به بچه ها بگم بیان این جا رو بکنن.

آرش سرش رو تکون داد. وحید نگاهی به من انداخت و چرخید و خواست بره که آرش سریع اسلحش رو در آورد و از پشت به وحید نزدیک شد و با انتهای اسلحش به سرش ضربه زد که وحید بدون کوچکترین مقاومتی نقشِ زمین شد. آرش بالا سرش نشست و اسلحش رو برداشت و وحید که سرش به طرف زمین بود رو چرخوند به طرف خودش و گفت:

- الان بهترین وقته، تا ندیدنت فرار کن.

با ترس به طرفی که منوچهر و دار و دسته اش ایستاده بودن و نمی تونستن ما رو ببینن نگاه کردم.

- فرار کن، همین حالا فرار کن.

چند قدم از آرش فاصله گرفتم. آرش به وحید که داشت چشماش رو باز می کرد نگاهی کرد و با تمام قدرت با پاش به صورتش ضربه زد که باز از حال رفت و آروم همون طور که بالا سرش ایستاده بود گفت:

- این برای نامردی که در حق خواهرت کردی.

و با نفرت بهش نگاه کرد. کمی که گذشت برگشت طرفم و وقتی دید که من هنوز ایستادم گفت:

- فرار کن.

چند قدمی عقب رفتم که کمی بلندتر داد زد و گفت:

- بدو، فقط امیدوارم سرگرد به پیامم توجه کرده باشه.

با شنیدنِ این حرف با تمام توانم به طرفی که کاملا مخالفِ جهت ماشین ها بود دویدم. تو اون تاریکی چشمم به خونه های مخروبه ی روستای بالایی افتاد. با تمام قدرت به اون سمت دویدم. چیزی نمونده بود که به روستا برسم که موقع دویدن محکم به یه چیزِ نرم خوردم و نزدیک بود بیفتم که بازوهام رو چسبید، سرم رو که بلند کردم نگاهم به نگاهِ امیر افتاد، از خوشحالی زبونم بند اومده بود که با عجله منو به سمت دیگه کشوند و دو تایی پشتِ دیوار کاهگلی پناه گرفتیم.

با ناباوری گفتم:

- فکر کردم نیومدید.

- چند نفرند؟

- سه تا ماشین بودیم. دقیق نمی دونم ولی فکر کنم یه ده، دوازده نفری هستن.

تلفن همراهش رو در آورد و سریع شماره ای رو گرفت و در حال نگاه کردن به ماشین ها شروع کرد به دادن یه سری اطلاعات و در آخر گفت:

- نیروها رو سریع بفرستید. تعداد زیاده، من به تنهایی نمی تونم کاری بکنم.

سرش رو با نگرانی تکون داد و گفت:

- باشه.

با قطعِ تماس، گوشی رو گذاشت توی جیبش و نگاهی به صورتِ ورم کرده و چشمم که دیگه درست و حسابی باز نمی شد، انداخت و گفت:

- تو خوبی؟

سرم رو تکون دادم و یادِ درد دستم افتادم و با دست دیگه گرفتمش که نگاهش به دستم افتاد. انگشتم بر اثر شکسته شدن بد حالت ایستاده بود.

- انگشتت چی شده؟

- فکر کنم شکسته.

دستمالی از جیبش در آورد و بهم نزدیک شد و گفت که دستم رو به طرفش بگیرم. سعی کرد دستمال رو طوری ببنده که انگشتم ثابت بمونه.

همون طور که می بست، به اطراف نگاهی کردم و گفتم:

- پس نیروهاتون کجان؟ اینا راحت آدم می کُشن؟

همون طور که دستم رو می بست گفت:

- من نزدیکای صبح یه پیام داشتم که آدرسِ این جا رو داده بود و گفته بود اگه نیام تو می میری، نمی تونستم زیاد به پیام اعتماد کنم، ترجیح دادم تنها بیام، داشتم کم کم به این نتیجه می رسیدم که سرِ کارم، که ماشین ها رو دیدم.

به چهره ی ترسیدم نگاهی کرد و لبخندی زد و گفت:

- نگران نباش، بچه ها سریع خودشون رو می رسونن.

آخرین گره رو زد که دستم درد گرفت. چشمام رو کمی تنگ کردم که یهو یادم اومد که

منوچهر رو کجا دیدم و از دهانم پرید:

- منوچهر.

سرش رو بالا آورد، بهم نگاه کرد که گفتم:

- همونی که دنبالش بودی و عکسش رو بهم نشون داده بودی، الان این جاست.

امیر با حالت سوالی ازم پرسید:

- فرید؟

- نه اسمش منوچهره.

- مطمئنی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- خودش انگشتم رو شکست.

با ناراحتی به دستم نگاهی کرد و گفت:

- دیگه باید فهمیده باشن که فرار کردی، باید بریم تو اون روستای بالایی تا نیروها برسن، تعداد اینا زیاده.

بلند شد و دسته ی مانتوم رو گرفت و بلندم کرد.

فصل هفتاد و هفتم

از پشت دیوار در اومدیم و با سرعت به سمت روستا دویدیم که صدای شلیک گلوله ای دو تامون رو متوقف کرد. امیر برگشت، بهم نگاه کرد و گفت:

- فکر کنم فهمیدن، بدو.

در حال دویدن نور چراغای دو تا از ماشین ها رو دیدم که به طرف روستا می اومدن. وارد روستا شدیم. سرعتم هی کمتر می شد و نفس کم می آوردم که باز بین راه، در حال دویدن مانتوم رو چسبید و منو با سرعت دنبالِ خودش کشوند که نزدیک بود چند باری بیفتم. چند تا کوچه رو رد کردیم چون اونا ماشین داشتن. زودتر از اون چه که فکرش رو می کردیم به ما رسیدن، وارد یه کوچه شدیم، تو تاریکیِ کوچه، به یه در کوچیکِ چوبیِ قدیمی رسیدیم که به خاطر درخت جلوش زیاد تو دید نبود. نفس کم آورده بودم که منو بیشتر کشید و تو یه حرکت جلوی در قرار داد و خودش مقابلم قرار گرفت. جایی که دو تایی ایستاده بودیم به اندازه ی پنهون شدنِ دو نفر بود و تنها در صورتی که کاملا به هم می چسبیدیم از دید پنهون می شدیم. سریع اسلحش رو در آورد و بدون نگاه کردن به من خشابش رو چک کرد و دوباره گذاشت سرِ جاش و بیشتر بهم نزدیک شد که من خودم رو بیشتر به در چسبوندم.

صدای قدم های چند نفری به گوش می رسید که با ترس به چشمای امیر خیره شدم. امیر سر اسلحه رو جلوی لباش گرفت و ازم خواست صدام در نیاد. صدای قدم ها نزدیکتر می شد، امیر یه قدم دیگه بهم نزدیک شد و یکی از دستاش رو به در تکیه داد تا بهم نخوره. گرمای بدنش رو حس می کردم. نفس می زدم که سر اسلحه رو، روی لبام گذاشت و با نگاهش آروم سرش رو تکون داد و با زبونِ بی زبونی بهم فهموند، فعلا نفسم نکشم.

قدم ها حالا آروم تر شده بودن. چشمام رو بستم و لبام رو محکم بهم فشار دادم که امیر دیگه کاملا بهم چسبید و دقیقا سرم روی شونش قرار گرفت. می دونستم اگه تنها بود هیچ وقت این طوری پنهان نمی شد. تمام دلنگرانیش من بودم که می ترسید با دیدنِ من اتفاقی برام بیفته. از ترس، کمی لرزیدم که دستِ آزادش رو بالا آورد و روی بازوم قرار داد و کمی بهش فشار داد که صدای وحید رو شنیدم:

- مطمئنی اومدن این ور؟

- بله آقا.

- خوب بگردین، باید اون آرشِ خائنم همین جاها باشه.

که صدای افتادن چند تا تکه سنگ از روی دیوارِ، چند تا خونه اون ورتر به گوش رسید.

- بدو بریم اون ور، فکر کنم باید اون جا باشن، اگه آرش رو دیدید در جا بکُشینش و بهش رحم نکنید.

که یکی از زیر دستای وحید بهش گفت:

- ولی مطمئنم، این جا اومدن.

- برید خوب بگردید، نمی تونن زیاد دور شده باشن، مگه دستم بهش نرسه، این بار دیگه بهش رحم نمی کنم.

با شنیدنِ صدای وحید، با ترس دست امیر رو گرفتم که آروم همون طور که سرم روی شونش بود دم گوشم گفت:

- هیس، آروم باش من این جام.

هنوز وحید و زیر دستش نزدیک به ما ایستاده بودن که وحید گفت:

- تو از اون ور برو، منم از این ور.

من و امیر هنوز همون جا ایستاده بودیم که صدای پاهاشون دور شدن اون ها رو نشون می داد. دیگه صدایی نمی اومد. امیر آروم خودش رو از من جدا کرد و سرش رو عقب برد. با حرکتِ امیر منم حرکت کردم که دو تایی یه لحظه متوقف شدیم. وحید رفته بود، اما زیر دستش با خنده تفنگش رو به طرفمون گرفته بود و می خواست وحید رو صدا کنه که یکی از روی دیوارِ پشت سرش پرید روش و با یه حرکت از پا درش آورد. با ترس و نگرانی به امیر نگاه کردم که داشت به آرش نگاه می کرد. آرش، اسلحه ی مرد رو برداشت و از زمین بلند شد و رو به امیر گفت:

- فکر کردم بهم اعتماد می کنی و با همکارات میای؟

- انتظار نداشتی که با یه پیام کل نیروها رو این جا بریزم.

آرش قدمی به عقب رفت و به دیوار تکیه داد و دست تو جیبِ کتش کرد که امیر سریع سر اسلحش رو به طرفش گرفت ولی آرش بی خیال دستش رو از جیبش در آورد و دستش رو به طرف امیر دراز کرد. تو دستش یه سی دی بود. با لبخندِ تلخی سی دی رو به طرفِ امیر پرت کرد.

- هر چی که می خوای توشه، همه ی اون چیزایی که این چند ساله دنبالش بودی.

امیر با نگاهی نامطمئن بهش خیره شد.

- بهتره با همکارات تماس بگیری و بگی که بیان، به تنهایی از پسِ اینا بر نمیای، تازه با فرارِ ستاره الان تماس می گیره و بقیه ی بچه ها هم میان.

تکیش رو از دیوار جدا کرد و به سمتی که اومده بود راه افتاد. دو تایی بهش نگاه می کردیم که برگشت و گفت:

- بهتره تا صبح جایی نرید و منتظرِ نیروهاتون باشید، اینا مثل گرگ همه جا کمین کردن و یه دفعه ای غافلگیرتون می کنن.

در حال عقب عقب رفتن قدم هاش رو تندتر کرد و توی یه چشم بر هم زدن از جلوی چشمامون دور شد.

امیر خم شد و سی دی رو از روی زمین برداشت و از من پرسید:

- این کی بود؟

- آرش، اگه اون نبود الان من زنده نبودم.

امیر بلند شد و به طرفم اومد و گفت:

- بهتره بریم تو اون خونه خرابه و تا موقع اومدن نیروها پنهان بشیم.

فصل هفتاد و هشتم

زمان به کندی می گذشت. احتمالِ این که ما رو پیدا کنن خیلی زیاد بود. امیر در تلاش بود که دوباره تماس بگیره، نیروها خیلی دیر کرده بودن. می دونستم منوچهر این بار منو ببینه در جا می کُشتم.

- پس چرا نیروهاتون نمیان؟

امیر جوابی نداد و به گوشیش خیره شد. سرم رو با ناراحتی تکون دادم و گفتم:

- آخه نمی دونم من، کجای این داستانم؟ اصلا برای چی باید این جا باشم؟ نمی دونم سعید قبلا چی کارا کرده اما هر چی هم که به این ها می گم، اصلا حرفام رو باور نمی کنن.

امیر گوشیش رو گذاشت تو جیبش و بهم خیره شد و گفت:

- خیلی وقت بود که دنبالِ فرید یا همون منوچهری بودیم که تو دیدش. اولین باری که دیدمت فکر می کردم یه برخوردِ اتفاقیه و زیاد مهم نیست. حتی وقتی کفشِ پری رو آوردم، اما تو با اون همه ترس و رنگ پریدگی که از خودت نشون دادی منو به شک انداختی، این شد که بهت گفتم بیای اداره که با گفتنِ اسم همسرت شَکم بیشتر شد. چون چنین فردی رو قبلا می شناختم، یعنی اسمش لو رفته بود و دنبالش بودیم که بعد از مدتی که همون یک سال پیش می شد فهمیدیم که کُشته شده، البته به نظر می اومد به خاطرِ تزریق بیش از حدِ مواد جونش رو از دست داده، اما از نظرِ پلیس مشخص بود که اون رو کُشته بودن. تا این که پای تو، توی ماجرا کشیده شد و تو هم شدی یکی از مهره های بازی، اما به وحید همون به ظاهر طلبکارت هیچ کسی شک نکرد، چون سابقه ای نداشت. هیچ کس فکر نمی کرد که ربطی به این ماجرا داشته باشه. منوچهر و دار و دسته اش محلِ کارِ تو رو پیدا کرده بودن که فهمیدیم اونا یه جورایی دنبالِ تو هستن ولی چرا دست به کار نمی شدن و سراغت نمی اومدن جای شک و شبه داشت که اون روز تو رو گرفتن و ما فکر کردیم از ترسِ پلیس گم و گور شدن. بگو نقششون عملی شده بود. با پیشنهادی که وحید بهت داد، تصمیم گرفتم که ببینم کیه و چی کارست؟ تو تمام اون مدتی که تو زندان بودی. ردش رو زدیم و فهمیدیم یه جوری به این جریان ها ربط داره ولی نتونستیم چیزِ به درد بخوری پیدا کنیم، البته تصمیماتی که می گرفتی کارای ما رو خراب تر می کرد و تو به خونش رفتی، البته بدم نشد، تا حدودی تونستیم بهشون نزدیک بشیم که باز تو از اون جا در اومدی. با در اومدنت از اون جا، نباید می ذاشتیم هر جایی بری چون این امکان وجود داشت که بخوان بگیرنت و بلایی سرت بیارن. پس تنها جایی که باید می رفتی و کمتر شک می کردن خونه ی من بود. حتی دستت رو یه جا بند کردم که باز نخوای فکرِ رفتن بکنی. ما هم فکر می کردیم تو جای جنس ها رو می دونی؟

با حرفای امیر اشک تو چشمام جمع شد و بهش گفتم:

- پس تو هم بازیم دادی؟

امیر نگاهی بهم انداخت و سرش رو پایین گرفت.

- پس چه فرقی بین تو و اون کثافت هاست؟ شاید فرقتون توی اینه که، شماها آدم رو شکنجه نمی کنید و فقط ازش استفاده می کنید؟

- ببین ستاره، من نمی تونستم بهت حرفی بزنم، نمی شد.

اشکم در اومد.

- حالا به همه چیزیتون رسیدید؟

به صورتم و خودم اشاره ای کردم و گفتم:

- ببین باهام چی کار کردن؟ اگه آرش نبود که معلوم نبود، چه بلایی سرم می آوردن. اصلا اینا براتون مهمه؟ نه که مهم نیست، شما فقط به دنبالِ این هستید که برنامه هاتون رو درست پیش ببرید و این وسط، هر کی هم، هر بلایی سرش اومد براتون اهمیتی نداره. از همتون بدم میاد.

بلند شدم و خواستم برم بیرون که دستم رو کشید که باعث شد بیفتم و صدام در بیاد که زودی جلوی دهانم رو گرفت. کمی تقلا کردم ولی دستش رو از روی دهانم بر نداشت و گفت:

- آروم باش، الان صدامون رو می شنون.

چشمام رو بستم و دیگه تکون نخوردم، وقتی مطمئن شد که دیگه صدام در نمیاد، دستش رو از روی دهنم برداشت و بهم گفت:

- بذار از این جا سالم ببرمت بیرون، بعد هر جایی که خواستی برو.

با چشمای گریون پسش زدم و به طرف دیگه ای رفتم و به دیوار تکیه دادم.

فصل هفتاد و نهم

چه قدر دلم برای خودم سوخت که عاشقِ کی شده بودم؟! کسی که منو از اولِ کار به بازی گرفته بود. با ناراحتی پشتم رو بهش کردم، کم کم خورشید داشت طلوع می کرد. امیر هر چی

تلاش می کرد نمی تونست با نیروها تماس بگیره.

- لعنتی، نمی دونم چرا آنتن نمی ده. باید برم جایی که آنتن بده، ستاره تا بر می گردم جایی نرو.

حرفی نزدم، صدام کرد:

- ستاره؟

از پشتِ سر بهم نزدیک شد.

- جایی نرو، من الان بر می گردم.

وقتی دید جوابش رو نمی دم، نفسش رو با ناراحتی داد بیرون و بلند شد و رفت. دیگه هوا روشن شده بود ولی امیر هنوز نیومده بود، کم کم داشتم نگرانش می شدم که صدای شلیک گلوله ها منو از جام پروند. جراتِ بیرون رفتن رو نداشتم. لحظه ای همه جا ساکت می شد و دوباره صدای شلیک و تیراندازی، سکوت اون اطراف رو در هم می شکست. طاقت نیاوردم و از دخمه در اومدم. سعی کردم ببینم چه خبره. پشت دیواری قایم شدم و آروم سرم رو بردم بالا که دیدم دو نفر دارن به سمتِ ماشین ها تیراندازی می کنن. از دور تونستم آرش رو تشخیص بدم که کنارِ امیر بود. درگیرشون شدید شده بود، یهو دیدم امیر داره به طرفِ من میاد. زودی بلند شدم و به طرفی رفتم که بتونه منو ببینه. به محض دیدنم دستم رو کشید و دو تایی پشتِ دیوار قایم شدیم که به سمتمون تیراندازی شد. دستام رو گذاشتم روی گوش هام و سعی می کردم که جیغ نکشم. چند نفری داشتن به طرفمون می اومدن که امیر بلند شد و یکیشون رو زد. با افتادنِ طرف، بقیه سریع پناه گرفتن و به طرفمون شلیک کردن. امیر زودی نشست و خشابش رو در آورد و به سرعت پُرش کرد و بهم گفت:

- باید خودمون رو به پشتِ اون ساختمون برسونیم. این جا جای مطمئنی نیست. تا گفتم سه، بدو و سرت رو به دزد.

به بازوی امیر نگاه کردم. پالتوش خونی شده بود.

- دستت؟

- چیزی نیست، آماده باش که هر وقت گفتم بدوی.

به صورتش با نگرانی خیره شدم. رنگش کمی پریده بود و لب هاشم سفید شده بود. برگشتم و به طرفی که آرش بود نگاه کردم هنوز داشتن به طرفش تیراندازی می کردن. من و امیر هنوز پنهون شده بودیم و نمی تونستیم حرکتی کنیم. به آرش نگاه می کردم که پشتِ سر هم با اسلحش بهشون تیراندازی می کرد که یهو با شلیک پی در پی یکی از کسایی که بهش شلیک می کرد روی زمین افتاد. با ناباوری از جام بلند شدم که امیر منو گرفت و به طرف خودش کشید و مجبورم کرد که بشینم و با عصبانیت گفت:

- داری چه غلطی می کنی؟

با ناباوری گفتم:

- کُشتنش.

- بشین.

- کُشتنش، اون جونِ منو نجات داد.

خواستم بلند شم که محکم تر از قبل منو نشوند و یه دونه محکم خوابوند تو گوشم.

- فکر می کنی بچه بازیه؟ یا این تفنگ ها اسباب بازین؟

اشک تو چشمام جمع شد و دوباره به آرش نگاه کردم.

فصل هشتاد

منوچهر داشت به طرف آرش می رفت. تفنگش رو در آورد و به بالای سرش رسید. با ترس به امیر و بعد به منوچهر نگاه کردم که امیر چند باری به طرفش تیراندازی کرد. منوچهر از ترس خودش رو پرت کرد روی زمین، آرش و امیر بیشترِ آدماش رو از پا در آورده بودن ولی بازم بودن. منوچهر چند باری با اسلحش به طرفمون تیراندازی کرد، وقتی جوابی ندید، به آرومی از جاش بلند شد و پشتِ سر هم به دیواری که ما پشتش بودیم شلیک کرد. امیر زیاد نمی تونست تیراندازی کنه. مخصوصا که دستش هم تیر خورده بود. منوچهر به خیالش که کسی پشتِ دیوار نیست بلند شد و به آرش نزدیک شد که دیدم آرش داره کمی تکون می خوره، سرِ اسلحه رو به طرف آرش گرفت. چشمام رو بستم که با صدای شلیک گلوله یهو چشمام رو باز کردم و دیدم که منوچهر بعد از کمی مکث مقابل آرش روی زمین افتاد. دستِ آرش، که توش اسلحه بود هنوز بالا بود که یهو دستش پایین افتاد و دیگه حرکتی نکرد. داشت جون می داد. هی بدنش رو به یه طرف حرکت می داد که توی آخرین حرکت، پاش ثابت موند و دیگه حرکتی نکرد. چشمام رو بستم و اشک از چشمام در اومد. فهمیدم که جون داده.

امیر دستِ منو کشید و به طرفِ ساختمون دویدیم که بازم به طرفمون تیراندازی شد و مجبور شدیم قبل از رسیدن به ساختمون. خودمون رو به جایی که آرش خودش رو توش پنهون کرده بود برسونیم. امیر سریع اسلحه ی منوچهر که تو دستش مونده بود رو برداشت و تفنگِ خودش رو که خالی شده بود به یه طرفِ دیگه پرت کرد. با ترس و صورتی خیس به آرش که بی جون افتاده بود خیره شدم. امیر هم با نگاهِ من، به صورتِ سفیدِ آرش خیره شد. نگاهم به دست چپِ آرش افتاد. گوشیش تو دستش بود و صدایی از توش می اومد. چهار دست و پا بهش نزدیک شدم و گوشی رو از دستش در آوردم و به صفحش خیره شدم. اشکم شدت گرفت. امیر بهم نگاه می کرد و منتظرِ اومدن نیروها بود. یه فیلمِ ضبط شده در حالِ پخش بود. به آرومی به دیوارِ کوتاه کاهگلی تکیه دادم و فیلم رو نگاه کردم.

فرزانه رو به دریا دراز کشیده بود و سرش رو، روی پاهای کسی گذاشته بود و می خندید. ویولونش رو هم روی سینش گذاشته بود و اونی که سرِ فرزانه روی پاهاش بود ازش فیلم می گرفت و گاهی به موهای فرزانه دست می کشید و موهایی که روی صورتش به خاطر وزش باد می اومدن رو کنار می زد. بعد هم تصویری از موج های دریا. گریَم بند نمی اومد. فرزانه دستاش رو برد بالا و گوشی رو گرفت و از کسی که ازش فیلم می گرفت فیلم گرفت. اون شخص کسی نبود جز خودِ آرش که شلوار و تی شرتِ سفید پوشیده بود و با خنده به فرزانه نگاه می کرد که یه لحظه گوشی به صورت آرش نزدیک شد و بعد هم گوشی به طرفِ زمین رها شد و تصویری از آسمون که توش پُر شده بود از صدای خنده های دو تاشون. با حالِ دگرگونی گوشی رو پرت کردم به طرف دیگه و دستام رو، روی صورتم گرفتم و زدم زیر گریه.

- پاشو ستاره، باید از این جا بریم، این جا امن نیست.

بار دیگه به صورتِ آرش خیره شدم که به آرومی چشماش رو بسته بود و دیگه نفس نمی کشید و خون از گوشه ی لبش زده بود بیرون. امیر دستم رو کشید، تو حالِ خودم نبودم. منو به دنبال خودش می کشوند تا بلند شدیم بازم به طرفمون تیراندازی کردن. سرعتمون رو زیاد کردیم که افتادم روی زمین. امیر سریع برگشت تا کمکم کنه که صدای شلیک گلوله یه لحظه متوقفش کرد.

فصل هشتاد و یکم

سرم رو آوردم بالا و بهش خیره شدم. امیر با ناباوری سرش رو به طرف پایین گرفت و لبه ی پالتوش رو کنار زد که روی پیراهنِ سفیدش، خون ظاهر شد. چشمام گشاد شد و به چهرش نگاه کردم. دستش رو آروم گذاشت روی قسمتی از پیراهنش که خونی شده بود و بعد به کفِ دستش نگاه کرد که یه گلوله ی دیگه شلیک شد.

با دست هام گوش هام رو نگه داشتم، این بار امیر دو زانو روی زمین افتاد که یه تیر دیگه به بازویش خورد و خم شد. با دیدنِ وضعیتش فریاد زدم و صداش کردم:

- امیر!

رنگش پرید، خودم رو به زحمت بهش رسوندم، داشت می افتاد روی زمین که گرفتمش، دیگه نمی تونست اسلحش رو نگه داره، به شدت گریه می کردم و صداش می کردم، سعی کردم به طرفی بکشمش که توی دید نباشیم، خیلی سنگین بود. چشماش داشت بسته می شد، چهار تا تیر خورده بود. اسلحه از دستش رها شد و آروم چشماش رو بست. به دیوارِ ساختمونِ نیمه کاره رسوندمش و تکیش رو دادم و با عجله رفتم و اسلحه رو برداشتم و برگشتم پیشش، جلوش نشستم، تکونش دادم و صداش کردم:

- امیر؟ امیر؟

بعد از چند ثانیه تکون دادنش، آروم و به زحمت چشماش رو باز کرد و به چشمام خیره شد.

-تو رو خدا دوام بیار.

خون از گوشه ی لبش به آرومی در اومد. نمی تونستم طاقت بیارم. دستم رو گذاشتم گوشه ی لبش و با دستم خونش رو پاک کردم و تکونش دادم.

- هیچی نیست امیر، تو خوب می شی. باور کن خوب می شی. تو باید خوب بشی، مگه می شه نشی. امیر به خاطرِ پری، به خاطرِ من، تو رو خدا چشمات رو نبند.

چشماش بسته شد که دادم رفت رو هوا و با وحشت دو تا سیلی محکم به صورتش زدم که باز چشماش باز شد. لباش به شدت خشک شده بود و صداش در نمی اومد. سرش رو بین دو تا دستم گرفتم و با گریه بهش گفتم:

- امیر، به من نگاه کن، تو رو خدا طاقت بیار.

- من ... من ...

سرم رو با گریه پایین گرفتم. نمی دونستم چه طور بهش بگم، به آرومی و با شرم سرم رو آوردم بالا و تو چشماش خیره شدم و گفتم:

- امیر، من دوستت دارم، بدونِ تو می میرم، تو رو خدا طاقت بیار.

چشماش رو بست. نفسش به زور بالا می اومد. خون همین طور از بدنش می رفت. سعی کردم بخوابونمش. تمام بدنش خونی شده بود که صدای گوشیش در اومد. با عجله تو جیب هاش رو گشتم، درش آوردم و دکمه ی سبز رو فشار دادم. کسی از اون ور خط صداش کرد:

- سرگرد!

با فریاد جواب دادم:

- تو رو خدا بیاید کمک، امیر تیر خورده، داره ازش خون می ره، تو رو خدا، داره از دست می ره.

با گریه گوشی رو رها کردم. به چشمای بسته شدش خیره شدم.

- تو باید زنده بمونی، حالا منو داری، پری رو داری. باید بمونی، باید. امیر تو رو خدا چشمات رو باز کن. امیر، امیر ...

- به به! می بینم که عاشق و معشوق کنارِ همن.

با چشمای گریون به طرفِ صدا برگشتم. سرِ تفنگش رو به طرفم گرفته بود.

- بلند شو.

بهش خیره شدم که داد زد:

- بلند شو.

از جام بلند شدم.

به امیر که روی زمین بود نگاهی انداخت و بعد به من.

- می بینم هدف گیریم حرف نداره، تموم کرد؟

- تو یه آدمِ پست فطرتِ به تمام معنایی.

- اوه! ممنون از این همه تعریف زیبات. بیا این ورتر. از اولم نباید این قدر وقت سرِ تو حروم می کردیم.

با سر اسلحه ازم خواست که از امیر فاصله بگیرم. چشمم به اسلحه ی کنار امیر افتاد ولی وحید اون رو نمی دید.

- حالا که همه چی لو رفته دیگه برام مهم نیست. چه قدر به این آرشِ نفهم گفتم بذاره کارِ تو رو تموم کنم، قبول نکرد. آخرش هم شد این، البته از یه خائنم بیشتر از این هم توقعی نیست. سرگردتم که هنوز جون نداده.

و با پاش به پهلوش ضربه ای زد که فقط باعث شد امیر کمی تکون بخوره.

- راه بیفت، فعلا تنها وسیله ی نجاتم تویی.

سرم داد زد:

- راه بیفت.

برف، باز شروع کرده بود به باریدن، نگرانِ امیر بودم. اون همه خون ازش رفته بود و حالا هم برف. وحید به امیر نزدیک شد و سرِ اسلحه رو به طرفِ سرش گرفت. بهش لبخندی زد و گفت:

- اولین باری که دیدمت فکر نمی کردم کارمون به این جا ختم بشه. اگه می دونستم توی همه ی این ماجراها تو هم هستی، عمرا خودم رو بهت نشون می دادم.

برگشتم و داد زدم:

- می خوای چی کار کنی؟

- خفه شو.

و خواست شلیک کنه که به طرفش دویدم و هُلش دادم به عقب که کنترلش رو از دست داد و روی زمین افتاد و اسلحه از دستش جدا شد. زود خیز برداشت که خودش رو به اسلحه برسونه که زودتر از اون اسلحه رو برداشتم و با دستای لرزان به طرفش گرفتم.

- تو که جراتش رو نداری، بیخود می کنی تو دستت می گیری دخترِ نفهم، کم از دستِ اون شوهرت کشیدیم، حالا نوبت توئه؟

- اگه یه قدم دیگه برداری شلیک می کنم.

خنده ی کریهی کرد و گفت:

- اوه شلیک می کنی؟!

دستاش رو از هم باز کرد و بهم نزدیک شد و گفت:

- شلیک کن دیگه، یه قدمم شد دو قدم.

چشمام رو بستم و شلیک کردم که دیدم بی هدف شلیک کردم و اسلحه از دستم افتاده و اون از غفلتم استفاده کرده بود و اسلحه رو برداشته بود، تا خواستم تکونی به خودم بدم، با عصبانیت با آرنجش ضربه ی محکمی به صورتم زد که افتادم روی زمین. اسلحه رو به طرفم گرفت و گلنگدنش رو کشید. روی زمین خودم رو عقب عقب کشیدم.

- تو رو هم الان می فرستم پیشِ اون شوهرِ بی همه چیزیت.

به امیر رسیدم، رنگش سفید شده بود. چشمام رو بستم، احساس کردم همه چی تموم شد و منم می میرم اما هر چی صبر کردم صدایی نیومد. به آرومی چشمام رو از هم باز کردم که دیدم

وحید داره به یه طرف دیگه می دوه. سرم رو چرخوندم، ماشین های پلیس از راه رسیده بودن. وحید برگشت و چند باری به طرفشون تیراندازی کرد که جوابش شلیک های پی در پی و افتادنش روی زمین بود. دستام رو محکم روی گوش هام گرفته بودم و چشمام رو بستم که صدای دویدن پاها باعث شد چشمام رو باز کنم، چهره ی مصطفی بینشون آشنا بود. خودش رو به ما رسوند و بالا سرِ امیر زانو زد، چند باری صداش کرد و آروم به صورتش ضربه زد. سریع بی سیمش رو در آورد و درخواستِ سریع یه آمبولانس کرد. همزمان به طرفِ من برگشت و ازم پرسید:

- تو خوبی؟

فقط سرم رو تکون دادم و گفتم:

- امیر؟

- باید زودتر برسونیمش به بیمارستان، خیلی ازش خون رفته.

با نگرانی ازش پرسیدم:

- زنده می مونه؟

به صورتِ رنگ پریده و سفیدِ امیر نگاهی کرد و جوابی نداد. با اومدنِ آمبولانس سریع آمادش کردن و بردنش. دلم می خواست منم همراهش می رفتم ولی اجازه ندادن. مصطفی ازم خواست سوارِ ماشین بشم. تمام صورتم درب و داغون و کبود شده بود. تازه یادِ درد هام افتادم. پهلوم تیر می کشید و انگشتم به شدت درد می کرد. مصطفی دستمالی به طرفم گرفت و گفت:

- باید تو هم بری بیمارستان، وضعت خوب نیست.

- پری؟ پری؟

- پیشِ مهرانه ست، جاش هم امنه.

چشمام رو بستم و به عقب تکیه دادم. نگرانِ امیر بودم. اگه زنده نمی موند من می مُردم. اون طور که شنیدم حالش خیلی بد بود و امیدی به زنده موندنش نداشتن.

فصل هشتاد و دوم

با وجود زخم هایی که روی بدنم بود ولی خیلی زود بلند شدم. درد داشتم اما می تونستم راه برم، منو همون بیمارستانی بردن که امیر رو برده بودن. کمی حالم بهتر شده بود. انتظار می کشیدم که زودتر سرُمم تموم بشه و برم سراغِ امیر. مهرانه بالا سرم ایستاده بود. چهرش مضطرب و نگران بود، هر کاری می کرد که من متوجه ی حالتش نشم فایده ای نداشت. به آرومی لب هام رو از هم باز کردم و ازش پرسیدم:

- امیر خوبه؟

ازم پرسید:

- بهتری؟

- گفتم امیر خوبه؟

- بذار به دکترت بگم، بیاد بهت یه سری بزنه.

و سریع از اتاق خارج شد. حرکات و رفتارش بیشتر نگرانم کرده بود. دیگه طاقت نیاوردم، سرُم رو از دستم کشیدم بیرون و از تخت اومدم پایین، سرم کمی گیج می رفت. یهو مهرانه واردِ اتاق شد و گفت:

- داری چی کار می کنی؟

- امیر کجاست؟ چرا هر چی می پرسم، جوابم رو نمی دی؟

- عزیزم تو زیاد حالت خوب نیست بیا بریم، سرُمتم که در آوردی!

- می گم امیر کجاست؟ نکنه بلایی سرش اومده؟

- نه، چیزه ... بیا بریم خونه، یه کم استراحت کن، دوباره بر می گردیم بیمارستان.

دستم رو کشید که دستم رو از دستش در آوردم و از اتاق خارج شدم. خودش رو سریع بهم رسوند.

- عزیزم بیا بریم، دوباره میارمت. خودتم حالت خوب نیست.

با چشم های گریون برگشتم طرفش و ازش پرسیدم:

- مُرده؟

- نه نه، اصلا باشه، اما باید قول بدی فقط بریم ببینیمش و بعد بریم خونه باشه؟

سرم رو تکون دادم و به همراه مهرانه به طبقه ی پایین رفتیم. مصطفی و دو نفر نظامیِ دیگه، که درجَشون بالا بود، منتظر ایستاده بودن. مهرانه به طرفِ پنجره ای که از توش می شد آی سی یو رو دید رفت، اما یهو با نگرانی برگشت و به مصطفی خیره شد. مصطفی زودی خودش رو به ما رسوند. مهرانه با صدای لرزونی گفت:

- پس امیر کو؟

مصطفی نگاهی به من انداخت و آب دهنش رو قورت داد و گفت:

- دوباره حالش بد شد، بردنش اتاقِ عمل.

مهرانه با نگرانی و دلهره گفت:

- برای سومین بار؟

- آره.

قلبم داشت از جا کنده می شد، با بی قراری به درِ اتاق عمل چشم دوختم. پاهام دیگه قدرتِ ایستادن نداشتن، روی اولین صندلی ای که بهم نزدیک بود نشستم. مهرانه هر چی بهم گفت بریم خونه گوش نکردم. نزدیک به دو ساعتی بود که هنوز اون تو بود. دو ساعت پشتِ در اتاقِ عمل منتظر بودیم که بالاخره با خروجِ دکتر، این انتظار هم به سر رسید و مصطفی با قدم های بلند خودش رو به دکتر رسوند. هر لحظه می ترسیدم که امیر رو بیارن بیرون و روش پارچه ی سفید کشیده باشن. قبل از رسیدنِ مصطفی به دکتر، در باز شد و تختی رو آوردن بیرون. سریع از جام بلند شدم و با سرعت خودم رو به تحت رسوندم، از این که پارچه ای روش نبود. ناخودآگاه همراهِ گریه، لبخندی به لبم اومد. رنگی به رو نداشت، چهرش مثل مُرده ها شده بود. خواستم تخت رو نگه دارم که زودی تخت رو حرکت دادن و بهمون اجازه ی نزدیک شدن رو ندادن. مصطفی برگشت و با دکترش حرف زد. از دور دیدم که دکترش با ناراحتی سرش رو تکون داد و چیزی به مصطفی گفت که مصطفی تو جاش میخکوب شد. مهرانه سریع به طرفِ مصطفی رفت و باهاش حرف زد. نمی دونم مصطفی چی بهش گفت که مهرانه هم با شنیدنش دستش رو گذاشت روی دهنش و به من نگاه کرد. قلبم داشت از حرکت می ایستاد. به سرعت به طرفِ اتاق رفتم و از پنجره ی شیشه ای به امیر نگاه کردم که داشتن یه عالمه لوله و دستگاه بهش وصل می کردن. مثل یه تیکه گوشت افتاده بود روی تخت و حرکتی نمی کرد. تمام صحنه های تیر خوردنش جلوی چشمم اومد، چهار تا تیر خورده بود. با این که مهرانه و مصطفی حرفی نزدن فهمیدم دکتر از وضعیتِ امیر راضی نیست و هر نیم ساعت یک بار خودش بهش سر می زد و وضعیتش رو چک می کرد که باز حالش بد شد و چند تا دکتر و پرستار بالای سرش رفتن. پشت پنجره با نگرانی بهشون نگاه می کردم. یهو با صدایی چشمم به مانیتور افتاد که یک سره صدای ایستِ قلبی رو از خودش در می آورد. یکی از پرستارا متوجه ی من شد و سریع اومد و پرده رو کشید و نذاشت که من چیزی رو ببینم. اشکم سرازیر شد و با گریه از پنجره فاصله گرفتم، باورم نمی شد که قلبش دیگه نمی زنه و مانیتور فقط یه خطِ ممتدِ صاف رو نشون می ده. در حالی که با خودم زمزمه می کردم، به دیوار تکیه دادم و به سمت پایین سُر خوردم، مثل افلیج ها شده بودم که دیگه نمی تونست خودش رو به جایی بند کنه.

- خدایا این حقِ من نیست، این یکی دیگه نه.

فصل هشتاد و سوم

پرستارها با عجله می اومدن و می رفتن. مهرانه اومد و دستم رو گرفت و منو به سمتِ دیگه ای برد و روی صندلی نشوند و برام یه لیوان آب آورد و مقابلم نگهش داشت. چشمام رو بستم. چهره ی خندونش جلوم نقش بست. مهرانه خودش به طرف آی سی یو رفت و همراه مصطفی منتظرِ دکتر شدن. دیگه نمی خواستم به اون پنجره و اون بخش نزدیک بشم. از پشت پرده ی اشک به دو تاشون نگاه می کردم. لیوانِ آب همین طور دست نخورده توی دستم باقی مونده بود. از ترس رنگم پریده بود و باورم نمی شد که همه چی تموم شده. چشمام از گریه درد گرفته بودن، دستم رو، روی چشمِ باد کرده ام، گذاشتم که کمی دردش کمتر بشه. این اولین باری نبود که با مرگ یکی از نزدیکانم مواجه می شدم. همیشه هم مجبور بودم تو تنهایی با مرگشون کنار بیام و خودم، خودم رو آروم کنم و هی به خودم دلداری بدم، لیوان آب رو کنار گذاشتم و دستم رو به صندلی تکیه دادم و به زور بلند شدم. به مهرانه و مصطفی که بی قرار ایستاده بودم نگاه کردم، دستم رو، روی سرم گذاشتم و بدون این که بدونم می خوام کجا برم، به راه افتادم. احساس می کردم به پاهام یه وزنه ی چند کیلویی بستن که نمی ذارن حرکت کنم. دستم رو تو جیبم فرو بردم و دستمالی که باهاش دستم رو بسته بود در آوردم و آروم به بینیم نزدیک کردم و با تمام قدرت بوش کردم که آثاری از امیر رو توش پیدا کنم که یه دفعه دیدم تار شد و نتونستم چیزی رو ببینم. فقط تونستم دستم رو، روی دیوار بذارم که بعدش چشمام سیاهی رفت و نقش زمین شدم.

وقتی چشمام رو باز کردم مهرانه بالا سرم با چشمای گریون ایستاده بود. چشمام رو بستم که ناخودآگاه اشکم در اومد. گفت:

- آروم باش ستاره.

- همه چی تموم شد نه؟

بهم خیره شد، با صدای لرزونی ازش پرسیدم:

- امیر تموم کرد.

بین گریه لبخندی زد و گفت:

- شما دو تا که ما رو کُشتید.

منظورِ حرفش رو نفهمیدم که خودش گفت:

- حالش خوبه.

چشمام بیشتر باز شد.

- یعنی ...

- آره، الان حالش خوبه و مشکلی نیست.

- راست می گی یا فقط می خوای دلداریم بدی؟

- نه، دخترِ خوب. اصلا می خوای بلند شو بریم نشونت بدم و ببینی که آقا راحت گرفته خوابیده.

بینِ خنده و گریه نمی دونستم کدومش رو انتخاب کنم. تا چند لحظه ی پیش فکر می کردم، امیر رو برای همیشه از دست دادم و حالا می دیدم که اون هنوز هست و داره نفس می کشه. با کمک مهرانه بهش سر زدیم. رنگ و روش تغییری نکرده بود ولی همین که می دیدم قلبش می زنه دنیایی از امید بود. با این وجود نگرانی از وضعیتش لحظه ای رهام نمی کرد. به زور و اصرارِ مهرانه شب رو به خونشون رفتم. حتی حس و حالِ پری رو هم نداشتم. هر بار که تلفنِ خونه صداش در می اومد، فکر می کردن می خوان خبرِ بدی بدن. دم دمای صبح بود که دیگه طاقت نیاوردم و خودم رو به بیمارستان رسوندم.

مصطفی روی یکی از صندلی ها خوابش برده بود. آروم به پنجره نزدیک شدم، تمام دستگاه ها و لوله ها با بی رحمی هنوز بهش وصل بودن. با کمک دستگاه ها قفسه ی سینش به آرومی بالا و پایین می رفت.

- چرا الان اومدی؟

برگشتم و به مصطفی نگاه کردم که خیلی خسته و گرفته بود.

- نتونستم تو خونه بمونم، دکتراش چیزی نگفتن؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- فعلا دکترا می گن تا این جا هم خیلی شانس آورده، معلوم نیست ...

برگشتم و به چهرش خیره شدم که مصطفی گفت:

- گلوله ها جاهای حساسش خوردن.

دستم رو، روی شیشه گذاشتم و با ناامیدی گفتم:

- زنده می مونه؟

مصطفی حرفی نزد و با ناراحتی رفت و روی صندلی نشست. با نشستن مصطفی برگشتم و به صورتِ بی روحش خیره شدم و در حسرتِ داشتنش سوختم.

فصل هشتاد و چهارم

پنج روز بود که امیر هنوز تو اون وضعیت بود. از بی تابی داشتم می مُردم، تو این چند روز حسابی لاغر شده بودم. روزها از پی هم می گذشتن و من دیگه داشتم باور می کردم که دیگه چشماش رو باز نمی کنه. با بی قراری هام مهرانه و مصطفی متوجه ی علاقه ی من به امیر شده بودن، دستِ خودم نبود که کمی خوددار باشم.  

دهمین روز بود و هیچ چیزی تغییر نکرده بود. روی نیمکتِ توی حیاطِ بیمارستان نشسته بودم که مهرانه با لیوان چایی به سراغم اومد. کنارم نشست و یکی از لیوان ها رو بهم داد. مصطفی به خاطر اداره و کارش نمی تونست زیاد تو بیمارستان بمونه. کمی چایی رو مزه مزه کردم اما چیزی از گلوم پایین نمی رفت. با ناراحتی به لیوان خیره شدم که مهرانه گفت:

- خوبه که تو هستی.

سرش رو پایین گرفت، لبخندِ تلخی زد و گفت:

- حتی یه نفرم نداره که نگرانش باشه، نه پدری، نه مادری، هیچ کس.

به مهرانه نگاه کردم که گفت:

- خوشحالم کسی مثل تو دوستش داره.

سرم رو با خجالت گرفتم پایین و بهش نگاه نکردم.

- این که دوستش داری که خجالت نداره، نگران نباش من مطمئنم بالاخره خوب می شه.

بعد با شیطنت و خنده بهم گفت:

- و اون وقته که من بهش می گم تو چی کشیدی.

با جدیت به مهرانه نگاه کردم که خندید و من بهش گفتم:

- آخه الان وقتِ سر به سر گذاشتنه؟

- این قدر نگران نباش، من دلم روشنه، خوب می شه.

- اگه به خاطر من بر نمی گشت تیر نمی خورد.

- قسمت هر چی باشه، همون می شه. حالا تو هی بگی اگه من این کار رو کرده بودم، اگه این کار رو نکرده بودم. حالا پاشو بریم تو، هوا سرده. یه سری بهش می زنیم و می ریم خونه و بعد از ظهر بر می گردیم.

- نه، تو برو، من می مونم.

- حالا بلند شو به یه نتیجه ای می رسیم.

فصل هشتاد و پنجم

به چهرش که نگاه می کردم دلم می خواست چشماش رو از هم باز می کرد و بهم لبخند می زد و صدام می کرد.

مهرانه دستش رو، روی شونم گذاشت و گفت:

- بریم خونه یه دوش بگیر، دوباره بر می گردی.

دستم رو با ناامیدی از روی شیشه برداشتم و چادرم رو کمی بالا کشیدم و همراهِ مهرانه به طرفِ درِ خروجی راه افتادیم که یکی از پرستارها با سرعت از بخش در اومد و با سر و صدایی که راه انداخته بود باعث شد که من و مهرانه برگردیم و ببینیم که چه خبره؟! یهو دیدم دکترِ امیر با سرعت واردِ آی سی یو شد. با عجله، مهرانه رو کنار زدم و با قدم های تند به سمت آی سی یو دویدم و خواستم برم تو که پرستار زودی در رو بست. با حالت دو به پشت پنجره رفتم. دکتر بالا سر امیر ایستاده بود، قلبم تند تند می زد.

پرستار با لبخندی به من نگاه کرد و با دیدنِ نگرانی من لبخندش بیشتر شد و به دکتر چیزی گفت و از بخش بیرون اومد و با عجله به سمتمون اومد و با هیجان و ذوق گفت:

- یکی از انگشتاش رو حرکت داده، دکتر داره وضعیتش رو چک می کنه.

باورم نمی شد. به پنجره چسبیدم. مهرانه از خوشحالی سریع با مصطفی تماس گرفت. دکتر که در اومد پریدم جلوش و سوال پیچش کردم. لبخندی زد و گفت:

- فکر کنم دعاهاتون جواب داده ولی باید یه چند ساعتی بگذره تا دقیق تر بتونیم در مورد وضعیتش نظر بدم.

مهرانه تماسش رو قطع کرد، بهم نزدیک شد. به صورتِ خندونش لبخندی زدم و خودم رو از خوشحالی تو آغوشش پرت کردم و به اشکام اجازه دادم که بیرون بیان و تو شادیم سهیم بشن. دیگه حتی حاضر نشدم که به خونه برگردم ولی مهرانه مجبور بود برگرده. مخصوصا که تو این چند وقته تمام زحمت های پری روی دوشِ اون بیچاره بود.

آخرای شب بود که با کلی اصرار، بهم اجازه دادن چند دقیقه ای برم تو و ببینمش. دیگه اون همه وسایل بهش وصل نبود، فقط یه لوله به دهنش وصل بود و مانیتوری که ضربانِ قلب و چیزهای دیگش رو نشون می داد. سرش به طرف چپ متمایل شده بود و من می تونستم صورتش رو ببینم. همین طور که به صورتش خیره بودم دیدم که از گوشه ی چشمش اشک در اومده. دستمالی که به دستم بسته بود از جیبم در آوردم و آروم اشک رو از روی صورتش پاک کردم. لبخندی به چهرش زدم.

دلم می خواست می تونستم دستش رو تو دستم بگیرم و نوازش کنم اما دستام قدرت این کار رو نداشتن. هنوز بالا سرش بودم و به صورتش نگاه می کردم که پرستار بهمون نزدیک شد و گفت:

- دیگه بسه، برو. دیدی که حالش خوبه خیالت راحت شد؟ حالا بذار بخوابه.

که باز دیدم از گوشه ی چشمش اشک در اومد. به پرستار نگاه کردم. بهم نزدیک شد و نگاهی به امیر انداخت.

- فکر کنم درد داره.

- یعنی الان هوشیاره و صداها رو می شنوه؟

- فعلا که وضعیتش همین رو می گه.

باز به صورتش خیره شدم و از پرستار پرسیدم:

- دردش خیلی زیاده؟

پرستار چیزی نگفت و ازم خواست زودتر از بخش خارج بشم.

فصل هشتاد و ششم

تو نمازخونه همون طور که به دیوار تکیه داده بودم خوابم رفته بود که کسی دستش رو، روی شونم گذاشت. با ترس از خواب پریدم. مهرانه بود.

- نترس منم.

- کی اومدی؟

- صبح شده.

چند باری چشمام رو باز و بسته کردم که مهرانه لبخندی زد و مستقیم بهم خیره شد و گفت:

- امیر چشماش رو باز کرده.

دهنم باز موند و با ناباوری به مهرانه نگاه کردم.

- به خدا راست می گم.

سریع و بدون فوت وقت بلند شدم و همراهش به طرفِ بخش رفتیم. هنوز مجبور بودیم از پشتِ پنجره نگاهش کنیم. دکتر بالای سرش بود. چشماش نیمه باز بود و فقط در برابر سوال های دکتر گاهی به آرومی چشماش رو باز و بسته می کرد. دکتر دستش رو روی سینش گذاشت که از درد چشماش رو بست و رنگش قرمز شد. دکتر یکی از پرستارها رو صدا کرد و تو پرونده ی امیر چیزی نوشت و بهش داد، پرستار خارج شد. به محض خارج شدنِ پرستار جلوش رو گرفتم و ازش پرسیدم:

- حالش چه طوره؟

- نمی دونم خانوم، از دکتر بپرسید.

دکتر هنوز بالای سرش بود که پرستار با یه سری دارو برگشت. دکتر دستاش رو، روی پاهای امیر گذاشت. دلم می خواست زودتر بیاد بیرون که من برم تو ولی دکتر قصدِ بیرون اومدن رو نداشت. هنوز منتظر بودیم که مصطفی هم اومد، با اومدنش دکتر هم خارج شد. خواستم برم طرفش که مهرانه جلوم رو گرفت و مصطفی زودتر رفت. 

برام مهم نبود درباره ی چی حرف می زدن، فقط می خواستم برم تو که مصطفی با چهره ی گرفته ای به طرفمون اومد و از پرستار خواست که اجازه بده بره تو. داشتم دق می کردم. چند دقیقه ای گذشت و مصطفی خارج شد، خواستم برم تو که گفت:

- نه.

با تعجب برگشتم و گفتم:

- چی؟

- الان خسته ست بذار بخوابه، کمی درد داره. بهش مسکن تزریق کردن. الان به خواب رفته، بعد می ری.

با نگرانی بهش خیره شدم که مهرانه رو صدا کرد و به گوشه ای کشوندش و چیزی بهش گفت. مهرانه دمغ تر از مصطفی شد. حتی به طرفم نیومد و ترجیح داد پیشِ مصطفی بمونه. برگشتم و به امیر نگاه کردم. چشماش رو بسته بود و با همون قدرتِ کمش به ملافه چنگ زده بود و صورتش برافروخته بود. نمی دونم چرا یهو نگرانی همه ی وجودم رو گرفت و سستم کرد. چند ساعتی گذشت ولی بازم نذاشتن من برم تو، آخر سر به پرستار این قدر التماس کردم که گفت:

- خانوم، خودشون نمی خوان کسی رو ببینن.

- چی، خودش؟

- بله، بذارید استراحت کنه. درد داره، نمی خواد کسی رو ببینه.

با ناباوری از در فاصله گرفتم. باورم نمی شد که خودش نذاشته بود کسی بره تو. این همه منتظر شده بودم، حتی مهرانه و مصطفی رو هم راهی کرده بودم که برن و با چند ساعت منتظر شدن، تازه بهم می گفتن نمی خواد کسی رو ببینه. مثل آدم های گنگ به طرفِ درِ خروجی بیمارستان راه افتادم. همش به این فکر می کردم که پس چرا گذاشت مصطفی بره تو ولی حالا که من می خوام برم تو می گه نه؟

جلوی بیمارستان یه تاکسی دربست گرفتم و به طرف خونه ی مهرانه رفتم. نمی دونم چرا دلم شکسته بود و حالا که چشماش رو باز کرده بود نمی خواستم به دیدنش برم، یهو برام بیگانه شده بود. دو سه روزی گذشت و من به بیمارستان نرفتم. از طرفی خیالم راحت بود که چشماش رو باز کرده و مشکلی نداره ولی از طرفی هم با کارش ناراحتم کرده بود. مهرانه هم چیزی نمی گفت، حتی تعجبی هم نکرده بود که چرا دیگه برای رفتن به بیمارستان عجله ای از خودم نشون نمی دم.

فصل هشتاد و هفتم

چند روز از بهوش اومدنِ امیر می گذشت و من همچنان از رفتن امتناع می کردم. تو خونه بودم و مشغولِ درست کردن غذا، که با چرخش کلید توی قفلِ در فهمیدم مهرانه اومده. شیرِ آب رو باز کردم که اومد تو آشپزخونه و سلام کرد. برگشتم و با روی خندون جوابش رو دادم. چادرش رو با خوشحالی برداشت و به طرفم اومد و گفت:

- تا دو، سه روز دیگه امیر مرخص می شه.

لبخندی زدم و چیزی نگفتم.

- خوشحال نشدی؟

- چرا، خیلی خوشحال شدم.

- ستاره، می شه بیای این جا بشینی.

و به صندلیِ کناریش اشاره کرد.

- می خوام یه چیزی بهت بگم.

دستام رو شستم، رفتم کنارش نشستم.

- خودت که می دونی امیر نزدیک به بیست روزی هست که تو بیمارستانه. دکتر هم گفته تا سه روز دیگه مرخص می شه. 

به دهنش چشم دوختم، نمی دونست چه طور حرف بزنه؟! کمی مِن مِن کرد، از جاش بلند شد، کمی راه رفت و یه دفعه ای گفت:

- باید براش یه پرستار بگیریم.

با تعجب گفتم:

- پرستار؟

- آره، یه پرستارِ مرد.

که گفتم:

- اگه قضیه ی خورد و خوراک و داروهاش باشه که من می تونم این کار رو بکنم.

- نه نمی شه، آخه ...

- چرا؟

دستی به صورتش کشید و گفت:

- اون یه پرستاری می خواد که بتونه همه کار براش بکنه، خُب تو که نمی تونی.

- چرا نتونم؟

مهرانه نگاهِ مضطربی بهم کرد و گفت:

- تو که محرمش نیستی، پرستارِ مرد می خواد که بتونه امیر رو جا به جا کنه و کارهای دیگه که تو نمی تونی.

- یعنی چی؟ این ها چه ربطی به محرم بودن داره؟

مهرانه نشست، چشماش رو بست و گفت:

- خُب راستش، چه طور بگم ...

یه دفعه تو چشمام خیره شد و گفت:

- امیر برای مدت نامعلومی نمی تونه راه بره.

یهو از جام پریدم. با دل نگرانی بهم خیره شد.

- یعنی چی؟ برای یه مدت نامعلوم ...

- یکی از تیرها جای حساسش خورده، متاسفانه بعد از گذشتِ این چند روز نتونسته پاهاش رو تکون بده.

اشک تو چشمام جمع شد.

- پرستارِ مرد می خواد که بتونه حرکتش بده و کارای دیگه که تو نمی تونی.

- یعنی تا آخرِ عمر؟

مهرانه بلند شد، بازوهام رو گرفت و با لحن دلسوزانه ای گفت:

- نه نه، دکترش این قدر ناامیدانه حرف نزد حتی گفت بعد از چند تا عمل و فیزیوتراپی شاید بتونه دوباره راه بره.

با صدای بلندی گفتم:

- شاید؟

مهرانه نمی دونست چی بگه.

- شما از روزِ اول می دونستید، مگه نه؟

سرش رو با ناراحتی تکون داد. دستی به صورتم کشیدم. داشتم نفس کم می آوردم. دیگه نتونستم تحمل کنم و خودم رو به اتاقم رسوندم و در رو به شدت بستم و همون جا پشتِ در با حال نزاری نشستم و بنای گریه رو از سر گرفتم. باورم نمی شد، امیرِ من دیگه نتونه راه بره. تصورش هم برام وحشتناک بود.

«خدایا دارم تقاصِ چی رو پس می دم؟»

مثلِ مرغ سر کنده از این ورِ اتاق به اون ورِ اتاق می رفتم و با گریه خودم رو سرزنش می کردم و هی از خدا گله که این دیگه چه قسمتیه که من دارم. تحملِ این همه مصیبت رو نداشتم.

فصل هشتاد و هشتم

تا صبح از اتاق خارج نشدم. چشمام از شدت گریه حسابی ورم کرده بودن. تا خودِ اذانِ صبح کلی فکر کردم. بعد از خوندنِ نمازِ صبح تصمیم رو گرفته بودم و می خواستم عملیش کنم. برام واکنش اطرافیان مهم نبود، به ساک زیر تخت نگاه کردم، بلند شدم و ساکم رو از زیر تخت بیرون کشیدم و شروع کردم به جمع کردن وسایلم. مهرانه ضربه ای به درِ اتاق زد و وارد شد.

- چی کار می کنی؟

- دارم وسایلم رو جمع می کنم.

- می خوای جایی بری؟

- آره، می خوام برم خونه.

- کدوم خونه؟

- خونه ی امیر.

با تعجب اومد و کنارم ایستاد و بهم نگاه کرد که گفتم:

- من خودم ازش مراقبت می کنم.

- آخه چه طور؟

برگشتم و با اطمینان تو چشماش خیره شدم و گفتم:

- فقط یه راه داره.

مهرانه با بُهت بهم خیره شد. فکر کنم کم کم داشت دوزاریش می افتاد که چی می گم. گفتم:

- باید مصطفی راضیش کنه.

- تو داری جدی حرف می زنی؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره.

مهرانه سکوت کرد که گفتم:

- بهش بگو راضش کنه که وقتی اومد تو خونه دیگه مشکلی نباشه.

- چی بگم والا، آخه اصلا فکرش رو نمی کردم که تو بخوای ...

- بهش بگو هر جوری که شده راضیش کنه. هر جوری که شده، من صبح بعد از صبحونه می رم خونه و منتظرش می مونم تا بیاد.

مهرانه دیگه حرفی نمی زد. هنوز حرفم رو باور نمی کرد. فقط با ناباوری بهم نگاه می کرد. حتی چند باری برای اطمینان ازم پرسید که واقعا می خوام این کار رو بکنم. شاید از نظرش کارِ من یه جور حسِ ترحم و دل سوزی بود، اما من، خودم خوب می دونستم، تنها راه رسیدن به امیر، فقط همین راهی بود که انتخاب کرده بودم. باید کاری می کردم که مجبور می شد و قبول می کرد. قبل از رفتن، بار دیگه از مهرانه خواستم تو این چند روزه با مصطفی حرف بزنه که بتونه امیر رو راضی کنه. من تصمیمم رو گرفته بودم و نمی خواستم کوتاه بیام.

فصل هشتاد و نهم

بالاخره روزی که باید از راه رسید و امیر مرخص شد. از صبح به جونِ خونه افتاده بودم و تمام خونه رو حسابی تمیز کرده بودم. این قدر، که از تمیزی برق می زد. از ته دل خوشحال بودم. من تمام حرفام رو با مهرانه زده بودم و حالا این مهرانه بود که باید کاری می کرد که مصطفی بتونه امیر رو راضی کنه. نمی دونم چرا ایمان داشتم که امیر مخالفِ سرسخت این کاره. صدای زنگِ در تمام خوشحالی دنیا رو برام آورد. از صبح پری رو به مهد کودک برده بودم و مهرانه مراقبش بود. حتی ازش خواسته بودم یه امشب رو پری رو پیشِ خودش نگه داره. مخصوصا که مهرانه و مصطفی هم دوستش داشتن و پری هم بهشون عادت کرده بود.

چادر رو، روی سرم انداختم و با گفتن "بسم ا..." در رو باز کردم. به محض باز کردنِ در، نگاهم به امیر که روی ویلچر نشسته بود افتاد. سرش رو پایین گرفته بود و به چیزی نگاه نمی کرد. با سلامِ مصطفی، دل از امیر کندم و جوابش رو دادم. از جلوی در کنار رفتم و مصطفی ویلچر رو حرکت داد و وارد شد. وقتی به پذیرایی رسید، ویلچر رو نگه داشت. امیر به شدت اخم آلو بود. حتی به من نگاهی هم نکرد. ریش هاش در اومده بود و موهاش کمی نامرتب شده بودن. مصطفی سرش رو به گوشِ امیر نزدیک کرد و گفت:

- اینم خونت، بهتره بریم تو اتاقت که حسابی خسته ای.

امیر چشماش رو بست. من جلوتر رفتم و در رو باز کردم. اتاق رو جمع و جور کرده بودم و روتختی رو هم عوض کرده بودم. حتی به پیشنهادِ دکتر، تختشم عوض کرده بودیم و کمی بزرگتر گرفته بودیم که راحت تر باشه. این قدر سرش پایین بود که وقتی مصطفی بردش داخل اتاق، جرات نکردم از در رد بشم و برم تو اتاق. مصطفی کت امیر رو در آورد. وقتی در می آورد احساس کردم

دستاشم بی حرکتند و تکون نمی خورن. یه لحظه قلبم از ترس ایستاد. مصطفی خم شد که به امیر کمک کنه که امیر چیزی دمِ گوشش گفت و مصطفی سرش رو تکون داد و به طرفِ در اومد و سرش رو با ناراحتی برام تکون داد و در رو به آرومی بست. قلبم به درد اومد. بعد از چند دقیقه مصطفی در رو باز کرد و من تونستم داخلِ اتاق رو ببینم. امیر روی تخت دراز کشیده بود. با نگرانی و چشمایی که چیزی به در اومدنِ اشک ازشون نمونده بود گفتم:

- دکتر چی گفت؟

در رو به آرومی بست و روی یکی از مبل ها نشست.

- خودت که بهتر می دونی. هنوز وضعیت پاهاش معلوم نیست. شدت ضربه ی گلوله ی تو سینش هم باعث شد چند روز تو کما بره. هنوزم درد و سوزش داره ولی نه به اون اندازه. دکتر گفته باید هر روز فیزیوتراپی بره، البته بعد از این که حالش یه کم بهتر شد، چون جای زخم هاش هنوز خوبِ خوب نشده.

با ترس ازش پرسیدم:

- دستاش؟

سرش رو بلند کرد و با صدای آرومی گفت:

- می تونه حرکتشون بده ولی زیاد نمی تونه بالا و پایینشون کنه، خیلی کم.

- یعنی تا آخر ...

- نه نه دکتر چنین چیزی نگفت. فقط معلوم نمی شه که کی می تونه به حالت عادی برگرده. باید خیلی مراقبش باشی.

بعد سرش رو پایین گرفت و با خجالت بهم گفت:

- مهرانه بهم گفته چی بهش گفتی، اما من هنوز با امیر حرف نزدم.

سرم رو گرفتم پایین و گفتم:

- من اگه بهش بگم قبول نمی کنه، شما دوستش هستی زبونش رو بهتر می فهمی، می تونید راضیش کنید.

- الان نه، بذار یه امروز بگذره، وضعیت روحیش خیلی بده. مخصوصا که دردم داره. شما یه امشب رو برو پیشِ مهرانه، من این جا مراقبشم، ممکنه چیزایی بخواد که تو نتونی انجامش بدی.

- اما ...

- برو، بذار من بمونم و حرفی رو هم که باید بهش بگم.

به در اتاقش نگاه کردم.

- برو، پری هم بی تابیت رو می کنه.

سرم رو تکون دادم و به طرف اتاقم رفتم و گفتم:

- پس، فردا صبح میام، فقط بهش بگو.

- باشه، بهش می گم البته اگه راضی بشه.

فصل نود

صبح زود از خونه زدم بیرون. تو ماشین همش به این فکر می کردم که امیر می خواد چه برخوردی باهام داشته باشه. مخصوصا دیروز که اصلا بهم توجهی نکرده بود. با حساب کردن کرایه، خودم رو به خونه رسوندم. یه لحظه طاقتِ دوریش رو هم نداشتم. نمی دونستم مصطفی بهش چیزی گفته یا نه! اول خواستم زنگ بزنم ولی نمی دونم چرا ترجیح دادم کلید رو در بیارم و بدونِ در زدن برم تو. در رو باز کردم و به آرومی سلام کردم ولی کسی جوابم رو نداد، کمی که جلوتر رفتم، صدای عصبی امیر رو شنیدم.

- چی برای خودت می گی؟ یعنی چی که خودش خواسته؟ من به هیچ کسی احتیاج ندارم، تو هم از این جا برو. نه تو رو می خوام ببینم، نه اون رو، برو.

- امیر داری با کی لج می کنی؟ اون بنده ی خدا که چیزی نگفته! تو واقعا به یه نفر احتیاج داری، کسی که کمک حالت باشه. مطمئن باش هیچ پرستاری، هر چه قدرم وظیفه شناس باشه نمی تونه همه ی کارات رو بکنه.

- مصطفی برو. یعنی می خوای بگی بدبخت شدم، نمی تونم حرکت کنم؟ برو.

- امیر تو اگه موافقت کنی اتفاقی که نمی افته.

امیر فریاد زد و گفت:

- دلش برام سوخته که این حرف رو زده؟

- عزیزِ من اگه دلش سوخته بود که نمی گفت بیاد زنت بشه، می گفت ازت پرستاری می کنه.

صدای امیر قطع شد که مصطفی ادامه داد:

- بذار بیاد، توی همین خونه هم، عقدش می کنی. باور کن خودش خواسته. هیچیم ازت نمی خواد، هیچی.

صدایی از امیر نشنیدم که مصطفی گفت:

- می ذاری بعد از ظهر عاقد بیارم و همه چی تموم شه؟ امیر؟ به من نگاه کن. امیر، تو که این قدر بچه نبودی؟!

به در اتاقش نزدیک شدم و به دیوار تکیه دادم. خدا خدا می کردم که قبول کنه.

که باز مصطفی صداش کرد:

- امیر؟

- اگه تا آخر عمر نتونستم راه برم و دستام رو بیشتر از این تکون بدم چی؟

- اولا که این طور چیزی نیست و دکتر گفته همه چی به خودت و تمرینات بستگی داره. در ثانی زبونم لال اگه چنین اتفاقی هم افتاد که نمی افته، اون به همه چی فکر کرده که این پیشنهاد رو داده. حالا بیارم تمومش کنی؟

امیر جوابی نداد.

- امیر، قبول کن. باور کن برای خودتم خوبه. ستاره هم، زنِ خوبیه. نمی دونی وقتی که تو کما بودی صبح تا شب همش تو بیمارستان بود، چه قدر نگرانت بود. امیر لج نکن، اگه کسی هم باشه که می تونه کمک حالت باشه، فقط ستاره ست. قبول؟ بیارم؟

که یهو صداش رو برد بالا و گفت:

- نمی دونم، اصلا هر کاری که دلت می خواد بکن. فقط الان برو که حوصلت رو ندارم.

که یه دفعه در باز شد و من از جا پریدم. مصطفی با روی خندون بهم نگاه کرد و گفت:

- کی اومدی؟

- همین الان.

- اوف! خدا بهت صبر بده. چه طوری می خوای با این سر کنی؟ به هر جون کندنی بود راضیش کردم.

- یعنی قبول کرد؟

- فعلا تا نظرش عوض نشده من برم دنبالِ کارا. تو هم تا ظهر جلو چشماش آفتابی نشو که این هر آن مثل باروت آماده ی انفجاره.

فقط تونستم لبخندی بزنم و از خوشحالی سری تکون بدم.

****

بالاخره قبول کرده بودم و من به آرزوم می رسیدم. من عاشقش بودم، دوستش داشتم. مهم نبود که فعلا نمی تونست راه بره یا دستاش رو زیاد تکون بده، مهم این بود که وجودش و تنش پیشِ من بود. چیزی که چندین وقت بود که آرزوش رو داشتم. با نزدیک شدن به ظهر، منم بی قرارتر می شدم و می خواستم زودتر همه چی تموم بشه.

مصطفی نزدیک های ساعت دو بود که اومد و بهم گفت برای ساعت پنجِ بعد از ظهر همه چی رو آماده کرده. چون بهش قول داده بودم پیشِ امیر نرم ازش خواستم غذاش رو ببره تو اتاق و بهش غذا بده که این کار هم زیاد طول نکشید و مصطفی زودی از اتاق بیرون اومد چون خودش می دونست پُر چونگیِ زیاد باعث می شه که امیر بزنه زیرِ همه چی و بالاخره ساعتِ پنج شد.

مهرانه زودتر از مصطفی اومد و با کلی ذوق خواست کمی صورتم رو درست کنه که نذاشتم و فقط یه چادرِ سفید انداختم که با این کارم مهرانه کلی حرص خورد. با اومدنِ عاقد همه چی جدی شد. پدر و مادرِ مصطفی هم به عنوانِ شاهد اومده بودن. وقتی مهرانه اومد دنبالم کمی ترسیدم و رنگم پرید. از این که امیر یهو بگه "نه"!

همه تو اتاقِ امیر نشسته بودن. مصطفی ظرف شیرینی رو می چرخوند. امیر خیلی عصبی و دمغ بود. مصطفی کمکش کرده بود و روی ویلچر نشونده بودش. با مادرِ مصطفی روبوسی کردم و رفتم روی صندلی ای که کنارِ صندلی امیر بود نشستم. شاد بودم، از ته دل. حتی ناراحتِ این نبودم که چرا این طور شده و دارم با آیندم بازی می کنم. من عاشق بودم، عاشقِ مردی مثل امیر که شب و روز می پرستیدمش. امیر اصلا بهم نگاه نمی کرد. عاقد که وضعیتِ امیر رو دید ترجیح داد اول صیغه رو بخونه بعد امضاها رو بگیره. اون لحظه ها شیرین ترین لحظه های عمرم بود. وقتی عاقد جواب رو از من خواست و من با رضایت و لبخند گفتم:

- بله.

بدون کوچکترین تردیدی، که باعث شد امیر نگاهی بهم بندازه. عاقد از امیر هم پرسید که امیر به زور و با صدای گرفته و همون طور که سرش پایین بود گفت:

- بله.

و این نقل هایی بود که مهرانه با شادی سر دو تامون می ریخت. دیگه نگرانِ عصبانی شدن امیر نبودم که از کارِ مهرانه داغ کنه چون بله رو ازش گرفته بودم. معلوم بود به شدت کلافه ست. حتی موقع امضا کردن، مصطفی کمکش کرد و دستش رو گرفت که بتونه دستش رو حرکت بده چون دستاش قدرت گرفتن خودکار رو هم نداشتن و از اون جایی که مصطفی اخلاقِ امیر رو می دونست از بقیه خواسته بود از اتاق برن بیرون که امیر راحت تر امضا کنه. با آخرین امضایی که تو دفتر کردم، بالاخره همه چی تموم شد و من زنش شدم. به قدری که حالا شاد بودم موقع ازدواج با سعید خوشحال نبودم. حالا زنِ امیر بودم. مردِ آرزوهام، تمام عشقم که عاشقِ نگاهش و صداش بودم.

فصل نود و یکم

این مراسم زیاد طول نکشید، همه می دونستیم وضعیتِ روحی و جسمی امیر زیاد خوب نیست. شاید کل مراسم به نیم ساعت هم نکشید و من بعد از بدرقه ی همشون در رو به آرومی بستم و با لبخند چادر رو از سرم برداشتم. قلبم به شدت می زد. به اتاقش نزدیک شدم که دیدم در تلاشه دستاش رو، روی چرخ ها حرکت بده و خودش رو به تخت برسونه اما نمی تونست حرکتی به چرخ ها بده.

سریع وارد اتاق شدم و بهش گفتم:

- یه لحظه صبر کن الان کمکت می کنم.

و بهش نزدیک شدم و چرخ رو حرکت دادم و به تختش رسوندمش. اومدم کمکش کنم که بلند شه و روی تخت بنشینه که سرم فریاد زد:

- به من دست نزن.

یه قدم ازش فاصله گرفتم. دستاش حتی جونِ گرفتن یه خودکار رو هم نداشتن. چه برسه که بتونن تکیه گاهش باشن. دوست نداشتم شاهدِ تقلا و عرق ریختنِ بیهودش باشم. برای همین بی توجه به داد و فریادش بهش نزدیک شدم و پاهاش رو از روی صندلی پایین گذاشتم که باز داد زد ولی اهمیتی ندادم.

- چی کار می کنی؟ خودم می تونم.

- آره می تونی، فقط بذار منم کمکت کنم.

تو این چند وقته این قدر لاغر شده بود که می تونستم با کمی زور جا به جاش کنم. دستش رو گرفتم و روی شونم گذاشتم، خودش می دونست که اگه کمکش نکنم تا شب باید روی صندلی بمونه. به زور بلندش کردم که زیاد نتونستم تحمل کنم و کمی با ضرب روی تخت افتاد. به نفس نفس زدن افتادم. نیم تنه اش بالای تخت بود و پاهاش از تخت آویزون. پاهاش رو گرفتم و روی تخت گذاشتم. خودش هم کمی سعی کرد جا به جا بشه. اون هم خسته شده بود و نفس نفس می زد که بدون نگاه کردن، با نفرت و صدای عصبی گفت:

- صبر کن این هنوز اولشه، تا چند روز دیگه خودت به غلط کردن می افتی.

لبخندی زدم و در حال نفس نفس زدن به طرفش خم شدم و گفتم:

- پس هنوز منو نشناختی، شاید تو به غلط کردن بیفتی که چرا بله گفتی ولی من عمرا.

با حرفم سرش رو حرکت داد و با چشم هایی که دیگه توشون هیچ مهربونی نبود بهم خیره شد. نمی تونستم حرفی بزنم، از نگاه و خشمش ترسیدم، هیچ وقت این طور ندیده بودمش.

خواستم پتو رو بکشم روش که با تحکم گفت:

- از اتاقِ من برو بیرون.

سر جام صاف ایستادم و بهش خیره شدم. قفسه ی سینش از فرط عصبانیت بالا و پایین می رفت و فقط بهم نگاه می کرد.

- مگه با تو نیستم دختره ی خیره سر؟! از اتاقِ من برو بیرون.

یه دفعه بغض کردم و چند باری پشت سر هم پلک زدم. می خواست باز دهن باز کنه که خودم قبل از هر حرفی سریع از اتاق خارج شدم و در رو بستم و به در تکیه دادم. بغضم رو هی قورت می دادم و به در و دیوار نگاه می کردم که اشکام در نیان. وقتی دیدم ایستادن فایده ای نداره. با حالتی عصبی به طرف آشپزخونه رفتم. نمی دونستم می خوام چی کار کنم. هی یه ظرف بر می داشتم و از این ور به اون ور می رفتم و وسایل رو جا به جا می کردم که یهو یه لیوان از دستم افتاد و با صدای بدی شکست و همین بهانه ای شد برای ترکیدن بغضم. فکر نمی کردم این قدر بد برخورد کنه، یه جورایی امید داشتم هنوز همون امیرِ سابق باشه که با آرامش حرف می زد و با خنده با پری بازی می کرد، اما همه چی عوض شده بود و حالا شده بود یه امیرِ دیگه.

فصل نود و دوم

اخلاقش خیلی بد شده بود و اصلا نمی شد باهاش حرف زد. از نظر روحی به شدت به هم ریخته بود. همش احساس می کردم می خواد یه جور خودش رو از بندِ همه چی رها کنه و واقعا هم خودم رو جاش می ذاشتم می دیدم حق داره. نه می تونست پاهاش رو تکون بده و نه با دست هاش چیزی رو بگیره.

دومین روز بود حتی نذاشته بود از اتاقش خارجش کنم. همش یا روی صندلی بود یا روی تختش. غذاش رو کشیدم، وسایلِ دیگه رو هم تو سینی گذاشتم و به اتاقش رفتم. روی صندلیش در حالی که رو به پنجره بود نشسته بود. از صبح همون جا مونده بود. با دست هاش نمی تونست تکونی به چرخ ها وارد کنه. حتی آفتاب روی صورتش افتاده بود و از اون جایی که نمی خواست به من رو بندازه، حتی صدام نکرده بود که جای صندلی رو عوض کنم!

دسته ی صندلی رو گرفتم و حرکتش دادم. چیزی نگفت، فهمیدم راضیه. اصلا دوست نداشتم تو این وضعیت ببینمش. امیری که هر وقت راه می رفت با قدم هاش کوهی از آرامش رو بهم می داد و حالا با یه تیکه گوشت هیچ فرقی نداشت.

صندلی رو طوری گذاشتم که بتونم رو به روش بشینم و غذاش رو بهش بدم. با عصبانیت روش رو ازم گرفت و به قاب آویزون تو اتاقش خیره شد. قاشق رو پُر کردم و به طرفِ دهنش بردم. اشکم داشت در می اومد اما خیلی خودداری می کردم. قاشق رو به لباش نزدیک کردم اما بهم نگاه نکرد و هر لحظه خشمِ تو چهرش بیشتر شد. مجبور شدم متوجَش کنم.

- بخور.

حرکتی نکرد که باز گفتم:

- بخور.

برگشت و سرم داد زد:

- برو بیرون، من گشنم نیست.

از ترس قاشق از دستم رها شد. اشکم می خواست در بیاد اما با پلک زدنِ پشت سرِ هم نذاشتم اشکی در بیاد، زودی خم شدم و قاشق رو برداشتم و برنج ها رو از روی فرش جمع کردم و گفتم:

- الان می رم یه قاشق دیگه میارم.

سریع یه قاشق دیگه آوردم و خواستم پرش کنم که گفت:

- سینی رو بذار روی پاهام.

- اما ...

- کری؟

با ناراحتی سینی رو گذاشتم روی پاهاش. باز می خواست خودش رو خسته کنه. می دونستم گشنشه، از دیروز سرِ لج بازی و عصبانیت به جز داروهاش چیز دیگه ای نخورده بود. قاشق رو گذاشتم کنارِ بشقابش، دستِ راستش رو به زود تا جایی که می تونست بلند کرد تا قاشق رو بگیره، دست هاش رو کمی می تونست حرکت بده ولی هیچ کدومشون قدرت نگه داشتن یه شی سبکم نداشت، چه برسه به قاشق، اونم پر!

خیلی تلاش کرد که قاشق رو بگیره. دو، سه باری از دستش افتاد که بالاخره با کمکِ دست دیگش، نگش داشت و تو برنج فرو برد. چهرش از عصبانیت قرمز و برافروخته شده بود. قاشق رو به اندازه ی پنج سانت بالا برد که از دستش رها شد و با ضرب تو بشقابش فرود اومد. با عصبانیت با همون دست های بی جونش ضربه ای به زیر سینی زد که تمام غذا پخشِ زمین شد. نفس نفس می زد. بهش نگاه کردم، به چشمام خیره شد. اشک تو چشماش جمع شد. زودی چشماش رو بست تا من اشکش رو نبینم و با داد سرم فریاد کشید و گفت:

- برو بیرون، برو.

با عجله از اتاق خارج شدم، اشکم در اومد و رفتم تو اتاقم شروع کردم به گریه کردن. داشتم از درون آتیش می گرفتم. امیر حتی قدرت نداشت مگس یا یه پشه رو از خودش دور کنه. گشنش بود اما نمی ذاشت بهش غذا بدم، نباید به مصطفی هم زنگ می زدم که این کارم باعث می شد امیر حسابی جلوش داغون بشه. طاقت نیاوردم، بلند شدم و سریع آبی به صورتم زدم و یه ظرف غذای دیگه آماده کردم و به اتاقش رفتم.

از گوشه ی چشمش اشک در اومده بود. دستِ راستش بعد از ضربه زدن به سینی رها شده بود و از صندلی آویزون مونده بود. سینی رو، روی میز گذاشتم و دستش رو به آرومی گرفتم و بالا بردم. به صورتش نگاه نکردم که به خاطر گریش از من خجالت نکشه. ویلچر رو حرکت دادم و به یه طرف دیگه بردم. روی صندلی نشستم و ویلچر رو به طرفِ خودم چرخوندم، بغض کرده بود. اول لیوانِ آب رو برداشتم و به لباش نزدیک کردم. چشماش رو بست و گذاشت بهش آب بدم. آثارِ اشک روی صورتش بود، دلم می خواست پاک کنم اما جرات نکردم.

هنوز می خواستم بهش آب بدم که خودش گفت:

- کافیه.

لیوان رو تو سینی گذاشتم و قاشق رو پُر کردم و به طرفش گرفتم. با ناراحتی به قاشق نگاه کرد. حرفی نزدم. چشماش رو بست و دهنش رو باز کرد. نفسِ راحتی کشیدم و آروم قاشق رو تو دهنش گذاشتم. با چشمای بسته که می دونستم بازم توشون اشکه، شروع کرد به خوردنِ غذا. قاشقِ بعدی رو پُر کردم، به هم نگاه نمی کردیم، دلم داشت ریش ریش می شد.

بعد از خوردنِ ده تا قاشق، همون طور که سرش پایین بود گفت:

- دیگه نمی خوام.

سرم رو تکون دادم و دستمال رو برداشتم و با ناراحتی دورِ دهنش رو پاک کردم، آهی کشید که باعث شد بغض بکنم. سینی رو برداشتم و خواستم بلند شم که گفت:

- کمکم می کنی دراز بکشم؟ خستم می خوام بخوام.

- باشه، همین الان.

ویلچر رو به طرف تختش بردم. زیاد وارد نشده بودم ولی کمی دستم اومده بود که چه طور باید حرکتش بدم. عرقم در اومده بود. وقتی پاهاش رو دراز کردم، نگاهم به پیراهنش افتاد که به خاطرِ ضربه زدن به سینی غذا روش خورشت ریخته بود. متوجه ی رد نگاهم شد. انگار یه جور طلسم شده بود که بدون نگاه کردن به من گفت:

- باشه، می خوای عوضش کن، بعد هم برو.

یکی از پیراهناش رو از کمد در آوردم و کنارش لبه ی تخت نشستم و دکمه ی پیراهنش رو باز کردم. آروم دستم رو بردم زیر شونش و کمی بلندش کردم. صورتش به صورتم نزدیک شد. چشماش رو بسته بود. حتی حاضر نبود مستقیم به چشمام خیره بشه. دلم می خواست تا مدتی همین طور تو بغلم بگیرمش و فقط بهش نگاه کنم اما نباید عصبیش می کردم. به سختی پیراهنش رو در آوردم که با دیدنِ پانسمانش یادم اومد که باید پانسمانش رو هم عوض کنم. آروم دوباره خوابوندمش و بهش گفتم:

- می ذاری پانسمانت رو عوض کنم؟

چشماش رو به آرومی باز کرد.

- به مصطفی زنگ بزن، بگو بیاد.

- اون بنده ی خدا شاید کار داشته باشه، چه کاریه؟! بذار من عوض می کنم، سعی می کنم اذیت نشی.

باز اشک تو چشماش جمع شد و نگاهش رو ازم گرفت و با صدای بغض آلودی گفت:

- باشه.

در تمامِ مدت، چشماش رو بسته بود. با همه ی سرسختی که از خودش نشون داده بود بازم مژه هاش خیس شده بود، به صورتش نگاه کردم. ریش هاش زیادی بلند شده بودن. با ناراحتی دستم رو گذاشتم روی پاش و فشار دادم ولی هیچ واکنشی از خودش نشون نداد. با ناراحتی دستم رو از روی پاش برداشتم و بعد از پوشاندن پیراهنش با آرامش دکمه هاش رو بستم. دستمال رو برداشتم و به بهانه ی این که با پرت کردنِ غذا، کمی غذا روی صورتش ریخته، دستمال رو، روی صورتش کشیدم و بعد روی چشماش گذاشتم و کمی به مژش فشار دادم که اگه چشماش رو باز کرد اشکش بیرون نریزه. چیزی نگفت. دستمال رو از روی چشماش برداشتم و بهش گفتم:

- هوا سرده، می خوای پتو روت بکشم.

چشماش رو باز کرد. چشماش قرمز بود. با کارم دیگه اشکش در نیومد و به عمق چشمام نگاه کرد، سرم رو گرفتم پایین که گفت:

- بکش.

فصل نود و سوم

هر وقت کارم داشت نه می گفت حکمت و نه اسمم رو صدا می کرد. فقط می گفت، «کجایی؟» چند روزی بود که دیگه به هم عادت کرده بودیم ولی زیاد نمی ذاشت من برم تو اتاقش، مگه فقط برای کارهای ضروری، غذا و داروهاش! چون می دونست تنها کسی که می تونه این کارها رو براش انجام بده منم. از این که دیگه صدام نمی کرد خیلی ناراحت بودم. دقیقا براش حکم پرستاری رو داشتم که باید وظایفش رو درست انجام می داد. بعد از شام داروهاش رو برداشتم و به طرفِ اتاقش رفتم. در رو به آرومی باز کردم. روی تخت دراز کشیده بود. برام خیلی سخت بود که بعد از چهار ساعت می رفتم و بر می گشتم و می دیدم که کسی رو که دوستش دارم، هنوز به همون وضعیت قبلی چهار ساعت پیش مونده و من باید می اومدم و جا به جاش می کردم. حتی نیمه شب ها هم باید بهش سر می زدم که اتفاقی براش نیفته. به تختش نزدیک شدم. سینی رو انتهای تخت گذاشتم و کمکش کردم که بالاتر بشینه. بالش رو پشتش گذاشتم. نمی دونم چرا شیطنتم گل کرده بود و می خواستم از یکنواختی درش بیارم. 

یکی از داروهاش مثلِ یه مسکن قوی بود که باید هر روز می خوردش وگرنه شب از درد بی تاب می شد، حتی دکتر گفته بود اگه دردش زیاد بود می تونه دو تا هم بخوره.

بعد از این که که داروهاش رو دادم، اون قرص رو مخصوصا ندادم. خواستم بلند بشم که گفت:

- اون یکی قرص رو بهم ندادی.

- کدوم؟

- چرا خنگ بازی در میاری؟! همون قرص سفیده.

- من که چیزی یادم نمیاد.

و به طرفِ در رفتم که صداش رو برد بالا.

- چرا داری اذیت می کنی، بیار. اگه نخورمش درد امونم رو می بره.

برگشتم و با شیطنت شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- اگه بهت ندم، می خوای چی کار کنی؟

با ناباوری بهم خیره شد. سعی کرد آروم باشه. چشماش رو بست و گفت:

- حکمت بیارش.

- حکمت کیه؟

این بار با عصبانیت چشماش رو بست و سرش رو به عقب تکیه داد.

- خواهش می کنم.

- من گفتم ازم خواهش کن؟

- تو امشب چه مرگته؟

- من؟ هیچیم.

- پس چرا نمیاریش؟

نشستم و قرص رو از قوطی در آوردم و به طرفش گرفتم و گفتم:

- این رو می گی؟

فقط بهم نگاه کرد. قرص رو به لباش نزدیک کردم، دهنش رو با تردید باز کرد که زود قرص رو گرفتم عقب. با عصبانیت بهم خیره شد و گفت:

- منظورت از این کارا چیه؟

- هر وقت اسمم رو صدا کردی. منم قرصت رو بهت می دم.

- اذیت نکن، می گم قرص رو بهم بده.

- صدام کن و بگو ستاره قرص رو بده.

لباش رو از حرص به هم فشار داد. فقط می ترسیدم لج کنه و نگه و درد رو به جون بخره، اما نبایدم وا می دادم.

- باشه، من می رم. هر وقت که صدام کردی، منم قرصت رو بهت می دم.

- داری از وضعیت من سوء استفاده می کنی؟

- تو این طور فکر کن. بابا یه اسم گفتن، این قدر اذیتت می کنه؟ خیرِ سرمون همسرِ قانونی شماییم!

چشماش رو بست و سرش رو به طرف پنجره گرفت. نمی خواستم اذیتش کنم وقتی هم می دیدم که دستاش اون طوری کنارش افتادن داغون می شدم. با خودم زمزمه کردم:

«بلند می شم تا دمِ در می رم، شاید صدام کرد ولی اگرم نکرد قرص رو بهش می دم.»

بلند شدم و به طرف در رفتم که صداش در اومد:

- ستاره.

لبخندی به لبام اومد و با سرعت برگشتم طرفش و قرص رو تو دهنش گذاشتم. بعد از خوردن آب بدتر از من چشماش رنگ شیطنت و تلافی به خودش گرفت و گفت:

- اون ستاره ی پُر نور رو تو آسمون می بینی؟

به آسمون نگاهی انداختم و به یکی از ستاره ها که کمی پُرنورتر بود نگاه کردم. لبخندی زد و با بی رحمی گفت:

- می خواستم بگم، «چه ستاره ی قشنگیه. حکمت، تو هم بیا ببینش.»

با عصبانیت بلند شدم و به چشماش با ناراحتی خیره شدم که خنده تو چهرش هویدا شد و لب هاش رو به هم فشار داد. حرصم گرفت و برای این که منم لجش رو در بیارم گفتم:

- باشه، فردا شبم با هم به ستاره ها نگاه می کنیم، البته بدون قرص حکمت! می شینم و کنار حکمت به ستاره ها نگاه می کنیم، مگه نه پارسا؟

- فکر خوبیه حکمت.

دیگه داشت رو اعصابم راه می رفت. باید باهاش لج می کردم. تازه یادم افتاد که باید پانسمانش رو عوض کنم ولی اون به این چیزها اهمیتی نمی داد. فعلا سرِ لج افتاده بود. خیلی از دستش شاکی و ناراحت بودم، تصمیم گرفتم کمی ادبش کنم. برای همین با بی رحمی بدون این که برش گردونم به حالت اولیه که حداقل بتونه راحت بخوابه، از اتاق خارج شدم. نگرانش بودم ولی منم لج بازتر از امیر بودم. چند باری تا دمِ اتاقش رفتم، آخرم موفق شدم و خودم رو نگه داشتم و نرفتم تو اتاقش. البته شاهکاری هم که به خرج دادم این بود که دقیقا پشت در اتاقش یه پتو آوردم و خوابیدم که اگه صدام کرد زودی برم سراغش ولی خوابم نمی برد. دلم طاقت نداشت، دو ساعت گذشت و صداش در نیومد.

فصل نود و چهارم

با عصبانیت تو جام نشستم و گفتم:

- این پلیس ها همشون عینِ همن، غد و یه دنده. خُب صدام کن دیگه لعنتی! باید خودت رو به کُشتن بدی؟

دیگه صبر و طاقتم تموم شد و از جام بلند شدم و رفتم تو اتاقش، حتی برقِ اتاقش رو خاموش نکرده بودم. بیچاره سعی کرده بود خودش رو بخوابونه و به زور کمی پایین تر اومده بود که خیلی بدنش بد قرار گرفته بود. به خودم هزار تا فحش دادم. معلوم بود این قدر زور زده که از خستگی خوابش برده بود. حتی کمی از باندهاش خونی شده بود. نباید زیاد حرکت می کردم. اشکم در اومد که به خاطر لج بازیم این کار رو با خودش کرده بود. آروم دستم رو گذاشتم روی شونش و تکونش دادم و صداش کردم.

- امیر؟

چشماش باز کرد.

- می مُردی صدام می کردی؟

با چشمای گریون بالا تنش رو بغل کردم و روی تخت درست و حسابی خوابوندمش. هنوز گریه می کردم ولی امیر فقط به چشمام خیره بود.

- چیه؟ نگاه کردن داره؟ ببین فقط خودت رو عذاب دادی؟ بابا اصلا نخواستم صدام کنی. هر چی که خواستی صدام کن.

پیراهنش رو در آوردم و پانسمانش رو عوض کردم. خدا رو شکر چیز جدی ای نبود ولی باید حتما به دکترش می گفتم که بیاد و بهش سر بزنه. بعد از این که پانسمانش رو عوض کردم با همون چشمای گریون بهش گفتم:

- درد داری؟

سرش رو به نشونه ی "نه" تکون داد. موهاش زیادی بلند شده بودن و روی چشماش رو گرفته بود. دستم رو بردم و موهاش رو کنار زدم و بهش گفتم:

- ببخش، نباید این کار رو می کردم.

حرفی نزد. پیراهنش رو تنش کردم و بالش های زیرِ سرش رو کمی مرتب کردم و پتو رو روش کشیدم. بلند شدم و برق رو خاموش کردم و همون جا تو اتاقش روی صندلی کمی با فاصله ازش نشستم و بهش خیره شدم.

گاهی نیمه شب ها از درد بلند می شد ولی تو این چند روزه، تا صبح خوب خوابیده بود و این نشون می داد که وضعیت جسمیش داره بهتر می شه. 

تا صبح خواب به چشمم نیومد که دم دمای صبح همون جا به خواب رفتم. با صداش چشمام رو از هم باز کردم:

- ستاره، ستاره؟

خواب آلود چشمام رو باز کردم و دستی به صورتم کشیدم و بهش نگاه کردم. سرش رو به طرفم چرخونده بود و با کمک دستاش کمی خودش رو بالاتر کشیده بود. بلند شدم و به طرفش رفتم و کشیدمش بالاتر که گفت:

- چرا نرفتی سرِ جات بخوابی؟

حرفی نزدم و ویلچر رو کنارِ تختش بردم و به طرفش خم شدم که کمکش کنم تا روی ویلچر بشینه. به سختی روی صندلی نشست. حالا من دمغ بودم و اون شیطون، حرفی نمی زدم. حتی بهش صبح بخیرم نگفتم، یه جورایی باهاش قهر کرده بودم. بعد از این که صبحونش رو دادم، با همون چشمای ورم کرده از گریه، کنارش نشستم و دستش رو گرفتم و آستینِ لباسش رو دادم بالا و پمادی رو که دکتر گفته بود روی دستش کشیدم که بعدش حرکاتی رو که باید برای دستاش انجام بدم. هنوز برای رفتن به فیزیوتراپی زود بود. مصطفی گفته بود از هفته ی بعد می تونه برای فیزیوتراپی بره. حتی آبی به صورتمم نزده بودم، یه جورایی خیلی ناراحت بودم. معلوم بود تو سکوت داره بهم می خنده ولی من اصلا نگاهش نمی کردم. تا نیم ساعت به دست هاش حرکت دادم و سعی کردم کارم رو درست انجام بدم. به احتمال زیاد فهمیده بود فعلا نباید عصبانیم کنه که به اندازه ی کافی حالم گرفته ست و ممکنه حالش رو بگیرم. این که دوست داشتم صدام کنه و منو همسرِ خودش بدونه چیزی بود که ازش انتظار داشتم ولی انگار من برای اون یه پرستار بودم که از اذیت کردنم لذت می برد. 

کارم که تموم شد، بلند شدم و بدون حرفی به اتاقِ خودم رفتم. اول یه دوش گرفتم که کمی سبک بشم. بعدشم باید می رفتم و برای خونه کمی خرید می کردم. وقتی آماده شدم به در اتاقش نزدیک شدم و آروم در رو باز کردم و بالای سرش رفتم. چشماش باز بود.

- من دارم می رم بیرون، چیزی نمی خوای برات بگیرم؟

حرفی نزد.

- زودی بر می گردم.

بازم سکوت. چیزی نگفتم و از خونه خارج شدم. وقتی در رو بستم همزمان پسرِ جوونی که بهش می خورد بیست و هفت، بیست و هشت سالش باشه از واحدشون خارج شد و بهم نگاهی کرد. سرم رو گرفتم پایین و به طرفِ آسانسور رفتم و دکمه رو فشار دادم. پسر هم کمی با فاصله از من ایستاد. وقتی داخل شدم اون هم پشتِ سرم وارد شد. گاهی زیر چشمی نگاهی بهم می نداخت. چادرم رو کمی بیشتر کشیدم روی صورتم که این قدر معذب نباشم. یه دفعه پرسید:

- شما از آشناهای آقای پارسا هستید؟

سرم رو بالا آوردم و خواستم جوابش رو بدم که گفت:

- چند وقته ایشون رو ندیدم، حالشون خوبه؟

فصل نود و پنجم

روم رو ازش گرفتم و گفتم:

- بله، خوبن.

هنوز بهم نگاه می کرد که به طبقه ی اول رسیدیم و من بدون حرف، سریع خارج شدم و بهش توجهی نکردم. به سر خیابون رفتم و منتظرِ تاکسی شدم. تو آسانسور با توجه به وضعیتِ امیر تصمیم گرفتم اول به بیمارستان برم و به دکترش سری بزنم. همون طور که منتظر بودم. یه ماشینِ شخصی کنارِ پام ترمز کرد. متعجب از کارش کمی عقب رفتم که صدام کرد.

- اگه جایی می رید برسونمتون؟

سرم رو آوردم پایین، دیدم که همون پسره ست و کنارش یه خانومِ مسنی نشسته.

- نخیر، من مسیرم یه جای دیگه ست، مزاحمِ شما نمی شم.

- بفرمایید تا یه جایی می رسونمتون.

- نه ممنون.

زن با لحن مهربونی گفت:

- بیا دخترم، این جا ماشینِ سواری به سختی گیر میاد، تا یه جایی می رسونیمت.

نمی دونستم باید چی کار کنم. خُب نمی تونستم بگم طرف مزاحمه، چون یکی از همسایه های امیر بود و قبلا هم دیده بودمش که امیر باهاش سلام و علیک داره.

وقتی دید دارم دست دست می کنم، خم شد و درِ عقب رو باز کرد. زن لبخندی زد و گفت:

- سوار شو دخترم.

به ناچار سوار شدم. پسرِ خیلی شیک پوش و خوش چهره ای بود. یه شلوار کتونِ سفید و یه کت چرمی به رنگ قهوه ای سوخته که خیلی خوش حالت بود و موهاش رو که به طرز جالب و جذابی داده بود بالا. از صورتش معلوم بود که تازه اصلاح کرده، با دیدنِ چهره ی زن فهمیدم باید پسرش باشه چون هم سفیدیش و هم ته چهرش به زن رفته بود. پسرِ حین رانندگی آینه رو، روی صورتم تنظیم کرد که تا سرم رو بردم بالا، خودم رو تو آینه دیدم و نگاهِ دو تامون در هم گره خورد که من زودی نگاهم رو ازش دزدیم و به بیرون نگاه کردم ولی همچنان سنگینیِ نگاهش رو حس می کردم.

- مسیرتون کجاست؟

- ممنون می شم میدونِ بعدی منو پیاده کنید. بقیه ی راه رو باید با مترو برم.

- بگید، شاید مسیرمون یکی باشه.

- نه نیست.

که زن بین حرفمون پرید و گفت:

- ترم چندی دخترم؟

با تعجب سرم رو آوردم بالا که پسر گفت:

- جناب سرگرد گفته بودن دانشگاهِ تهران قبول شدید و برای مدتی که خوابگاه گیرتون بیاد منزلِ ایشون هستید.

چشمام دیگه حسابی بازِ باز شده بود.

- چی می خونید؟

سریع افکارم رو متمرکز کردم ببینم که اینا چی می گن. شستم با خبر شد که امیر برای رد گم کنی به همسایه هاش در موردِ من دروغ گفته.

یه دفعه پرسیدم:

- شما چی پرسیدید؟

پسر، لبخندِ دلنشینی زد و گفت:

- پرسیدم چی می خونید؟

یهو از دهنم پرید و گفتم:

- من ... من ... زبان.

- چه عالی.

و با لبخندِ عریضی دنده رو عوض کرد. زن برگشت به من گفت:

- پس باید ترم اولی باشی. خیلی هم خوش شانسی، آخه پسرِ منم زبان خونده اگه جایی مشکلی داشتی می تونی از آرمان کمک بگیری.

رنگم پرید و گُر گرفتم و از این که سوارِ ماشینشون شده بودم به غلط کردن افتادم. از طرزِ نگاهشون اصلا خوشم نمی اومد که پسر پرسید:

- تا کی این جا هستید؟

- بله؟

- منظورم اینه که هنوز خوابگاه نمی رید؟

- نه نه، فعلا که فکر کنم باید این ترم بمونم.

لبخندش بیشتر شد. خدایا داشتم چه قدر دروغ می گفتم. آخه بد جوریم گیر کرده بودم. از طرفی امیر این حرف رو بهشون زده بود و اگه من واقعیت رو می گفتم. این ها حسابی به شک می افتادن. البته اگه واقعیت رو هم می دونستن مشکلی نبود ولی ترجیح دادم اول قضیه رو با امیر در میون بذارم. سعی کردم سکوت کنم که کمتر حرف بزنن ولی انگار اینا تازه وقت گیر آورده بودن و دست بردار هم نبودن. زن که مدام سوال می کرد و منو مجبور می کرد که جوابش رو بدم.

- اسمت چیه دخترم؟

سرم رو آوردم بالا که دیدم پسره از تو آینه به من نگاه می کنه و نگاهش رو ازم نمی گیره.

آب دهنم رو قورت دادم و به آرومی گفتم:

- ستاره.

چشمای پسر با شنیدنِ اسمم، برقی زد و نگاهش رو ازم گرفت. تو میدونِ بعدی هر جوری که بود خودم رو از دستشون خلاص کردم، وگرنه می خواستن تا خودِ بیمارستان منو برسونن.

فصل نود و ششم

واردِ بیمارستان شدم و از پرستارِ بخش سراغِ دکتر امیر رو گرفتم. می خواستم در موردِ وضعیتِ امیر بیشتر بدونم. وقتی مقابلش نشستم و در موردِ وضعیت امیر ازش پرسیدم اول ازم پرسید:

- شما چه نسبتی با ایشون دارید؟

- من همسرشون هستم.

ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- من به اون آقایی که همراهتون بود گفتم، ضربه ی گلوله طوری بوده که باعثِ ایجاد یه شوک، در نخاعِ ایشون شده. خُب قطعا ما انتظار داشتیم این شوک ظرفِ بیست و چهار ساعت از بین بره و بتونن پاهاشون رو تکون بدن، اما متاسفانه هیچ واکنشی نشون ندادن. اما خوشبختانه به نخاعشون اصلا آسیبی نرسیده و جزء اون دسته از بیمارانی نیستن که بهشون بگیم ضایعه ی نخاعیِ کامل دارن یا نه. شوکی که به نخاعش وارد شده کمی روی حرکتِ دستاشم تاثیر گذاشته. خُب هر دو تا دستشم تیر خورده بود و این کاملا طبیعیه که تا بخواد به روالِ عادی برگرده کمی طول بکشه. ایشون دیگه باید کم کم فیزیوتراپی رو هم شروع بکنن اما این وسط چیزی که از همه مهمتره، وضعیت روحیِ بیماره که اگه اون خراب باشه هر چه قدرم تلاش کنید بی ثمر خواهد بود یا خیلی دیر جواب می گیرید. البته می گم موردایی مثل این مورد بوده، که بعضاً بعضیاشون سریع بهبود پیدا کردن و بعضیاشونم دیر و بعضی ها هم به خاطرِ عدم تحرک و نداشتنِ روحیه، چندین سال تو همون وضعیت باقی موندن. حتما فیزیوتراپی می خواد و باید بره. به نظرِ من بهتره هر چه زودتر شروع کنه. نکاتی رو هم که قبلا بهتون گفتم باید روزی چند بار تو جاش حرکتش بدید که زخمِ بستر نگیره. غذاهاشم طبق دستور من بدید. فعلا ایشون با وضعیتی که داره، از نظرِ ما مثل کسانی هستن که ضایعه ی نخاعی دارن و افرادی که چنین مشکلی دارن، اکثرشون قادر به کنترل دستشوییشون نیستند، البته ما به ایشون گفتیم چی کار کنن و شما هم که در جریانید و از اون جایی که شما همسرش هستید بهتره بیشتر از قبل بهش توجه کنید. امیدوارم متوجه ی منظورم شده باشید. در این گونه موارد داشتنِ روحیه و توجه اطرافیان به بیمار تاثیرِ فوق العاده ای در بهبود بیمار داره.

سرم رو گرفتم پایین که گفت:

- ما این جا دکترایی داریم که به خانواده ها از جمله همسرانِ بیمار، طریقه ی برخورد با بیمار و آموزش های لازم رو بهشون می دن که کمتر دچارِ مشکل بشن. خُب یه چیزِ عادی بوده و حالا همه چی تغییر کرده و ممکنه فرد و خانواده دچارِ مشکل بشن. این که بیمار روحیه ی پرخاشگری داشته باشه چیزِ طبیعیه که شما به عنوانِ همسر باید کاری کنید که کم کم با وضعیتِ جدیدش کنار بیاد و بتونه بقیه ی دوره ی درمانش رو بگذرونه. روحیه ی خودتونم باید خیلی بالا باشه که بیمار احساس کنه بقیه امیدوارند که خودشم امیدوار بشه. بازم می گم خوشبختانه همسرِ شما نخاعش مشکلی نداره و با تمرینات و تلاشِ مستمر ممکنه حتی تا دو ماه دیگه به راه رفتن هم بیفته ولی ممکنم هست این زمان طولانی تر بشه. بدن نباید تنبل بشه، همه چی بستگی به شما و بیمار داره.

و بعد کارتی رو از روی میز برداشت و به طرفِ من گرفت و گفت:

- پیشنهاد می کنم حتما برای مشاوره به این دکتر سر بزنید، قطعا شما هم سوالاتی دارید که می خواید بپرسید. خوشبختانه صبح ها تو همین بیمارستان هستن و بعد از ظهرها هم تو مطبِ خودشونن. اگه بخواید همین امروز می تونید ایشون رو ببینید.

کارت رو ازش گرفتم و نگاهی به اسمِ دکتر کردم. وقتی از اتاق خارج شدم نگاهی به اطراف انداختم. از این که شنیده بودم امیر فقط دچارِ شوک شده و نخاعش هیچ مشکلی نداره. ناخواسته اشک تو چشمام جمع شد و این یعنی این که یه روزی بالاخره راه می ره. به کارت نگاه کردم. دکتر راست می گفت یه عالمه سوال داشتم که باید می پرسیدم، با راهنماییِ یکی از پرستارها تونستم پیداش کنم.

****

از اتاق که اومدم بیرون، روحیه ای دوباره گرفته بودم و بی جهت هی خنده به لبام می اومد. به ساعت نگاه کردم. دو ساعتی بود که از خونه بیرون اومده بودم و هر چه زودتر باید خودم رو به خونه می رسوندم.

فصل نود و هفتم

همین که از بیمارستان در اومدم بارون به شدت شروع کرده بود به بارش. با سرعت به سر خیابون رفتم. مدام به ساعتم نگاه می کردم و دلواپس بودم. تمام سر و صورتم از بارون خیس شده بود که بالاخره یه سواری نگه داشت. آب از لباس هام می چکید. همین که سوار شدم یه بار دیگه با نگرانی به ساعتم نگاه کردم و سرم رو تکیه دادم به عقب و چشمام رو بستم و دعا کردم که خواب باشه. حتی قید خرید برای خونه رو هم زدم. بعد از پیاده شدن. از سر خیابون تا خونه، تو اون بارون یک سره دویدم. به پشت در که رسیدم. دست هام از خیسی و سرما سِر شده بود. به دنبالِ کلید می گشتم که صدای فریادِ امیر رو از پشت در شنیدم و یهو دسته ی کلید از دستم رها شد. فریاد می زد و می گفت، «کجایی؟»

سریع خم شدم و کلید رو برداشتم و در رو باز کردم و واردِ خونه شدم و با همون وضعیت و لباسای خیس بدون برداشتن چادر وارد اتاقش شدم که اون صحنه رو دیدم.

با صدای لرزونی صداش کردم.

- امیر؟

با صورتی پُر از اشک سرش رو چرخوند و با دیدنم فریاد زد:

- کجایی؟ چرا هر چی داد می زنم جوابم رو نمی دی؟

حالش خیلی بد بود و بی تابی می کرد. سرش رو به سمت پنجره چرخوند و روش رو ازم گرفت که دیدم شونه هاش از گریه به شدت می لرزه. به سرعت به طرف پنجره که بر اثر باد، باز شده بود رفتم و بستمش. تمام سر و صورت و لباس هاش خیس شده بود و از سرما می لرزید. چون پتو فقط تا روی پاهاش بود کل لباس هاش خیس شده بود. با دو، پتویی از تو کمد در آوردم و به

طرفش رفتم و خم شدم و پتویی که خیس شده بود و برداشتم که فریاد زد و گفت:

- گم شو از اتاقم برو بیرون.

اشکم در اومد. حقم داشت، داشتم از نگرانی می مُردم همه ی پانسمانشم خیس شده بود. با صورتی گریون دستم رو گذاشتم روی شونش و چرخوندمش.

- امیر.

- برو، دارم از این بدبختی می میرم. دلت خنک می شه منو این طوری می بینی؟ چه قدر بدبخت شدم که باید منو تو این وضع ببینی! تو رو خدا از اتاقم برو بیرون. داره حالم از همه چی به هم می خوره.

با صدای گریونی گفتم:

- امیر.

ولی اون با چشمای بسته و گریونش مدام بهم بد و بیراه می گفت و می خواست که من از اتاق خارج بشم. بدنش می لرزید. حالش به شدت بد بود. صدای خس خسش بهم فهموند که سینش درد گرفته.

- چرا وقتی بهت احتیاج دارم می ری و جوابم رو نمی دی؟ به خدا اگه دست هام حرکت می کردن ازت چیزی نمی خواستم، اگه نمی تونی، چرا نذاشتی برام یه پرستار بگیرن؟

شونه هاش رو گرفتم و تکونش دادم و چند بار صداش کردم اما چیزی نمی فهمید و فقط گریه می کرد. با این که اشکِ خودمم در اومده بود ولی می خواستم آرومش کنم، اما آروم نمی شد. خیلی براش سخت بود. معلوم نبود چه قدر زیر اون باد و بارون مونده بود.

با چشمای گریون شونه هاش رو محکم چسبیدم و کشیدمش بالا به طرف خودم و محکم تو بغلم گرفتمش. صدای هق هقش قلبم رو می لرزوند. سعی می کردم محکم بگیرمش که احساس کنه من کنارشم و اتفاقی نیفتاده. چند دقیقه ای گذشت و من همچنان تو بغلم گرفته بودمش. نفس زدن هاش بد جوری شدت گرفته بود. انگار داشت به سختی نفس می کشید همون طور که سرش روی شونم بود، گریش بند اومد، اما صدای نفس زدن هاش داشت هی بیشتر می شد.

پتویی که آورده بودم آروم با اون یکی دستم باز کردم و همون طور که تو بغلم بود انداختم روش که کمتر از سرما بلرزه. از نظرِ روحی به شدت داغون بود. حرفی برای دلداریش نداشتم که آروم زیر گوشم گفت:

- سینم می سوزه.

- الان قرصت رو میارم.

می دونستم دلش پره و می خواد حرف بزنه، اما غرورش نمی ذاشت که حرفی بزنه. اگه مجبور هم نمی بود حتی قرصم ازم نمی خواست. آروم صداش کردم که با صدای پُر دردی گفت:

- قرصم رو میاری. دیگه طاقتِ درد ندارم. انگار دارن سینم رو تیکه تیکه می کنن.

سرش رو از روی شونم برداشتم و دو تایی بدون این که به هم نگاه کنیم از هم جدا شدیم. به آرومی خوابوندمش سرِ جاش که اول قرصش رو بیارم. از چهرش معلوم بود داره درد می کشه. به محضِ دادن قرصش، سریع دست به کار شدم و بلندش کردم و روی ویلچر نشوندمش و لباس هاش رو از تو کمد برداشتم و به اتاقِ خودم بردمش. تختش حسابی خیس شده بود و نمی شد که دوباره اون جا بخوابونمش.

پیراهنش رو در آوردم. هنوز به سختی نفس می کشید و چشماش رو بسته بود و به من نگاه نمی کرد. فهمیدم از این که کل لباس هاش رو عوض کردم داره زجر می کشه. پانسمانش رو عوض کردم و با حوله موهاش رو خشک کردم. 

قرص مثل یه آرام بخش بود که هم به مرور دردش رو کم می کرد، هم باعث می شد چشماش سنگین بشه و به خواب بره ولی دردش بیشتر از اونی بود که فکر می کردم چون با گذشتِ یه ربع هنوز سینش خس خس می کرد و چشماش رو محکم به هم فشار می داد. خم شدم و بلندش کردم. تمام سنگینش افتاد روم که به سختی روی تخت خوابوندمش. وقتی صاف ایستادم دستم رو، روی کمرم گذاشتم و چشمام رو از درد بستم. دو تا پتو آوردم و روش انداختم. دلم با دیدنِ صورتش که از درد و خجالت قرمز شده بود به درد اومد. وقتی پتو رو کشیدم روش، اصلا چشماش رو باز نکرد. خواستم از اتاق برم بیرون که احساس کردم اگه چند دقیقه ای رو پیشش بشینم بهتره. با همون لباس های خیس کنارش لبه ی تخت نشستم. دستِ راستش روی سینش بود و چشماش که از گریه حسابی متورم شده بود. آروم دستم رو بلند کردم و دستش رو با دو دستم گرفتم اما بازم چشماش رو باز نکرد. معلوم بود که به شدت عصبیه، حتی دستش تو دست هام می لرزید. آروم پشت دستش رو نوازش کردم که با صدای گرفته ای گفت:

- برو بیرون، بذار راحت باشم. دیگه کوچکتر از اون چیزی شدم که بخوای کنارم باشی. برو بیرون که حداقل تو خیالاتم فکر کنم هنوز همون امیرِ پارسام که به کسی رو نمی نداخت.

چشماش رو باز نمی کرد. اشک از چشمام سرازیر شد.

- هر چه قدر بیشتر این جا باشی، من بیشتر عذاب می کشم. برو و تنهام بذار. ناهار و شامم نمی خوام، به اندازه ی کافی امروز تحقیر شدم. دیگه چیزی ندارم که بخوای اونم ازم بگیری. 

اگه قدرت داشت، دستش رو از دستم بیرون می کشید.

- از اولم نباید به حرفِ مصطفی گوش می کردم.

بالاخره اشک از زیر پلک هاش در اومد. منم بی صدا گریه می کردم.

- خواهش می کنم برو. فردا هم با مصطفی تماس بگیر بگو من دیگه نمی خوامت. این طوری راحت ترم.

با صدای لرزونی گفتم:

- امیر.

- تو دلت به چیه من خوشه، هان؟ کوری؟ نمی بینی؟ خوب نگاه کن. با یه مُرده فرقی هم دارم؟ تو رو خدا دستم رو ول کن و بذار راحت بخوابم.

دستش رو آروم گذاشتم روی سینش و با دستم اشک ها رو از روی صورتش پاک کردم ولی اون مدام گریه می کرد. با پشتِ دست، اشکای خودمم پاک کردم و به صورتش خیره شدم. لباش می لرزید. دوستش داشتم. دلم نمی خواست این طوری ببینمش. دیگه حرفی نمی زد. به لب های لرزونش نگاهی کردم و چشمام رو بستم و به آرومی به طرفش خم شدم و لب هام رو، روی لب هاش گذاشتم و با چشمای گریون به آرومی بوسیدمش که اشکش شدت گرفت و به تندی سرش رو چرخوند و لب هاش رو از لب هام جدا کرد. همون طور که گریه می کردم به آرومی از کنارش بلند شدم. حس کردم چه قدر باید زجر کشیده باشه که حتی حاضر نیست چشماش رو باز کنه و منو ببینه. به طرف در رفتم و قبل از خارج شدن، برگشتم و بهش نگاه کردم و با خودم زمزمه وار گفتم:

- هر کاری هم بکنی من از این جا، جای دیگه نمی رم. خونه ی من این جاست. من عشقم رو هیچ وقت تنها نمی ذارم.

و از اتاق خارج شدم.

فصل نود و هشتم

این قدر این چند روز درگیرِ امیر بودم که با پری فقط تلفنی حرف می زدم یا این که در حد یه سر زدن به مهد می دیدمش، البته ترجیح می دادم فعلا خونه نیارمش. امیر نیاز به آرامش و سکوت داشت. شاید وجود پری آرامشش رو بهم می زد. روم نمی شد که از مهرانه بخوام بازم پری رو نگه داره. توقع زیادی بود، اما ناچار بودم. گوشی رو برداشتم و شماره ی مهد رو گرفتم. همون طور که به درِ اتاق نگاه می کردم، جواب داد. صدام حسابی گرفته بود.

- سلام.

- سلام عروس خانوم. چه عجب بالاخره یادت افتاد که ما هم هستیم!

نفسم رو با بغض دادم تو که متوجه شد و گفت:

- چیزی شده؟

سعی کردم صدام نلرزه.

- نه، فقط ... فقط ...

- چیه عزیزم؟

- می تونم ازت خواهش کنم پری رو دو، سه روز دیگه پیشِ خودت نگه داری؟

- باشه عزیزم مشکلی نداره، اما برای چی؟

- فکر کنم یه مدت خونه خلوت باشه بهتره.

- امیر خوبه؟

- خوبه، بد نیست.

- خودت چه طوری؟

- منم خوبم.

- راست می گی ستاره؟

- بعدا خودم میام دنبالش.

فهمید که نمی خوام به این سوالش جواب بدم، برای همین گفت:

- باشه عزیزم، صبح ها که پری تو مهد کودک پیشِ خودمه. شب ها هم که مشکلی نیست، تو نگران نباش مراقبشم.

- خیلی ممنون مهرانه، اگه تو نبودی ...

- این حرفا چیه.

لبخندی زدم و سکوت کردم.

- باشه عزیزم، من دیگه برم خانوم مومنی داره صدام می کنه. کاری نداری؟

- نه، خداحافظ.

- خداحافظ عزیزم.

گوشی رو گذاشتم سرِ جاش و بلند شدم و رفتم که آبی به صورتم بزنم و بعدش هم لباسام رو عوض کنم.

جلوی آینه به لباس هایی که تنم کرده بودم خوب نگاه کردم. دیگه نباید مثل قبل می پوشیدم. بعد از مدت ها رنگ های شادی رو استفاده می کردم که چهرم رو شاداب تر نشون می داد، اما طبق عادت، شالم رو که به رنگِ سفید بود روی سرم انداختم. می خواستم برم برای خودم یه فنجون چای بریزم که صدای زنگ خونه در اومد. با تعجب به طرفِ در رفتم و از چشمی بیرون رو نگاه کردم. همون زنی بود که امروز منو سوارِ ماشینشون کرده بودن. در رو به آرومی باز کردم. زن نگاهی به سر تا پام کرد و با محبت بهم سلام کرد. جوابش رو دادم و به رسم ادب تعارفش کردم بیاد تو که گفت:

- ستاره جون ببخش مزاحم شدم، می خواستم اگه ایرادی نداره یه چند دقیقه ای بیای خونمون.

ار حرفش شوکه شدم که گفت:

- ببخش، تنهام اگه آرمان بود مزاحمت نمی شدم، تو دفترچه تلفن دنبالِ یه شماره می گشتم ولی پیداش نمی کنم. عینکم رو نمی دونم کجا گذاشتم.

- کاش دفترچه ی تلفنتون رو می آوردید.

- گفتم خودت بیای هم شماره رو پیدا کنی و هم تماس بگیری.

این دیگه واقعا آخرش بود! حرف ها و کاراش بد جور بو دار بود.

- آخه من الان ...

- قربونت زیاد طول نمی کشه، وقتت رو زیاد نمی گیرم.

برگشتم و به درِ اتاق نگاه کردم که گفت:

- میای؟

- یه لحظه.

با حالت کلافه ای وارد اتاق شدم. قرص اثرِ خودش رو کرده بود و امیر به خواب رفته بود. پتو رو تا زیرِ گلوش کشیدم و مطمئن شدم که خوابه. وقتی گفت پسرش خونه نیست و دیدم که واحدشون نزدیک به واحدِ ماست با همون لباس ها به خونشون رفتم.

- ببخش عزیزم، واقعا نمی خواستم مزاحمت بشم.

- خواهش می کنم.

وقتی وارد شدم، با خونه ای درست مثل خونه ی امیر مواجه شدم. وسایلِ خونه خیلی شیک و گرون قیمت بودن و به خاطرِ زیاد بودن وسایل، خونه زیادی شلوغ دیده می شد. همون طور که ایستاده بودم، برگشت طرفم و گفت:

- بشین، اول برات یه چایی بریزم. الان دفترچه رو میارم.

- نه، زحمت نکشید من باید زودتر برم.

- بشین، یه چایی این قدر تعارف نداره.

با بی قراری به در و دیوار خونه نگاه کردم که اومد و تعارفم کرد که بشینم. بعد دفترچه تلفن رو آورد و بازش کرد و اسمی رو گفت. بعد از این که شماره رو پیدا کردم. گوشی رو به طرفم گرفت و ازم خواست خودم شماره رو بگیرم. وقتی تماس برقرار شد گوشی رو بهش دادم و زن مشغول حرف زدن شد. 

پنج دقیقه ای بود که در حالِ حرف زدن بود. دیگه داشت می رفت روی اعصابم! بی تعلل از جام بلند شدم و آروم بهش گفتم:

- من باید برم، دیرم شده.

که همین طور که حرف می زد به طرفِ پشت خط گفت:

- گوشی، گوشی ... کجا عزیزم، به این زودی می خوای بری؟

- باید برم.

- ای بابا یه لحظه ... فروغ جون من بعدا باهات تماس می گیرم.

و بعد با کلی زبون ریختن ازم خواست بشینم.

- یه بار اومدی خونم، به خدا منم تنهام، آرمان و پدرشم که نیستند. بشین، دیر نمی شه که.

- ولی من باید برم.

- باشه، پس بذار با هم میوه بخوریم بعد می ری.

بلند شد و رفت تو آشپزخونه که با ناراحتی نفسم رو دادم بیرون.

- چند سالته ستاره جون؟

- بیست و سه سال.

- آرمانِ منم سه سال ازت بزرگتره.

دستم رو، روی گونم گذاشتم و با ناراحتی با خودم گفتم:

- به من چه!

- امروز که بهت گفتم عزیزم، هر جا که مشکلی داشتی بیا و از خودِ آرمان بپرس.

«حالا خوبه که ول کنم نیست!»

وقتی سبدِ میوه رو جلوم گذاشت، گفت:

- راستی یه چیز بپرسم ناراحت نمی شی ستاره جون؟

سرم رو آوردم بالا و به زور بهش لبخندی زدم و گفتم:

- نه.

- نامزد داری؟

با ناباوری بهش خیره شدم که لبخندی زد و گفت:

- پس نداری؟

خواستم جوابش رو بدم که یهو صدای زنگِ تلفنِ خونه در اومد. کم کم داشتم به این مادر و پسر شک می کردم.

- سلام آرمان جان، خوبی؟

- ...

- نه اتفاقا ستاره جونم این جاست.

- ...

- باشه، کی میای؟

- ...

- باشه عزیزم.

- ...

- نه کاری ندارم، خداحافظ.

دستی به پیشونیم کشیدم و بلند شدم. بهم نزدیک شد و گفت:

- آرمان بود، بهت سلام رسوند.

به زور گفتم:

- سلامت باشن.

- تو شرکتِ پدرش کار می کنه.

- به سلامتی، با اجازه خانوم.

و خودم به طرفِ در رفتم. به دنبالم اومد و به حرف زدنش ادامه داد:

- این قدر تو خونه تنها نمون، هر وقت حوصلت سر رفت بیا این جا.

سرم رو تکون دادم و ازش خداحافظی کرد و با عجله به خونه برگشتم. تا در رو بستم به طرفِ اتاق دویدم و خودم رو به بالای سرش رسوندم. هنوز خواب بود. نفسی از سر آسودگی کشیدم و لبه ی تخت نشستم و به صورتش خیره شدم و به آرومی گفتم:

- حالا من با این مادر و پسر چی کار کنم؟ ببین چه دروغ هایی که بهشون نگفتی! حالا خوبه که راستی راستی همه رو هم باور کردن.

نفسی کشیدم و دستش رو توی دستم گرفتم و فشارش دادم، اما اون چیزی رو حس نمی کرد و به آرومی خوابیده بود.

****

باید از فردا برای فیزیوتراپی می بردمش. با دکترِ متخصص صحبت کرده بودم و اون ساعت هایی رو که امیر رو باید می بردم با من هماهنگ کرده بود. با واکنشی که امروز از خودش نشون داده بود، باید خودم رو برای بدتر از اینا آماده می کردم. از همه مهم تر باید کمتر جلوی این مادر و پسر آفتابی می شدم تا در زمان مناسب با امیر در موردشون حرف می زدم و در جریانش می ذاشتم.

فصل نود و نهم

ناهارش رو درست کردم و به اتاق رفتم. چشماش رو باز کرده بود و خیلی سرد و بی روح به دیوارِ رو به روش نگاه می کرد. همین که جلوش نشستم نگاهی بهم انداخت و خیره شد. تغییر لباس و پوشیدن رنگ های روشن واقعا یه تغییرِ اساسی بود، اما نگاهش بیشتر به شالم بود که فقط رو سرم انداخته بودم و گلوم و کمی از موهام دیده می شد. لبخندی زدم که نگاهش رو ازم گرفت و به دیوار چشم دوخت. با لبخندی گفتم:

- فقط خدا کنه سرما نخورده باشی.

هم براش سوپ درست کرده بود و هم جوجه. خیلی لاغر و رنگ پریده شده بود. کنارش ایستادم و دست هام رو زیر بغلش بردم و کشیدمش بالا و بعد بغل دستش نشستم و سینی رو جلوی خودم گذاشتم. کاسه ی سوپ رو برداشتم و کمی همش زدم و قاشق رو پُر کردم و به طرف لباش بردم. با بی حالی لب هاش رو باز کرد. ذوق کردم و از کنارش بلند شدم و درست رو به روش نشستم و قاشقِ دیگه ای بهش دادم. مثل مجسمه شده بود. نه اخمی، نه خنده ای و نه ناراحتی. حتی چشماش دیگه خیس نمی شد. با تعجب دیدم تا آخرِ سوپ رو خورد و حرفی نزد. تکه ی اول جوجه رو گذاشتم تو دهنش، با آرامش می خورد و به من نگاه نمی کرد. خواستم تکه ی دوم رو بذارم که با شیطنت و خنده تو دهن خودم گذاشتم و گفتم:

- بوش هوسم انداخت.

فقط بهم نگاه کرد. یه لحظه رنگ نگاهش عوض شد ولی دوباره خودش رو به بی تفاوتی زد. تکه ی بعدی رو گذاشتم تو دهنش و گفتم:

- از فردا باید بریم فیزیوتراپی، دکترت امروز حرفایی زد که اگه خودت می شنیدی، مطمئنم کلی خوشحال می شدی.

حرفی نزد.

- می خوای امروز ببرمت بیرون؟

فقط به دیوار نگاه می کرد. با شوخی دست تو موهاش کردم و موهاش رو به هم ریختم و گفتم:

- امروز باید از شرِ این موهات خلاص بشیم.

سینی غذا رو گذاشتم کنار و بهش نزدیک تر شدم و دستاش رو تو دستم گرفتم و کمی فشارشون دادم و گفتم:

- دکتر گفته اگه دوره ی درمانت رو کامل و درست بگذرونی، زودِ زود خوب می شی، یعنی باز می شی همون سرگردِ اخموی خودم.

و با شوخی بینیش رو به آرومی کشیدم. بازم تغییری تو صورتش ایجاد نشد. نفسم رو دادم بیرون و گفتم:

- خُب تو هم، هی بزن تو ذوقم، یعنی از اولم همش همین کار رو می کردی ولی من از تو پر روترم. امشب باید شام رو تو پذیرایی بخوریم، نظرت چیه؟ کمی استراحت کن بعد می افتم به جونِ موهات.

کم کم داشتم نگران می شدم. حداقل اگه داد و فریادی می کرد، بهتر بود ولی این سکوت و بی تفاوتی بیشتر نگرانم می کرد. نه حرف می زد و نه داد می کشید. فقط به دیوار نگاه می کرد. بهش نزدیک تر شدم و به چشماش خیره شدم که با قرار گرفتنِ صورتم جلوش مجبور شد به من نگاه کنه.

- نمی خوای حرفی بزنی؟

فقط نگاهم کرد که لبخندی زدم و دست هاش رو رها کردم و به آرومی دست هام رو دورِ گردنش حلقه کردم و سرم رو بهش بیشتر نزدیک کردم و با صدای آرومی بهش گفتم:

- امیر، من دوست دارم.

انتظار داشتم با حرفم تغییری رو توش احساس کنم اما هیچ واکنشی در برابر کار و حرفم نکرد. آروم دست هام رو از دور گردنش باز کردم و خودم رو ازش جدا کردم و مستقیم به چشماش خیره شدم. تو عمقِ چشماش انگار هیچ کور سویِ امیدی هم نبود. فکر کنم فاتحه ی همه چیز رو خونده بود و فقط منتظرِ چیزی بود که به همه ی این بدبختی ها پایان بده.

****

بعد از اینکه کمی استراحت کرد، به جونِ موهاش افتادم. اصلا هیچ گونه مقاومتی از خودش نشون نداد و بی سر و صدا و با بی حالی فقط نشست. حتی به حرف ها و شوخی هام محل نداد و در تمام مدت، چشماش رو بست. تا اون جا که می تونستم و فکر می کردم، حالت موهاش رو به هم نمی ریزه موهاش رو کوتاه کردم، بعد از این که ریش هاش رو زدم، دوباره شده بود همون امیری که روزِ اول دیده بودمش. ناخودآگاه دلم برای اون امیر تنگ شد و دلم خواست تو آغوشش بگیرم اما نتونستم.

چهره ی جذابی داشت که با اخمش این جذابیت بیشتر می شد. حالتِ صورت و موهاش و رنگ چشماش چیزایی بودن که واقعا دوستشون داشتم. شب دوباره به اتاقِ خودش بردمش. هر بار که واردِ اتاقش می شد با حسرت به میز و وسایلِ اطرافش خیره می شد و دلِ منو بیشتر می سوزوند.

فصل صد

صبح، کمی زودتر بیدار شدم. به مصطفی و مهرانه گفته بودم فعلا تا یه مدت به ما سر نزنن تا وضعیتِ روحیش کمی بهتر بشه. مصطفی خیلی اصرار کرد برای فیزیوتراپی بیاد دنبالمون که بهش گفتم "نه" و نذاشتم بیاد.

لباس هاش رو تنش کردم. کفش هاش رو از شبِ پیش واکس زده بودم. جلوی پاهاش نشستم

و کفشش رو پاش کردم و خیلی با طمانینه بندِ کفش هاش رو بستم و بعد پاچه ی شلوارش رو روی کفش کشیدم و مرتبش کردم. گفتم:

- خب تو هم که آماده ای، من برم به آژانس زنگ بزنم.

اولین باری بود که بعد از این همه مدت از خونه درش می آوردم و از اون جایی که صبحِ زود بود هیچ کدوم از همسایه ها متوجه ی من و امیر نشدن. از آپارتمان که خارج شدیم. آژانس رو دیدم که منتظرِ ماست. به طرفِ درِ عقب رفتم و در رو باز کردم و ویلچر رو طوری قرار دادم که بتونم امیر رو حرکت بدم.

راننده که پسر جوونی بود پشت فرمون نشسته بود و فقط نگاهمون می کرد. واقعا سخت بود، بیچاره خودِ امیر هم در تلاش بود که به خودش حرکتی بده. راننده که از ترسِ کمک کردن از جاش جم نمی خورد. به محض دیدن دست های بی جونِ امیر وجدانش به کار افتاد و از ماشین پیاده شد و گفت:

- خواهر اجازه بدید.

با این که جوون بود ولی هیکلش چهار برابرِ امیر بود و با یه زورِ کوچیک، امیر رو بلند کرد و روی صندلی نشوند.

ویلچر رو جمع کردم که راننده بدون حرفی از دستم گرفت و خودش تو صندوقِ عقب گذاشت. امیر به شدت قرمز کرده بود و سرش رو پایین گرفته بود. راننده سوار شد و حرکت کرد. با این که راننده اون رو نشونده بود ولی طرز نشستنش طوری بود که معلوم بود داره اذیت می شه اما از اون جایی که اخلاقش رو می شناختم. ترسیدم کمکش کنم و جا به جاش کنم و با این کارم جلوی یه مردِ دیگه خجالت بکشه و عصبی بشه. برای همین دستش رو که کنارِ پاش و روی صندلی گذاشته بود. به طوری که راننده نبینه تو دستم گرفتم و لبام رو به گوشش نزدیک کردم و گفتم:

- می خوای کمی جا به جات کنم؟ جات خوبه؟ اذیت نمی شی؟

با صدای آرومی که فقط من بشنوم گفت:

- نه، نمی خواد. الان می رسیم.

سرم رو ازش دور کردم ولی همچنان دستش رو تو دستم گرفتم. همون طور که ماشین کوچه، پس کوچه ها و خیابون ها رو طی می کرد. نگاهم به یه آموزشگاهِ رانندگی افتاد و به یادِ ماشینِ امیر افتادم که خیلی وقت بود که تو پارکینگ یه گوشه افتاده بود و خاک می خورد. اگه رانندگی بلد بودم امیر هم این قدر اذیت نمی شد. یهو لبخندی به لبام اومد و با خودم گفتم:

«هنوزم دیر نشده، اگه دست بجنبونی می تونی اون ماشین رو حرکت بدی.»

با خوشحالی و اطمینان دست امیر رو بیشتر فشار دادم و بهش خیره شدم که فقط بهم نگاه کرد. موقع پیاده شدن هم، راننده بی حرف خودش ویلچر رو آورد پایین و امیر رو، روی ویلچر نشوند. هوا سرد بود. قبل از حرکت دادنش، از پشتِ سر، شال گردنش رو دورِ گردنش به خوبی پوشوندم که سرما نخوره.

کارِ امیر یک ساعتی طول می کشید. تو این مدت من می تونستم به کاری که دربارش فکر می کردم برسم. فقط مشکلم این بود که باید ساعت هایی رو انتخاب می کردم که امیر زیاد تنها نمونه. سعی کردم یه آموزشگاهِ نزدیک به خونه رو پیدا کنم و درست ساعت هایی برم که امیر وقتِ خوابش باشه، این طوری مشکلی هم پیش نمی اومد و من راحت تر می تونستم به آموزشگاه برم. وقتی رسیدم، کار امیرم تموم شده بود. دکترش خیلی امیدوار بود و می گفت بدنش کمی تنبل شده ولی به مرور، با این تمرین ها حتما بدنش جواب می ده.

موقعِ برگشتن با خیابون سر بالایی مواجه شدم وقتی که می اومدیم راننده درست جلوی درِ ورودیِ کلینیک ماشین رو نگه داشته بود ولی از این جا تا سر خیابون، باید کلِ مسیرِ سر بالایی رو با ویلچر حرکت می کردیم. "بسم ا..." گفتم و حرکتش دادم. تا وسط های خیابون رسیده بودیم که نفس کم آوردم و ایستادم که کمی نفس تازه کنم. اگه ماشین بود جلوی بیمارستان سوارش می کردم.

هنوز نفس تازه می کردم که ماشینی از کنارمون رد شد. به ماشین خیره شدم که کمی جلوتر ایستاد و رانندش پیاده شد، به ما نزدیک شد و گفت:

- تا سرِ خیابون می رفتید؟

بله ای گفتم و ویلچر رو به سختی حرکت دادم که مرد دست هاش رو پایین تر از دستِ های من گرفت و گفت:

- بذارید تا اون جا من میارمش، این جا سخته.

سر بالاییِ خیلی بدی بود، حتی مرد هم کمی عرق کرده بود. وقتی رسیدیم، دستی به پیشونیش کشید و گفت:

- بهتره از دفعه ی بعد با ماشین شخصی بیاید، این طوری هر بار اذیت می شید.

ازش تشکری کردم و به طرفِ خیابون رفتیم و مرد هم راهِ اومده رو برگشت.

برای اولین ماشین دست تکون دادم و گفتم:

- دربست.

ماشین جلوی پامون ایستاد. صبح دیده بودم که راننده ی آژانس چه طور امیر رو حرکت داده بود، سعی کردم به تقلید از اون، امیر رو روی صندلی بنشونم. تمامِ صورتم از زور زدن قرمز شده بود. راننده که مردِ مسنی بود. اصلا توجهی نمی کرد و به روی خودش نمی آورد که شاید اگه یه کمکی کنه بد نباشه. خب نبایدم از کسی انتظار داشته باشم. هنوز در حال تلاش برای جا به جا کردن امیر بود که باز همون مرد با ماشینش به سر خیابون رسید. با دیدن ما زد روی ترمز و پیاده شد. زورم نمی رسید. نمی دونم چرا این قدر اضطراب داشتم و احساس می کردم چه قدر تنهام.

صدای مرد از پشتِ سر منو از تلاش کردن های بیهوده نگه داشت.

- خانوم، مسیرتون کجاست؟

با درماندگی و صورتی قرمز که از تلاشِ زیاد، پُر عرقم شده بود گفتم:

- ممنون، از این جا دوره.

- بیاید می رسونمتون.

- نه، خیلی ممنون.

- اجازه بدید من می رسونمتون.

و ویلچر رو از در، دور کرد و در رو بست و به راننده گفت، برو. راننده با دیدنِ این که مسافرهای دربستش رو از دست داده صداش رو برد بالا و گفت:

- این قدر وقتِ منو تلف کردید، حالا می گید برو!

امیر به شدت کلافه بود، متوجه ی حالِ بدش شدم. سریع از تو کیفم یه پونصدی در آوردم و از توی پنجره روی صندلیش پرت کردم و به طرفِ مرد رفتم. راننده چند تا چرت و پرت که خودشم نمی دونست چیه، بهمون گفت و حرکت کرد.

مرد درِ جلو رو باز کرد و دستاش رو زیر زانوهای امیر برد و شونش رو گرفت و بلندش کرد و روی صندلی نشوندش. منم چرخ رو جمع کردم و حرکتش دادم و منتظر شدم که صندوق عقب رو باز کنه، مرد بعد از بستنِ درِ جلو، اومد کنارم ایستاد و ویلچر رو گذاشت تو صندوق و خیلی آروم بهم گفت:

- دستشونم حرکت نمی کنه؟

همون طور که سرم پایین بود گفتم:

- خیلی کم.

- بهتره از دفعه ی بعد یه مرد همراتون باشه.

چیزی نگفتم و رفتم صندلی عقب نشستم. مرد وقتی مسیر رو پرسید بدون حرفی تا جلوی آپارتمان ما رو رسوند. وقتی پیاده شدیم صدام کرد و کارتی رو به طرفم گرفت و گفت:

- من یه فیزیوتراپم، البته امروز نوبتِ کاریم نبود، اگه مشکلی داشتید می تونید با من تماس بگیرید.

- خیلی ممنون، امروز خیلی بهتون زحمت دادیم.

لبخندی زد و گفت:

- کاری نکردم.

و با بوقی که زد از من و امیر خداحافظی کرد و رفت. وارد خونه که شدیم احساس کردم چه قدر خستم. نگرانِ امیر بودم. با اتفاق های امروز، نمی دونستم می خواد چه برخوردی داشته باشه. در حالِ در آوردنِ کتش بودم که گفت:

- من دیگه نمی خوام برم فیزیوتراپی.

- چی؟ ولی آخه ...

- شنیدی که چی گفتم، نمی خوام.

صورتش خیلی برافروخته بود، ولی سعی می کرد صداش رو بالا نیاره.

- نمی خوام همه دلشون برای من که روی چرخ نشستم و یا تو که یه زنی و هی باید زور بزنی بسوزه.

- ولی امیر ...

- حرفِ رفتن رو دیگه نزن، فهمیدی؟

با ناراحتی لب هام رو روی هم گذاشتم و ساکت شدم و کمک کردم لباس هاش رو عوض کنه.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

فصل صد و یکم

سه روزی بود که از رفتن سر باز می زد و نمی ذاشت که ببرمش. نمی دونستم چی کار باید بکنم باید به مصطفی می گفتم بیاد و باهاش حرف بزنه ولی فایده ای نداشت فعلا مرغش یه پا داشت. به اتاقم رفتم تا کمی اتاق رو مرتب کنم، در حالِ جمع و جور کردن بودم که کیفم از روی تخت روی زمین افتاد و وسایلِ توش ریخت بیرون. با بی حوصلگی روی زمین نشستم و مشغولِ جمع کردن شدم که یهو چشمم به کارتِ اون دکتر افتاد. کارت رو جلوی چشمام گرفتم و اسمش رو خوندم «دکتر علی مرادی» یه دفعه فکری مثل جرقه تو ذهنم زده شد و با دو به طرفِ گوشی تلفن رفتم و با موبایلش تماس گرفتم. همون طور که به کارت و اسمش نگاه می کردم جواب داد:

- بفرمایید؟

- الو آقای دکتر علی مرادی؟

- بله بفرمایید.

- سلام.

- ...

وقتی تماس رو قطع کردم از خوشحالی نمی دونستم چی کار کنم. فکر نمی کردم حرفم رو قبول کنه و بپذیره که تا مدتی که امیر بتونه با همه چی کنار بیاد. به خونه بیاد و بهش کمک کنه. باید امیر رو تو عمل انجام شده می ذاشتم و فعلا چیزی بهش نمی گفتم. قرار بود بعد از ظهرها به مدت یک ساعت بیاد و به امیر کمک کنه.

یک ساعتی به اومدنش مونده بود. رفتم و به امیر سر زدم. روی تختش دراز کشیده بود. حرف زدنامون تنها به چند کلمه محدود شده بود و به غیر از اونا حرفِ دیگه ای با هم نمی زدیم. 

هنوز تو اتاقش بودم که زنگِ خونه رو زدن. به طرفِ در رفتم، خودش بود. در رو باز کردم و بهش سلام کردم. سلامی کرد و از روی زمین وسایلی رو برداشت و گفت:

- من اون چیزایی که می تونستم آوردم ولی باید بعضی چیزها رو خودتون تهیه کنید. هر چند بازم نمی تونیم تمام امکاناتِ کلینیک رو این جا بیاریم.

وارد خونه شد.

- کجاست؟

با دست به اتاقِ امیر اشاره کردم و گفتم:

- ولی من بهش نگفتم که قراره شما بیاید.

سرش رو تکون داد و گفت:

- اشکالی نداره، کم کم که خودش ببینه می تونه دست و پاش رو تکون بده بیشتر علاقمند می شه که منو ببینه.

بهش گفتم:

- فقط در موردِ مبلغ ...

- بذارید من این جلسه رو پیش ببرم، ببینیم چه طور می شه، بعد در موردش حرف می زنیم.

با ورودش به اتاق با دلهره به در بسته شده نزدیک شدم و منتظر شدم اما نمی دونم چرا صدایی از امیر در نیومد. بیست دقیقه ای گذشت، با استرس انگشت های دستم رو هی خم می کردم و بهشون فشار می دادم. انتظار فایده ای نداشت. به آشپزخونه رفتم و میوه آماده کردم و یه فنجان چایی ریختم که از اتاق خارج شد. با نگرانی به طرفش رفتم و گفتم:

- چی شد؟

- برای امروز کافیه، چون روزهای اوله زود خسته می شه، ممکنه بهش فشار بیاد.

با تردید ازش پرسیدم:

- باهاتون همکاری کرد؟

- گفتم که، وقتی خودش ببینه می تونه دست هاش رو حرکت بده نه تنها چیزی نمی گه، تازه وقت هایی که من نباشم خودش تا جایی که بتونه تمریناش رو انجام می ده.

واقعا هم راست می گفت. کمی آروم تر شده بود و از اون حالتِ دل مردگی در اومده بود و با کارایی که بهش یاد داده بود، گاهی دست هاش رو حرکت می داد و تلاش می کرد که درست انجام بده. یک هفته گذشت و دکتر به اومدنش ادامه می داد. خوشبختانه خبری هم از اون مادر و پسر نبود و همه چیز داشت به خوبی پیش می رفت.

بعد از رفتنِ دکتر میوه های مختلفی که پوست گرفتم بودم تو پیش دستی چیدم و واردِ اتاق شدم. پشتِ میزش نشسته بود و در تلاش بود که با خودکار روی کاغذ چیزی بنویسه. بهش نزدیک شدم و پیش دستی رو روی میز گذاشتم و میز رو دور زدم و کنارش ایستادم.

به حضورم توجهی نکرد. سعی کرد روی کاغذ چیزی بنویسه. خم شدم و دستم رو از پشتش رد کردم و روی دستش گذاشتم و کمی دستش رو جمع کردم. مکثی کرد. بهش خیره بودم، اما اون بهم نگاه نمی کرد. دستم رو طوری نگه داشته بودم که خودکار رو بتونه تو دستش نگه داره. دستش رو حرکت داد و منم به آرومی با حرکتِ دستش، دستم رو، روی دستش حرکت دادم.

نفسش رو داد بیرون و به زور و دست و پا شکسته نوشت: 

«من یه بدبختم.»

لبخندی زدم و دستش رو محکم تر فشار دادم و دستش رو حرکت دادم و نوشتم:

«ولی من خوشبختم، چون امیر رو دارم.»

و دستم رو از روی خودکار برداشتم که همزمان برگشت و بهم خیره شدم. لبخندم بیشتر شد، گفتم:

- واقعیت رو گفتم.

و پیش دستی میوه رو جلوش گذاشتم و تکه ای برداشتم و تو دهانم گذاشتم که خیلی جدی گفت:

- چرا تصمیم داری منو دیوونه کنی؟

خودم رو به بی قیدی زدم و با خنده گفتم:

- چون عاشقتم.

به خنده افتاد و سرش رو با تاسف برام تکون داد و گفت:

- فکر نمی کنم یه جو عقل تو کلت باشه.

- آره به خدا، همش رو به خاطر تو از دست دادم.

چاقو رو تو یه تیکه سیب فرو بردم و به طرفش گرفتم و گفتم:

- تو فکر کن من دیوونه، من خُل، همین که می دونم دوستت دارم برام دنیاییه.

دستش رو به زور آورد بالا تکه رو گرفت ولی نتونست به دهنش برسونه، مچ دستش رو گرفتم و به دهنش نزدیک کردم. تکه رو تو دهنش گذاشت و روش رو ازم گرفت و گفت:

- فکر می کنی تا کی بتونی این وضعیت رو تحمل کنی؟

- من تحمل نمی کنم.

- پس چی کار می کنی؟

- زندگی.

با تعجب نگاهم کرد که گفتم:

- دارم زندگی می کنم و از زندگیم خیلی راضیم.

بهم خیره شد که با ذوق گفتم:

- بیا بریم بیرون هوا محشره.

پوزخندی زد و گفت:

- روت می شه با من بری بیرون؟

با حالت بانمکی بهش نگاه کردم و گفتم:

- باید تو روت بشه که می خوای با یه دخترِ زشتی مثلِ من می خوای بری بیرون، اون وقته که همه به خاطرِ انتخابِ بی نظیرت مسخرت می کنن.

و همراه با خنده یه تکه دیگه گذاشتم تو دهانم و ادامه دادم:

- بیا بریم بیرون، خیلی وقته تو خونه ای. از اون ورم می ریم دنبالِ پری و بر می گردیم، قول می دم زیاد طول نکشه.

حرفی نزد.

- بریم؟

به نگاه ذوق زده ام خیره شد و با لبخندِ غمگینی گفت:

- باشه.

با خوشحالی بلند شدم و با عجله به طرف کمد لباس هاش رفتم و همون لباس هایی رو برداشتم که اولین بار تو تنش دیده بودم. ویلچر رو حرکت دادم و از پشتِ میز اومدیم این ورتر. با لبخند و شادی دکمه های پیراهنش رو باز کردم. همون طور که دست هاش بی حس و حال روی چرخ ها بود فقط بهم خیره بود که با خنده گفتم:

- چیه؟ چرا اون طوری نگاهم می کنی؟

حرفی نزد و فقط نگاه کرد.

- نکنه رو صورتم چیزیه که خودم خبر ندارم؟!

فقط لبخندی زد و باز نگاهم کرد. بعد از این که لباس هاش رو عوض کردم جلوی آینه بردمش و شونه رو برداشتم و مقابلش ایستادم و موهاش رو شونه کردم. باز بغض کرده بود، وقتی شونه کردنم تموم شد از مقابلش کنار رفتم و گفتم:

- دوست داری؟

سرش رو بالا نیاورد.

- امیر؟

حرفی نزد. نشستم، ویلچر رو با یه حرکت به طرفِ خودم چرخوندم و به صورتش که پایین گرفته بود نگاه کردم.

- از چی این قدر ناراحتی؟

جوابی نداد که دستم رو گذاشتم زیر چونش و سرش رو بالا آوردم. تهِ چشماش اشک بود. لبخندی زدم و گفتم:

- تو برای من همه چی هستی، دوست ندارم این طوری ببینمت.

یه دفعه با خنده، موهاش رو به هم ریختم و سریع چرخوندمش طرف آینه و گفتم:

- اصلا مدل فشن بیشتر بهت میاد.

واقعا بانمک شده بود. خندش گرفت و چیزی نگفت.

- باشه، پس رضایت دادی همین مدلی بریم بیرون. منم برم لباس هام رو عوض کنم که دیر شد.

و با خوشحالی به طرف اتاقم رفتم و لباس هام رو عوض کردم وقتی برگشتم قبل از رفتن قایمکی شونه رو برداشتم و تو کیفم گذاشتم و سریع ویلچر رو از اتاق در آوردم که گفت:

- می خوای منو این طوری ببری بیرون؟

- خودت که از این مدل خوشت اومد.

- ستاره؟

- دوست نداری؟

و موهاش رو بیشتر به هم ریختم که با تعجب نگاهم کرد.

- اینم دوست نداری؟ ای بابا چه قدر تو سختگیری.

و به طرف در رفتم که جدی و در حالی که خندش گرفته بود گفت:

- ستاره؟

با خنده برگشتم و شونه رو در آوردم و گفتم:

- چشم آقا، ایناهاش.

مقابلش زانو زدم، موهاش رو با حوصله شونه کردم و با دست هام بهشون حالت دادم و بعد با شیطنت و به شوخی نوک انگشتانم رو دهنی کردم و به طرف موهاش بردم که سرش رو کشید عقب و گفت:

- نکن.

بلند زدم زیر خنده و گفتم:

- دلت هم بخواد.

با یه حرکت بلند شدم و در رو باز کردم و بردمش بیرون.

فصل صد و دوم

به طرف آسانسور رفتیم و به محضِ فشار دادن دکمه، در باز شد. قبل از این که به پایین برسیم یقه ی کتش رو درست کردم و گفتم:

- کاش شال گردنت رو برداشته بودم.

- نه، هوا زیاد سرد نیست.

- نه بابا، با شال گردن خوشگل تر می شدی، آخه به سرما خوردگیت چی کار دارم؟!

با حالت بامزه ای بهم خیره شد که در باز شد و آرمان که پشت در بود به محضِ دیدنم لبخندی زد که یهو چشماش به امیر افتاد و تو جاش میخکوب شد، اما زودی به خودش اومد و قبل از وارد شدن خیلی آروم سلام کرد که امیر جوابش رو داد، من فقط سرم رو تکون دادم و چیزی نگفتم پشت سرِ امیر ایستادم.

آرمان نگاهی به امیر کرد، معلوم بود حسابی متعجبه، نمی دونم چرا برخوردِ آدم ها با دیدنِ این موارد یهو زمین تا آسمون فرق می کنه و براشون عجیبه! آرمان گاهی زیر چشمی به من و امیر نگاه می کرد که من با این نگاهاش، آروم دستم رو روی شونه ی امیر گذاشتم و فشارش دادم. با این کارم آرمان یه جوری شد و برگشت و به من که مستقیم به در نگاه می کردم خیره شد. با لبخندی به طرفِ امیر خم شدم و سرم رو به گوشش نزدیک کردم و گفتم:

- اول بریم دنبال پری؟

فقط سرش رو تکون داد. وقتی در باز شد، لبخندی زدم و ویلچر رو حرکت دادم. آرمان مثلِ سنگ سرِ جاش مونده بود و به ما نگاه می کرد که امیر بهم گفت:

- این چرا این طوری نگاه می کرد؟

- من که از اول گفتم و می گم همه ی همسایه هات بیشتر به خل و چلا می زنن تا آدم های عاقل.

امیر خندش گرفت و گفت:

- آروم الان می شنوه.

- خُب بشنوه، می خواست اون طوری نگاه نکنه.

با یه دربست به طرفِ مهد رفتیم. مهرانه همین که فهمید امیر تو ماشین منتظرِ ماست با خوشحالی برای دیدنِ امیر از مهد در اومد. خوشبختانه برخوردِ امیر خیلی خوب شده بود و سعی می کرد تا جایی که می تونه خوب رفتار کنه. پری رو گذاشتم بغل دستش و با مهرانه خداحافظی کردم. تا در رو بستم دیدم که پری خودش بلند شده و رفته تو بغلِ امیر. چشمای امیر برقی زد و سعی کرد با دست هاش، دست های پری رو بگیره. دستم رو بلند کردم که پری رو از بغلش بگیرم که امیر گفت:

- بذار بمونه.

لبخندی به دو تاشون زدم و به کاراشون نگاه کردم، امیر سرش رو خم کرد و گونه ی پری رو به آرومی بوسید و با خنده بینیش رو به بینیش زد که پری خندید. جلوی پارکِ نزدیک به آپارتمان پیاده شدیم. پری رو، روی پاهای امیر نشوندم. پری هم به محضِ نشستن تو بغلش، سرش رو به سینه ی امیر تکیه داده بود و با توپِ توی دست هاش بازی کرد. امیر تا جایی که می تونست

دستش رو دورش گرفته بود که گفتم:

- اذیتت نمی کنه؟

- نه.

وارد پارک شدیم. هوا خیلی خوب بود و زیاد سرد نبود. یک ماه به عید مونده بود. از کنارِ نیمکتی که یه دختر و پسرِ جوون روش نشسته بودن، به آرومی رد شدیم که صدای دختر رو شنیدم.

- تو رو خدا شانس رو می بینی! خدا هر چی که خوبه می ده به این ها! نه شوهره، نه زنه چشم رنگی نیستند، ببین دخترشون چه نازه! فکر کنم قشنگیش به باباهه رفته.

علاقه ای به شنیدنِ حرفاشون نداشتم، برای همین دیگه توجهی به حرفاشون نکردم. روی نیمکتی که زیرِ یه درختِ بزرگ قرار داشت نشستیم و پری هم کمی جلوتر از ما شروع کرده بود به بازی کردن. امیر به پری که مشغولِ بازی بود خیره شده بود و منم نزدیک به ویلچر روی نیمکت نشسته بودم که یه دفعه ای گفت:

- فکر نمی کنم هیچ وقت مزه ی بابا شدن رو بچشم.

برگشتم و به نیم رخِ ناراحتش نگاه کردم و حرف رو عوض کردم.

- دکترت گفته حرکت دست هات بهتره شده و می تونی بیشتر بیاریشون بالا.

به دست هاش نگاهی کرد و کمی حرکتشون داد.

- فقط انگشتام هنوز قدرت ندارن. هنوز نمی تونم چیزی رو درست و حسابی تو دستم بگیرم.

- اونم به مرور خوب می شه.

یهو سرش رو به طرفم چرخوند و گفت:

- از کاری که کردی پشیمون نیستی؟

مستقیم به چشماش خیره شدم و گفتم:

- اصلا.

کمی مِن و مِن کرد و خواست حرفی بزنه که سکوت کرد و حرفش رو ادامه نداد. دستم رو گذاشتم روی پاش و گفتم:

- هیچ وقت به من شک نکن و این سوال رو از من نپرس. من هیچ وقت پشیمون نمی شم.

پوزخندی زد و گفت:

- خنده داره، توی این سن و سال یه از کار افتاده شدم.

- برای گفتنِ این حرفا خیلی زوده.

یه لحظه برگشت و بهم خیره شد و بعد در حالی که نگاهش رو ازم می گرفت با صدای آرومی گفت:

- من حتی نمی تونم مثلِ یه شوهر بهت ...

- امیر!

بهم خیره شد.

- به این چیزها فکر نکن که اصلا برام مهم نیستند.

سرش رو انداخت پایین و حرفی نزد. کمی که گذشت گفت:

- بریم خونه.

- خسته شدی؟

- نه، فقط بریم خونه، از نگاه های ترحم انگیزِ کسایی که از کنارمون رد می شن بدم میاد.

راست می گفت، هر کی از جلومون رد می شد یا به طور ناجوری خیره می شد یا با حالتِ دلسوزانه ای به امیر نگاه می کردن که چرا باید با این سن روی ویلچر باشه. بلند شدم و چرخش رو حرکت دادم. گفتم:

- اگه بخوای به نگاه ها و حرف های مردم توجه کنی که دو روزه از پا در میای.

به پری نزدیک شدیم. پری با خنده به امیر نزدیک شد و دستش رو گرفت و کشید. امیر با درموندگی برگشت و به من نگاه کرد. سریع رفتم و پری رو بغل کردم و روی پاهای امیر گذاشتم و گفتم:

- بازی بسه، بریم خونه.

پری سرش رو به طرفِ صورتِ امیر بلند کرد و با لحن بچگانه ای گفت:

- برام عروسک می گیری؟

امیر خنده ای کرد و گفت:

- آره.

- کی؟

چرخ رو نگه داشتم و به طرفشون خم شدم و به پری گفتم:

- یه روز با هم می ریم و بابا برات یه دونه خوشگلش رو می خره.

با حرفم امیر تو چشمام براق شد. به پری نگاه کردم که از ذوقِ خریدنِ عروسک چشماش برق می زد و به امیر نگاه می کرد.

فصل صد و سوم

وقتی واردِ خونه شدیم، پری از پاهای امیر اومد پایین و رفت دنبالِ عروسکش که تو اتاق بود. خنده ای کردم و به امیر که به حرکاتِ پری نگاه می کرد گفتم:

- بچه ست دیگه، فعلا عروسک براش از واجباته.

امیر لبخندی زد و چیزی نگفت. وارد اتاق شدیم، کتش رو در آوردم، گفتم:

- نظرت چیه؟ البته اگه تو موافق باشی، یه شناسنامه ی جدید براش بگیرم به اسم تو.

- چرا می خوای این کار رو بکنی؟

- دوست دارم توی شناسنامش اسمِ تو به عنوانِ پدرش نوشته بشه.

- یعنی هیچ وقت نمی خوای بهش بگی باباش کی بود؟

- به نظرم نیازی نیست که بدونه، اگه زنده بود شاید می گفتم ولی چیزی که بخواد با روحیاتش بازی کنه ارزشِ گفتن نداره. مخصوصا سعید که در حقش پدری هم نکرد.

و بعد با خنده از پشت بهش نزدیک شدم و سرم رو بهش نزدیک کردم، به طوری که گونم کمی گونش رو لمس کرد و گفتم:

- پس موافقی؟

- اگه گفت رنگِ چشمام به کی رفته؟

- می گم به تو رفته.

- کور رنگی گرفتی؟

- این همه آدم که بچه هاشون، چشم رنگی می شن ما هم یکی، پس حالا که موافقی از فردا اقدام می کنم.

لبخندی زد و گفت:

- پس تو هم مطمئنی که من نمی تونم بهت بچه بدم.

گونم رو بیشتر بهش چسبوندم که چشماش رو بست و حرکتی نکرد. منم با چشمای بسته صورتم رو کمی بالا و پایین کردم. صورتش داغ شد به طوری که احساسش کردم و به آرومی بهش گفتم:

- وجودِ تو از هر چیزِ دیگه ای برام مهم تره، حتی بچه. این هم بگم دکتر گفته می تونی پدر بشی، امیر تو قطع نخاعی نیستی، تازه اگرم بودی بازم مشکلی برای پدر شدنت نبود. پس به این چیزها فکر نکن.

صداش می لرزید.

- ستاره؟

- بله.

- تو که هیچ وقت تنهام نمی ذاری؟

لبخندی زدم و گفتم:

- هیچ وقت.

همون طور که چشماش بسته بود و گونش رو به گونم چسبونده بود. قطره اشکی از گوشه ی چشمش سُر خورد. چشمام رو باز کردم و به مژه های بلندش چشم دوختم. غرق لذت بود. دست هام رو باز کردم و دورش حلقه کردم و به آرومی صورتم رو حرکت دادم. سرش رو به طرفِ مخالف کج کرد. سرم رو حرکت دادم و لب هام رو به گردنش نزدیک کردم و به آرومی بوسه ای به گردنش زدم، لرزید. بار دیگه بوسه ای زدم که نفسش رو داد بیرون. به آرومی سرم رو ازش جدا کردم و مقابلش نشستم و دست هاش رو تو دستم گرفتم. چشماش رو باز کرد که یه قطر اشکِ

دیگه از چشماش افتاد. روی زانوهام نشستم و خودم رو کشیدم بالا و دست هام رو دور گردنش حلقه کردم و صورتم و به صورتش نزدیک کردم. صورتش گُر گرفته بود و منتظر بود، لبخندِ محوی زدم و لب هام رو به لب هاش رسوندم و قبل از بوسیدنش بار دیگه به چشماش نگاه کردم و با بستنِ چشمام خواستم آروم لب هام رو، روی لب هاش بذارم که صدای دادِ پری دو تامون رو از جا پروند و من ناخودآگاه کشیدم عقب.

فصل صد و چهارم

دو تایی به هم خیره بودیم که باز، پری داد زد و منو صدا کرد. امیر که لب هاش کمی باز مونده بود، به خودش اومد و لب هاش رو، روی هم گذاشت و به طرف دیگه ای نگاه کرد. با رنگ پریدگی از روی زانوهام بلند شدم و با دستپاچگی بیرون رفتم و دیدم که پری لیوانِ آب رو، روی زمین ریخته. نگاهِ امیر جلوی چشمام اومد. اون نگاهِ بی تاب که دوست داشت کار ادامه پیدا کنه. با ناراحتی برگشتم و به درِ اتاق نگاه کردم. حق داشت، من زنش بودم و ازم انتظار داشت، هر مردی هم جای اون بود دلش می خواست. با ناراحتی نگاهم رو از در گرفتم و به پری که با دادش نذاشته بود به امیر برسم، خیره شدم. از روی زمین بلند شدم. ترجیح دادم که تا دو، سه ساعتی به اتاقش نرم. نمی دونم چرا داشتم خجالت می کشیدم؟ شام پری رو که دادم خوابوندمش. به اتاق رفتم، هنوز لباس ها تنش بود و فقط تونسته بود کمی صندلیش رو حرکت بده. از خودم خجالت کشیدم که به خاطر راحتی خودم و خجالتی که می کشیدم، بهش سر نزده بودم و اون تو اتاق مونده بود. چرا این کار رو کرده بودم، نگاهش دلگیر بود. احساس کردم دلش شکسته. لباس هاش رو برداشتم تا کمکش کنم عوض کنه. بهم نگاه نمی کرد. حقم داشت، ظهر بهم گفت ستاره تنهام نمی ذاری و من گفتم هیچ وقت ولی به راحتی تو این چند ساعت ازش غافل شدم و زیرِ قولم زدم. وقتی کمکش کردم روی تخت بخوابه، نگاهی به غذا کرد و گفت:

- سیرم، نمی خورم.

نمی دونستم چی بگم، دلش شکسته بود. قهر نبود ولی انگار به خودش قبولونده بود که ستاره هم یکی مثلِ همه. با خجالت و شرمساری سینی رو برداشتم و از اتاق خارج شدم. به وسطِ پذیرایی رسیدم، باید جبران می کردم، این حقش نبود. سینی رو گذاشتم روی میز و به سرعت به اتاقش برگشتم و کنارش نشستم و به طرفش خم شدم که لبخند نیمه جونی زد و گفت:

- خستم ستاره.

بغض کردم و به آرومی سرم رو ازش دور کردم. تو نگاهش نه سرزنش بود و نه ناراحتی، نمی دونم چی بود فقط نگاهش داشت عذابم می داد.

- امیر؟

- برو بخواب خانومم، تو هم امروز خسته شدی.

بغضم رو با آبِ دهانم قورت دادم و صداش کردم.

- امیر؟

- ستاره، چرا این قدر لج بازی؟! برو.

بلند شدم و با قدم های آرومی به طرف در رفتم که طاقت نیاوردم و به سرعت برگشتم و بالای تختش ایستادم. لبخندِ دیگه ای زد و گفت:

- من ناراحت نیستم، برو.

فصل صد و پنجم

همه چیز رو خراب کرده بودم. تمام تلاش های این چند وقتم دود شده بود و رفته بود هوا. هنوز به چشماش خیره بودم که چشماش رو بست و سرش رو به طرفِ پنجره چرخوند. سرم رو گرفتم پایین و با ناراحتی ازش فاصله گرفتم. وقتی در رو بستم، احساس کردم از یه بلندی سقوط کردم. به در تکیه دادم و به طرفِ پایین سُر خوردم و روی زمین نشستم. اشکم در اومد. سرم رو روی زانوهام گذاشتم و با خودم گفتم:

- چرا یهو این قدر بینمون فاصله افتاد؟

جوابی برای سوالم پیدا نکردم. به زور از جام بلند شدم و به بهانه ی سر زدن به پری واردِ اتاق شدم. چه خوب بود که پری رو آورده بودم خونه، حداقل به خاطرِ وجودِ پری لبخند به روی لباش می اومد. کاری که من نتونسته بودم بکنم ولی پری با تمامِ بچگیش این کار رو کرده بود. لبه ی تخت نشستم و به موهاش دست کشیدم. همراهِ لبخندِ تلخم، اشک هم از چشمام سرازیر شدن.

- من که برای خوشحالیت هر کاری کردم، پس چرا به من نمی خندی؟ چرا همش باعثِ ناراحتیت می شم؟

سرم رو بلند کردم و به وسایلِ اتاق نگاه کردم. چشمم بی منظور به نقطه ای خیره شد و حرفِ دکترِ مشاور رو به یاد آوردم:

«شما به عنوانِ همسرش، باید این شرایط رو به وجود بیارید. باید طوری برخورد کنید که اون عیب و ایرادش رو، وقتی در کنارِ شماست نبینه. سخت هست ولی می تونید این حسِ آرامش رو بهش بدید. در نظر بگیرید شاید بیمار نتونه که راه بره ولی حس و غرایزش از بین نرفته و اون هم مثلِ هر آدمِ معمولی دیگه ای به این چیزها نیاز داره.»

سرم رو حرکت دادم و به پری نگاه کردم و یادِ حرف امیر افتادم:

«تو هم مطمئنی که من نمی تونم بهت بچه بدم؟!»

بلند شدم و به پنجره نزدیک شدم و به سایه ی خودم چشم دوختم و گفتم:

- مگه دوستش نداری؟ اگه داری این چه کاری بود که کردی؟

«نمی دونم دستِ خودم نبود.»

- از چی ترسیدی؟

سکوت کردم و به چشمام خیره شدم و بعد به ماشین هایی که تک و توک از خیابون رد می شدن نگاه کردم. لبخندی زدم و به این فکر کردم که تا چند وقت دیگه منم می تونم گواهینامم رو بگیرم و امیر رو ببرم بیرون، بدونِ نیاز به کمکِ دیگران. هنوز کسی از این موضوع خبر نداشت و گذاشته بودم که یه جا با گرفتنِ گواهینامم به همه بگم و بیشتر از همه امیر رو خوشحال کنم.

باز به سایه ی خودم خیره شدم و گفتم:

- تو حتی این کار رو برای خوشحالی اون کردی، ولی این ها بی فایده ست، اون تو رو می خواد نه این چیزها رو. تو کاری کردی که اون فکر کنه یه بیماره که تو هیچ تمایلی برای نزدیک شدن بهش رو نداری.

از پنجره فاصله گرفتم و از اتاق خارج شدم. خوابم نمی برد. از دستِ خودم شاکی بودم. در اتاقش رو به آرومی باز کردم و با قدم های آرومی بهش نزدیک شدم که ناگهان دیدم سریع چشماش رو بست و خودش رو به خواب زد. سرِ جام ایستادم، نورِ مهتاب روی تختش افتاده بود و نیم رخش رو روشن کرده بود. خواستم کمی جا به جاش کنم که دلم نیومد آرامسش رو به هم بزنم. این اتاق همیشه برام آرامشی رو داشت که هرگز اتاقِ بغلی این آرامش رو بهم نمی داد. بار دیگه بهش چشم دوختم. اگه امروز درست رفتار کرده بودم باید الان من با آرامش کنارش خوابیده بودم، اما می دونستم نه تنها امشب، بلکه ممکن بود شب های دیگه هم، به احتمال زیاد خودم رو از داشتنِ چنین آرامشی محروم کرده باشم. 

به پذیرایی برگشتم. امیر هم خواب نبود و درست مثل من ناراحت و غمگین بود. روی مبل نشستم و چشمام رو، روی هم گذاشتم و به فکر فرو رفتم. باید کاری می کردم که همه چی به

درستی پیش می رفت و این اشتباهم رو جبران می کردم. باید کاری می کردم که دوباره امیر بهم اطمینان می کرد و بهم اجازه می داد که بهش نزدیک بشم.

تا نزدیک های صبح بدون این که بذارم خواب به چشمام بیاد فکر کردم. با این که از دستِ خودم ناراحت بودم ولی بالاخره به نتیجه ای که می خواستم رسیدم. سعی کردم لبخند بزنم و کارا رو درست انجام بدم و توی این راه از مهرانه کمک بگیرم.

فصل صد و ششم

صبح با انرژی و با روی باز به استقبالِ روز جدید رفتم. صبحونه رو آماده کردم. بیشترِ مواقع غذاش رو می بردم تو اتاق ولی از امروز دیگه نمی خواستم این کار رو بکنم. باید از تو لاکِ خودش درش می آوردم و بهش نشون می دادم که باید زندگی کنه. قبل از ورود به اتاق از توی گلدون روی اُپن یه پَر نازک برداشتم. غرقِ خواب بود. معلوم بود تا دیر وقت بیدار مونده بود که هنوز خواب بود، چون هر وقت واردِ اتاقش می شدم چشماش باز و منتظرِ من بود. خیلی آروم لبه ی تخت نشستم و پَر رو به آرومی به بینیش نزدیک کردم و حرکتش دادم. کمی چشماش رو به هم فشار داد و سرش رو به یه طرف دیگه حرکت داد ولی من ول کن نبودم. بارِ دیگه پَر رو نزدیک کردم که چند بار سرش رو به راست و چپ حرکت داد. خندم گرفت و باز پَر رو بیشتر حرکت دادم که یهو به شدت عطسه کرد و چشماش رو باز کرد. با خنده بهش نگاه می کردم، باورش نمی شد خرمگسِ اول صبحش من باشم.

با خنده خواستم دوباره پَر رو بهش نزدیک کنم که سریع دستش رو تا جایی که می تونست بالا آورد و دستم رو گرفت و گفت:

- چه قدر تو بدی.

که با این حرفش بلند زدم زیر خنده. لبخندِ کوچیکی به روی لباش نشست و با چشمای پف کرده اش بهم خیره شد. همون طور که می خندیدم بهش گفتم:

- با چشم هات چی کار کردی که شدن بابا قوری.

ولی به جای این که جوابم رو بده ازم پرسید:

- ساعت چنده؟

به ساعت نگاه کردم و گفتم:

- هفت.

- ای بی رحم، می گم چرا این قدر خوابم میاد.

و چشماش رو بست. نوعِ حرف زدن و برخوردش طوری بود که گویی اونم یه روش دیگه ای رو در پیش گرفته و دیگه نمی خواد اون امیرِ سابق باشه. پتو رو با شدت از روش زدم کنار و گفتم:

- پاشو پاشو، خواب نداریم، به اندازه ی کافی خوابیدی.

بلند شدم و چرخ رو به تختش نزدیک کردم و با روی خندون گفتم:

- اول باید یه دوش بگیری، بعد یه لباسِ شیک بپوشی، بعد یه صبحونه ی کامل و بعدم ...

مکثی کردم و بهش نگاه کردم. بهم نگاه می کرد که با شیطونی گفتم:

- نه دیگه، اگه بقیش رو بگم، خوش به حالت می شه.

سرش رو با لبخندی تکون داد و زیر زبونی گفت:

- دیوونه.

ابروهام رو انداختم بالا و گفتم:

- همین دیوونه چه نقشه ها که برات نکشیده.

کمکش کردم و روی ویلچر نشوندمش، بعد از این که دوش گرفت، لباس هاش رو تنش کردم و خواستم موهاش رو شونه بزنم که گفت:

- بده خودم شونه می کنم.

شونه رو به دستش دادم. هنوز نمی تونست دستش رو زیاد بالا بیاره. با دست، زیرِ آرنجش رو گرفتم و دستش رو کشیدم بالا. دیگه از این کارهام ناراحت نمی شد. همون طور که به سختی موهاش رو شونه می کرد دمِ گوشش گفتم:

- از امروز همه ی وعده های غذاییت رو باید بیای پیشِ من و پری بخوری.

- تو امروز چت شده؟

در پاسخِ سوالش فقط خندیدم. بعد از تماسی که با مهرانه داشتم و اون رو در جریانِ کاری که می خواستم بکنم گذاشتم، کلی از تصمیم و کاری که می خواستم بکنم استقبال کرد و همین امر هم باعث شده بود خیلی روحیه بگیرم.

همون طور که شونه می کرد، از توی آینه بهش خیره بودم که دستش رو آورد پایین و گفت:

- می شه پشتِ موهام رو تو شونه کنی، دستم نمی رسه.

شونه رو گرفتم و پشتِ موهاش رو شونه زدم و بهش گفتم:

- راستی، امروز مصطفی می خواد بیاید دنبالت که با هم برید بیرون.

- پس چرا خودش بهم زنگ نزد؟

- چه می دونم؟ دوستِ توئه، چرا از من می پرسی؟

امیر سرش رو بالا آورد و از تو آینه به چشمام خیره شد و گفت:

- توی این چشمات یه چیزی هست که من نمی فهمم.

- این قدر شکاک نباش جناب سرگردِ عزیز.

شونه رو گذاشتم سرِ جاش و با هم به طرفِ آشپزخونه رفتیم. چرخ رو پشت میز قرار دادم و صندلیِ خودم رو کنارش کشیدم و نشستم. حالا می تونست لقمه هایی که بهش می دادم رو تو دهنش بذاره.

- چی می خوای برات لقمه بگیرم؟

به میز نگاهی کرد و گفت:

- فرقی نمی کنه.

تکه ای از نون رو برداشتم و روش پنیر گذاشتم و بعدم یه تکه یکوچیک گردو. لقمه رو درست کردم و به طرفش گرفتم که گفت:

- پری هنوز خوابه؟

- فکر کنم به تو رفته، خوش خوابه.

خندید و لقمه رو تو دهنش گذاشت و همون طور که مشکوک بهم نگاه می کرد ازم پرسید:

- مصطفی نگفت چی کارم داره و برای چی می خواد منو ببره بیرون؟

شونه هام رو انداختم بالا و گفتم:

- نمی دونم.

- آره جونِ خودت.

با خنده بهش نگاه کردم و گفتم:

- ببین، جانِ من یه امروز رو مفتش بازی در نیار، خُب؟

که در اتاق باز شد و پری با موهای ژولیده و چشمای ورم کرده جلوی در ظاهر شد. دو تایی بهش خیره شدیم که با خنده گفتم:

- نگفتم به تو رفته.

امیر لبخندِ دلنشینی زد و به پری نگاه کرد. بلند شدم و به طرفِ پری رفتم و با شوخی همون طور که بغلش می کردم قلقلکش دادم که از خنده ریسه رفت. امیرم با خنده ی پری لبخندی زد و به ما نگاه کرد. واردِ آشپزخونه شدم و خواستم پری رو، روی صندلیِ کناریم بنشونم که امیر بهم گفت:

- بذارش روی پاهای من.

- آخه تو داری صبحونه می خوری؟

- بذارش.

خم شدم و پری رو، روی پاهاش گذاشتم و لقمه ای برای پری گرفتم و به دستِ امیر دادم و امیر لقمه رو با لبخند گذاشت تو دهنش. عجیب بود که هر وقت تو بغلش می رفت اصلا اذیتش نمی کرد و آروم می شد و همش سرش رو به سینه ی امیر تکیه می داد. همون طور که دو تایی به خوردنِ پری نگاه می کردیم چشمای امیر رنگِ غم گرفت. لقمه ای به دهن پری نزدیک کردم و گفتم:

- قول می دم بچه ی تو از این وروجکم خوشگل تر می شه، درست مثلِ باباش.

سرش رو بالا آورد و بهم خیره شد، بهش لبخندی زدم و سکوت کردم که صدای زنگِ درِ خونه دو تامون رو از اون سکوت خارج کرد. چادرم رو سر کردم به طرفِ در رفتم. مصطفی با چهره ی خندون پشتِ در ایستاده بود. بهش سلامی کردم و گفتم:

- ببخشید، باعثِ زحمتِ شما هم شدیم.

- خواهش می کنم این چه حرفیه!

از مقابل در کنار رفتم و بهش گفتم:

- بفرمایید.

مصطفی با دیدنِ امیر که تو آشپزخونه نشسته بود به طرفش رفت و با خنده پری رو از تو بغلش گرفت و به پری گفت:

- خوب رفتی و دیگه به پشتِ سرتم نگاه نکردی شیطون.

پری خیلی با نمک خندید. بعد رو به امیر کرد و ازش پرسید:

- صبحونت رو خوردی بریم؟

- کجا می خوای منو ببری؟

- یه جای خوب.

- آخرین باری که این حرف رو زدی سر از بیمارستان در آوردم.

مصطفی بلند زد زیر خنده و گفت:

- نه این دفعه قول می دم مشکلی پیش نیاد.

امیر که قانع نشده بود ازش پرسید:

- راستش رو بگو، ستاره که چیزی نمی گه.

- ای بابا! چه قدر گیر می دی. تازه پری رو هم می خوایم ببریم.

امیر برگشت و بهم نگاهی کرد که لااقل بتونه از چشمام چیزی رو بخونه اما سریع روم رو ازش گرفتم و فنجون چایی رو مقابلِ مصطفی گذاشتم و گفتم:

- تا شما یه چایی بخورید منم پری رو آماده می کنم.

فصل صد و هفتم

بعد از رفتنشون سریع لباس هام رو پوشیدم. باید تا غروب همه ی کارام رو می کردم. به خاطر کاری که می خواستم بکنم، مهرانه و مصطفی رو یه روز از کار و زندگی انداخته بودم. با هزینه هایی که حساب کرده بودم می تونستم کاری رو که می خوام انجام بدم. ظهر شده بود که من و مهرانه خسته و کوفته به خونه برگشتیم. هر دومون روی مبل ولو شدیم که مهرانه گفت:

- وای! طرف جونمون رو خورد تا کار رو تحویل بده.

- عوضش تحویل داد. راستی مهرانه وسایل رو کی میارن؟

به ساعتش نگاهی کرد و گفت:

- بهشون گفتم راسِ ساعت دو این جا باشن.

پرده رو از تو بسته خارج کردم و گفتم:

- جون به سرمون کرد، ولی کارش خیلی خوب شده.

- آره.

دو تایی وارد اتاق شدیم و به وسایلِ اتاق چشم دوختیم، مهرانه چرخی تو اتاق زد و گفت:

- فکر می کنی بتونیم تا ساعتِ شش همه چی رو آماده کنیم؟

- امیدوارم، یعنی باید بتونیم، راستی به مصطفی چی گفتی؟

- هیچی، فقط گفتم این رفیق فابریکت رو تا ساعت شش بیرون بچرخون.

- همین؟

- آره، همین. حالا هم تا دیر نشده دست بجونبون که خیلی کار داریم.

****

ساعت دو با آوردنِ وسایل کارا سرعتِ بیشتری گرفت و تونستیم زودتر از اون چه که فکرش رو می کردیم همه چی رو آماده کنیم. وقتی کارگرها وسایل رو جا به جا کردن و وسایلِ اضافه رو بردن. نگاهی به اتاق کردم. درست همون چیزی شده بود که می خواستم، فقط یه تمیز کاری می خواست. بعد از تمیز کردن و نصبِ پرده، فضای اتاق به نسبتِ قبل کلی تغییر کرده بود. دیگه فقط مونده بود نصبِ دو تا قابی که گرفته بودمشون. بعد از نصبِ دومین قاب. دستم رو، روی کمرم گذاشتم و همراهِ مهرانه به اتاق چشم دوختم. مهرانه با ذوق گفت:

- عالی شد ستاره.

لبخندی زدم و دوباره به وسایل نگاه کردم که مهرانه گفت:

- وسایلم با قیمتِ خوبی گرفتی.

و با خنده اضافه کرد:

- فقط اگه امیر بفهمه پوستِ کلَت رو می کنه.

- لازم بود مهرانه، باید خیلی وقت پیش این کار رو می کردم.

سرش رو تکون داد و گفت:

- دیگه کار دیگه ای مونده؟

- نه، فقط چند تا وسایلِ کوچیکه که اونا رو هم خودم به تنهایی می تونم بیارم.

و بعد در حالی که چشمام پُر از خواهش و خجالت بود برگشتم طرفش و دستم رو، روی بازوش گذاشتم و گفتم:

- فقط یه امشب رو هم، پری رو تحمل کنی که کلی دعا گوت می شم.

با خنده مشتی به شونم زد و گفت:

- فقط یه امشب روها! ما هم کار و زندگی داریم.

همراه با خندش، لبخندی زدم که گفت:

- منم دیگه کم کم برم، اون بسته ها رو هم تو اون اتاق گذاشتم.

- ممنون مهرانه، امروز خیلی کمکم کردید.

- کاری نکردیم دختر.

فصل صد و هشتم

با رفتنِ مهرانه به ساعت نگاه کردم یک ساعت به شش مونده بود با عجله واردِ اتاق شدم و لباسام رو از تو کمد در آوردم و همشون رو بردم تو اتاقِ امیر و تو کمد آویزونشون کردم. یه جوری انگار اسباب کشی کرده بودم و خودم رو از بندِ این اتاق خارج کرده بودم. حالا همه چی آماده بود و فقط باید منتظرِ اومدنِ امیر می شدم. این بار نباید اشتباه می کردم. به طرفِ اتاق رفتم و بسته ها رو باز کردم. نمی دونستم کارم درسته یا نه، فقط برام این مهم بود که بهش ثابت کنم که من همسرشم و از این که اون شوهرمه هیچ مشکلی ندارم و قصد دوری ازش رو ندارم.

خوشبختانه قبل از ساعتِ شش مصطفی بهم زنگ زد و گفت کمی دیرتر میان و شاید شام رو هم بیرون بخورن. فهمیدم کار مهرانه ست که کمی بهم فرصت بده. از فرصت استفاده کردم و دوشی گرفتم و سعی کردم به اندازه ی نیم ساعت چرتی بزنم که خستگی امروزم برطرف بشه. برای آماده شدن هنوز زود بود. کمی دلهره داشتم، اما به خودم قبولونده بودم که موفق می شم و بالاخره با اومدنشون من از این دلهره نجات پیدا کردم. وقتی در رو باز کردم، از چهرش معلوم بود که حسابی خسته و کسله. به مصطفی تعارف کردم بیاد تو، که گفت باید زودتر بره خونه. بعد از این که دوتایی ازش خداحافظی کردیم در رو بستم و ویلچر رو به سمتِ پذیرایی حرکت دادم که امیر به حرف اومد:

- نمی دونم پری رو دیگه برای چی برد! بیچاره یه کلامم حرف نزده، می گه خودش می خواد بیاد خونمون.

همون طور که چرخ رو حرکت می دادم، بدون این که متوجه ی من باشه نیشم باز شد و گفتم:

- نه، صبح گفته بود دوست داره بره خونه ی خاله مهرانه.

امیر با طعنه گفت:

- جدا، خدا شانس بده.

دیگه نتونستم جلوی خندم رو بگیرم و خندیدم که با پوزخند گفت:

- می گم تو هم امروز یه چیزت شده، هی نگو نه!

- شام خوردی؟

- آره، این مصطفی که منو کُشت. بیرون بردنِ اینم، امروز خیلی عجیب بود.

- تقصیرِ خودت نیست، شمِ پلیسیت باعث می شه به همه چی مشکوک باشی.

فقط پوزخندی زد و چیزی نگفت.

- می خوای بخوابی؟

سرش رو کمی کج کرد و گفت:

- آره، امروز حسابی خسته شدم. یه روزی اگه هفتاد و دو ساعت هم نمی خوابیدم انگار نه انگار ولی حالا دو ساعت که می رم بیرون انگار کوه کندم.

در رو به آرومی باز کردم و بدون این که برق رو روشن کنم چرخ رو حرکت دادم و بردم وسطِ اتاق و مقابلش ایستادم، کتش رو در آوردم. تو تاریکیِ اتاق نگاهی به اطرافش انداخت و گفت:

- چرا برق رو روشن نمی کنی؟

- گفتم شاید نور خوابت رو بپرونه.

- یعنی بیرون نور نبود که حالا این جا نور خواب رو بپرونه؟

لبخندی زدم و گفتم:

- اتاق خواب یه چیزِ دیگه ست.

با تعجب گفت:

- اتاق خواب؟

لباس هاش رو از تو کمد برداشتم و کمک کردم که لباس هاش رو عوض کنه. وقتی چرخ رو نزدیک تخت بردم گفت:

- وسایلِ اتاق رو عوض کردی؟

جوابی ندادم و کمکش کردم روی تخت دراز بکشه. حالا با دست هاش می تونست کمی خودش رو جا به جا کنه.

- تخت رو عوض کردی؟

بازم سکوت کردم.

- می شه برق رو روشن کنی؟

تو تاریکی لبخندی زدم و به حرفش گوش نکردم و بلند شدم. از کارام کلافه شده بود و ترجیح داد که سکوت کنه. پتو رو روش کشیدم و بهش گفتم:

- چیزی نمی خوای؟

- قرصام رو بیار.

- باشه، دیر نمی شه.

به طرف در رفتم که گفت:

- داری می ری؟

- کاری داری؟

سکوتی کرد و گفت:

- نه.

فصل صد و نهم

واردِ اتاقم شدم و بسته ها رو، روی تخت گذاشتم و لباس شبی که به رنگِ قرمز بود با بندهای نازک که روش سنگ دوزی شده بود از تو بسته خارج کردم و مقابلِ خودم جلوی آینه گرفتم. لباس روی تنِ سفیدم خیلی خودنمایی می کرد. بعد از مدت ها دست به لوازم آرایش بردم. بعد از تموم شدن آرایش موهام رو باز کردم، کمی نم دار بودن، با سشوار، بهشون کمی حالت دادم. ادکلن خوش بویی که مهرانه امروز به عنوان هدیه برام گرفته بود رو به گردن و پشتِ گوشام زدم. وقتی آماده شدم مقابل آینه قرار گرفتم. زمین تا آسمون با اون ستاره ی قبلی فرق کرده بودم. کمی دلهره داشتم ولی به خودم مسلط شدم و نفسم رو دادم بیرون و به طرفِ اتاقش رفتم. اتاقی که از امشب باید مال من و اون می شد. در رو باز کردم و قبل از ورود برق اتاق رو روشن کردم. تخت رو طوری گذاشته بودم که نمی تونست منو ببینه. مخصوصا که قادر نبود برگرده قبل از نزدیک شدن بهش، به سمتِ سیستم رفتم و دکمه ی play رو زدم که بعد از گذشتِ چند ثانیه ای آهنگِ ملایم و آرومی شروع کرد به پخش شدن. بوی ادلکن تو بینیم رفته بود و خودم از بوش لذت می بردم. هنوز بهش نزدیک نشده بودم که گفت:

- اتاق چه قدر عوض شده، برای همین منو از خونه بیرون کردی؟

فقط لبخند زدم.

- چرا حرف نمی زنی؟

سر جام ایستادم و بهش نگاه کردم که باز صدام کرد و ازم پرسید:

- ستاره داری چی کار می کنی؟ ستاره؟

که تو آخرین لحظه با لب های خندون رفتم و مقابلش جلوی پنجره ایستادم. نگاهش میخکوبِ من شد، حتی پلک هم نمی زد. متوجه ی گُر گرفتن صورتش شدم. لبخندم بیشتر شد و بهش نزدیک شدم. منو هیچ وقت این طور ندیده بود. موهای بلندم تا روی کمر اومده بود. لباس، کاملا فیتِ تنم بود و برجستگی های بدنم رو به خوبی نشون می داد. با آرایشی که کرده بودم صورتم زیباتر شده بود و چشمام که با خط چشمی که با مهارت کشیده بودم، درشت تر دیده می شدن. هنوز نگام می کرد که آروم لبه ی تخت نشستم. قفسه ی سینش مثلِ من به آرومی بالا و پایین می رفت ولی من خیلی خودم رو کنترل کرده بودم که اضطراب و استرسم رو نشون ندم. دستم رو دراز کردم و دستش رو که کنارش بود، برداشتم و تو دستم گرفتم. دستش سرد بود. لب هاش رو انگار با چسب به هم چسبونده بودن که کوچکترین حرکتی نمی کردن. با دستِ راستم پشتِ دستش رو نوازش کردم که بدنش لرزید. خودم بدتر از امیر بودم، همون طور که دستش تو دستم بود. دستِ راستم رو به طرفِ گونش بردم و به آرومی و سبکیِ یه بال، نوازشش کردم. چشماش ناخودآگاه بسته شد. امیر یه مرد بود و شاید از خیلی وقت پیش انتظارِ این لحظه رو داشت، فقط امیدوار بودم تا پایانِ کار منو همراهی کنه. سر انگشتام رو روی ابرو و چشماش کشیدم. صدای نفس هاش جری ترم می کرد که به کارم ادامه بدم. نوک انگشتم رو به لب هاش رسوندم و آروم اول لب بالایش رو لمس کردم و بعدم سُرش دادم به طرفِ لب پایینش. لب هاش می لرزید و صورتش داغ کرده بود. دستم رو، روی گونش گذاشتم و با شستم برجستگی گونش رو به آرومی فشار دادم که چشماش رو باز کرد.

نگاهش نه عصبی بود و نه ناراحت. بیشتر به طرفش خم شدم و دستش رو گرفتم و به طرفِ صورتم بردم و آروم گذاشتمش روی گونم و چشمام رو بستم و اون طور توی ذهنم مجسم می کردم که اگه امیر بخواد صورتم رو نوازش کنه اول دست به کجاها می کشه. دستش رو حرکت دادم و به چشمام رسوندم و بعد هم به روی لب هام. سر انگشتاش رو بین لب های سردم قرار دادم و چشمام رو باز کردم. طوری به لب هام نگاه می کرد که خودم بی تاب شدم. با لبخند دستش رو حرکت دادم و با سر انگشتاش چونم رو هم لمس کردم و بعد دستش رو آروم روی سینم گذاشتم. نوک دست هاش می لرزید ولی همچنان مایل بود، کمی خودم رو جا به جا کردم و صورتم رو به صورتش نزدیک کردم. حالا فاصله ی صورتمون یه بندِ انگشت بود. به چشمای هم خیره شده بودیم. باورش نمی شد و سعی می کرد آروم نفس بکشه که من آروم لب هام رو روی لب هاش گذاشتم. از ترس هیچ حرکتی نکرد و من به آهستگی لب هاش رو بوسیدم. صدای آهش توی گوشم پیچید.

چشمام رو بستم و با دست هام به آرومی گردنش رو نوازش کردم و بار دیگه با تمام عشق بوسیدمش. معلوم بود بی قرار شده. برای بار سوم لب هام رو به لب هاش نزدیک کردم که خودش زودتر از من به لب هام بوسه ای زد و همراهیم کرد. غرقِ لذت شدم، همون طور که به آرومی از هم لب می گرفتیم، چشمام رو باز کردم که دیدم سعی داره دستِ راستش رو بلند کنه ولی زیاد نمی تونه بیاره بالا. دستم رو به دستش رسوندم و تو دستم گرفتمش و کمکش کردم که دستش رو بالاتر بیاره تا بتونه هر جایی از بدنم رو که می خواد لمس کنه. دستش رو به گردنم رسوند و برد زیر موهام و با چشمای بسته برای چندمین بار لب هام رو بوسید. سکوت نوای دلنشینی بود که من و امیر رو غرقِ لذت خودش کرده بود. حرفی بینمون زده نمی شد. دلم می خواست حرفی زده می شد ولی همین سکوت برام لذت بخش تر بود. اون نگاه و اون علاقه موقع بوسیدن، حتی پسم نزد و با گرفتن گردنم ازم خواست کنارش باشم. احساس می کردم دست هاش قدرت بیشتری گرفتن و دوست داره مدام حرکتشون بده. لذتِ بودن با امیر نفسم رو بند می آورد ولی این قدر عاشقانه و مهربون همراهیم می کرد که همه ی نگرانی ها رو ازم دور می کرد.

****

صبح با صدای اذان چشم هام رو از هم باز کردم. همون طور که سرم روی بازوش و دستم روی سینه ی برهنش بود سرم رو چرخوندم. عاشقِ بوی تنش بودم. چشمام رو حرکت دادم و به صورتش خیره شدم. به آرامی خوابیده بود، حتی احساس کردم روی لباش یه لبخندِ کوچیک جا خوش کرده. با یاد آوری اتفاقِ دیشب، بهش لبخندی زدم و به آرومی سرم رو از روی بازوش بلند کردم و از تخت پایین اومدم.

دیشب هیچ حرفی بینمون زده نشده بود و هر دو در نگاه و سکوت بهم رسیده بودیم. بلند شدم و بهش نگاه کردم. طره ای از موهاش رو که روی پیشونش افتاده بود با دستم کنار زدم و خم شدم و به آرومی بوسه ای به پیشونیش زدم و از اتاق خارج شدم.

فصل صد و دهم

احساس خوبی داشتم شروعِ یه صبح جدید با یه شروعِ تازه. وسایلِ صبحونه رو با شوق روی میز چیدم و به طرفِ اتاقش رفتم. در رو که باز کردم دیدم داره سعی می کنه دکمه های پیراهنش رو ببنده. با لبخند به طرفش رفتم و کنارش نشستم و بدون حرفی خودم دکمه هاش رو بستم. برای من اولین تجربه نبود با این حال سعی می کردم خودم رو به بی خیالی بزنم. درست مثل این که هیچ اتفاقی نیفتاده ولی برای امیر که اولین تجربش بود نوعِ نگاه و سکوتش، چیزی بود که باعث می شد مستقیم به چشماش خیره نشم. آخرین دکمه رو بستم و بهش گفتم:

- اول دوش می گیری یا می خوای صبحونه بخوری؟

- اگه زحمتی نیست می خوام اول یه دوش بگیرم.

با خنده بینیش رو کشیدم گفتم:

- پس برای چی دوباره پیراهنت رو پوشیدی؟

- گفتم شاید خسته باشی و حوصله نداشته باشی، برای همین گفتم باشه برای بعد.

به طرفش خم شدم و گفتم:

- من برای شوهرم هیچ وقت خسته نمی شم.

از خجالت چیزی نگفت. با این که خودم دوش گرفته بودم ولی هنوز بوی ادکلن روی تنم مونده بود. دست هام رو زیر شونش بردم و بلندش کردم که سرش روی سینم قرار گرفت. به چشماش نگاه کردم. همون طور که سرش روی سینم بود چشماش رو بسته بود ولی زودی به خودش اومد و کمی سرش رو به عقب برد. بعد از دوش گرفتنش با حوله موهاش رو خشک کردم و گذاشتم حوله دور گردنش بمونه. چرخ رو حرکت دادم. موهاش رو جلوی آینه شونه کردم. خیلی با نمک شده بود مخصوصا با خجالتی که می کشید. بیشتر خجالتشم از این بود که تمام کارهای شخصیشم باید من براش انجام می دادم. به طرفِ آشپزخونه رفتیم. هر دو ساکت بودیم و در سکوت صبحونمون رو می خوردیم که دیدم داره به دستاش نگاه می کنه. بهش خیره شدم که ازم پرسید:

- امروز دکتر میاد؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره.

دستش رو کمی بالاتر آورد و سعی کرد چند بار باز و بستش بکنه.

- کاش دست هام درست و حسابی حرکت می کردن.

بلند شدم و پشت چرخش ایستادم و دستش رو تو دست هام گرفتم و درست همون حرکاتی رو که دکتر روی دست هاش انجام می داد و براش انجام دادم و با لبخند بهش گفتم:

- دستات خیلی خوب شدن، روزهای اول یه ذره از این کارا رو هم نمی تونستی بکنی.

سرش رو چرخوند به طرفم و گفت:

- اگه بیشتر از این نتونم تکونشون بدم، تو ناراحت می شی؟

لبخندی زدم و گفتم:

- همین که تا این جا حرکتشون دادی کلیه امیر. من خیلی خوشحالم، انشاا... که بهتر از این هم می شه.

سرش رو به طرفِ پایین گرفت و گفت:

- خوبه حقوقِ از کار افتادگیم رو دارم دریافت می کنم وگرنه باید کلی شرمنده ی تو می شدم.

اشک تو چشماش جمع شد. خودمم بغض کردم و گفتم:

- تو ارزشت بیشتر از این حرفاست، من برای با تو بودن هر کاری می کنم. خواهش می کنم دیگه از این حرفا نزن.

قطره اشکی که گوشه ی چشماش جمع شده بود، بالاخره افتاد و گفت:

- همیشه آرزو داشتم وقتی زن می گیرم و زندگی تشکیل می دم، همه کاری براش بکنم که احساسِ کمبود تو زندگیش نکنه ولی همه ی آرزوهام برعکس شدن، حالا زنم داره همه کار برام می کنه که من کمبود نداشته باشم.

نباید گریه می کردم ولی اون راحت داشت قطره های اشک رو از چشماش جاری می کرد.

فهمیدم همه ی ناراحتیش از اتفاقِ دیشبه. تمامِ تلاشم رو کرده بودم که احساسِ بدی بهش دست نده ولی با این وجود بازم ناراحت بود. حقم داشت، به هر حال شاید تا مدت ها نمی تونست توی ارتباط با من، مثلِ مردمِ عادی برخورد کنه و چیزی رو به روی خودش نیاره.

آب دهنش رو قورت داد و ادامه داد:

- شاید وجودِ تو، توی زندگیم یکی از محبت هایی بود که خدا در حقم کرده، اگه تو نبودی تا حالا دق کرده بودم ستاره.

سریع قطره اشکی که گوشه چشمم داشت جا خوش می کرد رو با دست گرفتم که آهی کشید و گفت:

- باید خیلی تحملم کرده باشی، کور که نیستم می بینم و می دونم که با این بدنِ نحیف و لاغرت چه طور به زور منو جا به جا می کنی. فکر می کنی نمی فهمم که وقتی منو جا به جا می کنی چه قدر به کمرت فشار میاری و وقتی از جلوی چشمام دور می شی همش دستت رو می ذاری رو کمرت. از این که منو به حموم می بری و کوچکترین کارام رو انجام می دی، به اندازه ی کافی دارم خجالت می کشم. باید اقرار کنم اصلا فکر نمی کردم این قدر صبور و بردبار باشی.

دست دراز کردم و دستمالی رو از تو جعبه بیرون کشیدم و مقابلش نشستم. خجالت زده بود و سرش رو پایین گرفته بود. چشماش از گریه قرمز شده بودن. نتونستم خودم رو نگه دارم و اشکِ منم در اومد. همون طور که اشک از گوشه ی چشمم سرازیر شده بود. دستمال رو آروم زیرِ چشماش گذاشتم و صورتش رو از اشک ها پاک کردم. لبخندِ تلخی زد و گفت:

- می بینی، باید اشکامم تو جمع کنی.

و بعد با این حرف، سرش رو بلند کرد و با چشمای بارونیش بهم خیره شد. با شوخی ضربه ی آرومی به شونش زدم و گفتم:

- بس کن، این لوس بازی ها چیه که از خودت در میاری! خجالت بکش، مثلا مردی، مگه مرد گریه می کنه؟

سرش رو کمی کج کرد و با حسرت گفت:

- مرد می شه پشتوانه ی زنش، می شه همه کاره ی خونه، مرد می شه نون آورِ خونه و سختی ها رو به دوش می کشه. من کدوم یکی از این کارا رو برات می کنم که می خوای روم اسمِ مرد رو بذاری؟

- همچین حرف می زنی که انگار من، تو رو نمی شناسم. حالا خوبه که تو، منو از اون همه بدبختی کشیدی بیرون.

- و حالا انداختمت تو بدبختی بدتر از اون.

با گریه در حالی که می خندیدم بهش گفتم:

- پسرِ لوسِ بی مزه.

با حرفم اون هم همراه با گریش به خنده افتاد. دو تایی در حالی که نمی دونستیم بخندیم یا گریه، فقط به هم نگاه می کردیم. سعی می کردم بخندم و غرورش رو حفظ کنم. همون طور که بهم می خندید گفت:

- اولین باری که دیدمت از دیدنم این قدر ترسیده بودی که من به جات ترسیدم.

خندم گرفت و گفتم:

- آخه اولین بار خیلی ترسناک بودی.

- ولی خوب می دوی، توی یه چشم به هم زدن چنان از ماشین دور شدی که نفهمیدم کجا رفتی.

دو تایی خندیدیم که گفتم:

- باید منم می رفتم تو نیرو انتظامی.

خنده ای کرد و گفت:

- همون یه بار که اومدی اداره، فهمیدم چه قدر علاقه داری به این جور جاها، رنگ به روت نمونده بود. یه کم دیگه نگهت داشته بودم سکته رو زده بودی.

- خیلی بدی امیر!

خنده ای کرد و بهم خیره شد و گفت:

- اون روز برای چی دستت رو بسته بودی؟

- روزِ قبلش نزدیک بود یه ماشین بهم بزنه که از ترس خودم رو پرت کردم عقب و افتادم روی زمین، همون موقع شیشه یه بطری شکسته رفت تو دستم.

- ولی اصلا فروشندگی بهت نمیاد.

- مجبوری بود.

- حالا چه قدر می گرفتی؟

- با سرکوفت های صاحب کارم، ماهی صد و پنجاه تومان.

ابروهاش رو انداخت بالا و گفت:

- چه قدر کم! یه سوال ازت بپرسم ناراحت نمی شی؟

سرم رو تکون دادم گفتم:

- نه.

- اون چند روز که تو خونه ی وحید بودی ...

لبخندی زدم و گفتم:

- جای تعجب داشت که چه طور اون چند روز، این قدر مهربون بود و کاری بهم نداشت. عوضش بعد از گرفتنم این قدر زیر مشت و لگدش داغونم کرد که تلافی همش رو یه جا در آورد.

هنوز بهم نگاه می کرد که با لبخند بهش گفتم:

- با من کاری نداشت. راستی؟

سرش رو آورد بالا.

- تو چرا در موردِ من به همسایه ها دروغ گفتی؟

- منظورت کدوم همسایه هاست؟

- همین همسایت، پیر زنه و پسرش.

با تعجب گفت:

- آرمان؟

سرم رو تکون دادم و گفتم:

- آره.

- چه طور؟

- اونا فکر می کنن من دانشجوی ترم اول زبانم.

کمی به فکر فرو رفت و یهو گفت:

- اوه تازه یادم اومد. مجبور شدم، تو رو چند باری تو خونم دیده بودن نباید حساسیت ایجاد می کردم برای همین ... حالا مگه چیزی شده؟ چیزی بهت گفتن؟

دستی به گردنم کشیدم و در حالی که خندم رو کنترل می کردم گفتم:

- عصبانی نمی شی یه چیزی بگم؟

خیلی جدی گفت:

- نه.

- خب، من نمی دونستم درباره ی رابطم با تو باید به اونا چی بگم، گفتم بهتره اول بیام و به تو بگم. اونا فکر می کنن من مجردم.

اخم تو چهرش نمایان شد که بهش گفتم:

- ادامه بدم یا می خوای هی بدتر از این اخم کنی؟

- نه بگو.

- فکر کنم مادره تا چند روز دیگه بیاد و منو از تو ...

با ترس به چشماش خیره شدم.

- چرا بهشون نگفتی زنِ منی؟

- گفتم که، من نمی دونستم با حرفایی که تو بهشون زدی، چی باید بهشون می گفتم. هر بارم خواستم بیام و بهت بگم که یه مشکلی پیش اومد.

لب هاش رو به هم فشار داد و با عصبانیت سعی کرد ویلچر رو حرکت بده که زودی بلند شدم و به کمکش رفتم و گفتم:

- ای بابا! قرار بود عصبانی نشی، حالا می خوای کجا بری؟

- دمِ در خونشون، تو هم با من میای.

- ول کن! من خودم جوابشون رو می دم، فقط باید اول به تو می گفتم.

- پسره ی نفهم، می گم چرا تو آسانسور اون طوری بهت نگاه می کرد.

- آروم باش امیر، حالا که می دونم چی بگم خودم جوابشون رو می دم.

- همین حالا برو بگو.

- امیر، من الان برم بگم چی؟ شایدم من اشتباه برداشت کردم.

ساکت شد و حرفی نزد. رفتم و مقابلش ایستادم. نمی تونستم جلوی خندم رو بگیرم. حرصش گرفت و ازم پرسید:

- می شه بپرسم داری به چی می خندی؟

- آخه نه به داره، نه به باره که تو این قدر جوش آوردی. حالا خدا رو شکر دم در خونه نیومدن.

- نه، مثل این که بدتم نمیاد می اومدن.

سرم رو با شیطنت تکون دادم و گفتم:

- نه، اتفاقا باید خیلی مزه داشته باشه، نه؟ فکرش رو کن من چایی بیارم و تو هم هی حرص بخوری. درست مثل اون شبِ خواستگاری خواهرِ مصطفی.

که یهو خندش گرفت و کوسنِ روی مبل که نزدیکِ دستش بود به سختی برداشت و تا جایی که می تونست به طرفم پرت کرد. کوسن داشت نزدیک پاهام می افتاد که گرفتمش و با خنده گفتم:

- وای! من اصلا برای خواستگاری لباس ندارم، یعنی آمادگیش رو ندارم.

و بلند زدم زیر خنده که با خنده بهم گفت:

- خجالت بکش.

- باشه، کشیدم. نگفتی نظرت در موردِ وسایلِ اتاق چیه؟

- قشنگه، فقط می دونم با این همه خرجی که تو کردی، باید تا الان خونه خراب شده باشم.

خندیدم و گفتم:

- بهت نمیاد این قدر خسیس باشی.

دست هاش رو روی چرخ گذاشت و گفت:

- همه ی این خونه، با همه ی وسایلش مال توئه، تو هم که خانومِ خونه ای، هر جوری که دوست داری می تونی همه چی رو عوض کنی، فقط گاهی به فکرِ قلبِ بدبختِ منم باش.

به پشتِ چرخش رفتم و حرکتش دادم و به یکی از مبل ها نزدیکش کردم و کمکش کردم که روش بشینه. بعد از نشستنش، رو به روش روی زمین نشستم و گفتم:

- ماشینت تو پارکینگ ...

که یهو بین حرفم اومد و گفت:

- خیلی وقته که اون جاست، نمی دونم حرکت می کنه یا نه، برای چی می پرسی؟

- اون روز داشتم می رفتم بیرون چشمم بهش افتاد.

سرش رو تکون داد و با صدای آرومی گفت:

- فعلا که نمی تونم ازش استفاده کنم، نکنه برای اونم نقشه ای داری؟

چرخیدم و نزدیکِ پاهاش به مبل تکیه دادم و دست هام رو دورِ زانوهام قلاب کردم و گفتم:

- نه، برای اون یه برنامه ی دیگه دارم.

- فکر نمی کردم این قدر شیطون باشی؟!

- بودم ولی تو این چند مدت مخصوصا بعد از مرگِ سعید فرصتی برای خندیدن و شاد بودن نداشتم.

- یعنی الان داری؟

- اگه تو یه کم مهربون تر باشی، آره دارم.

- به نظرت من خیلی بد اخلاقم؟

- البته فکر کنم فقط با من این طوری هستی، با پری که خیلی خوبی.

لبخندی زد و بهم خیره شد. دستم رو بلند کردم دستش رو گرفتم. دست هاش گرم و پُر محبت بود. نمی دونم از حرفی که در موردِ آرمان بهش زده بودم ناراحت شده بود یا نه ولی از وقتی که گفته بودم، تو فکر فرو رفته بود و زیاد حواسش به من و حرفام نبود. دستم رو فشار داد و با لبخندِ دیگه ای گفت:

- کاش آدم ها همیشه تو گرفتاری ها و بدبختی هاشون به هم نمی رسیدن.

- هنوزم فکر می کنی دلم برات سوخته؟

بهم نگاهی کرد و گفت:

- حق ندارم این طور فکر کنم؟

کامل برگشتم و صورتم رو به طرفش گرفتم. سعی کردم بخندم و جو رو عوض کنم.

- زرنگی؟ می خوای این طوری ازم حرف بکشی؟

سرش رو با خنده تکون داد و گفت:

- مثلا اگر حرف بزنی، می خوای بگی دوستم داشتی؟

لبخند از رو لب هام محو شد ولی اون همچنان لبخندش رو حفظ کرده بود و به چشمام خیره شده بود.

- نه ستاره، خودتم می دونی که این طور نیست.

با ناراحتی دستم رو از تو دستش در آوردم و دوباره به مبل تکیه دادم و به گلدونِ مقابلم روی میز خیره شدم و گفتم:

- من هیچ وقت از گفتنِ واقعیت واهمه نداشتم و ندارم. بعد از ازدواج با سعید و اون بلاهایی که سرم آورد با این که برام خیلی سخت بود، تصمیم گرفتم ازش جدا بشم. برای همین پیش پدرم رفتم. مقابل پدرم ایستادم و بهش گفتم من اشتباه کردم، اما می دونی اون بهم چی گفت؟ گفت: «دیر به این نتیجه رسیدی، بهتره بری دنبالِ زندگیت. من یه نون خورِ اضافه نمی خوام.» وقتی دید ناراحت شدم کمی مهربون تر شد و گقت: «خودت که وضعمون رو می بینی. هنوز خواهرت تو خونه ست و من با پولِ کارگری نمی تونم از عهده ی همتون بر بیام.» اون جا بود که برای همیشه قیدِ طلاق رو زدم. تو این دوره و زمونه، تو این کشور، اگه اسمِ یه مرد روت نباشه. همه به خودشون اجازه می دن باهات هر برخوردی داشته باشن. چه اون آدمِ خوبش، چه اون آدمِ بدش. آدمِ خوبش فکر می کنه هر کسی رو برای خواستگاری پیشت بفرسته. خیلی تو حقت خوبی کرده و اما اون بدش، که فقط برای رسیدن به خواسته هاشه که می خواد برات کاری بکنه. وقتی ازدواج کردم سنی نداشتم. عاشقی برام یه معنای دیگه داشت. تو عالمِ دختری، از شوهرِ آیندم چه تصوراتی که نداشتم. قد بلند، خوش تیپ، قوی، پول دار. سعید از همه ی این ها فقط قیافش رو داشت مخصوصا با اون چشمای آبی که من فکر کردم یعنی چی می تونن باشن اما وقتی به اون چشم ها عادت کردم فهمیدم هیچ فرقی با دیگران نداره. بهم نگو که باور نمی کنی دوستت دارم. مگه از آدمی که سرپا بود چه خیری دیدم که بخوام از یه نفر دیگه ببینم. وقتی تو رو دیدم فکر می کردم باید خیلی آدمِ سرد و بی روحی باشی.

پوزخندی زدم و بهش گفتم:

- حتی دلم برای زنِ نداشتت سوخت، اما ... اما نمی دونم چرا همش ...

یهو سکوت کردم. دیگه نمی خواستم بقیه ی حرفام رو بزنم. اگه اون دوستم نداشت، گفتنِ این حرفا چه سودی می تونست داشته باشه. من خودم رو می شناختم، اگه دوستش نداشتم اتفاقِ دیشب هرگز نمی افتاد. امیر هنوز به دوست داشتنم شک داشت. از جام بلند شدم و به طرفِ آشپزخونه رفتم و میزِ صبحونه رو جمع کردم. ظرف ها رو تو سینک گذاشتم و شیر آب رو باز کردم و دست هام رو زیرِ آب گرفتم. به انگشتام خیره شدم. نمی دونستم می خوام به چی فکر کنم. همین که می دونستم من دوستش دارم برام کافی بود، اما کاش اونم تردید نداشت. آهی کشیدم و ظرف ها رو شُستم. وقتی کارم تموم شد، براش چایی ریختم و رفتم پیشش، تمام مدت به من نگاه می کرد. فنجون رو مقابلش گذاشتم و حرفی نزدم که گفت:

- ببخش، نباید ناراحتت می کردم.

اشک تو چشمام جمع شد که با دیدنِ اشکام گفت:

- من حق نداشتم این قدر غیرمنصفانه نظر بدم و حرف بزنم.

سکوت کردم که لبخندی زد و گفت:

- می شه خواهش کنم، حداقل تو خونه اون روسری رو از سرت برداری.

سرم رو آوردم بالا. لبخندش پُررنگ تر شد. دست هام رو به طرفِ گره ی روسریم بردم و حین باز کردن بهش گفتم:

- عادت کردم، وگرنه بی منظور همش سرمه.

روسری رو آروم از رو سرم کشیدم و گیره رو از روی موهام باز کردم. همون طور که سرم پایین بود. دستی به موهام کشیدم که دیدم داره با لذت به موهام نگاه می کنه. لبخندِ محوی به لب هام اومد و بهش گفتم:

- می خوای ببرمت اتاقت؟

سرش رو تکون داد گفت:

- نه.

از طرزِ نگاهش کمی معذب شدم که گفت:

- می شه بیای پیش من بشینی؟

به چشماش خیره شدم. نوعِ نگاهش بهم آرامش می داد. به آرومی از جام بلند شدم و رفتم کنارش نشستم. با محبت به نیم رخم خیره شد. با نگاهش از خجالت دستی به گونم کشیدم. دستش رو بلند کرد و انگشترش رو که روش یه نگینِ آبی داشت از انگشتش بیرون کشید و با اون دستای نیمه جونش دستم رو گرفت و به طرفِ خودش برد. برگشتم و بهش خیره شدم. نگاهی بهم انداخت و انگشترش رو تو انگشتم فرو کرد و بعد با دستش فشارِ خفیفی به دستم وارد کرد و گفت:

- فعلا این تو دستت بمونه که بعدا یه خوبش رو برات بگیرم.

لبخندی زدم که بدنش رو به سمتم متمایل کرد و به آرومی گونم رو بوسید. گُر گرفتم و با خجالت بهش چشم دوختم که با صدای آروم و مهربونی گفت:

- منو تا آخرِ عمر می تونی این طوری تحمل کنی؟

فقط سرم رو تکون دادم و بهش لبخند زدم. با این که سعی می کرد به روی خودش نیاره که ناراحته ولی معلوم بود که داره به سختی این حرفا رو می زنه. سرش رو عقب برد و همون طور که دستم تو دستش بود به مبل تکیه داد و چشماش رو بست. به صورت و موهای کنارِ شقیقش خیره شدم. تو این چند مدت این قدر به خودش سختی و فشار آورده بود که چند تار از موهاش سفید شده بودن. هنوز به نیم رخِ دوست داشتنیش خیره بودم که هوسِ آغوشِ گرمش رو کردم. خم شدم و سرم رو، روی شونش گذاشتم و مثلِ خودش چشمام رو بستم. سعی کرد فشار دستش رو بیشتر کنه. چشمام رو باز کردم به انگشترِ تو دستم چشم دوختم و دوباره چشمام رو بستم و سرم رو به سمت گودی شونش حرکت دادم. چه قدر دلم می خواست دست هاش رو حرکت می داد و منو تو آغوشش می گرفت اما تمامِ سهمم می شد همان فشارِ اندکی که به دستم وارد می کرد که اونم کم جون بود.

فصل صد و یازدهم

روزها از پی هم سپری می شدن و وضعیتِ روحی امیر بهتر از قبل شده بود. دیگه کمتر تو اتاقش می رفت و می ذاشت زیاد بیرون ببرمش. حرکتِ دستاش خیلی بهتر شده بود و فقط هنوز قدرتِ گرفتنِ بعضی از وسایل رو نداشت گاهی وسایل از دستش می افتادن، اما پاهاش هیچ حرکتی نمی کردن و هنوز همون طور بی حرکت مونده بودن، بدون کوچکترین تغییری. از وقتی که به اتاقش رفته بودم و در کنارش بودم. با امیدِ بیشتری به زندگی ادامه می داد و تلاش می کرد که منو ناراحت نکنه. 

بالاخره روزی که می خواستم از راه رسید. ساعت نزدیکِ یازدهِ صبح بود که طبقِ معمول از خرید بر می گشتم. قبل از ورود به آپارتمان پستچی رو دم در دیدم که می خواست زنگِ واحدِ ما رو فشار بده. سریع بهش نزدیکش شدم و ازش پرسیدم:

- نامه داریم؟

برگشت به طرفم، ازم پرسید:

- خانوم حکمت؟

- بله خودم هستم.

پاکتی رو در آورد و مقابلم گرفت و گفت:

- لطفا این جا رو امضا کنید.

به پاکت نگاه کردم. با دیدنِ آرم روش فهمیدم توش باید چی باشه. لبخندی به لب هام اومد و داخلِ دفتر رو امضا کردم و از خوشحالی پاکت رو همون جا باز کردم.

بالاخره انتظار تموم شده بود و من حالا گواهینامه داشتم. کارت رو مقابلِ چشمام گرفتم و لبخندِ دیگه ای زدم. در رو باز کردم و واردِ پارکینگ شدم و به طرفِ ماشین رفتم. چند روز قبل از مصطفی خواسته بود نگاهی بهش بندازه و ببینه وضعیتش چه طوره که خدا رو شکر جز نداشتن بنزین هیچ مشکلِ دیگه ای نداشت. کارت رو تو کیفم گذاشتم و به طرفِ آسانسور رفتم که ماشینِ مصطفی رو طرفِ دیگه ی پارکینگ دیدم. با تعجب به ماشینش نزدیک شدم و مطمئن شدم که خودشه. علتِ این که چرا ماشین تو پارکینگ بود رو نمی دونستم. شونه هام رو بالا انداختم و دکمه رو فشار دادم. وقتی از آسانسور خارج شدم. دسته کلید رو از توی کیفم در آوردم و به در نزدیک شدم قبل از باز کردنِ در، گوشم رو به طرف در گرفتم. هیچ صدایی از داخلِ خونه

نمی اومد. کلید رو تو قفل انداختم و در رو به آرومی باز کردم، تا در رو بستم. مهرانه سراسیمه واردِ راهرو شد و با رنگ پریدگی به من نگاه کرد و گفت:

- بالاخره اومدی؟

با ترس بهش نگاه کردم و گفتم:

- برای امیر اتفاقی افتاده؟

هنوز به چشمام نگاه می کرد که وسایل از دستم رها شد و سراسیمه واردِ پذیرایی شدم که یه دفعه با دیدنشون تو جام خشکم زد. امیر با ورودم سرش رو با ناراحتی و رنگ پریدگی بالا گرفت و بهم خیره شد. بقیه به احترامم بلند شدن. مصطفی یه جور گله مند بهم نگاه می کرد. آب دهنم

رو قورت دادم و به سه نفر دیگه نگاه کردم.

مهرانه از پشتِ سر بهم نزدیک شد و به آرومی زیر گوشم گفت:

- ما که نفهمیدیم، لااقل تو بگو این جا چه خبره؟

سرم رو با ناباوری تکون دادم و به دسته گلِ بزرگی که روی اُپن گذاشته بودن خیره شدم و بعد هم به آرمان و مادرش که با لبخند مقابلم ایستاده بودن. با ترس سرم رو برگردوندم و به امیر نگاه کردم. چشماش از فرطِ عصبانیت قرمز شده بود و حرفی نمی زد. مصطفی، پری رو کنارِ خودش نشونده بود و گاهی نگاهی به من و بقیه می انداخت.

با دلهره دو قدم عقب رفتم که یهو به مهرانه خوردم و با صدایی که فقط اون می شنید ازش پرسیدم:

- اینا این جا چی کار می کنن؟

- تو باید بگی، ما هم که اومدیم به امیر سر بزنیم یهو دم در دیدیمشون که با یه دسته گل و شیرینی ایستاده بودن.

باز به امیر نگاه کردم که دیگه بهم نگاه نمی کرد. چرا فکر می کردم دیگه اتفاقی نمی افته و چیزی بهشون نگفته بودم. تو این چند وقتم گاهی آرمان رو می دیدم که خیلی تلاش می کرد بهم نزدیک بشه و باهام حرف بزنه که هر بار به بهانه ای از دستش در می رفتم و فکر می کردم دارم خیال می کنم که این مادر و پسر برام فکرهایی دارن. دیروز هم خیلی اتفاقی مادرش رو تو آسانسور دیدم که بهم گفت فردا برای دیدنِ امیر میان و من بهش گفته بودم، منزلِ خودتونه تشریف بیارید. دیگه نتونستم تحمل کنم و با سردرگمی به اتاقمون رفتم و لبه ی تخت نشستم. مهرانه سریع پشت سرم وارد شد و گفت:

- چرا حرف نمی زنی؟ امیر داره دیوونه می شه.

سرم رو آوردم بالا و بهش گفتم:

- به خدا خودمم نمی دونم.

- اون زن چی می گه که برای امر خیر اومدیم؟

- چی؟

یهو از جام بلند شدم و با عصبانیت به طرف در رفتم که مهرانه جلوم رو گرفت و گفت:

- کجا؟

- اونا به چه حقی سر خود بلند شدن اومدن این جا؟

- یعنی تو خبر نداشتی؟

فقط به چشمای مهرانه نگاه کردم، چی باید بهش می گفتم. می گفتم می دونستم و خودم رو زده بودم به بی خیالی که نه اشتباه فکر می کنم و اونا همچین فکرایی ندارن. سریع با دست پسش زدم و در رو باز کردم و رفتم مقابلشون ایستادم و با صدایی که توش لرزش داشت بهشون گفتم:

- شما برای چی اومدید این جا؟

زن لبخندی زد و گفت:

- عزیزم ما برای ...

- شما همیشه همین طوری هر جا که دلتون بخواد می رید و با آبروی مردم بازی می کنید؟

سه تایی رنگشون پرید. مصطفی به مهرانه اشاره ای کرد که پری رو ببره تو اتاقش.

- دخترم ما برای امر خیر اومدیم.

- ما که این جا دختر نداریم.

آرمان و مادرش با این حرفم بهم خیره شدن.

- اما ستاره جون ما برای شما ...

با عصبانیت داد زدم:

- برای کی؟

می دونستم رنگم به شدت پریده. امیر دستاش رو، روی چرخ گذاشت و حرکتشون داد و سعی کرد به طرفِ اتاق بره که آرمان بلند شد و امیر رو صدا کرد:

- جناب پارسا؟

ولی امیر اهمیتی نداد و سعی کرد چرخ رو حرکت بده.

فصل صد و دوازدهم

امیر خودش رو به در اتاق رسوند و وارد شد. همه ایستاده بودن که بی توجه به اون ها پشتِ سرِ امیر واردِ اتاق شدم و در رو بستم. ویلچر رو وسط اتاق نگه داشته بود. در حالی که پشتش به من و دست هاش روی چرخ بود به طرفش رفتم و مقابلش نشستم که صورتش رو ازم گرفت. اعصابم خُرد شد و بهش گفتم:

- چرا نگاهم نمی کنی؟

صورتم رو بردم جلوی صورتش که باز نگاهش رو ازم گرفت و سرش رو به طرفِ دیگه ای چرخوند. با عصبانیت دست هام رو، روی صندلی گذاشتم و تکونش دادم و داد زدم:

- چرا به من نگاه نمی کنی؟

بازم جوابی نداد که بیشتر از قبل ویلچر رو تکون دادم که این بار با کلافگی به چشمام خیره شد. از فرط عصبانیت نفس نفس می زدم و بهش نگاه می کردم. اونم با چشمایی که دیگه توشون هیچ احساسی نبود بهم نگاه می کرد که با صدای عصبی بهش گفتم:

- مگه من بهشون گفتم بیان؟ به من چه که یه کم عقل ندارن و سرشون رو می اندازن هر جایی که می خوان می رن.

از این که حرفی نمی زد داشتم دیوونه می شدم. درِ کیفم رو باز کردم و به دنبالِ شناسنامم گشتم ولی پیداش نمی کردم. کیفم رو سر و ته کردم که تمام وسایلِ داخلش بیرون ریخت. شناسنامه رو از بین وسایلم برداشتم و صفحه ی دومش رو به طرفش گرفتم و داد زدم:

- ببین چی می بینی؟ نمی تونی حرکت کنی، نمی تونی زیاد دستات رو حرکت بدی ولی می تونی ببینی که؟ چی می بینی؟

انگشتم رو زیرِ اسمش گذاشتم و داد زدم:

- همسرِ امیر پارسا، ببین اسمت تو شناسنامه ی منه.

بلند شدم و به طرف کشوی عسلی رفتم و شناسنامش رو در آوردم و مقابلش گرفتم و ازش پرسیدم:

- اسمِ همسرِ تو چی؟ نگاه کن. ستاره حکمت، یعنی من. بسه یا باز نشون بدم. این حرف نزدنت چه معنی می ده، هان؟

دوباره مقابلش نشستم و ویلچر رو تکون دادم.

- تو به من شک داری؟ من فکر می کردم دیگه کاری ندارن، به خدا قسم نمی دونستم می خوان این کار رو بکنن. تو شوهرمی، یعنی فکر می کنی من این قدر پستم.

دست هاش رو از روی چرخ برداشتم و تو دست هام گرفتم. سعی کرد دست هاش رو از تو دست هام در بیاره که محکم تر گرفتمشون.

- فکر کردی می ذارم با من این طوری رفتار کنی. بی انصاف من که همه جوره باهات بودم، چرا فکرای دیگه می کنی؟

باز نگاهش رو ازم گرفت. با عصبانیت با دست هام دو طرفِ صورتش رو گرفتم و بهش خیره شدم. دست هاش رو آورد بالا و مچ دست هام رو گرفت و خواست پسم بزنه که خودم رو کشیدم بالا و خواستم ببوسمش که شروع کرد به تقلا کردن با دستاش می خواست منو از خودش دور کنه که بین این تقلا کردن ها ویلچر واژگون شد. خواستم نگهش دارم که خودمم همراهش روی زمین افتادم.

دردم گرفت و چشمام رو بستم. تا چشمام رو باز کردم، دیدم که ویلچر روی پاهاش افتاده و سعی داره خودش رو از زیرش بکشه بیرون. خودم رو بهش رسوندم و چرخ رو از روی پاهاش برداشتم. با دستاش سعی داشت خودش رو بکشه عقب و از من دور بشه. با این حرکتش پاهاش رو چسبیدم. بالاخره صداش در اومد و گفت:

- ولم کن.

- این بچه بازی ها چیه امیر؟

- تو برو به خواستگارت برس.

پاهاش رو ول کردم و بالا تنش رو گرفتم و بلندش کردم و به لبه ی تخت تکیَش دادم و با حرص ازش پرسیدم:

- برم به کی برسم؟

پوزخندی زد و گفت:

- به اون خواستگارِ سالمت. که می تونه روی پاهاش وایسه. همونی که با عشق بهت نگاه می کرد. تو هم که زیاد بدت نیومد که هیچی بهشون نگفتی. می گم، می گمت همین بود؟

تا این حرف رو زد، ناخواسته سیلی محکمی تو صورتش خوابوندم که صورتش به سمتِ راست متمایل شد و چشماش رو بست. یه لحظه احساس کردم زمان متوقف شد. من هنوز نفس نفس می زدم و با عصبانیت بهش نگاه می کردم که این شرایط زیاد طول نکشید. با ناراحتی بلند شدم و مقابلش ایستادم و بهش گفتم:

- خیلی بی معرفتی امیر، خیلی.

به طرف چادرم رفتم که روی زمین افتاده بود. با چشم های گریون سرم رو پایین انداختم و به طرفِ در رفتم. از روی وسایل تو کیفم رد می شدم که پام رو گذاشتم روی گواهینامم. خم شدم و برش داشتم و به طرفِ امیر رفتم و کارت رو به طرفش گرفتم و گفتم:

- منو باش به خاطرِ خوشحال کردنت، این همه به خودم سختی می دادم و قایمکی می رفتم که بتونم گواهینامه بگیرم، که هر وقت خواستیم بریم بیرون این قدر سختی نکشی. اون وقت تو راحت تو صورتم نگاه می کنی، می گی برو به خواستگارت برس. من چه می دونستم که می خوان برای این کار بیان. فقط دیروز بهم گفت می خوایم برای دیدنِ جناب سرگرد بیایم. نمی دونستم که می خوان بیان و این بلا رو سرم نازل کنن، به خدا که خیلی بی انصافی.

کارت رو از تو دستم رها کردم که روی پاهاش افتاد. همون طور که گریه می کردم در رو باز کردم و از اتاق خارج شدم. آرمان و پدر و مادرش رفته بودن. مهرانه و مصطفی مستاصل وسطِ پذیرایی ایستاده بودن که رو به مصطفی کردم و گفتم:

- کاش دوستت می فهمید که من اون آدمی نیستم که داره دربارش فکرهای بد می کنه.

دستِ پری رو از تو دست های مهرانه بیرون کشیدم و به طرفِ اتاقِ پری رفتم و در رو محکم به هم کوبیدم. چند دقیقه ای نگذشته بود که صدای بسته شدن در ورودی اومد. فهمیدم اونا هم رفتن. اشکم در نمی اومد، فقط دست هام از عصبانیت می لرزیدن. نمی دونم این وسط تقصیرها رو باید گردنِ کی می انداختم. خودم یا اون خانواده.

خودم به خاطرِ بی توجهی که از خودم نشون داده بودم و فکر کرده بودم چیزِ مهمی نیست و من دارم بیخودی بزرگش می کنم یا اونا که همین طور سر خود و بدونِ تحقیق و به بهانه ی دیدنِ امیر بلند شده بودن و اومده بودن.

به ساعت نگاه کردم، وقتِ داروهاش بود. کفِ دستِ راستم رو باز کردم و با ناباوری بهش خیره شدم. چه طور تونسته بودم بزنم تو صورتش. با ناراحتی دستم رو مشت کردم، پری که حسابی ترسیده بود. گوشه ی تخت گز کرده بود و به من نگاه می کرد. خم شدم و سرم رو بینِ دست هام گرفتم که با صدای آرومی گفت:

- مامان من تشنمه.

همون طور که خم شده بودم سرم رو حرکت دادم و بهش خیره شدم. انگار ترسید برای بار دوم حرفش رو تکرار کنه که فقط بهم خیره شد.

فصل صد و سیزدهم

بلند شدم و تو بغلم گرفتمش و از اتاق اومدم بیرون. شیرِ آب رو باز کردم و لیوانِ آب رو گرفتم زیر شیر آب، کمی که ازش آب رفت. شیر آب رو بستم و همون طور که پری تو بغلم بود. لیوان رو به لبای کوچیکش نزدیک کردم. دو تا دستش رو آورد بالا و از رو دستم لیوان رو چسبید و آب رو خورد. باز به ساعت نگاه کردم. چاره ای نبود. پری رو، روی زمین گذاشتم و داروهاش رو آماده کردم و تو یه پیش دستی داروهاش رو به همراهِ یه لیوان آب گذاشتم. دستِ پری رو گرفتم و تا دم در اتاق رفتم. پشتِ در ایستادم و پری رو به طرفِ خودم چرخوندم و بهش گفتم:

- برو اینا رو بده به بابا و بگو بخوره، نریزیا.

گونش رو بوسیدم و در رو براش باز کردم. پری هم که انگار داره چند کیلو بار جا به جا می کنه آروم و با دقت وارد اتاق شد. در رو نیم باز گذاشتم و به طرفِ آشپزخونه رفتم. چشمم به جعبه ی شیرینی ای که آورده بودن افتاد. رفتم، برداشتمش و با عصبانیت تو سطل زباله چپوندمش. دسته گلشونم از رو اُپن برداشتم. اول خواستم از پنجره پرتش کنم که دیدم درست نیست. چادرم رو سر کردم و سریع از واحد خارج شدم و از طریق پله ها به سرعت به سمت پایین دویدم

و قبل از این که دیده بشم. به اون طرف خیابون رفتم و تو آشغال ها پرتش کردم. برگشتم و به پنجره ی واحدشون خیره شدم. فکر نمی کردم این قدر آدم های کوته فکری باشن که بخوان این کار رو بکنن. وقتی در رو بستم و چادر رو از سرم برداشتم به اتاقِ پری رفتم، نبود. تو آشپزخونه هم نبود. فهمیدم هنوز از پیشِ امیر نیومده. به سمتِ فنجان ها و پیش دستی ها که همشون دست نخورده بود رفتم و مشغولِ جمع کردنشون شدم. باز به ساعت نگاه کردم. پری نیم ساعتی بود که رفته بود تو. دلم نمی خواست فعلا برم تو اتاق اما می دونستم تا نرم، امیر همون طور همون جا می مونه. هنوز لباس های بیرون تنم بود. مانتوم رو در آوردم و روسری رو از سرم باز کردم و به موهام دستی کشیدم. خیلی ناراحت بودم. نمی دونستم قسمتِ من از این همه بدبختی چیه؟ چرا هر جا که خواستم ثواب کنم، کباب شدم و هر کی از راه رسید، هر چی که خواست بهم گفت و رفت.

باید برای ناهار چیزی درست می کردم. نمی دونم، سختی هایی که کشیده بودم باعث می شد مثل خیلی ها دیگه سریع از کوره در نرم و از خونه نزنم بیرون و تازه به فکر ناهارم باشم، شایدم حق رو به امیر می دادم و می خواستم با موندنم بهش ثابت کنم که من اون آدمی نیستم که اون داره دربارش فکر می کنه.

فکر کنم دو ساعتی از دو تاشون بی خبر بودم. غذاها رو آماده کردم و تو سینی گذاشتم. برای پری هم توی یه ظرف کوچیک غذا کشیدم، دیگه عصبانی نبودم فقط دلگیر بودم اما می خواستم خودم رو بزنم به بی خیالی. این قدر خسته از روزگار و اتفاقاتش بودم که دلم نمی خواستم با این موضوع یه ناراحتی دیگه ای به وجود بیارم و همش خودم رو عذاب بدم. همین که در رو باز کردم. نگاهم به امیر که همون جا کنارِ تخت تکیه داده بود افتاد. پری هم تو بغلش به خواب رفته بود. نزدیکشون شدم و سینی رو، روی زمین گذاشتم و بدون نگاه کردن به امیر پری رو از تو بغلش گرفتم و آروم همون جا روی تخت خوابوندمش و پتو رو، روش کشیدم.

بعد از خوابوندن پری همون جا روی زمین کنار امیر نشستم و سینی رو به طرف خودم کشیدم. غذای پری رو کنار گذاشتم. بشقاب امیر رو برداشتم و قاشق و چنگال رو گذاشتم توش و به طرفش گرفتم. بهم نگاه نمی کرد. هنوز دستم دراز بود ولی اون دستش رو بلند نکرد که با ناراحتی بشقاب رو کنارش روی زمین گذاشتم و خودم به تخت تکیه دادم و زانوهام رو بردم بالا و دست هام رو دورش حلقه کردم. نگاهم به کیفم افتاد که هنوز روی زمین بود و وسایل توش پخش و پلا شده بود.

نمی دونم چرا این قدر دلم ضعف می رفت. بشقاب پری رو از توی سینی برداشتم و با بی حالی قاشق رو پُر کردم و گذاشتم تو دهنم. خوشمزه شده بود. شایدم چون خیلی گشنم بود چنین حسی رو داشتم که غذا خیلی خوشمزه شده. باز قاشق و پُر کردم و تو دهانم گذاشتم که دیدم اونم دستش رو دراز کرد و قاشقش رو برداشت و پُرش کرد و قاشق رو به دهنش نزدیک کرد. برای این که کم نیاره. دستم رو بلند کردم و زیر آرنجش رو گرفتم. خواست برای بار دوم قاشق رو بذاره تو دهنش که باز دستم رو بردم بالا که گفت:

- خودم می تونم.

دستم رو عقب کشیدم. با این که کمی زور می زد ولی می تونست خودش غذاش رو بخوره. بشقابش رو گذاشتم روی پاهاش که فاصله کمتر بشه و اون راحت تر غذاش رو بخوره. اون که مشغول شد. منم خودم رو با غذای پری سیر کردم. اولین باری بود که بدون کمک من خودش غذاش رو می خورد. دو باری قاشق از دستش رها شد ولی خودش جمع و جورش کرد و به خوردن ادامه داد. ازش پرسیدم:

- قرصات رو خوردی؟

فقط سرش رو تکون داد. غذاش رو تا نصفه خورد، ولی من تا انتها غذام رو خورده بودم. می دونستم چون چند ساعته که اون طوری نشسته خسته شده، بلند شدم و بهش گفتم:

- برم پری رو تو جاش بخوابونم الان میام کمکت.

- نه، بذار این جا بخوابه.

پری رو، روی تخت کمی جا به جا کردم و بعد زیر بغلش رو گرفتم. خودش دست هاش رو به تخت تکیه داد. وقتی لبه ی تخت نشست با دست هاش خودش رو بالاتر کشید. با این وجود باز کمکش کردم تا سرش رو به بالشت برسونه. زیر سرش رو درست کردم. همون طور که زیر سرش رو درست می کردم بهم نگاه می کرد و من سنگینی نگاهش رو حس می کردم. وقتی پتو رو روش کشیدم، سینی رو برداشتم و از اتاق خارج شدم. بعد از شُستن ظرف ها، خودم به شدت احساس خستگی می کردم، بخصوص که کلی سرِ حرص خوردن، انرژی از دست داده بودم. خواستم برم تو اتاقِ پری و بخوابم که پاهام بی اراده به طرفِ اتاق خودمون کشیده شدن. وقتی که وارد اتاق شدم، امیرم خوابیده بود. شایدم خودش رو به خواب زده بود.

پری همون طور که خوابیده بود تو جاش جا به جا شده بود و خودش رو به امیر رسونده بود و رفته بود تو بغلش، امیر هم کمی به پهلو شده بود و دستش رو گذاشته بود رو پهلوی پری. خواستم از اتاق خارج بشم، به طرف در رفتم، قبل از باز کردن در برگشتم و به دو تاشون نگاه کردم که با دیدنشون از رفتن به اتاقِ پری منصرف شدم و بی اراده به طرف تخت رفتم و کنار پری به آرومی دراز کشیدم و پتو رو، روی خودم کشیدم.

فصل صد و چهاردهم

از این که پری رفته بود تو بغلش یه جور حسودیم شد. به پهلو شدم و به دو تاشون خیره شدم، که امیر آروم چشماش رو باز کرد و به من خیره شد. کاش حرفی می زد و منو این قدر عذاب نمی داد. دو تامون جز هم کس دیگه ای رو نداشتیم. دلم نمی خواست به خاطر بی خردی دیگران بینمون فاصله بیفته. آهی کشیدم و با ناراحتی بهش نگاه کردم. همون طور که بهم نگاه می کرد. لبخندِ محوی زد و دستش رو که روی پهلوی پری بود، بلند کرد و به طرفم گرفت. به دستش نگاه کردم، هنوز به سمت دراز بود. قلبم سراسر از آرامش شد و از این که می دیدم به من توجه می کنه. بی تاب شدم و خودم رو کمی تو جام به طرفش کشیدم و خواستم دستم رو بلند کنم که منصرف شدم و نگاهم رو ازش گرفتم. با صدای آرومی صدام کرد:

- ستاره؟

با چشمای گریون بهش خیره شدم. از این که بهش سیلی زدم خیلی ناراحت بودم. باز نگاهم رو ازش گرفتم و گفتم:

- ببخش نباید می زدم.

نذاشت حرفم رو بزنم و دوباره صدام کرد و دستش رو بیشتر به طرفم دراز کرد. لبخند تلخی زدم و دستم رو به دستش رسوندم. دستم رو محکم گرفت و فشار داد. با این کارش احساس امنیت کردم و وجودم رو گرمای مطلوبی فرا گرفت. ناخودآگاه لبخندی روی لبام نشست خودم رو به پری رسوندم که تنها فاصله ی بین من و امیر بود. دلم می خواست فقط نگاهش کنم ولی نمی دونم چرا چشمام سنگین می شدن. همون طور که بهش نگاه می کردم. چند باری پلکام رو، روی هم گذاشتم و باز کردم. امیر هنوز به من نگاه می کرد و دستم رو فشار می داد که بالاخره چشمام با همه ی تلاشی که می کردم بسته نشن، بسته شدن.

فصل صد و پانزدهم

با صدای خنده ی دو تاشون چشمام رو باز کردم و سرم رو چرخوندم. امیر سر جاش نشسته بود و پری رو، روی پاهاش نشونده بود و با هم بازی می کردن. امیر با دیدنم برگشت و بهم نگاه کرد و گفت:

- چه قدر می خوابی؟! پاشو.

به ساعت نگاه کردم، دو ساعتی بود که به خواب رفته بودم. همون طور که تو جام دراز کشیده بودم، پتو رو بیشتر روی خودم کشیدم و گفتم:

- چرا اتاق این قدر سرده؟

همون طور که دست های پری رو گرفته بود و بهش نگاه می کرد، بهم گفت:

- سرد نه! نکنه سرما خوردی؟

- نمی دونم.

دستش رو دراز کرد و روی گونم گذاشت و گفت:

- تبم که نداری!

- ولی می گم اتاق سرده.

- پاشو.

- خوابم میاد.

- پاشو ستاره.

هنوز دلم می خواست بخوابم که چیزی دم گوشِ پری گفت و پری با شیطنت از رو پاهاش بلند شد و به طرفِ من اومد و با دست های کوچیکش سعی کرد پتو رو از روم بکشه. با چشمای بسته خندم گرفته بود. امیر به سمتم متمایل شد و به کمک پری پتو رو توی یه حرکت از روم کشیدن. خندیدم و بهشون گفتم:

- نامردا.

دو تایی زدن زیر خنده. تو جام چهار زانو نشستم و موهام رو کنار زدم و بهشون گفتم:

- چرا این قدر اذیت می کنید؟

پری با بلند شدنم، برگشت تو بغل امیر. امیر گفت:

- نمی خوای ما رو ببری بیرون؟

- الان؟

سرش رو تکون داد و گفت:

- آره.

- منظورت با ماشینه؟

باز سرش رو تکون داد.

- نمی ترسی به کُشتنت بدم؟

خنده ای کرد و گفت:

- نه.

- ولی من هنوز خوابم میاد.

که این بار پری صدام کرد و گفت:

- مامان!

به امیر نگاه کردم و گفتم:

- این هم از راه به در کردی، بچم این طوری نبود.

دو تایی خندیدن. هنوز من و امیر از دست هم ناراحت بودیم ولی با این وجود خودمون رو زده بودیم به بی خیالی، یعنی راهی جز اینم نداشتیم. من اشتباهم رو پذیرفته بودم که چرا کاری نکرده بودم. نمی دونم امیر با خودش چه فکری می کرد و آیا همش منو مقصر می دونست یا نه؟ اما هر چی بود، باز خوب بود که مثل امروز نکرده بود و حرف می زد.

همون طور که می خندید، بهش خیره شدم. دلم می خواست یه حرفی بزنه. نگاهش رو ازم گرفت و به موهای پری دست کشید و با این کارش فهمیدم هنوز دلخوره. با ناراحتی سرم رو پایین انداختم و از تخت پایین اومدم.

فصل صد و شانزدهم

- ببین اون جا سه تا پداله، فقط کافیه بدونی ترمز اون وسطیه. دیگه بقیه رو هم لازم نیست که بدونی.

با ناراحتی برگشتم و به چهره ی خندونش نگاه کردم. ازم پرسید:

- حالا بنزین داره؟ اصلا حرکت می کنه؟

- بله آقا، از مصطفی خواستم یه نگاه بهش بندازه، گفت همه چیش مرتبه. تازه برده بهش بنزینم زده.

- می خوای ما بریم پایین، وقتی کل این ساختمون رو آوردی پایین، سوار بشیم.

با ناراحتی برگشتم طرفش و گفتم:

- امیر.

فقط خندید.

- شما آقایون نمی ذارید که! همیشه ما خانوم ها رو سرکوب کردید. محض اطلاع جناب عالی باید بگم که من همون بار اول قبول شدم. حالا بهتره کمربندت رو ببندی.

- نه، من و پری راحتیم.

شونه هام رو انداختم بالا و ماشین رو روشن کردم که یهو ماشین تو جاش حرکتی کرد و خاموش شد. کمی دست و پام رو گم کردم، که باز این اتفاق افتاد. امیر این بار کمربندش رو بست و پری رو محکم تر گرفت.

و بعد آروم رو به من گفت:

- ستاره!

با عصبانیت برگشتم طرفش، سعی می کرد نخنده.

- دنده رو خلاص کن بعد ماشین رو روشن کن.

به دنده نگاه کردم که روی یک بود.

- آه! چرا مصطفی این رو، روی دنده ی یک گذاشته؟!

و برای این که چیزی گفته باشم بهش گفتم:

- خب پیش میاد دیگه.

دنده رو خلاص کردم و ماشین رو روشن کردم و دنده عقب گرفتم که این بار سرش رو با خنده تکون داد و دستی رو خودش خوابوند. با رنگ پریدگی بهش گفتم:

- من فقط یه کم هول شدم.

- باشه عزیزم، اشکالی نداره. تو با آرامش حرکت کن و فکر کن ما اصلا نیستیم.

چون با پراید تمرین کرده بودم، انگار حالا می خواستم یه کشتی جا به جا کنم. نفسم رو دادم بیرون و با گفتن بسم ا... حرکت کردم. وارد خیابون که شدیم خیالم راحت تر شد. سعی می کردم اشتباه نکنم ولی از اون جایی که کمی هول شده بودم و دو تاشون تو ماشین بودن کمی می ترسیدم. بعضی جاها خودش به کمکم می اومد و دستش رو روی فرمون می ذاشت و چیزهایی رو بهم می گفت. کمی که گذشت، خیالم راحت شد که کنترل ماشین تو دستمه و مشکلی نیست، با خیال آسوده رانندگی کردم.

- کمی که رانندگی کنی دستت میاد و برات عادت می شه.

- آخه ماشینتم گنده ست.

- ای بابا! چرا بهانه میاری؟ ماشین ماشینه، اصل راننده ست که باید هنرِ رانندگی داشته باشه.

- اصلا باید برام از این ماشین هایی که دنده ی اتوماتیک دارن بگیری.

- چشم، توی اولین فرصت که پولم از پارو بالا رفت، یه دنده اتوماتیک برات سفارش می دم.

با وجود حرف ها و شوخی هایی که می کردیم بازم از دستِ هم دلخور بودیم. نمی دونم شایدم من این طور فکر می کردم، اما اون قدر نگاهش رو می شناختم که اگه کوچک ترین ناراحتی به خودش راه می دادم متوجه می شدم.

فصل صد و هفدهم

شب بعد از خوابوندن پری، از اتاق خارج شدم. مقابل تلویزیون نشسته بود و به فیلمی که پخش می شد نگاه می کرد. سبدِ میوه رو برداشتم، به پذیرایی اومدم و روی میز گذاشتم. به نیم رخش نگاه کردم. می دونستم متوجه ی نگاهمه ولی بهم نگاه نمی کرد. سرم رو چرخوندم و به فیلم نگاه کردم. ساعت ده بود، کم کم داشتم می فهمیدم که فقط جلوی پری با من حرف می زنه. خم شدم و پیش دستی رو برداشتم، یه سیب از توی سبد برداشتم و شروع کردم به پوست کردنش. یهو همون طور که سرم پایین بود ازش پرسیدم:

- باهام قهری؟

جوابی نداد و همچنان به صفحه ی تلویزیون نگاه می کرد.

- پس هنوز از دستم دلخوری؟

با ناراحتی پیش دستی رو، روی میز گذاشتم و دست هام رو، روی هم گذاشتم و به سبدِ میوه خیره شدم. گفت:

- مگه قرار نبود بهشون بگی؟

سرم رو بالا آوردم، بهش نگاه کردم و گفتم:

- نمی دونم چرا، همش فکر می کردم دیگه باهام کاری ندارن برای همین ...

- برای همین ایستادی که بیان خواستگاریت.

جواب ندادم و سرم رو پایین گرفتم. سرش رو به طرفم چرخوند و گفت:

- اگه ازم خسته شدی، می تونی خیلی راحت تر از اینا از دستم خلاص بشی نه این که، این طوری اذیتم کنی.

- چرا چنین فکری می کنی؟

- برای این که می دونم تحمل کردن آدمی مثل من چه قدر سخته.

- بازم داری بی انصافی می کنی.

- من بهت حق می دم که خسته بشی و بخوای بری. فقط ...

بهش خیره شدم. بهم نگاهی کرد و سکوت کرد. چه قدر امیر عوض شده بود. احساس کردم شده یه مرد بی پناه که دیگه چیزی برای از دست دادن نداره و دلش می خواد این چیزایی رو هم که داره یه جوری حفظشون کنه. 

سرم رو گرفتم پایین و بهش گفتم:

- می خوای خونمون رو عوض کنیم؟

سرش رو با ناراحتی تکون داد و گفت:

- نه.

بلند شدم و ویلچرش رو آوردم. به من که مقابلش ایستاده بودم نگاه کرد و دست هاش رو بلند کرد و چرخ رو به خودش نزدیک کرد. لبخندی زدم و گفتم:

- دستات چه قدر خوب شدن!

به کمک من روی ویلچر نشست. مقابلش نشستم و پاهاش که بد حالت قرار گرفته بودن رو خواستم درستشون کنم که خودش با دستاش پاهاش رو جا به جا کرد. لبخندی زدم و دست هام رو از پاهاش دور کردم. 

وارد اتاق که شدیم بهش گفتم:

- من برم قرصات رو بیارم؟

چیزی نگفت. وقتی برگشتم قرص رو به دستش دادم و مقابلش لبه ی تخت نشستم. به دست هاش نگاه کردم. کمی از ناخن هاش بلند شده بودن. ناخن گیر رو از تو کشو برداشتم و دستش رو تو دستم گرفتم. همون طور که ناخنش رو کوتاه می کردم گفتم:

- خواهش می کنم این قدر بد فکر نکن. خودم از صبح داغونم. از بی توجهی خودم، از بی فکری اونا، از نگاه های مهرانه و مصطفی که بعد از این همه مدت بهم شک کردن و هنوز منو نشناختن. امیر چرا من باید برم دنبال یکی دیگه وقتی که تو رو دارم؟ چرا فکر می کنی چون نمی تونی راه بری من ازت سیر شدم؟ خواهش می کنم این حرفا رو نزن. چرا این قدر خودت رو اذیت می کنی؟ من دلم می خواد پری فقط یه پدر داشته باشه و اونم فقط تویی. اون قدری که تو رو می شناسم و بهت ایمان دارم تو این دنیا به کس دیگه ای ندارم.

اشکم در اومد و دست چپش رو گرفتم که گفت:

- باشه. خونه رو عوض می کنیم، خوبه؟

سرم رو آوردم بالا، داشت با مهربونی بهم نگاه می کرد. به یاد سعید افتادم که به خاطر یه ولگردی که تو خیابون بهم متلک پرونده بود، تا خود صبح تا می خوردم کتکم زد و بهم می گفت من کاری کردم که اون بهم چیزی پرونده اما امیر، با این که ناراحت می شد ولی زودی دوباره می خواست دلم رو بدست بیاره و ناراحتی خودش رو می ذاشت کنار و سعی می کرد به روی خودش نیاره.

- حالا آبغورت رو جمع کن، بدم میاد این قدر گریه می کنی.

- من کی گریه کردم؟

- همین الان.

خندم گرفت و با پشت دست اشک هام رو از صورتم پاک کردم. سرش رو پایین گرفت و با صدای گرفته ای گفت:

- راستش با اومدن اونا یه لحظه احساس کردم دیگه هیچی ندارم. حس خیلی بدی داشتم. حس طرد شدن و جدا افتادن که به چشم کسی نمیاد.

دستش رو به طرفم دراز کرد. دستش رو گرفتم. دستم رو فشاری داد و گفت:

- می دونم تحملم برات واقعا سخته ولی قول بده تنهام نمی ذاری.

از لبه ی تخت بلند شدم و مقابلش زانو زدم و گفتم:

- من هیچ وقت این کار رو نمی کنم.

- به مصطفی زنگ می زنم و می گم برای این خونه یه مشتری پیدا کنه و یه خونه ی خوبم برای ما پیدا کنه.

- کار خوبی می کنی.

به چشماش خیره شدم که اونم محو نگاهم شد. چه قدر این آدم رو دوست داشتم. با همه ی کم و کاستی هاش، شدید دوستش داشتم. فقط کاش می تونستم همیشه شاد نگهش دارم.

فصل صد و هجدهم

البته حقم داشت، کسی که همش بیرون از خونه و مدام تو ماموریت بود. حالا این همه مدت تو خونه مونده بود. هنوز محو صورتم بود که حسِ شیطنت به سراغم اومد. از اون شب به بعد جز این که کنار هم خوابیده بودیم رابطه ی دیگه ای نداشتیم. این هم به خاطر این بود که خودش نمی خواست، یه جور سَر خورده شده بود به خاطر ناتوانیش و این که باید باز من به زحمت می افتادم و همیشه موقع خواب با گرفتن دستم تو دستش به آرامش می رسید. دوست نداشتم فقط به همین گرفتن دست قناعت کنه. از دکتر شنیده بودم این سَر خوردگی ها زیاده و خیلی ها به خاطر اذیت شدن تو این رابطه، دیگه تمایلی به نزدیکی ندارن. باید دوباره مجبورش می کردم که روحیش بهتر بشه.

از مقابلش بلند شدم و ازش پرسیدم:

- می خوابی؟

- زود نیست؟

با شیطنت بهش گفتم:

- چرا زوده ولی دراز بکش.

دستش رو، روی شونم گذاشت و من زیرِ بغلش رو گرفتم. کمی اذیت شدم ولی به روی خودم نیاوردم. هنوز تو بغلم بود که به قصد برای این که نشون بدم کاملا تصادفیه خودم و خودش رو پرت کردم روی تخت که من افتادم روش و بلند زدم زیر خنده. موقع افتادن از ترس به بازوهام چنگ انداخت، وقتی فهمید همه کارم از قصده، چشماش رو بست و سعی کرد نخنده ولی من همچنان می خندیدم که اونم طاقت نیاورد و به آرومی خندید. خودم رو از روش کشیدم کنار و بغلش روی تخت افتادم. هر دومون به سقف خیره شده بودیم. هنوز می خندیدم و اونم لبخند می زد که گفت:

- ستاره؟

با شادی برگشتم طرفش و دستم رو گذاشتم زیر سرم و گفتم:

- جانم.

نگاهی بهم انداخت و دوباره به سقف نگاه کرد.

- واقعا دلت برام سوخت که زنم شدی؟

بلند زدم زیر خنده.

- به خدا خیلی خلی! نمی دونم چرا همیشه این سوال رو ازم می پرسی؟!

- جدی ازت پرسیدم.

برگشتم روی شکم دراز کشیدم و مثل بچه ها پاهام رو بردم بالا و تکونشون دادم و گفتم:

- بذار فکر کنم. اوم ... خُب راستش دلم برای خودم سوخت که اگه تو از دستم بری، دیگه مثل تو شوهر گیر نمیارم.

با زور و به شوخی تا جایی که می تونست با دستش ضربه ای به گونم زد و گفت:

- واقعا طاقت داری تا آخر عمر این طوری منو تحمل کنی؟

جدی شدم و تو جام چهار زانو نشستم و بهش گفتم:

- قرار نیست تا آخر عمر این طوری بمونی.

- ولی من حتی نمی تونم یه ذره پاهام رو تکون بدم.

- خب این هم راه داره، خودم می شم پات.

سرش رو با تاسف برام تکون داد و گفت:

- یه کم جدی شو ستاره.

- مگه فکر می کردی که دستات حرکت کنن؟ پس چرا حرکت کردن؟

دست هاش رو کمی بالا آورد و گفت:

- آره، واقعا این ها حرکت کردن.

- تازه اگه فیزیوتراپیت رو همین طور ادامه بدی، مطمئنم کمتر از یک سال دیگه راهم می افتی.

- این مدت خیلی خستت کردم، نه؟

- اوه یه عالمه! در حدی که می خوام خفت کنم.

و بینیش رو کشیدم. خنده ای کرد و به چشمام خیره شد و گفت:

- رنگِ قرمز خیلی بهت میاد.

گُر گرفتم، متوجه ی منظورش شدم.

- وقتی هم آرایش می کنی زمین تا آسمون فرق می کنی.

لبخندی زدم و کمی از موهام رو که ریخته بود جلو با دست دادم عقب، نگاهی به موهام کرد و گفت:

- هیچ وقت موهات رو کوتاه نکن، حیفن.

- تو هم همیشه بخند، اخم بهت نمیاد.

لبخندِ تلخی زد و گفت:

- کاش مردِ کاملی برات بودم.

- هستی.

نگاهی بهم انداخت و با ناراحتی گفت:

- من حتی نمی تونم خیلی از خواسته های تو رو برآورده کنم.

به چشماش خیره شدم و جدی گفتم:

- من برای این چیزها زنت نشدم.

چیزی به در اومدن اشکش نمونده بود، نگاهش رو ازم گرفت و به سقف خیره شد. چهار زانو شدم و بهش نزدیک شدم و گفتم:

- باز چی شد؟

- هیچی.

- که هیچی!

و شروع کردم به قلقلک دادنش که به خنده افتاد.

- نکن ستاره، ستاره.

و با شیطنت همون طور که می خندیدم بهش گفتم:

- چه خوب شد امروز ریشات رو زدی.

یه لحظه گنگ نگاهم کرد که گفتم:

- تقصیر خودته، وسوسم می کنی.

و زودی گونش رو بوسیدم و خواستم سرم رو بکشم کنار که زودی شونه هام رو چسبید و مثل من با شیطنت گفت:

- توام امشب زیادی شیطون شدی و منو وسوسه می کنی.

- یعنی چی؟

- یعنی این.

و سرم رو به طرفِ خودش کشید و محکم لب هام رو بوسید. خواستم سرم رو ازش جدا کنم که با خنده چند بار دیگه منو بوسید. خودم به قصد زیاد ازش جدا نمی شدم، چون دستاشم این قدر قدرت نداشت که منو نگه داره. بوسه های داغِ دیوانه کننده اش، منو از خود بیخود می کرد و چون خودم هم می خواستم، زودتر از اون چه که فکرش رو می کردم باهاش همراه شدم. دو تایی صورت همدیگر رو غرق بوسه کرده بودیم. کم کم دست هاش شل شد و خودش رو بالاتر کشید. سرم رو از سرش جدا کردم و به چشمای خمارش چشم دوختم و بوسه ی آرومی به لب هاش زدم و گفتم:

- همیشه دوستت داشتم.

دستش رو بلند کرد و روی صورتم گذاشت و با محبت نگام کرد و گفت:

- ستاره، خیلی دوست داشتنی هستی.

چشمام رو بستم و سرم رو بهش نزدیک کردم و بار دیگه مجبورش کردم که با من باشه و دو تایی ساعت ها رو بی خیالِ ناراحتی هاش و غم هاش از پی هم گذروندیم.

فصل صد و نوزدهم

چند ماهی از زندگی مشترکِ من و امیر می گذشت. با کمک مصطفی خونه ای نزدیک به محله ی خودشون برامون گرفت و خونه ی قبلی رو با تمام خاطرات تلخ و شیرینش برای همیشه رها کردیم. چیزی به عید نمونده بود. امیر همچنان فیزیوتراپی می شد. رابطمون بیشتر از قبل شده بود و بیشتر از قبل با هم حرف می زدیم و اون با خیال راحت تری باهام درد و دل می کرد. دیگه خودم برای فیزیوتراپی می بردمش کلینیک. قدرت دستاش کاملا برگشته بود. مثل سابق می گفت و می خندید و دیگه نگاه دیگران براش مهم نبود. وقتی بعد از چندین ماه به کمک میله های کمکی تونسته بود خودش رو کمی حرکت بده، این قدر خوشحال شده بودم که حد نداشت. دوباره داشت می شد همون امیرِ پُر غرور ولی این بار با چهره ای شاد و سر زنده.

حالا که قدرت دست هاش کامل برگشته بود کمتر از من کمک می خواست. پری هم دیگه عادت کرده بود و بهش می گفت بابا و چه قدر امیر با گفتن این کلمه غرق لذت می شد.

دکترا با دیدن وضعیت پاهای امیر پیشنهاد داده بودن که برای بهبود وضعیتش عملی روی پاهاش انجام بده، شاید این طوری سلامتی کاملش رو بدست می آورد اما با این وجود من خیلی نگران بودم و می ترسیدم بعد از عمل شاید وضعیتش بدتر از این بشه و یا هیچ فرقی نکنه و دوباره امیر به هم بریزه. نمی خواستم بعد از این همه زحمت و تلاشی که کرده بودم، دوباره برگردم سر نقطه ی اولم.

****

همین طور که تو پیاده رو ویلچر رو حرکت می دادم، به عملی فکر می کردم که شاید هیچ نتیجه ای نداشت. همچنان تو افکار خودم غرق بودم که صدام کرد و ازم پرسید:

- چرا این قدر تو فکری؟

اصلا حواسم بهش نبود که دوباره صدام کرد:

- ستاره؟

سرم رو به طرفِ پایین گرفتم و بهش نگاه کردم و گفتم:

- می شه این عمل رو بی خیال شی؟

- چرا؟

- تو که الان مشکلی نداری.

- ستاره یه عمله! فوقش هیچ فرقی نمی کنم و باید باز بشینم روی این ویلچر. نگرانی تو بی مورده. نمی دونی چه قدر دوست دارم باز بتونم روی پاهام وایسم.

لبخندِ تلخی زدم و گفتم:

- آخه ...

- چیزی نمی شه، قول می دم اگه تغییری نکردم دیگه حرف عمل رو نزنم، باشه؟

- اما ...

- فقط یه قولی بده.

از حرکت ایستادم و رفتم مقابلش، با لبخند بهم نگاه می کرد. سرم رو تکون دادم و ازش پرسیدم:

- چه قولی؟

- تا وقتی که تو بیمارستانم و عمل نکردم نیا.

با ناراحتی گفتم:

- چرا؟

- همین یه بار ازت خواهش کردم.

- این طوری که من دیوونه می شم.

- خواهش می کنم.

- آخه این چیه که از من می خوای.

- همین یه بار.

با بغض سرم رو تکون دادم و گفتم:

- با این که سخته باشه، فقط تو هم یه قولی بده.

لبخندِ دلنشینی زد و گفت:

- چی؟

- اگه هیچ فرقی نکردی و نتونستی پاهات رو حرکت بدی، همین طوری بمونی، همین امیری که امروز بهم می خنده و به چیزی اهمیتی نمی ده، باشه؟

سرش رو تکون داد گفت:

- قول.

فصل صد و بیستم

از وقتی که قرار شد بره. حتی نذاشت تا بیمارستان همراهش برم. بازم تمام زحمت ها افتاد گردنِ مصطفی. نمی دونم چه اصراری داشت که من نرم. دو هفته ی دیوانه کننده گذشت و توی این مدت امیر باهام تماس نگرفت و هر باری که مصطفی رو می دیدم یا تلفنی باهاش در تماس بودم. فقط بهم می گفت توکلم به خدا باشه.

آخرین روزِ هفته ی سوم هم اومد و خبری از امیر نشد، اما به زور از زیرِ زبون مصطفی بیرون کشیده بودم که امیر تا حالا دو بار عمل داشته، اما چیزی از نتیجه ی عمل هاش رو بهم نمی گفت. پری تو مهد بود و من تو خونه تنها بودم. این قدر دلتنگش بودم که می خواستم با در و دیوار بجنگم. وارد اتاقمون شدم و به طرف ویلچرش رفتم. حرکتش دادم و روش نشستم. دست هام رو، روی چرخ گذاشتم و حرکتش دادم. تو جام عقب و جلو می رفتم. همون طور که روی ویلچر نشسته بودم به میز نزدیک شدم و تلفن رو برداشتم و شماره ی مصطفی رو گرفتم. با اولین بوق جواب داد که بدون هیچ سلام و علیکی بهش گفتم:

- می شه آدرس اون بیمارستان رو بدی. من دیگه طاقت ندارم.

- ستاره خانوم ...

- تو رو خدا، باز منو دست به سر نکنید. می خوام بیام، اگه عمل ها جواب نداده، بگید.

- شما که ماشاا... اجازه نمی دید! من چی کار کنم که امیر گفته آدرسِ این جا رو ندم؟!

با ناراحتی گوشی رو از روی گوشم دور کردم که با صدای الو الو گفتنش مجبور شدم دوباره بذارم دم گوشم و بگم:

- بهش بگید، داره خیلی به من بد می کنه.

و تماس رو قطع کردم. اشکم در اومد. دستمالی رو برداشتم و باهاش بینیم رو پاک کردم. حتما هیچ کدوم از عمل هاش موفقیت آمیز نبوده که هنوز به خونه برنگشته بود. شاید هم علت این همه دوری این بود که نمی خواست دوباره من ناراحت بشم. ویلچر رو نشسته حرکت دادم. تازه درد امیر رو می فهمیدم که برای کمی جا به جا شدن، چه قدر باید زور می زد. به طرف پنجره رفتم. دستم رو دراز کردم و خواستم پنجره رو باز کنم ولی دستم به دستگیره نمی رسید. کمی خودم رو بالاتر کشیدم اما بازم از باز کردن پنجره عاجز بودم. با یاد آوری روزهایی که امیر کنار پنجره بود اشکم در اومد. همیشه از پنجره به بیرون خیره می شد بدون این که پنجره رو باز کنه و من چه قدر راحت بهش می گفتم پنجره رو باز کن یه کم هوای اتاق عوض بشه و اون فقط لبخندی بهم می زد و می گفت:

- نه هوا سرده، بذار بسته باشه.

با ناراحتی دستم رو آوردم پایین و سعی کردم به طرف دیگه ی اتاق برم که قالی زیر پام باعث می شد چرخ ها هی گیر بکنن و حرکت نکنن. گریه ام شدت گرفت. تازه می فهمیدم چرا هیچ وقت این طرف اتاق نمیاد. به طرف در حرکت کردم، موقع رد شدن به خاطر کوچیکی چهار چوب، آرنج دست هام به چهارچوب خورد و دردم گرفت. کمی عقب رفتم و به چهار چوب نگاه کردم.

- پس امیر چه طور همیشه از این در رد می شد؟!

چند وقت پیش رو به یاد آوردم که برای ناهار صداش می کردم. داشت از تو اتاق در می اومد. اصلا توجهی بهش نداشتم و سرگرم چیدن میز بودم که یهو دیدم دست هاش رو، روی چهارچوب در گذاشته و چرخ رو به طرف جلو حرکت می ده که با خنده ازش پرسیدم:

- داری ورزش می کنی؟

فقط گفت:

- آره.

و حالا می فهمیدم که چرا این قدر دوست داره عمل کنه، اون دلش می خواست یه روزی بتونه پنجره رو بدون حسرت خودش باز کنه و هر جایی از اتاق که دلش می خواد بره و هر وقتی که از در رد می شه به دستاش زور وارد نکنه. من با پای سالمم نتونسته بودم از بین در رد بشم و اون هر بار این کار رو بدون گله و غر زدن انجام می داد. با چشمای گریون چرخ رو به عقب حرکت دادم و پشتم رو به در کردم.

چشم هام رو بستم و سرم رو به طرف پایین گرفتم و بنای گریه گرفتم. دلم آغوش گرم و پُر محبتش رو می خواست. دلم برای همه ی مهربونی هاش تنگ شده بود. دلم می خواست مثل قبل از تو اتاق صدام می کرد و می گفت:

- ستاره، یه لحظه میای.

سرم رو با ناراحتی تکون دادم که دستی روی شونم نشست. آروم و با ترس سرم رو بالا آوردم و به دستِ رو شونم خیره شدم. شونم رو بیشتر فشار داد. سریع دستم رو، روی دستش گذاشتم و از جام بلند شدم و با چشمای گشاد شده بهش خیره شدم. حتی نمی تونستم حرفی بزنم که شروع به حرکت کرد و لنگون لنگون در حالی که یه عصا تو دستش بود از پشت چرخ در اومد و مقابلم ایستاد و گفت:

- فقط پای چپم بی معرفتی کرد و حرکت نکرد.

- امیر!

- آره، حداقل دیگه از دست اون ویلچر راحت شدم. این یه هفته آخرم با فیزیوتراپی تونستم پای راستم رو بعد از عمل به خوبی حرکت بدم.

با خوشحالی به طرفش رفتم و پریدم تو آغوشش، عصا از دستش رها شد و با دو تا دستش منو تو حصارِ آغوشش گرفت. با قدرت زدم زیر گریه. مهم نبود که فقط می تونست روی یه پاش بایسته، مهم این بود که دیگه نیازی نبود از ویلچر استفاده کنه و مهم تر از همه وجود عزیزش بود که پیشم بود، که دریایی از آرامش رو بهم هدیه می داد.

****

امشب از اون شباییه که باز تنهام و امیر به ماموریت رفته. باز برگشته سر کارش. نمی تونه از کارش دل بکنه و همچنان به من استرس وارد می شه. البته کارش مثل سابق نیست و نمی تونه هر ماموریتی بره و از اون جایی که تو کارش سابقه ی درخشانی داشت. از وجودش استفاده می شه. پای چپش هم تو این چند ساله کمی بهتر شده ولی همچنان باید از عصا استفاده کنه.

تو جام غلتی می زنم و به قاب عکس دو نفری خودم و امیر نگاه می کنم. با خنده در حالی که من نشستم پشت سرم ایستاده و دستاش رو دور گردنم حلقه کرده. لبخندی می زنم و دستم رو، روی شکمم می ذارم. با لگدی که می زنه لبخندم پُررنگ تر می شه و بهش می گم:

- باید شکل بابات بشی، خوشگل و مغرور.

چشمام رو می بندم که در اتاق باز می شه. با بوی ادکلنش که فضای اتاق رو پُر کرده می فهمیدم که مثل همیشه سر کارم گذاشته و زودتر برگشته. چشمام رو باز نمی کنم که ببینم می خواد چی کار کنه. به تخت نزدیک می شه. خم می شه و آروم گونم رو می بوسه که غرق لذت می شم. بعد هم بی سر و صدا لباس هاش رو عوض می کنه، و تو تاریکی اتاق کنارم دراز می کشه و بعد از چند ثانیه ای از پشت آروم منو تو آغوشش می گیره، بغلم می کنه و دستش رو می ذاره روی شکمم. آروم دستم رو حرکت می دم و می ذارم روی دستش. صدای خنده ی آرومش رو زیر گوشم می شنوم. دستم رو تو دستش می گیره و فشار می ده. به آهستگی بر می گردم و تو تاریکی به برقی که چشماش می زنه نگاه می کنم و بهش می گم:

- وقتی تو نیستی، پسرت جون به سرم می کنه، وقتی هم که خودت میای شیفت هاتون رو عوض می کنید.

خندش بلندتر می شه و منو بیشتر تو بغلش فشار می ده و می گه:

- دلم برای هر سه تاتون تنگ شده بود. دیگه طاقت نیاوردم و اومدم.

و آروم لب هام رو بوسید.

- خُب شد اومدی، منم خیلی دلتنگت بودم. دیگه نرو، تا یه هفته ی دیگه این کوچولو هم میاد و باباش رو از من می خواد.

پیشونیش رو به پیشونیم می چسبونه و چشماش رو می بنده و می گه:

- تا وقتی که این کوچولو بیاد، من جایی نمی رم. قول، قول.

چشمام رو می بندم و سرم رو میارم پایین و روی سینش می ذارم که با صدای ضربان قلبش به خواب برم و همون طور که سرم روی سینشه، با نوازش های دستش به خواب می رم.

****

من ستاره، دختری هستم که زندگی واقعیش رو از سن نوزده سالگی شروع کرد و حالا تو سن بیست و شش سالگی، با نگاهی گذرا به زندگی گذشتش، می بینه که هیچ کسی جز امیر نتونست بهش آرامش بده و مردِ زندگیش باشه. مردی که همه چی برام داشت. آرامش، امنیت، حسِ یه پناهگاهِ امن، حسِ بودن و با ارزش بودن. تو زندگی، تفاوت سنی اصلا مهم نیست. تحصیلات، پول، امکانات و مقام داشتن هم مهم نیست. مهم دونستن ارزش همدیگه ست، که اگه این یه مورد رو از قلم بندازی برای همیشه بازنده ای. حالا که خیلی چیزها جلو رومه، می بینم واقعا بعضی چیزها تو زندگی اصلا مهم نیستند. مثل این که:

مهم نیست من بیست و شش سالم باشه و امیر سی و پنج سالش. مهم نیست که هنوز یه پاش بی حرکته. مهم نیست که مثل سابق تو اداره نمی تونه به هر ماموریتی بره. مهم نیست که هنوزم باید برای بعضی از کارها کمکش کنم. مهم نیست وقتی که تو خیابون با هم راه می ریم، از نگاه های ترحم انگیز دیگران و نگاه های خیرَشون ناراحت بشم و احساس بدی بهم دست بده. چون برام مهم نیست، اصلا برام مهم نیست که دیگران از زندگی این افراد چه برداشت هایی می کنن و چه فکرهایی دارن. مهم منم، مهم امیره، مهم زندگی دو تامونه. مهم بودن با همدیگه ست. مهم قدرِ هم رو دونستنه. مهم اینه که هر وقت صدام می کنه، وجودم بعد از گذشت این چند سال از صداش بلرزه. مهم اینه که هیچ وقت براش تکراری نمی شم. مهم اینه که به کوچکترین چیزایی که تو زندگی ها شده یه امر عادی به دیده ی دیگران نگاه نمی کنه. مهم اینه که هیچ وقت سعی نمی کنه کم بیاره و از همه مهم تر این که، من، امیر همسرم رو خیلی دوست دارم و اون هم عاشقانه دوستم داره. چیزی که به این راحتی ها نمی شه احساس کرد و نمی شه به دستش آورد. آره، این ها برای من مهم ترین هستن، چه حالا و چه چندین سالِ آینده. مهم فقط ما دو تایم، فقط ما دوتا.

****

در آغوش باد، رهایت نکرده ام

دستان نوازشگرم را

با بوسه ها، تقدمِ وجودت می کنم

ای نازنین

تویی که از نرمی و لطافت گل ها زیباتری

تویی که گویی چون نسیم

هر بار، بر پیکر بی روحم وزیده می شوی

و چون آفتاب

بر دیدگانم طلوع می کنی

در آغوش باد، رهایت نکرده ام

ای عشق

تویی که در سپیده دم روزگاران سرد و گرم

تنها، با بودن یک واژه از عشق

به انتظارم ایستاده ای

و هر بار

با لبخندت

این واژه از عشق را

رنگین تر از گذشته می کنی

به یاد عشق و دوستی

همیشه دوستت دارم

زیبا. ب (نیلا...)

****

پایان :  مهر 91

انتشار: آبان 92

«کتابخانه مجازی نودهشتیا»

wWw.98iA.Com